Inhoud blog
  • Pain
  • 16 - 21
  • 10 tot 16 jaar
  • 6 - 10 jaar
  • Mijn eerste jaren
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    You know me, not my story

    18-03-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.10 tot 16 jaar
    Zoals in mn vorige bericht stond is mijn peter gestart met mij seksueel te misbruiken... In plaats van te verbeteren, ging het van kwaad naar erger ... Elke keer ik bij hem kwam, kustte hij mij, streelde hij mij, liet hij mij porno zien, befte hij mij, ... elke keer kwam er wel iets nieuw bij, iets nieuw waaraan ik verder kapot kon gaan.
    Ik moest zwijgen tegen mama, want hij deed het enkel om me te helpen voor later... Ik wist niet meer wat ik moest doen... aan mijn ma heb ik  nooit iets kunnen vertellen, ... Mijn grootste angst was dat mijn peter ook mijn halfzus zou misbruiken (mijn mama had een nieuwe man leren kennen, iemand aangenaam in het begin maar naarmate de relatie vorderde, steeds vaker kwaad, hij sloeg dan met deuren en gooide met voorwerpen... iets wat mij enorm bang maakte.)
    Het misbruik heeft tot mijn 16 jaar ongeveer geduurd... 6 jaar lang...
    Op mn 12 kreeg ik zelf het verdict kanker te hebben... dat was enorm zwaar op die moment en ik wist gewoon niet wat ik wel of niet moest voelen. Op mn 14 kreeg ik voor de tweede keer kanker... niet veel later is mijn eigen bomma aan kanker gestorven & mijn beste vriendin ook ... tmaakte me kapot om terug twee mensen te verliezen! Weer twee mensen die ik echt graag zag.
    Op mn 16, toen het misbruik stopte, werd ik verliefd. Hij was er voor mij en probeerde goed voor me te zorgen, maar zodra het intiem werd was er een probleem. Ik was bang, bang dat het weer minder was, bang dat ik weer gewoon gebruikt werd... ik sloeg hem weg, huilde, ... ik weet niet wat ik soms had maar op die momenten was ik bang van hem...
    Als ik m'n ogen sloot, zag ik mn peter terug tevoorschijn komen. Als ... elke keer was het gewoon een hele beproeving om het te doorstaan en te zorgen dat hij zo min mogelijk merkte ...

    18-03-2015 om 00:00 geschreven door Jgirl  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.6 - 10 jaar
    Hey,

    Ik heb gekozen om hier maar vier jaar van mijn jongere jaren te bespreken omdat vanaf mijn tien jaar alles precies in een rollercoaster erger is geworden...
    Zoals in mn vorige bericht stond zijn mijn ouders nu uiteen... 1ste leerjaar, ik leer lezen , rekenen, schrijven... ik leer omgaan met een stiefgezin.
    Mijn stiefzus en stiefbroer waren al even erg als hun moeder, net zoals in de sprookjes zoals Sneeuwwitje etc. Al wat je daar zag, kon ik me bijna levendig voorstellen. Ik was het lastige kleine stiefzusje dat ze overal mee naartoe moesten sleuren, en mijn stiefmoeder was een kreng dat eiste dat ik naar haar pijpen danste. Mijn eigen vader leefde dan nog wel, in tegenstelling tot in de sprookjes, maar hij keek uit verliefdheid enkel zwijgend toe. Elke keer moest IK me maar aanpassen, want IK kwam in het nieuwe gezin.
    Toen papa en mijn stiefmoeder dan een dagje weg waren, geen idee waar naartoe, was het hek helemaal van de dam. Mijn stiefzus zat boven op haar kamer, mijn stiefbroer zat beneden bij mij. Op een gegeven moment is mijn stiefbroer op mij komen zitten... Hij zei daarbij: 'Mag ik eens op je rijden, dan krijg ik een stijve' Niet wetend wat stijve en rijden betekende, was ik gewoon perplex. Op een gegeven moment zit hij op mij en begint hij over mij te wrijven met zijn edele delen. Ik was zo bang en vond het helemaal niet leuk. Toen m'n stiefzus beneden kwam, heeft ze hem van mij afgehaald en is hij gestopt. Terug bij mama heb ik haar alles verteld, waarop zij het aan papa vertelde. Papa geloofde haar niet en zei dat ik fantaseerde :( Niet veel later is mama een rechtszaak begonnen tegen mijn papa. Ik mocht nog naar papa gaan, maar ik mocht niet meer alleen zijn daar. Dit leek voor papa veel harder dan ik had durven denken,... elk weekend werd voor hem een opoffering. Op m'n 10 hebben we dan ook afgesproken dat ik enkel zou langskomen als hij tijd heeft en als ik wil komen... Uiteindelijk draaide dit uit op zo goed als nooit.
    10 is eigenlijk een mijlpaal in mn leven geworden. Mijn pa die me eigenlijk grotendeels links liet liggen voor zijn 'perfecte' gezinnetje, mijn eerste liefje dat plots in zijn eigen braaksel stikte en dus ook voorgoed verdween. Mijn bompa, wie mijn grote trots en voorbeeld was, kreeg te horen dat hij kanker had. Ik besefte niet echt wat dat was en wat er met hem zou gebeuren, maar ik zag dat mijn familie ermee probeerde om te gaan dus ik dacht dat het allemaal wel zou goedkomen. Op dat moment, toen ik eigenlijk steun had moeten krijgen, heeft vake ook wel mijn peter, misbruik gemaakt van de situatie. Zijn manier van troosten was mij misbruiken ... dit om mij te 'helpen voor mijn latere leven'

    18-03-2015 om 00:00 geschreven door Jgirl  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    12-03-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mijn eerste jaren
    Ik ben geboren in een typisch Vlaams gezinnetje. Mama werkte in een winkel en pap was arbeider... De eerst zes jaren uit mijn leven waren best gezellig. Regelmatige logeerpartijtjes bij bomma en bompa, dan eens weg met vake en moeke, samen met mijn tante en nonkel naar een camping, en ook thuis was het best leuk. We waren naar een groot huis verhuisd en daar had ik mijn eigen grote kamer...
    Tot mama en papa steeds vaker ruzie kregen, zei mama wit dan zei papa zeker en vast zwart... en dat over alles!
    Mama liep weg en kwam terug, papa liep weg, maar kwam enkel terug om zijn spullen op te halen... Hij ging ons verlaten. Daar stond ik dan, als zesjarig meisje, gekluisterd aan de grond en kijkend naar hoe mijn mama en papa zeiden dat elkaar gingen... Waar ging ik nu wonen? Hoe ging alles nu gaan? Wat met school?... Ik begreep er niets van en mama kreeg het mij ook niet uitgelegd. Papa deed zelfs geen echte moeite.
    En dan was er dat eerste weekend naar papa gaan... Het was moeilijk, maar ik zag er ergens ook naar uit... Papa stond buiten met zijn auto. Terwijl we naar de auto wandelen, zie ik een vrouw in de auto zitten, twee kinderen achteraan... ik kende hen helemaal niet... Toen ik wou instappen zei papa: 'Dit is je nieuwe mama en je broer en zus'... Ik was in de war... Ik had toch al een mama?
    Neen, papa verplichtte mij om ook tegen deze vrouw 'mama' te zeggen. Het voelde zo onnatuurlijk aan! Het leek wel alsof ik loog, alsof ik mijn mama onrecht aandeed!
    Die vrouw, samen met haar zoon en dochter, zijn de start geweest van jarenlange pijn, van veel verdriet, en vooral van het gevoel van machteloosheid!
    Hoe gelukkig die eerste jaren, hoe harder de rest van de jaren zal verlopen.

    12-03-2015 om 13:27 geschreven door Jgirl  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Who am I?
    Hey,

    Dit is m'n eerste berichtje op deze blog... Het gaat een blog zijn met een zware emotionele lading, veel zware zaken, maar ook af en toe iets luchtigers (of toch proberen.)
    Nu, 12/3/2015, ben ik 23 jaar oud, woon alleen en stel het redelijk goed, maar ga om de twee weken nar een psycholoog om alles te leren plaatsen. Als ik niet naar haar ga, lijkt alles veel zwaarder. Dag in dag uit word ik geconfronteerd met de pijn die het met zich meebrengt, voel ik die negativiteit terug de kop op steken... Dag in dag uit probeer ik me erover te zetten, het dragelijker te maken. Toch is het niet altijd even makkelijk en voel ik regelmatig hoeveel pijn het doet... Ik zou graag mijzelf zo kunnen uitzetten, dat ik het allemaal niet meer moet voelen, maar zo werkt een mens jammer genoeg niet.
    Mensen zeggen vaak: doe niet zo raar, zet je erover... vinden me flauw omdat ik niet vaak uitga, omdat ik bang ben in het donker, omdat ik bang ben als mannen mij onverwachts aanraken... mensen zien enkel wat er nu zich afspeelt... niemand ziet de hele film die er voorafgegaan is... niemand ziet de flashbacks die ik zie/voel .... niemand weet wie ik echt ben ... hoe het komt dat ik degene ben die ik nu ben... welk verhaal, welke belevenissen, welke emoties mij tot deze ik gemaakt hebben...
    Mensen kunnen dan harde dingen zeggen, waardoor iemand nog onzekerder kan worden... Dit is mee een reden waarom ik dit wil schrijven, om het zelf te verwerken, en op een anonieme manier de buitenwereld te tonen dat iemand meer is dan een fa├žade, dat iemand een ziel heeft die vaak al veel verder gaat dan hetgene zijzelf weten.

    Jgirl

    12-03-2015 om 12:38 geschreven door Jgirl  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)


    Archief per week
  • 16/03-22/03 2015
  • 09/03-15/03 2015

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!