Ken Robinson is wereldwijd bekend om zijn betogen over creativiteit bij kinderen. Hij is ook bezig met het verbeteren van de bedrijfswereld. Dit doet hij niet in de bedrijfswereld zelf. Zijn stokpaardje is de toekomstige bedrijfswereld. Hoe wilt hij dit aanpakken? Door de aanpak van de school compleet te veranderen. Ken werkt samen met regeringen over de hele wereld om zijn idee te verspreiden. Hij is de meest bekeken TED-talker die er is. Daarnaast staat hij in de top 50 van beste denkers in de hele wereld. Daarom wil ik hem toch ook even aan bod laten in deze blog.

Waarom is Ken zo gegeerd? Hij legt op een zeer grappige manier de problemen uit. Geen saaie en lange toespraken dus. Op maximum 20 minuten tijd legt hij uit wat het probleem is, geeft hij mogelijke oplossingen en dit doet hij op een zeer aangename manier. 20 minuten vliegen voorbij. Dat is de kracht van een goede toespraak.

In deze toespraak heeft hij het over de tekortkomingen van onderwijs. Waar moet onderwijs op inzetten om in de toekomst betere studenten af te leveren. Ken geeft drie punten die in het huidige onderwijs anders zouden moeten. Deze som ik hieronder op.

1.     Elk kind is anders. Wanneer je kijkt naar gezinnen met 2 kinderen zie je ook enorme verschillen tussen broer en zus. Onderwijs speelt hier veel te weinig op in. Er wordt enorm veel tijd besteed aan wiskunde en talen. Dit zijn uiteraard belangrijke vakken maar wat met de creatieve leerlingen? Wat met de kunstenaars? Wat met de sportieve kinderen? Deze worden compleet vergeten.

10 procent van de kinderen is gediagnosticeerd met ADHD. Ze stellen zich geen vragen waar dit vandaan zou komen. Wie weet komt het wel omdat kinderen op een dag 6 uur moeten stilzitten op school. Misschien zijn ze gewoon gefrustreerd?

2.     Kinderen zijn van nature goed in leren. Ze leren graag en snel. Ier is wel een voorwaarde aan verbonden. Wat ze leren moet ze nieuwsgierig maken naar meer. Ze moeten leren vanuit deze nieuwsgierigheid. Meneer Robinson zegt: “Curiousity is the engine of achievement”. Dat vind ik enorm goed gezegd. Ook volwassenen leren het liefst en dus ook het meeste over wat ze graag weten.

Jammer genoeg is ons onderwijssysteem te weinig bezig met het leren. Lesgeven gebeurt enorm vaak maar effectief leren is iets wat te weinig gebeurt. We weten allemaal nog wel uit onze eigen schoolcarrière een moment waar we gedwongen werden om iets te leren. Denk aan de data van geschiedenis. Urenlang heeft u er waarschijnlijk aan besteed, allicht kende u er ook een hele hoop. Als ik u nu vraag om 5 data op te sommen loopt dit al een pak moeilijker. Waarom hebben we dit dan geleerd?

Daarnaast wil ik iets zeggen over een schoolreis. We hebben allemaal wel een schoolreis naar het buitenland gemaakt. Londen, Italië, Barcelona,…  Als ik vraag wat u hier allemaal gezien heeft, dan kan u waarschijnlijk een avond vullen. Dat is het grote verschil tussen leren en les krijgen. In het eerste geval heb je les gekregen. In het tweede heb je effectief geleerd. Scholen zouden veel meer moeten inzetten op het effectieve leren.

Critici onder jullie zullen nu de bedenking maken: “Hoe kunnen we dan evalueren?” Dat is een enorm goede vraag. Deze ga ik beantwoorden met een andere vraag. Waarom moet er altijd geëvalueerd worden? Als er geleerd wordt vanuit de interesse van het kind is dit absoluut overbodig. Dit is wat ik het echte differentiëren noem. Ook Mr. Robinson meldt dit. Testen moeten een hulpmiddel zijn, geen basismiddel.

3.     Het menselijk leven is creatief. Elk kind is creatief op zijn eigen manier. Daar zou onderwijs ook rekening mee moeten houden. In plaats van de Vlaamse ministers die rond hun tafeltje beslissen wat er moet gebeuren zou dit in de school moeten kunnen. Daar wordt geleerd, niemand weet zo goed wat er leeft als de scholen zelf. Als je onderwijs wegtrekt van de scholen werkt het niet meer. Als we meer zouden inspelen op wat de individuele jongeren nodig hebben zou ons onderwijs er veel beter uitzien.