20 JULI 1986.

Vetrouw op de Bijbel; bid; noem Jezus in je gebeden; heb Jezus nodig;

Besef je dat ik dit alles niet helemaal begrijp?

Ja, maar je zult het op een dag begrijpen; vertrouw op Jezus; Daniël;

22 JULI 1986.

Vrede zij met je; denk na over wat Jezus wil;

God beminnen, maar Hem werkelijk beminnen. Zijn geboden onderhouden, Hem aanbidden en goed zijn.

Ja; geef je over aan Jezus; bid meer; mediteer meer; je moet…Jezus prijzen die je heeft geholpen;

Heb ik enig bewijs voor dit alles?

Jij bent het bewijs; Jezus heeft je doen bloeien;

De priester zei dat dit niet de manier is waarop God werkt.

Hoe heb jij God leren beminnen?

Door de boodschappen.

Voel je dan vredig; God heeft je naar Hem geleid; bemin God tot het einde; bid; verheerlijk God; Daniël;

Wordt  vervolgd.

Nieuwsbrief van Zuster Emmanuel van 15 mei 2011.

Dierbare kinderen van Medjugorje!

Geprezen zijn Jezus en Maria !

15 mei 2011

1 – Op 2 mei 2011 kreeg Mirjana haar maandelijkse verschijning bij het Blauwe Kruis, waarbij ze werd omringd door een grote menigte die heel de Podbrdo bedekte. Na de verschijning gaf ze de volgende boodschap door:

"Lieve kinderen, God de Vader zendt mij om jullie de weg van het Heil te tonen, want Hij, mijn kinderen, wil jullie redden en niet veroordelen. Als moeder breng ik jullie daarom samen rond mij, want met mijn moederlijke liefde wil ik jullie helpen om het vuil van het verleden los te laten en op een nieuwe, andere manier te gaan leven. Ik roep jullie op om te verrijzen in mijn Zoon. Biecht je zonden en verzaak aan alles wat je van mijn Zoon verwijderd heeft en wat leegte en mislukkingen in je leven bracht. Zeg met je hart "ja" aan de Vader en kies de weg van het heil; de weg waarheen Hij je door de Heilige Geest roept. Dank jullie. Ik bid speciaal voor de herders, dat God ze moge helpen om met hart en ziel aan jullie zijde te staan."

2 – Voor haar boodschap van 2 mei, de dag na de Zaligverklaring van Paus Johannes-Paulus II, had de heilige Maagd geen betere woorden kunnen vinden, om uitdrukking te geven aan het gebed van haar hart. Ze bidt, dat God de herders zou helpen om met heel hun hart ons ter zijde te staan. Is het niet juist dat, wat we allemaal hebben bewonderd in het leven van Paus Johannes-Paulus II? Een herdershart bij uitstek. En dat tot zijn laatste adem. Hoewel hij geen stem meer had en geen kracht, was hij in staat zich een laatste maal tot de jongeren te richten, die onder zijn venster verzameld waren op 2 april 2005. Hij zei: "Ik heb jullie opgezocht en nu zijn jullie mij komen opzoeken. Ik dank jullie." Laten we, meer dan ooit tot Paus Johannes-Paulus II bidden. Mogen al onze herders zulk een hart krijgen, nauw verbonden met Christus en zo dicht bij de mensen van alle culturen en alle godsdiensten.

3 – Franck en Johannes-Paulus II. In het college "Koningin van de Vrede" in New Jersey (USA) werd Franck uitgekozen om Paus Johannes-Paulus II in oktober 1995 te verwelkomen aan de luchthaven en zijn H. Mis bij te wonen in het immense stadion. Franck was een voorbeeldige leerling, levendig, gemanierd en begaafd. Echter: Franck was protestant. Hij begreep niets van de rol van de Paus in de Kerk en hield niet op hem te bekritiseren. Hoe mee de datum naderbij kwam, des te meer had hij kritiek op de Kerk. Franck had dit aanbod aanvaard, omdat hij daardoor 24 uur het college mocht verlaten en een wereldbekend leider mocht ontmoeten. Toen hij terug kwam in het college, straalde hij zo dat zijn vrienden hem met vragen overstelpten. Hij vertelde: "Die morgen, voor de aankomst van de Paus, dacht ik een arrogant en zelfingenomen leider te ontmoeten. Op het moment echter dat de Paus naar de menigte toe ging om de mensen te zegenen, stond ik vlak bij de hekken, die de massa tegenhield. Toen hij naderbij kwam, keek hij me recht in de ogen, hief zijn rechter hand op en tekende een kruis op mijn voorhoofd". Toen men hem vroeg welk een indruk dat op hem gemaakt had, antwoordde Franck, en hij blijft het steeds herhalen: "Toen ik zijn ogen zag, heb ik Jezus gezien. Als je tegenover staat is het niet mogelijk je niet in de hemel te voelen, men ziet in zijn ogen de Hemel". Sinds die dag is Franck niet meer dezelfde. Paus Johannes-Paulus II is zijn vriend geworden, zijn broer, zijn held en zijn vader. Hij laat geen enkele gelegenheid voorbij gaan om te vertellen over zijn "ontmoeting met de hemel" en hij is onvermoeid over de blik van Johannes-Paulus II. De grootste schat, die hij koestert als een kostbare reliek, is de rozenkrans die de Paus hem heeft gegeven. Franck is nu een vurige apostel, die vele mensen naar Christus trekt. Hij is niet Katholiek geworden, maar een instrument van eenheid. Paus Johannes-Paulus II draagt hij steeds in zijn hart en… deze heeft nog niet zijn laatste woord gezegd.

4 – Zonnewonder. Een Portugese vriendin is naar Fatima gegaan voor de grote plechtigheden van 13 mei, de verjaardag van de 1e verschijning van Maria in 1917. Dit jaar vierde Fatima echter ook de Zaligverklaring van Paus Johannes-Paulus II. Reusachtige beeldschermen waren neergezet om rechtstreeks de beelden van de Zaligverklaring te kunnen volgen en 20.000 mensen waren rond de basiliek aanwezig. Onze vriendin vertelde, dat rond 13.30 uur, toen de beelden van Paus Johannes-Paulus II op de schermen verschenen, er zich plotseling een brede lichtende krans rond de zon vormde. Het was als een regenboog, die stralen van alle kleuren uitzond. De zon begon te dansen aan de hemel alsof ze zich wilde aansluiten bij de viering. De Portugese media hebben hetzelfde bericht verspreid. Paus Johannes-Paulus II was zeer met Fatima verbonden. Na de aanslag van 13 mei 1981, heeft hij zijn bescherming steeds toegeschreven aan Onze Lieve Vrouw van Fatima. "Een hand heeft geschoten, zei hij, een moederlijke hand heeft de kogel geleid". Heeft de Paus van het "Totus Tuus" (Geheel de uwe, Maria) ons een teken willen geven? Al op 13 oktober 1917, bij de zesde en laatste verschijning van Maria in Fatima, zagen 70.000 mensen de zon dansen. Het is een belangrijke gebeurtenis.

5 – De Chinese bisschop. Tijdens mijn reis in China vorige maand, bezocht ik de provincie Hebei in het noorden van het land. Daar leerden mijn vrienden mij iemand kennen, die hen zeer na aan het hart ligt, hun bisschop, die vorig jaar in de Hemel geboren is: Mgr. Wan Chong-Lin Lin. Hij werd als priester aangehouden in 1958 en leefde in gevangenschap gedurende 21 jaar. In 1979 mocht hij naar huis terug keren. Toen hij in 1983 Bisschop werd gewijd, was zijn bisdom doodgebloed. Er waren geen priesters, geen religieuzen, geen kloosters, zelfs geen kerk, niets … Hij ging op bedevaart naar het Mariaheiligdom van de provincie Shanxi, om de heilige Maagd te smeken hier verandering in te brengen. Hij had een geweldige liefde voor haar. Tegen zijn familie zei hij: "Jullie weet hoe edel het is om Bisschop te worden en hoe zwaar die verantwoordelijkheid is. Ik kan me enkel toevertrouwen aan de Maagd Maria. Ze is de Moeder van God, de Moeder van de Kerk en ook mijn teerbeminde Moeder. De Kerk heeft mij bisschop gewijd, de Kerk heeft hier echter niets. Geen grond, zelfs geen kamer, geen seminaristen… Welk een arme herder ben ik. Wat wil de Moeder Gods ?" Hij hoorde spreken over het Mariaal heiligdom van Bansishan, waar de heilige Maagd al sinds 1982 verschijnt. Hij besloot er naartoe te gaan en vertelde: "Een stem scheen me aan te zetten daar mijn Moeder te gaan bezoeken. We baden de Rozenkrans op de knieën en tijdens het gebed is ze me verschenen, dicht bij de kerk, in een wit kleed met een blauwe gordel. Ik keek in haar ogen en zij keek in mijn ogen. O Moeder, mocht U altijd Uw blik op mij gevestigd houden. De volgende dag heb ik de H. Mis opgedragen voor haar intenties. Voor mij was het een zeer belangrijke H. Mis, omdat ik er de 60.000 gelovigen van mijn bisdom aangeboden heb. Ik heb mezelf aangeboden en heel mijn bisdom en heb hen allen aan de heilige Maagd toegewijd. Ik zei tegen haar: "Omdat ik niets heb, kan ik ook niets doen. Moeder, ik vertrouw u mijn bisdom toe, draag er zelf zorg voor" Mijn Moeder antwoordde me: "Mijn kind, wees niet ongerust, ik zal zorg dragen voor u, zoals ik zorg draag voor mijn Zoon Jezus.". En zo was het. De heilige Maagd ging in op zijn verzoek, want bij zijn terugkeer begonnen de priesters en de seminaristen toe te stromen. Na korte tijd kon hij een seminarie oprichten (1985), de Congregatie van de H. Theresia kon hij opnieuw oprichten, hij kon een weeshuis openen, een centrum voor roepingen, een centrum voor lekenvorming, enz … Deze bisschop is er in geslaagd het onmogelijke te verwezenlijken. In zijn armoede en zijn eenzaamheid heeft hij gebeden met geloof, hij heeft alles toevertrouwd aan de Moeder Gods en heeft zich totaal op haar verlaten met een kinderlijk vertrouwen. Hij wist dat ze de zaken van haar Zoon beter dan wie ook ter harte zou nemen. Hoeveel gewijden worden tegenwoordig met dergelijke toestanden van gebreken van eenzaamheid geconfronteerd, en hebben de neiging het hoofd te laten zakken, ten overstaan van de omvang van de taak, die hen is toevertrouwd. De heilige Maagd is echter in staat om wonderen te doen, als het de zaken van haar Zoon en het heil van haar kinderen betreft. Zo probeert ze ons in Medjugorje al 30 jaar op de knieën te krijgen.

6 – De 30e verjaardag van de verschijningen zal gevierd worden op 25 juni. Overvloedige genaden zullen neerkomen over hen, die zullen komen en die zich zullen verenigen met het gebed van de parochie. Laten we ze ontvangen, als ze ons ten deel vallen. Sommigen hebben zich al voorgenomen om een 30-daagse aan te bieden aan de Koningin van de Vrede, met bekeringen, gebeden, vasten, beslissingen tot vergeving, liefdadigheidsacties, offers, enz… Ooit zei de heilige Maagd tot de gebedsgroep: "Mijn grootste vreugde is jullie samen te zien bidden tot mijn Zoon, verenigd in één enkel hart". Elke familie of groep vrienden kan de heilige Maagd dit geschenk aanbieden om haar te danken voor haar komst en dan kan men er zeker van zijn dat dit haar zal verheugen.

Lieve Gospa. Hoe kunnen we U danken voor de buitengewone zending,

die U al 30 jaar bij ons vervult.

Kom in ons hart fluisteren welk geschenk U graag van ons zoudt krijgen. !

Zr. Emmanuel

Vertaald uit het Frans

© Enfants de Medjugorje mei 2011

Zelfverloochening.

Om ons voor het gebed geschikt te maken, wekt Maria in ons het streven naar inwendige reinheid, die ons dichter brengt bij de genade die vooral de hare was, de volmaakte zuiverheid. Hiertoe bereidt ons de zelfverloochening. "Wie mij volgen wil, verloochene zichzelf", zeide Jezus. Hoe meer men zich beijvert om tot God te gaan, hoe meer men de onmetelijke draagwijdte vat van dit goddelijk woord. Men moet zichzelf verlaten, of, eenvoudiger gezegd, men moet zichzelf vergeten, God alleen zoeken; er toe kunnen komen met Sint Paulus te zeggen: "Ik ben het niet meer die leef, het is Christus die in mij leeft".

Wat moet men doen om werkelijk zo ver te komen? Over het geheel genomen behoeft men slechts eenvoudiger te worden. Eenvoudiger in zijn geest: de gebeurtenissen en de naaste slechts zien in het licht van God. In zijn wil: één enkel doel nastreven, werken aan de vervulling van Gods wil. In zijn hart: in zich dragen "dezelfde gevoelens die in Christus Jezus waren". Eenvoudiger in zijn innerlijke neigingen: verzaken aan het ijdele spel van de verbeelding die de innerlijke krachten verdeelt, aan de ongerustheid over de toekomst, aan de herinneringen van het voorbije leven. In zijn dagelijks leven: verzaken aan zijn lusten, aan de liefde voor zijn gemak, zijn weerzin overwinnen, zich versterven in zijn voedsel, in zijn huisraad, nooit persoonlijke voldoeningen zoeken, want "die aan Christus behoren, hebben hun vlees gekruisigd". Eenvoudiger zelfs in het uiterlijk gedrag: volgens de stuwing van de genade, zonder omwegen, zonder slinkse streken heengaan, waar de plicht van staat en de liefde ons voeren; dapper zijn plicht doen en zich verder aan Gods Voorzienigheid overgeven.

Zulk een ziel streeft naar de verwerkelijking van Christus’ woord: "Zoek het Rijk Gods en zijn gerechtigheid". Haar grootste zorg is, de bewegingen van Gods genade te volgen en met God verenigd te blijven. Zij wenst met Sint Paulus te kunnen zeggen: "Om zijn liefde heb ik alles prijsgegeven, om Hem te winnen, de Christus, mijn Heer, en één met Hem te zijn".

God deelt Zich, inderdaad, spoedig mede aan een ziel die, in navolging van Maria, aan zichzelf heeft verzaakt. "Denkt aan Mij," zeide Jezus tot de heilige Catharina van Siëna, "Ik zal aan u denken." Laat de ziel zich vergeten, zich eenvoudig wegschenken, en God zal het overige doen. Zijn zuiverende werking zal zich in haar doen gelden en het goddelijk leven zal haar in zich opnemen.

Wordt vervolgd.

TOELATING TOT HET KLOOSTER.

KAP. 10.

Indien iemand vraagt om tot het kloosterleven toegelaten te worden, mag zij nooit aangenomen worden, vóór een geheel jaar verlopen is, maar moet haar eerst gezegd worden: "Kom over drie maanden terug, ondertussen zullen wij ons over u bedenken." Als zij op de bepaalden tijd terug komt, vrage de abdis haar, waarom zij in het klooster wenst opgenomen te worden, en welke banden haar aan de wereld vasthouden. En als zij haar doel en redenen gehoord heeft, zal haar gezegd worden: "Dochter, soms is onder wat goed schijnt de strik der valschheid verborgen, en door gebrek aan voorzorg voor de toekomst worden velen bedrogen. Kom daarom over enige maanden terug en toon ons uw verlangen, indien gij volhardt in het goede."

Als zij terugkomt en zich verootmoedigt als vroeger, moet haar medegedeeld worden hoe hard en streng de regel is: afstand doen van de wereld en ouders vergeten. En als zij belooft, alles in acht te willen nemen, moet aan het einde van het jaar de gehele congregatie haar de toestemming geven. Is zij iemand, over wier levenswijze geen twijfel bestaat, moeten allen de eerste maal dat zij zich aanbiedt wel hun toestemming geven. Maar dan mag zij in geen geval in het klooster opgenomen worden en de gelofte afleggen of het ket kleed aannemen, voor het jaar verstreken is. En als zij aan het einde van het jaar wordt opgenomen, moet van beide kanten afgezien worden van het proefjaar in het klooster, zooals bij andere kloosterorden gebruikelijk is.

Als zij de vergunning gekregen heeft om tot het klooster toe te treden, wordt de bisschop uit het district gehaald, die verzocht wordt om haar te komen inkleden. En als de bisschop komt (of een andere bisschop met zijn toestemming of een ander, die het recht heeft om in het district het ambt waar te nemen) dan gaat hij naar de Kerkdeur en vraagt haar, die buiten de Kerkdeur wacht en tot het kloosterleven wenst toe te treden: "Zijt gij vrij en los van alle banden der Kerk, als huwelijk, geloften of ban?" Indien zij antwoordt: "In waarheid, ik ben vrij!" Zal de bisschop vervolgen: "Misschien dwingt schande of verdriet over wereldschen tegenspoed u tot het kloosterleven, of misschien dwingen hooge schulden u, die gij niet betaald hebt?"

Zij antwoordt: "In genen dele brengt verdriet of schande er mij toe, maar gloeiende liefde voor Christus. En al mijne schulden heb ik nu volgens mijn vermogen betaald." Dan zal verder de bisschop zeggen: "Vraagt gij om tot dit kloosterleven toe te treden in naam van Jezus Christus en ter eere van Zijn heiligste moeder de Maagd Maria?" En als zij antwoordt: "Ik vraag het," zal de bisschop haar de kerk binnenleiden, zeggende: "Ziet, nu treedt zij waardig dit kloosterleven in."

En als zij de Kerk ingaat, zal haar een rood vaandel getoond worden, dat aan de ene kant het beeld vertoont van mijn gepijnigd lichaam en aan den anderen het beeld van mijn moeder, opdat de nieuwe bruid, als zij het beeld van den nieuwe bruidegom lijdend aan het kruis ziet, geduld en armoede moge leren, en als zij de moedermaagd ziet, reinheid en ootmoed.

Als zij de Kerk is binnengeleid, moet zij bij de Kerkdeur staan en zal de bisschop op een afstand aan den anderen kant haar ring wijden. En twee brandende fakkels zullen het vaandel voorafgaan en branden zolang de Mis gelezen wordt. En de bisschop leze het volgend gebed: "O! Almachtige, eeuwige God, die zich verlooft met een nieuwe bruid, zegen deze ring, en evenals uw dienstmaagd uiterlijk op haar handen het teken draagt van een nieuwe bruid, verdiene zij innerlijk Uw geloof en Uw liefde te dragen in naam van den Vader, den Zoon en den Heiligen

NOVEEN TOT DE
HEILIGE MICHAËL EN

DE NEGEN KOREN DER ENGELEN

EERSTE DAG
ter eer van de Serafijnen

Glorierijke aanvoerder van de hemelse legermacht, heilige Aartsengel Michaël, verdedig ons in de strijd tegen de heerschappijen en machten, tegen de wereld beheersers dezer duisternis, tegen de boze geesten in de lucht.
Kom de mensen te hulp, die God heeft gemaakt naar het beeld van zijn eigen natuur en tegen een grote prijs heeft vrijgekocht van de tirannie van de duivel. Amen.
Heilige Aartsengel Michaël en gij, heilige Serafijnen, help ons in de nood, verdedigt ons in de strijd.
(na elk gebed van de dag: Onze Vader, Weesgegroet en Eer aan de Vader).

TWEEDE DAG
ter eer van de Cherubijnen

HEILIGE Michaël, vorst van het leger der engelen, ik roep u aan, verhoor mij. Als mijn laatste uur geslagen heeft, neem dan, smeek ik u, mijn ziel onder uw heilige hoede en geleid haar naar het oord van verkwikking, vrede en rust, waar in een onuitsprekelijke vreugde de zielen der heiligen het komend Oordeel afwachten en de heerlijkheid van de glorievolle verrijzenis.
Of ik spreek of zwijg, of ik waak, wandel of rust, bescherm me bij de vervulling van al mijn plichten, bij al mijn handelingen. Houd mij vrij van de bekoringen van de duivels en van de straffen der hel. Amen.
Heilige Aartsengel Michaël en gij, heilige Cherubijnen, help ons in de nood, verdedigt ons in de strijd.

DERDE DAG
ter eer van de Tronen

Grote verdediger van het Christenvolk, heilige Aartsengel Michaël, u werd de zending toevertrouwd de Kerk te verdedigen. Om deze opdracht waardig te vervullen verdrijf dan de ketterij, ban uit de schisma’s en beschaam het ongeloof. Vermenigvuldig uw overwinningen over de helse monsters, die ons geloof willen verwoesten.
Dat de Kerk van Jezus Christus nieuwe gelovigen rijker mag worden om zo de hemel te bevolken met uitverkoren zielen, tot meerdere glorie van de goddelijke Verlosser. Aan Hem toch dankt gij uw overwinningen, uw verdiensten en uw eeuwig geluk. Amen.
Heilige Aartsengel Michaël en gij, heilige Tronen, help ons in de nood, verdedigt ons in de strijd.

VIERDE DAG
ter eer van de Heerschappijen

heilige Michaël, vorst en vaandeldrager van de goede engelen, wil mij in uw goedheid altijd ter zijde staan en mij redden. Behoed mij voor de legioenen van de engel der duisternissen, opdat ik onder uw leiding deelachtig worde aan het licht van de goede engelen.
Wees mijn verdediger voor de troon van de Opperrechter, bepleit mijn zaak en bezweer de toorn van de rechtvaardige Vergelder. Moge door u voorspoed mijn deel zijn bij dag en bij nacht, bij arbeid en rust; en dat ik altijd klaar sta voor de werken van God. Amen.
Heilige Aartsengel Michaël en gij, heilige Heerschappijen, help ons in de nood, verdedigt ons in de strijd.

VIJFDE DAG
ter eer van de Krachten

heilige Aartsengel Michaël, de HEILIGE Kerk vereert u als haar bewaarder en beschermer. De Heer heeft u de opdracht toevertrouwd de vrijgekochte zielen de hemelse vreugde binnen te leiden. Vraag dus de God van vrede Satan onder onze voeten te verbrijzelen, opdat hij niet langer mensen geboeid kan houden in zijn ketenen en schade toebrengen aan de Kerk.
Bied gij de Allerhoogste onze gebeden aan, opdat de Heer zonder dralen ons genadig zal zijn. En grijpt gij zelf de Draak, de oude Slang, die Duivel en Satan heet, en werp hem geboeid in de afgrond, zodat hij de volkeren niet meer kan verleiden. Amen.
Heilige Aartsengel Michaël en gij, heilige Krachten, help ons in de nood, verdedigt ons in de strijd.

ZESDE DAG
ter eer van de Vorstendommen

heilige Aartsengel Michaël, verdedig ons n de strijd, opdat we niet omkomen gij het schrikwekkend Oordeel. Glorierijke Vorst, wees ons indachtig en bid overal en altijd voor ons bij de Zoon van God.
Toen u streed met de Draak, hoorde men in de hemel de stem van hen, die riepen: "Heil, eer en glorie zij God, de Almachtige!" De zee kwam omhoog, de aarde beefde, toen gij van de hemel neerdaalde. Kom het volk Gods te hulp. Amen.
Heilige Aartsengel Michaël en gij heilige Vorstendommen, help ons in de nood, verdedigt ons in de strijd.

ZEVENDE DAG
ter eer van de Machten

Heilige Aartsengel Michaël, driewerf heilige Aanvoerder van de Godgewijde legermacht, God heeft u belast met het organiseren en aanvoeren van de legerscharen der engelen.
Gij, die ten zeerste alle eer en lofprijzing waardig zijt, verlicht mijn inwendige vermogens, versterk mijn arm hart, opgejaagd door de stormen van dit leven. Hef mijn geest, nu zo omlaag gericht naar de dingen van de wereld, op naar de hoogten van de hemelse wijsheid.
Mijn schreden zijn zo wankel. Maak ze stevig en laat niet toe, dat ik afwijk van de weg, die ten hemel leidt. Genees de wonden van mijn ziel. Neem de littekens weg van de kwalen, veroorzaakt door mijn ellende en geestelijke krankheid. Amen.
Heilige Aartsengel Michaël en gij, heilige Machten, help ons in de nood, verdedigt ons in de strijd.

ACHTSTE DAG
ter eer van de Aartsengelen

heilige Aartsengel Michaël, u bent belast met de zending onze gebeden te verzamelen, onze strijd te richten en onze zielen te wegen. Ik breng eer aan uw schoonheid, zo gelijkend op die van God, dat na het eeuwig Woord geen ander hemelse geest met u kan vergeleken worden. Ik breng eer aan uw onbegrensde macht ten voordele van die u zijn toegewijd. Ik breng eer aan uw wil, zo harmonieus verenigd met die van het heilige Hart van Jezus en het Onbevlekt hart van Maria, voor het heil van de mens.
Verdedig mij tegen de vijanden van mijn ziel en lichaam. Doe mij de versterking voelen van uw onzichtbare bijstand en de uitwerking van uw waakzame tederheid. Amen.
Heilige Aartsengel Michaël en gij, heilige Aartsengelen, help ons in de nood, verdedigt ons in de strijd.

NEGENDE DAG
ter eer van de engelen

Glorierijke Aartsengel heilige Michaël, grote ijveraar voor de eer van God en verdediger van de universele Kerk, U heeft de Almachtige de zorg toevertrouwd de zielen te ontvangen, als ze het lichaam verlaten, om ze voor te geleiden voor de rechtvaardige Rechter.
Gewaardig U mij te hulp te snellen bij mijn laatste strijd. Kom samen met mijn engelbewaarder mij bijstaan en verdrijf ver van mij alle helse geesten. Sta niet toe, dat ze mij verontrusten dan.
Versterk in mij het geloof, de hoop en de liefde, opdat mijn ziel, door u gedragen naar zijn Rechter, onmiddellijk wordt binnengeleid in het oord van rust, om daar eeuwig te heersen met haar Verlosser in gezelschap van de zalige geesten. Amen.
Heilige Aartsengel Michaël en gij, heilige Engelen, help ons in de nood, verdedig ons in de strijd.

O MARIA, ZONDER ZONDEN ONTVANGEN,

BID VOOR ONS DIE ONZE TOEVLUCHT TOT U NEMEN.

Inwendige zuiverheid.

Stilzwijgen.

"Men vindt weinig beschouwende zielen," zegt De Navolging van Christus, "omdat weinigen zich geheel weten los te maken van de schepselen en de vergankelijke dingen...... Het grote beletsel voor de beschouwing is, dat men blijft staan bij het uiterlijke en zinnelijk waarneembare, en zich weinig toelegt op een algehele versterving."

Het stilzwijgen is voor ons noodzakelijk. Ook Maria’s leven ging in heilig stilzwijgen voorbij. Te Nazareth sprak men niet veel. Wil men het leven van een ware christen leiden, dan moet men de wereldse vermaken vermijden, en ook de ijdele boeken, de nutteloze en te lange gesprekken, die door geen liefde of betamelijkheid gerechtvaardigd worden. "Met de naaste méér spreken dan werkelijk nodig is en de rede het vraagt," zegt Sint Jan van het Kruis, "heeft nooit iemand goed gedaan, hoe heilig hij ook was."

Het uitwendig zwijgen is echter niet voldoende. Méér nog is de inwendige inkeer noodzakelijk. Waartoe dient het zwijgen, als de inwendige stemmen gedruis blijven maken? God deelt Zich voortdurend aan de ziel mede, de Heilige Geest houdt niet op met zijn bovennatuurlijke ingevingen, doet als het ware bijzondere openbaringen, die dagelijks een helder licht op onze roeping werpen: kennis voor ons verstand, kracht voor onze wil. De in zichzelf gekeerde ziel is voor die ingevingen ontvankelijk. Heeft de ingetogenheid de nodige fijngevoeligheid in haar gekweekt voor het beluisteren, en vaardigheid genoeg voor het volgen van die ingevingen, dan nadert zij de heiligheid. Er zijn zielen die door innerlijke verstrooidheid er nooit toe komen, haar bijzondere roeping te kénnen, nog minder die te verwezénlijken. "Mijn ziel is altijd in mijn handen," zeide de psalmist, "ik heb uw wet dan ook niet vergeten." Maria was naar buiten zwijgzaam, naar binnen ingekeerd. Een langdurig stilzwijgen was haar leven. Oplettend en bewonderend beschouwde zij haar Zoon. Zij luisterde naar Hem, zij overwoog de mysteriën waarvan zij getuige was. Sint Lucas spreekt ons van de "samenspraken die zij (met God) hield in haar hart" over de mysteriën van zijn Zoon. In deze inwendige gesprekken zag zij steeds duidelijker de roeping van haar Zoon en ook haar eigen roeping, de gedachte en de wil van God betreffende het heil van de wereld.

Wordt vervolgd.

VERBINDING MET DE BUITENWERELD.

KAP. 8.

Op de volgende uren mogen de Nonnen spreken met wereldlijke personen, namelijk van de Nonnen tot aan de Vespers; maar alleen des Zondags en op groote feestdagen der Heiligen; doch zo dat "het slot" niet verlaten wordt. Het gesprek moet gevoerd worden achter het tralievenster, dat daarvoor bestemd is. Want na de intrede in het klooster mag niemand "het slot" verlaten. Indien iemand uitdrukkelijk verlangt door ouders, bloedverwanten of vrienden gezien te worden, mag het venstertje geopend worden. Maar indien zij het niet opent, wordt haar groter loon beloofd in den tijd die komen zal.

GEHUWDE HEILIGEN.

LUIGI EN MARIA BELTRAME QUATTROCCHI.

EEN WONDERLIJKE ZALIGVERKLARING Op 21 oktober 2001 heeft Paus Johannes Paulus II voor het eerst een echtpaar zalig verklaard. De ouders van Thérèse volgden in 2008. Bij de zaligverklaring van Luigi en Maria Beltrame Quattrocchi waren drie van hun kinderen aanwezig! Wat moet dat een bijzondere dag voor hen geweest zijn. Ze hoorden de Paus verklaren dat hun eigen vader en moeder zaligverklaard zijn. Ze zijn dus niet alleen al in de hemel. Maar ze hebben ook op aarde voorbeeldig geleefd. En nu behoren hun ouders, en daarmee in zekere zin het hele gezin, aan de Kerk toe. Er zijn biografieën verschenen over hun ouders, die deels ook over hen gaan en hun jeugd. Drie kinderen waren aanwezig bij de Zaligverklaring: Philippo, 95 jaar, Cesare, 92 jaar en Enrichetta, 87 jaar. Hoge leeffijden! Philippo en Cesare zijn beiden priester, don Tarcisio en don Paolino. Stefania trad in bij de Benedictinessen, zuster Maria Cecilia. Zij is overleden in 1993. Enrichetta zorgde voor vader en moeder en leefde als een godgewijde in de wereld. Maria hun moeder had ooit gezegd: "Wij leven met het verlangen hun vertrouwen te versterken."ZIJN WEG Luigi was de 3de zoon van Carlo en Francesca Beltrame. Een zwager van Carlo Luigi Quattrocchi, en zijn vrouw konden geen kinderen krijgen. Hij vroeg of de kleine Luigi bij hen mocht opgroeien, zonder de band met zijn eigen familie te verbreken. Dat gebeurde en zo kreeg Luigi een dubbele achternaam. Hij studeerde rechten en werd advocaat. Inmiddels woonden de families Beltrame én Quattrocchi in Rome. Ze waren bevriend met een derde familie Corsini. En daar was een dochter Maria.

HAAR WEG Maria was de dochter van een legerkapitein. Tot aan haar 10de verhuisde ze heel vaak mee met het regiment. In 1893 gingen ze in Rome wonen. Ze kreeg een gedegen culturele vorming en sprak diverse talen. Daarnaast bekommerde ze zich om haar geestelijke vorming. Ze bad veel en ontving vaak de Sacramenten. Ze zocht een geestelijk leidsman, Pater Paoli, Franciscaan. Zij zou het geloofsleven van Luigi later meer serieuzer maken en verdiepen.

In 1900 ontmoette Luigi en Maria elkaar, hij 20 en zij was 16. Ze zagen elkaar vaak en haar glimlach veroverde zijn hart. Toen Luigi een ernstige buikvliesontsteking kreeg en men vreesde voor zijn leven, verklaarde zij: "Ik heb zo veel gebeden en geweend voor je gezondheid." 15 maart 1905 verloven ze zich en op 25 november trouwden ze in de Santa Maria Maggiore. 25 november is daarom ook hun gedachtenis op de kerkelijke kalender. Luigi: "Ik droom van een leven van werk en liefde: om me uit te putten in het werk en dan uit te rusten in de vreugden van onze liefde en onze familie."

"De dag begon met de Mis en de Communie", vertelde Maria, "Na de Mis zeiden we elkaar gedag, alsof de dag nu pas echt begonnen was. We kochten de krant, gingen naar huis, hij om te werken, ik voor mijn bezigheden. Ieder met zijn eigen taak, maar met de aanwezigheid van de ander in het hart. We ontmoetten elkaar weer bij het avondeten. Met veel vreugde zag ik naar hem uit, wanneer ik hem de sleutel in het slot hoorde steken en zegende elke keer de Heer uit heel mijn hart. We praten, het waren serene gesprekken vrolijk en olijk, hand in hand. We spraken over van alles. Zijn opmerkingen waren altijd scherpzinnig." Mariadevotie en gastvrijheid, waren de kenmerken van hun huis aan de Via Depretis 86, in Rome. "Een arme die aanklopte werd gezien als een zegen."DE KEUZE VOOR HET LEVEN

Drie kinderen zijn geboren en de vierde is op komst. Maar in de vierde maand van de zwangerschap constateerde de artsen een complicatie, placenta praevia, een verkeerde ligging van de placenta. Dat kon levensbedreigend zijn voor de moeder. De artsen hebben aangeraden het kind te laten aborteren, om tenminste het leven van de moeder te redden. Maar Luigi en Maria wezen dit unaniem af. Vier maanden bleef Maria bed houden en op 6 april 1916 werd Enrichetta geboren. Zij, het kind dat volgens de artsen niet geboren had mogen worden, zou voor de beide ouders blijven zorgen tot aan hun dood.

Wat jaren later legden Luigi en Maria samen privégeloften af aan hun geestelijk leidsman. Hij was 46 en zij 41. Deze persoonlijke geloften aan de Heer omvatten ook het afstand doen van de lichamelijke huwelijkse betrekkingen. Hun geestelijk leven bleef zo in het teken staan van een openheid naar God en een beschikbaarheid voor Zijn Wil.EEN HUISKERK

De ouders leerden hun kinderen het persoonlijk gebed en vertrouwen op Jezus en Maria. Ze gaven hun mee nooit te oordelen, maar mild te zijn met kritiek. In de oorlog hielpen ze Joden en anderen die vervolgd werden. "Zij maakten van hun gezin een echte huiskerk, open voor het leven, voor het gebed, het getuigenis van het Evangelie, het apostolaat in hun leefwereld, voor de solidariteit met de armen en voor de vriendschap," aldus de postulator van het zaligverklaringsproces.

Na de oorlog werkten ze mee aan de wederopbouw van Italië, werden lid van de Derde Orde der Franciscanen en begeleidden zieken naar Lourdes of Loreto. Luigi zei: "We moeten onze religieuze overtuiging niet verbergen, we moeten er openlijk van getuigen, vooral door onze daden, en wanneer dat mogelijk is, ze uitleggen aan hen die onze woorden nodig hebben." Een bekeerde vrijmetselaar vertrouwde één van de zonen toe: "Je vader heeft me nooit lastig gevallen met preken. Het is door zijn wijze van leven dat ik God heb leren kennen."

Huwelijksstellen die in moeilijkheden waren gekomen, konden altijd bij Maria terecht. Een neef getuigt, hoe Maria "met een geweldig psychologisch aanvoelen en uiterste beschikbaarheid, aan ieder raad en troost gaf." Maar bij dit alles was er tijd voor sport en vakanties aan de zee of in de bergen.VAN ELKAAR HOUDEN IN CHRISTUS

Op 5 november 1951 was het hele gezin bij elkaar. De gezondheid van pa was niet al te best, zijn hart had al verschillende waarschuwingen gekregen. Op 9 november overleed hij aan een hartaanval. Voor Maria was dit een "onmetelijke smart." Ook al was het een sterven "van een rechtvaardige, bevestigd door de onveranderlijke serene uitdrukking op zijn gelaat." Maria zou hem 14 jaar later volgen. Ze overleed op 26

Augustus 1965 ook aan een hartaanval. Vlak daarvoor had ze aan haar kinderen geschreven: "Met papa, we zullen jullie van daar boven af zegenen, we zullen dicht bij jullie zijn met heel onze liefde."

Paus Johannes Paulus II zei bij de zaligverklaring dat zij "het gewone leven op een buitengewone wijze" hadden geleefd. Samen zijn ze de weg van de heiligheid gegaan. In de teksten van de huwelijksliturgie wordt gezegd dat bruid en bruidegom elkaar "in Christus" huwen. Zo hebben zij geleefd. Luigi en Maria laten zien, dat er absoluut geen tegenstelling bestaat tussen een grote onderlinge liefde en de liefde tot God. Zorg hebben voor de kinderen vraagt veel, maar verwijdert nooit van de Heer. "In Christus" kunnen gehuwden zo hun roeping beleven. Sommigen hebben dat op een heilige wijze gedaan.

Door Jeroen Smith pr.