GEHUWDE HEILIGEN.

LUIGI EN MARIA BELTRAME QUATTROCCHI.

EEN WONDERLIJKE ZALIGVERKLARING Op 21 oktober 2001 heeft Paus Johannes Paulus II voor het eerst een echtpaar zalig verklaard. De ouders van Thérèse volgden in 2008. Bij de zaligverklaring van Luigi en Maria Beltrame Quattrocchi waren drie van hun kinderen aanwezig! Wat moet dat een bijzondere dag voor hen geweest zijn. Ze hoorden de Paus verklaren dat hun eigen vader en moeder zaligverklaard zijn. Ze zijn dus niet alleen al in de hemel. Maar ze hebben ook op aarde voorbeeldig geleefd. En nu behoren hun ouders, en daarmee in zekere zin het hele gezin, aan de Kerk toe. Er zijn biografieën verschenen over hun ouders, die deels ook over hen gaan en hun jeugd. Drie kinderen waren aanwezig bij de Zaligverklaring: Philippo, 95 jaar, Cesare, 92 jaar en Enrichetta, 87 jaar. Hoge leeffijden! Philippo en Cesare zijn beiden priester, don Tarcisio en don Paolino. Stefania trad in bij de Benedictinessen, zuster Maria Cecilia. Zij is overleden in 1993. Enrichetta zorgde voor vader en moeder en leefde als een godgewijde in de wereld. Maria hun moeder had ooit gezegd: "Wij leven met het verlangen hun vertrouwen te versterken."ZIJN WEG Luigi was de 3de zoon van Carlo en Francesca Beltrame. Een zwager van Carlo Luigi Quattrocchi, en zijn vrouw konden geen kinderen krijgen. Hij vroeg of de kleine Luigi bij hen mocht opgroeien, zonder de band met zijn eigen familie te verbreken. Dat gebeurde en zo kreeg Luigi een dubbele achternaam. Hij studeerde rechten en werd advocaat. Inmiddels woonden de families Beltrame én Quattrocchi in Rome. Ze waren bevriend met een derde familie Corsini. En daar was een dochter Maria.

HAAR WEG Maria was de dochter van een legerkapitein. Tot aan haar 10de verhuisde ze heel vaak mee met het regiment. In 1893 gingen ze in Rome wonen. Ze kreeg een gedegen culturele vorming en sprak diverse talen. Daarnaast bekommerde ze zich om haar geestelijke vorming. Ze bad veel en ontving vaak de Sacramenten. Ze zocht een geestelijk leidsman, Pater Paoli, Franciscaan. Zij zou het geloofsleven van Luigi later meer serieuzer maken en verdiepen.

In 1900 ontmoette Luigi en Maria elkaar, hij 20 en zij was 16. Ze zagen elkaar vaak en haar glimlach veroverde zijn hart. Toen Luigi een ernstige buikvliesontsteking kreeg en men vreesde voor zijn leven, verklaarde zij: "Ik heb zo veel gebeden en geweend voor je gezondheid." 15 maart 1905 verloven ze zich en op 25 november trouwden ze in de Santa Maria Maggiore. 25 november is daarom ook hun gedachtenis op de kerkelijke kalender. Luigi: "Ik droom van een leven van werk en liefde: om me uit te putten in het werk en dan uit te rusten in de vreugden van onze liefde en onze familie."

"De dag begon met de Mis en de Communie", vertelde Maria, "Na de Mis zeiden we elkaar gedag, alsof de dag nu pas echt begonnen was. We kochten de krant, gingen naar huis, hij om te werken, ik voor mijn bezigheden. Ieder met zijn eigen taak, maar met de aanwezigheid van de ander in het hart. We ontmoetten elkaar weer bij het avondeten. Met veel vreugde zag ik naar hem uit, wanneer ik hem de sleutel in het slot hoorde steken en zegende elke keer de Heer uit heel mijn hart. We praten, het waren serene gesprekken vrolijk en olijk, hand in hand. We spraken over van alles. Zijn opmerkingen waren altijd scherpzinnig." Mariadevotie en gastvrijheid, waren de kenmerken van hun huis aan de Via Depretis 86, in Rome. "Een arme die aanklopte werd gezien als een zegen."DE KEUZE VOOR HET LEVEN

Drie kinderen zijn geboren en de vierde is op komst. Maar in de vierde maand van de zwangerschap constateerde de artsen een complicatie, placenta praevia, een verkeerde ligging van de placenta. Dat kon levensbedreigend zijn voor de moeder. De artsen hebben aangeraden het kind te laten aborteren, om tenminste het leven van de moeder te redden. Maar Luigi en Maria wezen dit unaniem af. Vier maanden bleef Maria bed houden en op 6 april 1916 werd Enrichetta geboren. Zij, het kind dat volgens de artsen niet geboren had mogen worden, zou voor de beide ouders blijven zorgen tot aan hun dood.

Wat jaren later legden Luigi en Maria samen privégeloften af aan hun geestelijk leidsman. Hij was 46 en zij 41. Deze persoonlijke geloften aan de Heer omvatten ook het afstand doen van de lichamelijke huwelijkse betrekkingen. Hun geestelijk leven bleef zo in het teken staan van een openheid naar God en een beschikbaarheid voor Zijn Wil.EEN HUISKERK

De ouders leerden hun kinderen het persoonlijk gebed en vertrouwen op Jezus en Maria. Ze gaven hun mee nooit te oordelen, maar mild te zijn met kritiek. In de oorlog hielpen ze Joden en anderen die vervolgd werden. "Zij maakten van hun gezin een echte huiskerk, open voor het leven, voor het gebed, het getuigenis van het Evangelie, het apostolaat in hun leefwereld, voor de solidariteit met de armen en voor de vriendschap," aldus de postulator van het zaligverklaringsproces.

Na de oorlog werkten ze mee aan de wederopbouw van Italië, werden lid van de Derde Orde der Franciscanen en begeleidden zieken naar Lourdes of Loreto. Luigi zei: "We moeten onze religieuze overtuiging niet verbergen, we moeten er openlijk van getuigen, vooral door onze daden, en wanneer dat mogelijk is, ze uitleggen aan hen die onze woorden nodig hebben." Een bekeerde vrijmetselaar vertrouwde één van de zonen toe: "Je vader heeft me nooit lastig gevallen met preken. Het is door zijn wijze van leven dat ik God heb leren kennen."

Huwelijksstellen die in moeilijkheden waren gekomen, konden altijd bij Maria terecht. Een neef getuigt, hoe Maria "met een geweldig psychologisch aanvoelen en uiterste beschikbaarheid, aan ieder raad en troost gaf." Maar bij dit alles was er tijd voor sport en vakanties aan de zee of in de bergen.VAN ELKAAR HOUDEN IN CHRISTUS

Op 5 november 1951 was het hele gezin bij elkaar. De gezondheid van pa was niet al te best, zijn hart had al verschillende waarschuwingen gekregen. Op 9 november overleed hij aan een hartaanval. Voor Maria was dit een "onmetelijke smart." Ook al was het een sterven "van een rechtvaardige, bevestigd door de onveranderlijke serene uitdrukking op zijn gelaat." Maria zou hem 14 jaar later volgen. Ze overleed op 26

Augustus 1965 ook aan een hartaanval. Vlak daarvoor had ze aan haar kinderen geschreven: "Met papa, we zullen jullie van daar boven af zegenen, we zullen dicht bij jullie zijn met heel onze liefde."

Paus Johannes Paulus II zei bij de zaligverklaring dat zij "het gewone leven op een buitengewone wijze" hadden geleefd. Samen zijn ze de weg van de heiligheid gegaan. In de teksten van de huwelijksliturgie wordt gezegd dat bruid en bruidegom elkaar "in Christus" huwen. Zo hebben zij geleefd. Luigi en Maria laten zien, dat er absoluut geen tegenstelling bestaat tussen een grote onderlinge liefde en de liefde tot God. Zorg hebben voor de kinderen vraagt veel, maar verwijdert nooit van de Heer. "In Christus" kunnen gehuwden zo hun roeping beleven. Sommigen hebben dat op een heilige wijze gedaan.

Door Jeroen Smith pr.

Godsverering van Christus en Zijn Moeder

"Het ogenblik is gekomen," zeide Jezus tot de samaritaanse vrouw, "waarop de ware aanbidders de Vader zullen aanbidden in geest en in waarheid. Zulke aanbidders zoekt de Vader."

Jezus is op aarde gekomen, om aanbidders in geest en waarheid, die aan de Godheid de volmaakte, door de hemelse Vader sinds de schepping verwachte eredienst wijden, te vormen en aan Zich toe te voegen. Het eerste schepsel dat volmaakt aan zijn verlangen beantwoordde, was zijn Moeder. Door haar nauwe vereniging met de aanbidding van haar Zoon, met zijn leven, zijn Offer, door de gave van geheel haar zelf met Hém, om op aarde het Godsrijk te vestigen, is Maria de volmaakste aanbidster geweest.

Wat is: God in geest en waarheid aanbidden? Het is het menselijk verstand en de menselijke wil in volle overeenstemming doen zijn met de oneindige rechten van God. Het is God eer bewijzen, omdat Hij Zich aan ons heeft geopenbaard; het is wegzinken in eigen geringheid voor zijn volmaaktheid, het is Hem bewonderen, Hem loven, zich verheugen over zijn geluk en zich vreugdevol overgeven aan de vervulling van zijn wil. Het is de volle hulde van de onderwerping en de liefde.

Zó was de aanbidding van Jezus. Zijn innerlijk leven was een onafgebroken adoratie. Een machtige drang dreef Hem aan, om Zich voor zijn Vader te vernederen in een zekere inwendige vernietiging. Als mens had Jezus aan Gods vrijgevigheid zijn volmaaktheid te danken, was Hij schepsel, dus een "niet". Vervuld van verwondering voor zoveel door zijn mensheid ontvangen weldaden, gevoelde Hij behoefte, onophoudelijk de goddelijke souvereiniteit in al haar volheid te erkennen. Hij verheugde Zich in het loven en belijden van Gods oneindige volmaaktheden en vond daarin zijn welbehagen en zijn rust. Jezus ging geheel en al op in deze voortdurende aanbidding, die niet slechts de liefdevolle erkenning van Gods oneindige rechten was, maar ook een vreugdevolle overgave aan die rechten en de hevige drang, voor Gods glorie te worden verteerd. Geen enkel schepsel heeft zich voor Gods majesteit méér vernederd; géén méér eerbied gevoeld voor de goddelijke volmaaktheid; géén een groter verlangen gekoesterd, om zich voor Gods verheerlijking te slachtofferen.

Daarom sprak Hij reeds in de schoot van zijn Moeder: "Vader, hier ben Ik om uw wil te doen"; daarom was Hij zo nederig, zelfs tegenover de mensen. En de rechtvaardigheid én de liefde eisten dit. Hij ging door het leven niet als iemand die gediend wordt, maar als een dienaar, een werkman. "Hoogmoed, vernietig u toch bij dit schouwspel! Jezus, timmermanszoon, zelf timmerman, als zodanig bekend, zonder dat men van enig ambt of een andere werkzaamheid spreekt!".

Maria nu verenigde zich innig met de Godsverering van haar Zoon. Zij volgde Hem in zijn mysteriën, want zij is zijn Moeder, en als zodanig met Hem verbonden in het verlossingswerk. In elk van die mysteriën is hun eerste gemeenschappelijk werk de glorie van God te zoeken, Hem te gehoorzamen en te aanbidden. Eenzelfde drang naar aanbidding en verootmoediging werpt Hem voor God ter neder.

Maria verootmoedigt zich om dank te zeggen: "De Heer heeft neergezien op de geringheid van zijn dienstmaagd", sprak zij tot haar nicht. Over haar natuurlijke zwakheid ziet zij de Heer neergebogen, want Hij wil van haar zijn meesterstuk maken, de Moeder van zijn Zoon; daarom doet Hij haar overvloeien van genade en zuiverheid. Dit alles is echter de gave-omniet van de liefde. Sprak Jezus in haar schoot: "Ecce venio, zie Ik kom", na Hém herhaalt zij: "Zie de dienstmaagd des Heren", en daarmee geeft zij de blijvende gesteltenis van haar ziel weer.

Evenals Jezus, zal zij zich overgeven aan Gods wil. Met Hém zal zij zich opofferen, als Hij, lijden en bidden. Ook zij zal verzinken in een afgrond van nederigheid, in een zekere vernietiging voor Hem, die, al heeft Hij haar met genade overstelpt, toch de Heer blijft. Zij zoekt dan ook de gehoorzaamheid, vooral de vernederende gehoorzaamheid, om door haar verootmoediging een altijddurende hulde aan Gods majesteit te bieden. Zij wil zich verenigen met de godsverering van haar Zoon; voor haar moederliefde is dat een behoefte. Zij weet, dat haar Zoon een offerlam is dat Zich slachtoffert voor de verheerlijking van zijn Vader; zij volgt Hem in zijn vernedering. Jezus, zal niet in de wereld komen als de glorievolle Zoon van God, maar als het zoenoffer voor de zonden van de wereld. Met deze staat van vernedering verenigt Maria zich en "aanvaardt het, de vernederde moeder van een vernederde Zoon te zijn".

Maria wil ook óns met deze Godsverering van haar Zoon verenigen. Aan de ziel die zich aan haar invloed overgeeft, boezemt zij de nederigheid in, waaruit ware aanbidding en liefde ontspruiten. Wat zou, zonder deze fundamentele nederigheid, de godsvrucht anders kunnen zijn dan een droombeeld? God bemint ons oneindig en om ons zijn liefde te openbaren, grijpt Hij elke gelegenheid aan. Maar Hij is God, de Oneindige, voor wie elk schepsel een "niet" is; de eerste daad van gerechtigheid is dan ook Hem te aanbidden. Heeft de christen maar een enigszins ware kennis van de Godheid, dan gevoelt hij, dat aanbidding gebiedend noodzakelijk is; hij moet zich neerwerpen en met Jezus zeggen: "Heilige Vader!" Deze nederige en liefdevolle aanbidding is het hoogtepunt van de christelijke eredienst. Zij triomfeert in de hemel; daar buigen de heiligen zich neder en werpen hun kronen voor de troon van God. Aanbidding is de siddering van de liefde voor de Oneindige. Zij is de vrucht van het goddelijk licht. "Het licht van de nederigheid doet de liefde geboren worden. Als de ziel haar "niet" ontdekt, en God neergebogen over dat "niet" en Gods liefde dat "niet" omhelzend, dan wordt de ziel ontvlamd, omgevormd en zij aanbidt."

Wordt vervolgd.

DAT NIEMAND HET KLOOSTER MAG BINNEN GAAN.

KAP. 7.

Behalve in geval van noodzakelijkheid of toelating na een ingediend verzoek, mogen gene wereldlijke mannen of vrouwen, noch kloosterlingen of andere kerkelijke personen, de besloten plaatsen van het klooster der zusters binnentreden. Ook is het niemand geoorloofd met de zusters te spreken, buiten de bepaalde tijden.

NOVEEN GEBED.

O Heilige Drievuldigheid, wij danken U omdat U paus Joannes Paulus II aan de Kerk hebt gegeven en omdat U in hem de tederheid van Uw vaderschap hebt getoond, de glorie van Christus’ kruis en de schittering van de Geest van liefde.

Door zijn totale overgave aan Uw oneindige barmhartigheid en de moederlijke tussenkomst van Maria, heeft hij ons een levend beeld gegeven van Jezus, de Goede Herder, en heeft hij ons de heiligheid aangeduid als hoogste maatstaf van het gewone christelijk leven, de weg om de eeuwige eenheid met U te bereiken.

Verleen ons, op zijn voorspraak, volgens Uw wil, de genade die wij afsmeken, in de hoop dat hij snel tot de eer van de altaren mag verheven worden.

Amen.

COMMUNIE,

Door JAN DE VOLDER, redacteur Tertio.

Mei is communiemaand. Het zouden hoogfeesten moeten zijn van de katholieke initiatie. Voor de betrokkenen en de christelijke gemeenschap. Helaas is wat zich in veel kerken afspeelt ergerlijk. Communievieringen zijn vaak het trieste toppunt van de infantilisering en banalisering die de liturgie in onze gewesten nu al decennialang teisteren. Lezingen uit de Schrift worden vervangen door vlakke gedichtjes, als waren de jaren 1970 nog niet voorbij. De liederen getuigen vaak meer van emocultuur dan van het christelijke geloof. Veel kinderen beseffen ondanks de catechese amper waar het om gaat in de eucharistie. Die is vaak van alle sacraliteit ontdaan. Nochtans staan kinderen daar wel voor open. Voor hun vermaak hoeven ze niet naar de kerk te gaan, daar zorgt Studio 100 wel voor.

Is het dan zo erg? Hier en daar zijn er gelukkig plaatsen waar het er aan toegaat zoals het hoort. Maar minder dan in onze buurlanden, is bij ons de tegenbeweging ingezet. Veelal gaat de trend van de uitverkoop van onze identiteit en eeuwenoude schatten genadeloos door. Het is horizontaliteit troef. Terwijl toch al ten overvloede bewezen is dat die weg voor het katholicisme dood loopt: hij leidt eerst tot protestantisering, daarna tot teloorgang van het geloof. De weg terug is moeilijk. Vormheren, priesters en leken die aan een waardige liturgie houden, in inhoud en in vorm, moeten vaak een storm van protest weerstaan. Veel ouders, catechisten en leerkrachten zijn het gewoon dat niet de Heer, maar hun kind centraal staat in de viering. U vraagt, wij draaien. Maar daarvoor is er Rent-a-Priest, een blijkbaar goedboerende privébusiness. Een beetje katholiek priester moet zich niet tot eender wat lenen.

Paus Benedictus XVI zet sterk in op het herstel van de waardigheid van de katholieke liturgie. Hij deed dat onder meer door de oude Latijnse liturgie, in haar vorm van 1962, weer een volwaardige plaats te geven. De vrees van sommigen dat dit een weg is om het Tweede Vaticaans Concilie te ondergraven, is ongegrond. De instructie Universae Ecclesiae van vorige week benadrukt dat het niet om twee ritussen gaat, maar om twee evenwaardige

vormen van dezelfde ritus. De paus vraagt dat aanhangers van beide elkaar met respect zouden bejegenen. Het is zijn streven dat de mis, in welke vorm ook, altijd met waardigheid en zin voor het goddelijke mysterie zou worden gevierd. En conform de voorschriften, want op veel plaatsen gebeurde dat niet en werd de"liturgiehervorming gezien als een toelating of zelfs als een verplichting tot creativiteit, die vaak leidde tot vervorming van de liturgie tot de rand van het verdraagbare", zoals de paus aan de bisschoppen schreef in 2007.

We kunnen alleen maar hopen dat zijn streven ook in onze streken vrucht zal afwerpen. De heropbouw van de kerk in Vlaanderen vraagt tijd, maar vooral veel moed. Beginnen met het herstel van de liturgische waardigheid is een juist vertrekpunt, want goede liturgie is van het mooiste wat de kerk te bieden heeft.

Als katholieken niet meer ernstig nemen wat voor hen heilig is, waarom zouden anderen het dan doen?

Uw reacties zijn welkom op jan.devolder@tertio.be

VATICAANSE RONDZENDBRIEF OVER DE AANPAK VAN MISBRUIKZAKEN.

Hilversum (Van onze redactie) 16 mei 2011 - De Vaticaanse Congregatie voor de Geloofsleer heeft vandaag een rondzendbrief gepubliceerd over de behandeling van zaken van seksueel misbruik van minderjaren door katholieke geestelijken. Alle bisschoppenconferenties moeten over een jaar, in mei 2012, richtlijnen klaar hebben over de behandeling misbruikzaken. De rondzendbrief biedt bisschoppen en religieuze oversten principes en aanwijzingen voor het opstellen van deze regels.

Effectief optreden
De richtlijnen van de landelijke bisschoppenconferenties moeten heldere procedures bevatten over het behandelen van gevallen van seksueel misbruik. Zo kunnen bisschoppen en oversten "onverwijld en effectief" reageren. De procedures moeten zijn afgestemd op de plaatselijke situatie en op de burgerlijke rechtsregels die in de verschillende landen gelden.

Krachtig statement
De Vaticaanse woordvoerder Federico Lombardi noemde de korte periode waarbinnen de bisschoppenconferenties de richtlijnen moeten ontwikkelen een "krachtig en eloquent statement". Het schrijven

is volgens de zegsman niet bedoeld als een directief van bovenaf, maar om bisschoppen en algemeen oversten

"bij te staan". De competentie van diocesane bisschoppen en algemeen oversten wordt gerespecteerd.

Slachtoffer voorop
In de rondzendbrief staat onder meer dat in de te ontwikkelen richtlijnen de aandacht voor de slachtoffers van misbruik voorop dient te staan. Er moet worden geluisterd naar hun verhalen en naar die van hun familie. Ook moet er een grote bereidheid zijn slachtoffers te voorzien van de nodige spirituele en psychologische bijstand. Verder wordt in de brief aandacht besteed aan preventieprogramma’s en de opleiding en vorming van toekomstige priesters en religieuzen.

Samenwerking met overheid
De brief gaat ook in op priesters die reeds in de kerk werkzaam zijn, hun doorgaande vorming en hun verantwoordelijkheden in dezen. Er wordt ook aanwijzingen gegeven voor wat er gedaan moet worden als zij van seksueel misbruik worden beschuldigd en hoe hun reputatie kan worden hersteld als er sprake is van een valse beschuldiging. Samenwerking met de burgerlijke autoriteiten wordt aangemoedigd. Nationaal geldende wetten dienen in acht te worden genomen, inclusief de meldingsplicht bij burgerlijke overheden.

Kerkrecht
Verder wordt in de brief onder meer aandacht besteed aan geldende canonieke regelgeving over dit onderwerp, op de bevoegdheden van bisschoppen en oversten in het vooronderzoek en, als het over een geloofwaardige beschuldiging gaat, over hun verplichting de zaak door te verwijzen naar de Congregatie voor de Geloofsleer, die de behandeling van de kwestie zal begeleiden. Ook wordt ingegaan op de verhouding tussen de algemeen geldende kerkrecht en specifieke normen door locale bisschoppenconferenties. De brief wijst ook op canonieke maatregelen en kerkelijke straffen, inclusief verwijdering uit de priesterstand.

Belangrijke stap
Woordvoerder Lombardi noemde de rondzendbrief van de Congregatie een "zeer belangrijke nieuwe stap" in de kerkelijke bewustwording van de noodzaak om effectief op te treden tegen de "geseling" van seksueel misbruik door leden van de geestelijkheid.

HET SACRAMENT VAN DE VERZOENING.

Alle sacramenten hebben hun oorsprong en hun toonbeeld in Christus. Het eerste doopsel is dat van Jezus zelf toen Hij werd ondergedompeld in de dood en herrees in een nieuw leven. Het eerste vormsel is de zalving die de Zoon heeft gekregen van de Heilige Geest bij zijn ontvangenis in de schoot van Maria, vervolgens bij zijn doopsel in de Jordaan, en ten slotte op de dag van zijn opstanding en zijn verheerlijking door de H Geest van Pinksteren. En zo verder voor alle sacramenten, met inbegrip van het sacrament van de verzoening, hoe verrassend dit ook kan lijken.

DE BELIJDENIS VAN DE ZOON.

Het eerste boetesacrament heeft Jezus zelf ingesteld op het kruis door de zonden van de wereld op zich te nemen en dit te bekennen voor het aanschijn van de Vader en het gehele universum. De ‘belijdenis van Christus’ is dus net zoals de onze begonnen met de erkenning van de zonden. Opdat de Vader ons zou kunnen herkennen in zijn Zoon, ons onze fouten zou kunnen vergeven en ons aldus weer zou kunnen binnenleiden in de gemeenschap met Hem, is Christus begonnen met op het kruis uiting te geven aan de volle ernst van onze zonde. Hij is het Lam Gods geworden dat de zonden van de wereld draagt (cf. Joh. 1, 29), de ware bronzen gifslang die opgericht alle gif van de zonde in zich draagt om de wereld van haar beet te verlossen (cf. Joh. 3, 14-15; Num. 21, 4-9), de Rechtvaardige die de verdiende vloek van de zondaars op zich neemt (cf. Gal. 3, 13; Deut. 21, 23), de Onschuldige voor de mensen tot zonde gemaakt (cf. 2 Kor. 5,21) en — innig met de Vader verbonden - deelgenoot werd van hun verwijdering van God: ‘Mijn God, mijn God, waarom hebt gij mij verlaten?’ (Mar. 15, 34). Het is de eerste belijdenis van de mensheid. Het is het eerste Confiteor in naam van het hele mensdom door de Zoon uitgesproken. Voortaan zullen de zondaars, wanneer ze hun schuldbelijdenis willen plaatsen binnen deze van de Kerk, enkel hun persoonlijke bekentenis hoeven in te passen in de grote belijdenis van Jezus namens allen.

Na de belijdenis komt het wachten. Nadat Hij de geest (of de Geest) had gegeven, belandt Jezus in de toestand van de doden vóór Pasen, in de onmacht van wie geen vat meer heeft op deze wereld en, nog verstoken van de vreugde van de nieuwe wereld, de gevangene is van het dodenrijk: ‘Hij is neergedaald ter helle’, zoals het Symbolum van de Apostelen het uitdrukt (cf. 1 Petr. 3, 19). Misschien bereikt zijn zelfontlediging, zijn ‘kenosis’ (cf. Fil. 2, 7) hier wel zijn hoogtepunt. Deze passieve ervaring van solidariteit met de verloren mensheid vormt de tussentijd tussen de actieve belijdenis van de zon de van de wereld op het kruis en de ‘absolutie van Pasen’. Tijdens deze ‘pauze’ van Stille Zaterdag vermag Christus niets meer. Hij kan enkel afwachten dat de Vader Hem

opwekt ... We bevinden ons in het diepste diep van het paasmysterie: in de hel, in de passiviteit van de dood ‘wacht’ Christus op de welwillendheid van de Vader.

Na de belijdenis en het wachten volgt de absolutie. Allereerst voor Jezus. Want in de verlatenheid van het kruis en de eenzaamheid van het graf was de voelbare gemeenschap van Jezus met de Vader opgeheven. En kijk, met de glorierijke verrijzenis wordt de gemeenschapsband hersteld en de eenzaamheid van Goede Vrijdag en Stille Zaterdag herschapen. Op paaszondag zien we de Zoon, bevrijd van de angst waarin het gewicht van de zonde Hem had gestort, verlost van de ketens des doods, in de strikte zin van het woord ‘vrijgesproken’, bevrijd van de macht van zonde en dood die de hele wereld gevangen hield. In deze zin spreek ik over de verrijzenis als de ‘absolutie van Pasen’: Jezus krijgt er voor heel de mensheid vergeving van de zonde die Hij in onze plaats heeft gedragen. Sinds de dag dat de Vader tot Jezus sprak: ‘Gij zijt mijn Zoon, heden heb ik u verwekt’, sinds deze nieuwe en definitieve geboorte van de Zoon, is voor Jezus en voor ons alles nieuw. In de grote vreugde van Pasen is de hemel voor eeuwig toegankelijk. Want Diegene die verrezen weer is opgevaren ten hemel, is ook

diegene die alle menselijke ellende heeft gedragen en doorstaan. ‘Etiam peccata!’ riep Augustinus uit. Nu ‘zelfs de zonden’ door het smetteloze Lam gedragen en weggenomen zijn, vormen zij niet langer een onoverkomelijke hinderpaal en worden zij, door de genade van de vergiffenis, de gelegenheid voor de meest volkomen gave van allemaal, namelijk deze van de barmhartigheid.

Je bent een kind van Mijn koninkrijk waar licht en liefde heerst in overvloed en waar duisternis geen plaats heeft. Sta op in je bestemming want satan heeft niets aan je en je hebt niets met hem. Wees niet kritisch, veroordelend, afwijzend, afkeurend of aanvallend, want deze dingen geven de duivel bezit van je ziel. Ik zeg opnieuw, weersta hem om je te gebruiken als een instrument van zijn duivelse bedoelingen. Laat Mijn koninkrijk meer openbaar worden in en door je, zegt de Heer.

"Lieve kinderen,

Vandaag gaat mijn gebed uit naar jullie allen die genade en bekering zoeken. Jullie kloppen aan de deur van mijn hart maar zonder hoop en zonder gebed, in zonde, en zonder het Sacrament van de verzoening met God.

Neem afstand van de zonde en beslis, kindertjes, voor de heiligheid.

Alleen zo kan ik jullie helpen, jullie gebeden horen en voor jullie tussenkomen bij de Allerhoogste. Dank dat jullie aan mijn oproep gehoor hebben gegeven."