Welkom op Ugandaproject! Veel lees en kijk plezier
Uganda ... Parel van Afrika

01-02-2012
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nieuwsbrief 1 februari 2012
Hallo iedereen,

Met enige vertraging (this is Africa) onze eerste nieuwsbrief.

Sinds 1 januari zijn wij terug begonnen aan drie maanden testpensioen, waarvan er ondertussen al enkele weken van voorbij zijn. 6 Januari is Rian, onze oudste Afrikaanse kleindochter alleen (met begeleiding van Brussels Airlines) naar België gekomen. We hadden een fijne tijd samen.
24 Januari zijn we dan met ons drie naar Uganda gekomen, afscheid nemen van België was voor ons Rian niet echt gemakkelijk, er vloeiden dan ook wel enkele traantjes,maar toch is alles goed gegaan.
In het vliegtuig hadden we een rij van vier stoelen voor ons drie, dit was een meevaller, alles ging goed, totdat Rian in de namiddag over pijn in haar buik en maag begon te klagen, we hadden nog minstens vijf uur te vliegen, ons klein had nog niets gesnoept en amper iets gegeten, dus daar kon het niet van zijn.
Na een Buscopan en een uurtje slapen ging het gelukkig wat beter, zelfs de stewardessen kwamen af en toe eens kijken ………toen er weer eten werd geserveerd, werd ze weer misselijk van de geur van het eten ……….
Daarna was er de eerste (tussen)landing in Kigali in RWANDA. Enkele uurtjes later was het dan eindelijk zover, we stonden op Ugandese bodem ……… geladen met onze trolleys en enkele zakken handbagage stonden we net als zoveel in de rij te wachten om uit het vliegtuig te kunnen stappen, ik zal het volgende NOOIT meer vergeten: De mensen die in Kigali waren ingestapt bleven dus zitten om verder terug naar België te reizen, sta ik vlak naast een CHIQUE madam met een kunstig gebonden sjaal op haar hoofd en Rian staat achter mij. Herman staat aan de overkant mee aan te schuiven. Een ingeving …….. ik weet het niet, toch draai ik mij om naar ons Rian te kijken die juist aan het kokhalzen was, ook die chique madam kreeg dit in het oog …………………… Eén flits van een seconde dacht ik, ik moet die mevrouw haar doek van haar hoofd aftrekken, ik moet een zakje zoeken …………..en net op tijd trek ik mijn dikke fleece van rond mijn buik weg en plooi die open.
De rest van het verhaal kunnen jullie wel raden zeker, tot twee maal toe kwam er een guts in mijn Fleece terecht, ook op dat moment begon de rij te bewegen ………… Ik zie nog de opgeluchte blik van die mevrouw en plooi zo goed en kwaad als ik kan die trui toe. Rugzak op de rug, trolley in de ene hand , vieze trui in de andere hand, en zo ben ik dan voor onze twintigste keer de trap van het vliegtuig afgegaan………. Gelukkig hoorde ik ons Rian achter mij roepen, mama mama I feel mutch better now , no pain anymore. 
Eens aangekomen in de luchthaven, moet je dan langs allerlei afspanningen gaan aanschuiven voor een Visa , ik wist echt niet wat ik met die vieze troep in mijn handen moest doen………. Ik kon mijn fleece niet zo maar weggooien, want dit is het enige warm kledingstuk dat ik bij had. Geloof het of niet, maar het is echt waar, er stond ergens een dikke papieren zak (een mooie zelfs) en er was niemand niet in de buurt van wie die zak ook zou kunnen zijn, hij stond daar precies op mij te wachten om mij uit mijn penibele situatie te redden, niemand niet in de buurt, dus ik was gered…… fleece in de zak en de zak behoorde vanaf dan bij mij.
Met dit alles moesten we lang aanschuiven, vooraleer het aan ons was om onze Visa te krijgen.
Uiteindelijk was het al dik na middernacht toen we ons hotel bereikten. Rian is die nacht nog bij ons blijven slapen, het was al veel te laat om haar met pak en zak naar huis te brengen.

De dag erna …. het weerzien met de familie was leuk, en ze had zoooooveeeeel te vertellen.
Ondertussen zijn we al enkele dagen verder, we voelen ons hier terug thuis…….. het is hier snikheet, zulke temperaturen hebben we hier nog niet meegemaakt, tegen een uur of negen s’avonds is het aangenaam vertoeven buiten.
We hebben al een meeting gehad met onze verantwoordelijke van de school en hebben de eerstvolgende plannen besproken.
Dindag eerstkomend vertrekken we voor een check-up naar de school. Onderweg hebben we een afspraak met Leo en Herna uit Nederland die hier in Mukono een project hebben, hierover later meer nieuws.
Ons Rian moest gisterenavond (zondag) terug in school zijn, de leerlingen van het zesde en zevende leerjaar worden aan een nog strengere discipline onderworpen …. Eén van de eerste strenge regels is het korte haar … voor al die leerlingen, zowel jongens als meisjes, haar afgeschoren tot tegen de hoofdhuid. Ons mooie meisje was opeens een jongen ….  
Ook Brittje gaat voot het eerst naar een kleuterklasje, dit gaan we in één van de volgende weken bezoeken. Roy volgt terug Engelse les.    

Nu onze kinderen allen terug op school zijn, gaan wij volgende week voor een weekje dieper het land in, we bezoeken eerst onze school natuurlijk en rijden van daaruit verder.

Snikhete en stoffige groeten tot volgende keer …
Ria en Herman

PS Mijn fleece trui had ik de volgende dag aan Roy gegeven , en ondertussen allang netjes terug gekregen.







Geef hier uw reactie door
Uw naam *
Uw e-mail
URL
Titel *
Reactie * Very Happy Smile Sad Surprised Shocked Confused Cool Laughing Mad Razz Embarassed Crying or Very sad Evil or Very Mad Twisted Evil Rolling Eyes Wink Exclamation Question Idea Arrow
  Persoonlijke gegevens onthouden?
(* = verplicht!)
Reacties op bericht (0)



Archief per jaar
  • 2018
  • 2017
  • 2016
  • 2015
  • 2014
  • 2013
  • 2012
  • 2011
  • 2010
  • 2009
  • 2008
  • 2005

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek
  • proficiat gewenst
  • afscheid
  • Nog Nieuws?
  • lieve t ria en n herman
  • Proficiat

    Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !

    Klik hier
    om dit blog bij uw favorieten te plaatsen!


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Meer blogs