Voila,

hier zit ik, recht tegenover mijn “beste” vriend, mijn computer! Ik moet schrijven, maar vandaag lijkt alles zinloos. Waar ben ik mee bezig? Zo sterk ik vorige week was, zo zwak ben ik nu!

Wie ben ik? Dat wil ik zo graag weten, maar zal ik het ooit weten…..Vandaag heb ik echt het gevoel dat ik met twee ben. Zit daar iemand binnenin….. Als ik lees wat ik vorige week schreef naar Nest, dan kan ik amper geloven dat ik het zelf schreef. Toch was ik het, maar veel sterker… of ben ik toch gek? Nee, daarvoor heb ik al teveel bewijzen verzameld, maar toch…

Wat verlang ik naar een echte warme knuffel van iemand die het meent…. Waarom kan ik niemand vertrouwen?

Vorige week schreef ik zelf: “Je moet vertrouwen geven om vertrouwen te kunnen krijgen.”

Alles is mijn eigen schuld…. Ik wou dat ik er niet was… maar ik ben er, dus moet ik verder!

Een uurtje geleden kreeg ik een bericht van Nest. Ik kreeg echt de indruk dat hij niet meer wil praten. Hij antwoordt niet of nauwelijks op mijn vragen. Heb ik hem afgeschrikt of denkt hij ook dat ik gek ben? ‘k Heb het hem in ieder geval gevraagd, ik zal het wel horen hé…

De voorbije weken is er zoveel gebeurd, zoveel onverklaarbaars… dit kan toch geen toeval meer zijn? Mag ik nog in mijn geluk geloven? Help, wat moet ik nu doen?

Ik weet wat ik nu gaan doen! Zaterdag ging ik naar de bib en bracht 3 boeken ivm autisme mee… als ik daar nu eens mee begin. Wie weet vind ik daar wel de antwoorden die ik nodig heb…

Tot later beste vriend….