Welkom op Ugandaproject! Veel lees en kijk plezier
Uganda ... Parel van Afrika

22-04-2011
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.22 april 2011
Onze laatste nieuwtjes nog uit Uganda, Wanneer jullie deze mail gaan lezen zijn wij al terug in ons Belgenlandje, we zouden jullie uuuuuuuuuuuren kunnen vertellen over wat we de laatste week allemaal gedaan hebben, maar ik ( Ria ) ga het gewoon bij een lange mail houden . We hebben enkele zeer interessante meetings gehad met mensen van het Namutumba district. Zij waren geïnteresseerd in de vakken die gegeven werden in onze school. Indien onze principal een goed programma kan samenstellen en voorleggen, kunnen ze wel tot een veertigtal mensen naar onze school sturen. Er werden afspraken gemaakt om dit verder te bespreken in Namutumba dorp. Op enig resultaat hierover zitten we nu te wachten. Ook werd er besloten om voor 10 leraars van de lagere school (nabij onze school), de helft van het schoolgeld te bekostigen uit het projectbudget, zodat ze met zijn allen computerklas kunnen volgen. Dit doen we met in het achterhoofd, dat zij dan weer de leerlingen van die lagere school kunnen motiveren om ook die lessen te volgen. Doordat de elektriciteitslijn er nog steeds niet is, stellen we de aankoop van elektrische naaimachines nog even uit. Ook de aanschaf van elektrisch gereedschap wordt verschoven naar een latere datum. Zodra we meer vernemen over het aantal inschrijvingen voor de metserstiel, en ze zeker opstarten met de lessen, willen we daarvoor een deel van het materiaal sponseren voor de bouw van een muur rond de school. Vorig jaar had het ministerie van onderwijs als bij wijze van proef vijftig leerlingen gesponsord om gratis onderwijs te komen volgen in onze school in de categorie naailes……. houtbewerking en rijschool, na drie maanden moesten die vijftig leerlingen een examen afleggen om een attest te krijgen. Van de vijftig leerlingen waren er twee en veertig geslaagd. Nu heeft het ministerie van onderwijs bekend gemaakt dat er dit jaar een honderdtal leerlingen op deze wijze subsidie zullen krijgen, men spreekt zelfs van 2OO, maar laat het ons nog maar eerst voorzichtig op 100 houden. De aankoop van een tweedehands auto is al lang een noodzaak om de rijschool optimaal te kunnen uitvoeren, maar wij zijn van mening nu er momenteel geen lessen worden gegeven dat we dit nog altijd wat kunnen uitstellen….. Tot zover wat de school betreft Onze laatste dagen daar ……… We hadden van een lingeriewinkel uit Hove, een honderdtal spiksplinternieuwe nachtkledij japonnen en pyjama’s meegekregen voor de arme mensen uit de sloppenwijken, hiermede hebben we dus evenveel dames en jonge meisjes een ontzettend plezier mee gedaan, en lopen deze nu te pronken……. IN DE DAG NATUURLIJK…… in een mooie nachtjapon of knalgele of groene pyjama. De catwalk van Yves Saint Laurent was er niets tegen……….. de glimlach van al deze vrouwen ……. Kon ik het toch maar eens beschrijven!!!! Je zou denk ik, er gewoon even stil van worden en een goed en warm gevoel van binnen krijgen Het verdelen van deze kleding is steeds in perfecte harmonie verlopen, op voorhand werd er altijd duidelijk gemaakt dat iedereen slechts één stuk mocht kiezen of in het geval van een pyjama 1 set. Telkens ging het om een groepje van een 15 tot 20 tal vrouwen en jonge meisjes. In de sloppenwijken van Mulago werd ik geholpen door ons Roy, maar bv. in Namutumba moest ik het als vrouw alléén doen, maar met veel gebaren was dit toch een amusante bedoening, en was het kwebbelen en lachen geblazen…. ook al verstonden we elkaar niet . Maar wat al te graag lieten ze zich dan ook met hun nieuwe aanwinst fotograferen, iets wat ik nooit had gedacht…… Ook hadden we vele pannenlappen met felle kleurtjes bij, allen gehaakt ook door een dame met een groot hart voor Uganda , hiervan hebben we ook grappige foto’s wanneer ik aan de dames uitleg, waarvoor die prachtige mooi gekleurde pannenlappen dienen, ik nam gewoon hun kookpot van het vuur en paradeer voor hun ogen met hun eten weg………. TUNALABAGAANA klinkt het langs alle kanten wanneer we terug weggaan…… Mama Ria Bay…… roepen mijn kleine vriendjes ons achterna glunderend met een dikke lolly in hun handen. Hoe blij we al deze vrouwen en jonge meisjes gemaakt hebben telkens weer op andere plaatsen…….. voor hen een geschenk dat ze nog nooit hebben gekregen, en waar ze nog lang zullen over praten, voor ons dikwijls heel ontroerend . Een krop in de keel krijg ik nog steeds wanneer ik aan vrijdag denk, de dag voordat we terug naar huis kwamen. In onze bagage hadden we nog steeds 29 mooie nieuwe kleedjes allen van dezelfde maat voor kleine meisjes van ongeveer de leeftijd van drie a vier jaar. Een oudere dame uit Hove ook weer, had die zelf gemaakt en ons meegegeven met de bedoeling om die ergens af te geven in een weeshuis, of aan arme kinderen maar liefst wel een beetje tezamen…………… We hadden al een afspraak gemaakt om zaterdag onderweg naar de vlieghaven een stop te maken in een weeshuis waar Francis zeker was dat er veertien meisjes van die leeftijd verbleven. Dus we hadden nog 15 van die schattige gekleurde jurkjes over…….. Via via nam men ons (HERMAN en MIJZELF) mee naar een weeshuis dichtbij de sloppenwijken van Mulago, dit weeshuis zou ongeveer vier jaar open zijn, hier zijn 80 kinderen vanaf de leeftijd van 0 tot ……. De meeste kinderen zijn tussen de leeftijd van drie tot tien. Alles wat we nog in onze bagage hadden zitten dat we nog konden uitdelen hadden we nog mee naar hier gebracht, wat een armoede ……… Hygiëne is hier het grootste probleem aldus één van de vrijwilligers die ons hier mee naartoe had genomen, hier is er géén stromend water, natuurlijk ook géén elektriciteit en het sanitair is heel pover. De kinderen, krijgen in de dag onderwijs en s ’avonds liggen ze met z’n allen in die verschillende lokaaltjes op de grond om te slapen. Er lagen opgerolde stukken mousse tegen de kant, die als matras moesten dienen, maar er is niet genoeg om iedereen een zachte plaats te geven………. Toch waren de ruimtes binnen proper, al zouden enkele potten verf WONDEREN kunnen doen. Plots liepen er dan vijftien mooie poppemiekes rond allen met van die schattige jurkjes…….. Ik hoor het jullie al denken ….. zijn die anderen dan niet jaloers ???????? Dit is dan weer een fantastische eigenschap aan de kinderen van Uganda ……………. Nee, op is op, maar ik had nog wel een zak met ballonnen bij en voor de grotere meisjes waren er nog enkele pyjama’s. Het was daarna ook tijd voor de kinderen om te gaan eten, rustig schoven ze aan, het eten werd buiten gekookt………. Iedereen kreeg een bord met daarop een homp pocho (dit is gemaakt van rijstgriesmeel aangelengd met water tot een dikke vaste brij zonder enige smaak) en daarbovenop kreeg ieder kind tien bruine bonen en twee soeplepels vocht waar in de bonen in gekookt waren, dit was voor ons toch wel héél aangrijpend, wij hebben nu toch al héél wat gezien in Uganda, maar de bonen dat deze kinderen kregen …………… Jammer, ik vind géén woorden om het jullie te kunnen uitleggen……. moest ik schrijver zijn, ik zou jullie mee kunnen laten voelen, proeven, ruiken, hoe de kinderen hier leven in het tehuis dat hier gerund wordt door Maria. Toen ik haar vertelde dat ook mijn naam….. Ria…. afkomstig was van de naam Maria leek het wel alsof ik door GOD Himself gestuurd was. Toch wil ik jullie niet het gevoel geven dat de kinderen hier ongelukkig zijn….. Volgende keer komen we zeker terug naar hier en hopen dan wat meer te kunnen meebrengen voor deze kinderen. De kinderen hebben plaats genoeg om hier te kunnen voetballen, dus enkele ballen en springkoorden zullen alvast volgende keer in onze bagage zitten, want ze hebben hier NIETS om te spelen. Met de 200.000 Uganda shilling, een 60 euro, die we hier achterlaten kunnen ze alvast al deze kinderen tweemaal een goede maaltijd bezorgen. Met een gevoel van machteloosheid keerden we terug naar ons hotel. Zaterdag was het inpakken geblazen …. echt geen jobke bij zo’n temperaturen. We hadden afgesproken dat onze chauffeur ons kwam oppikken om 3uur in de namiddag. Dus hadden we nog even de tijd om al aan deze nieuwsbrief te starten. Onderweg naar de vlieghaven stopten we nog bij een lagere school van 430 leerlingen …… om de enkele ballons en de 15 laatste kinderkleedjes uit te delen. Natuurlijk hadden we veel te kort, maar ja …. op is op. En over Martin, de jongen met de dikke vinger …. van zodra we hier meer nieuws over hebben hoe het verder verloopt, sturen we weer een (kort) berichtje rond. We zijn er van overtuigd dat we op dit kort verblijf weeral vele mensen en kinderen blij hebben kunnen maken, en dit dank zij alles wat we meegekregen hebben. Met dank aan de schenkers. Zo mensen, tot hier onze tijdelijke laatste nieuwsbrief. Vele groeten aan iedereen. Ria en Herman.


Geef hier uw reactie door
Uw naam *
Uw e-mail
URL
Titel *
Reactie * Very Happy Smile Sad Surprised Shocked Confused Cool Laughing Mad Razz Embarassed Crying or Very sad Evil or Very Mad Twisted Evil Rolling Eyes Wink Exclamation Question Idea Arrow
  Persoonlijke gegevens onthouden?
(* = verplicht!)
Reacties op bericht (0)



Archief per jaar
  • 2018
  • 2017
  • 2016
  • 2015
  • 2014
  • 2013
  • 2012
  • 2011
  • 2010
  • 2009
  • 2008
  • 2005

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek
  • proficiat gewenst
  • afscheid
  • Nog Nieuws?
  • lieve t ria en n herman
  • Proficiat

    Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !

    Klik hier
    om dit blog bij uw favorieten te plaatsen!


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Meer blogs