een gezonde afwijking waar (nog) geen medicatie voor bestaat
11-05-2012
Rustdag 3 : Gazon afrijden, hagen knippen en Pamplona zien
Terwijl mijn buurman, Dhr. Peeters Marc, thuis hopelijk mijn laurierhaag, correctie, onze laurierhaag, ook langs mijn kant aan het kortwieken is, knip ik er hier lustig en zingend op los in de prachtige tuin van de paters Maristen van Villava. Het stralende tropische weer kan mijn dag niet meer stukmaken. Bij het gazonmaaien lekt het zweet in beken van mijn lijf. Fysieke arbeid doet me deugd. De paters geloven hun eigen ogen niet. Een wonder op de Camino. Mensen gelukkig maken. Daar doe je het toch voor. De refuge is volgens pater Martin nog 100 jaar ouders als hun kapel. Het woord kapel is niet echt ieets wat ze grag horen. Hij noemt het een kathedraal. Laat Romaanse stijl. Het klooster zou reeds gesticht zijn omstreeks 1100. Samen met het begin van de pelgrimage. Ik geniet van deze tuin met zijn rijke geschiedenis. Hoeveel pelgrims hebben al in dit natuurstenen on(t)roerend goed geslapen en gekreund en gepuft van fysiek lijden. Mijn buurman voor de nacht, een Amerikaan, heb ik enkel horen kreunen en snurken. Waarom doet die dat? Ik kan niet aannemen dat die er deugd aan heeft. Marina een 31 jarige Braziliaanse doet op haar eentje de camino. Pas vertrokken en al een fikse blaar op haar kleine teen. Ik kan de pijn nog voelen en verzorg haar voeten. Jose Humberto Chavez en Maria De La Paz Johnston, een Mexicaans koppel van in de zestig zijn net als ik gestrand in het klooster. Humberto heeft rugproblemen en liep zo krom als een hak. Lotgenoten. We vertellen over mekaars familie. Wisselen foto's uit. Vertellen. Magie tussen wildvreemden. Ik kan op vakantie naar Guadalajara als ik wil. Hun deur staat open voor mij en mijn vrouw. Ik kan ook voor hen mijn deur niet gesloten houden. De camino bewijst dat iedereen, waar hij ook vandaan komt, eigenlijk op zoek is naar hetzelfde. Op zoek naar het verhaal van soortgenoten en op zoek naar zichzelf.
Na het gazonverhaal bus ik naar Pamplona. Meer met de bedoeling om mijn stapvrienden morgen wegwijs te maken hoe ze met de bus in Villava kunnen geraken. Ik kuier door de stad. Historisch. Stierengevechten behoorden tot de cultuur. Een keer per jaar worden er enkele losgelaten in.de Pamplonese nauwe straatjes. Gelukkig was het niet vandaag.
Morgen op rustdag 4 maak ik er een blogloze zaterdag van. Ik concentreer me dan volledig op de ontvangst van mijn stapvrienden. Laat de meisjes maar komen...
Mijn 38ste stapdag brengt me van Roncevalles naar een voorstadje van Pamplona. 42 km gestapt in een mooi en zeer zonnig landschap. Het was de bedoeling om te stoppen in Larrasoana na 27 km. Ik kwam daar toe om 11.00 uur en de refugio opent zijn deuren pas om 15.00 uur. Ik heb honger. Er is niks open en heb mijn laatste brood weggeven aan een Hongaar met diabetis die de bevoorrading gemist heeft. Toch vind ik een gesloten winkeltje dat zich na aanbellen opent. Rare Spanjolen. Ik sla het naar binnen in de schaduw op de trappen van de gesloten refugio. Ik besluit om verder te trekken. Om 15.00 uur bereik ik Villava/Atarrabia. 5 km verder ligt de grote stad Pamplona. Als ik de Rio Ultzama oversteek kom ik aan de refugio van 4 paters. Ik bel aan het historisch pand aan. Een man die er niet echt als een pater uitziet begroet me. Blijkt hij toch nog wel in Belgisch Kongo missionaris geweest! Pater Martin. Hij wil zijn heimwee en voorkeur naar deze periode niet verbergen. Wat daarna in Kongo gebeurde is geen verbetering geweest. Waren de Belgen daar maar gebleven.
En dat is nu net wat ik wil. Enkele dagen hier blijven en wachten op de Lichtaartse meisjes. Dat is inside taal en hiermee doel ik op mijn 3 stapvrienden die mij vanaf zaterdag een weekje gaan vergezellen op de camino. Ik heb dus vanaf nu 2 dagen rust.
Het is hier ongelooflijk schitterend weer. Omstreeks 5 uur wordt cafetaria el pleno bezet door moeders met schoolgaande kinderen. Het blijkt een regelmatige gewoonte te zijn van de moeders om mekaar na school op een zonnig terras te ontmoeten. De kinderen spelen luidruchtig op het plein. Het moeten neit altijd de mannen zijn die op cafe gaan.
Mijn 38ste stapdag brengt me van Roncevalles naar een voorstadje van Pamplona. 42 km gestapt in een mooi en zeer zonnig landschap. Het was de bedoeling om te stoppen in Larrasoana na 27 km. Ik kwam daar toe om 11.00 uur en de refugio opent zijn deuren pas om 15.00 uur. Ik heb honger. Er is niks open en heb mijn laatste brood weggeven aan een Hongaar met diabetis die de bevoorrading gemist heeft. Toch vind ik een gesloten winkeltje dat zich na aanbellen opent. Rare Spanjolen. Ik sla het naar binnen in de schaduw op de trappen van de gesloten refugio. Ik besluit om verder te trekken. Om 15.00 uur bereik ik Villava/Atarrabia. 5 km verder ligt de grote stad Pamplona. Als ik de Rio Ultzama oversteek kom ik aan de refugio van 4 paters. Ik bel aan het historisch pand aan. Een man die er niet echt als een pater uitziet begroet me. Blijkt hij toch nog wel in Belgisch Kongo missionaris geweest! Pater Martin. Hij wil zijn heimwee en voorkeur naar deze periode niet verbergen. Wat daarna in Kongo gebeurde is geen verbetering geweest. Waren de Belgen daar maar gebleven.
En dat is nu net wat ik wil. Enkele dagen hier blijven en wachten op de Lichtaartse meisjes. Dat is inside taal en hiermee doel ik op mijn 3 stapvrienden die mij vanaf zaterdag een weekje gaan vergezellen op de camino. Ik heb dus vanaf nu 2 dagen rust.
Het is hier ongelooflijk schitterend weer. Omstreeks 5 uur wordt cafetaria el pleno bezet door moeders met schoolgaande kinderen. Het blijkt een regelmatige gewoonte te zijn van de moeders om mekaar na school op een zonnig terras te ontmoeten. De kinderen spelen luidruchtig op het plein. Het moeten neit altijd de mannen zijn die op cafe gaan.
Vanaf nu... nooit meer eenzaam.
Gisteren een Duitser ontmoet en gesproken die ik eigenlijk al gezien had in de gite van St Palais. Wat doe je als je baas zegt dat die 4 weken verlof van vorig jaar dringend moeten opgenomen worden? Je vrouw heeft niet zoveel verlof. Juist... Een fietstocht naar Santiago maken. En zo leerde ik Franz Schmedding kennen. Gevoetbald in de eerste ploeg van Borussia Dortmund maar ook nog topscoorder bij SK Beveren in 87 of 88. Zo spreekt hij ook nog een woordje Vlaams. Toffe kadee die Franz.
De Zuid Koreanen die ik vanmorgen fotografeerde zag ik terug in de gite in Roncevalles. Ze boden me gedroogde vis aan en een kruisje met violet quarts. Een sjaaltje kreeg ik ook nog aangeboden.
Vanavond zat ik aan tafel bij 3 Hongaren en 1 Roemeen. De jongedame heeft via een Erasmus projekt schoolgelopen in Torhout. Ook zij kent een woordje Vlaams. Een man van 50 met een behoorlijk overgewicht vind het vandaag precies geen goed idee meer om met een stel jonge meiden zo'n zware tocht aan te vatten. De kickboxer zijn lichaam is het vechten misschien gewoon maar het stappen niet. In de groep hangt een zweem van mislukte liefde en carriere. Ieder zijn camino.
Het moet zowat van mijn legerdienst in 1976 geleden zijn dat ik nog met een massa volk op een grote slaapzaal gelegen heb. 18 bedden en allemaal volzet. Nochtans goed geslapen. Om 5.30 begint Jeanine al met het ontbijt klaar te zetten. Samen met een scherpe Italiaan zit ik eerst aan tafel. Fikse hellingen brengen me vlug buiten St Jean. Ik ontmoet Koreanen die even gaan zitten voor het spektakel van elke dag. De zonsopgang. Vandaag in het decor van de grootsheid der Pyreneeen. Even later komt de Italiaan in mijn zog. Als een stel afgetrainde bloedhonden scheuren we de berg op. Om beurten kop doen voor de forse rukwinden. De karige stappers die al wakker zijn kijken ons met verstomming aan. Waar hebben ze die losgelaten. Hoek af. Poco loco. Het doet weer enorm deugd. Begrijpe wie begrijpe kan. Als ik even later stop om de innerlijke mens te versterken en filmpje en fotos te maken moet ik de 58 jarige Ferrari lossen. De Baskische Pyreneeen zijn onwaarschijnlijk prachtig. Het zicht vanaf de Col de Lepoeder (1410m) op het Spaanse grondgebied is de kers op de taart. Iets na 10.00 uur heb ik de 26 km al achter de kiezen. Tijdens de afdaling kom ik de scherpe Italiaan terug op het spoor. Hij vondt het welletjes en stapt de laatste kilometer in een gezapig tempo. Samen bereiken we Roncesvalles. Het is nog maar net 10.00 uur geweest. De zon schijnt en ik geniet van haar warmte. Even bloggen en opdrogen. Vanaf 14.00 uur kunnen we pas op de slaapzaal.
De klankkwaliteit van onderstaande filmpjes is (omwille van harde wind) niet optimaal.
Uitslapen betekent opstaan om half zeven. Een mens verlegt zijn grenzen. Ontbijt inbegrepen in de prijs van 7. Belachelijk goedkoop en een kwalitatief aanbod door vrijwilligers om U tegen te zeggen. Half acht verlaat ik St Palais. 4 km stijgen. Het wordt groener en groener. En natter en natter. In Ostabat komt de route van Vezelay en Le Puy-en-Velay samen. Daar zet ik me druipnat in een bar epicerie. Ik bestel een grand cafe en 2 bananen. Dit kan je in Belgie nergens! Ik zet me weer in versnelling. Ik passeer enkele gehuchtjes waar de tijd stil stond. Boerenepos. De straat een grote mesthoop. Het laatste stuk loop ik langs de departemental. Een groep Amsterdamse wielertoeristen passeert me. Even later hebben ze halt gehouden voor hun koffiepauze. Ze nodigen mij uit op de koffie. Om 12.45 bereik ik de laatste Franse halte. St -Jean.
Tot nog toe was ik vaak alleen. Dit behoort nu definitief tot het einde. Onder mij slaapt een Engelse. Voor mij 4 Hongaren. In 2009 passeerden hier 93 nationaliteiten. 34.625 mensen die hier langskwamen of van start gingen. Slechts 12 % met de fiets. Bijna 44% vrouwen. Piek ligt in mei en augustus. Belgen staan op de 8e plaats met 915 neuzen. Na ons komen de Amerikanen en de Zuid Koreanen. We laten wel Frankrijk, Duitsland, Spanje, Italie, Canada; Holland en Groot Brittanie voor. Niet slecht voor een klein landje. Morgen betreed ik de Spaanse bodem. De pelgrimsgekte slaat hier toe. Ik zal moeten wennen aan die gedachte.
Vandaag de raad van mijn trouwste blogvolgers Maria en Marcel opgevolgd. Smeer je benen maar goed in want het zal klimmen worden. De Pyreneeën lopen van oost naar west. De bulten die er aan voorafgaan doen dit ook. Puffen tot je bovenkomt. De beloning is steeds zoeter. Zonnebadende pyreneeënreuzen met hun mythische aantrekkingskracht in het visier krijgen. De valleitjes met hun witte huizen en het pallet aan akkers in schakeringen van groen en bruin liggen te wachten op de creatieve landschapsschilder. Ik vereeuwig het kerkje van Sauveterre-de-Bearn op digitale wijze. De zon speelt ook een eersterangsrol. Met petje en rode bollekeszakdoek probeer ik het gekookte-kreeft-effect te vermijden. Ik arriveer om 13.20 uur in Baskenland. In St Palais laat ik me culinair verwennen. 36,5 km gestapt. 1320 km in totaal. Het rijk van François Hollande geraakt bijna op. Morgen snij ik samen met Sarko de laatste kaart aan.
Elke dag ontmoet ik andere soortgenoten. Gisteren was dat het geval met Lucien. Een kersvers gepensioneerde Elzasser. Toffe gast. Wat hem buitengewoon maakt is dat hij een retourtje Santiago heeft geboekt. Van midden maart is Lucien onderweg en ergens in september hoopt hij thuis te zijn. Hij heeft last van zijn voeten. Hij kreunt bij elke stap die hij zet. Veel te zware rugzak. De ex EDF arbeider werd de eerste dag uitgewuifd door 40 dorpelingen. Ik denk terug aan mijn uitwuifmoment. Bij zijn terugkomst voorspel ik een groot wijnfeest en het onthaal van een held. Gene gewone die Elzasser...
En vandaag dan... Een beetje gedruppel bij het vertrek terwijl de Pyreneeencols een zonnebad nemen. Super. In de buurt van Hagetmau schuil ik even in een bushok en trek de poncho aan. Ik krijg gezelschap van een plaatselijke randoneur. Hij ging meermaals naar Santiago. Nu revalideert hij na het plaatsen van een kunstheup. We gaan samen op pad naar Hagetmau waar hij woont. Taaie knar. Hij lost me geen meter. Ik overweeg ook de plaatsing van zo'n ding.
In Hagetmau is er bevoorrading. Ik koop 2 bananen en een bagette en speel ze naar binnen in de PMU kroeg. Buiten regent het oude wijven. Gokken ze ook op de verkiezingsuitslag? Om 10.00 uur poncho aan en richting Orthez. De regen stopt. Ik stop bij een dame die thuis klaar staat om te gaan stemmen. Ze kiest voor Sarko. Ze vreest dat de changement tot rampen zal leiden. Zoals in Spanje. Hollande heeft ook geen bestuurservaring. Ze denkt wel dat hij gaat winnen. On va voir...
De chemin is ronduit prachtig. Goed aangegeven. Golvend landschap. Beetje Waals akkerland met pittige hellingen uit de Vlaamse klassiekers. Ik kan er mijn hartslag een plezier mee doen. Ik stap het departement Bearn binnen. Orthez aan de Gave de Pau is een zuiders stadje met middeleeuwse restanten. De Gite is ondergebracht in een van die historische panden. Ik ben er alleen. Er komen nog twee Parisienes binnen. Daarna volgt een koppel. Hij van Amsterdam. Zij Bretoense. Ze vonden mekaar onderweg. Morgen scheiden opnieuw hun wegen. Zij kiest voor de kustroute hij voor de camino Frances. Ik kwam 45 km dichter bij mijn einddoel.
Met 3 Belgen bijeen in een prachtige gite in centrum Roquefort. Twee jonge leeuwen en een oude krijger.Allemaal pelgrims met hun eigen story. Boeiend. De Waal van Luik met een Bretoense naam. Luig. Vrolijke kerel. Een lachebek. Als hij 3 volle emmers canard confit ontdekt in de koekast slaan bij hem alle stoppen door. Hij ziet een gastronomisch feestje voor zich. Een fatamorgana voor een woestijnverdwaalde. De zever loopt al van zijn kin als hij de billen in de oven gooit. Bovendien vindt hij ook patatten. Het feestje is kompleet. Hij gooit er voor mij ook een bil bij. De andere jonge leeuw is een Limburgse Turk. Ook een levenslustige kerel. Ik vertelde het u reeds. Hij is de beste pastasausbereider van alle Limburgse Turken wat mij betreft. Af en toe moet een pelgrim iets achter de kiezen stoppen. Als zo'n diner dan nog wat wegheeft van comedy casino dat maakt het nog verteerbaarder. Lachen man! Stelletje ongeregeld op pelgrimstocht.
Als ik deze morgen ontwaak merk ik dat ik alleen ben. Waar zijn die Belgen? Een briefje van Musty maakt het duidelijk. Ze hadden samen zin om bij volle maan een nachtelijke etappe af te werken.
Om 5.30 uur heb ik de laatste restanten van het feestje opgekuist, mijn rugzak gepakt en ontbeten. Ik ga op stap. Het is ook nog een beetje nacht. Voorbij Mont-de-Marsan krijg ik voor het eerst een besneeuwde bergketen in het vizier. De Pyreneeen! Hier zijn geen woorden voor. In St. Sever vind ik onderdak. 3 Franse dames vertelden me dat ze deze morgen om 5 uur gewekt zijn door de 2 jonge leeuwen Luig en Musty. Ze hebben ze niet binnengelaten. Misschien slapen ze onder de brug van de Adour. Ben 1240 km van huis. Het saldo to do zakt onder de 1000. Luig zij me gisteren dat hij trager wil stappen omdat hij anders vreest dat het rap gedaan gaat zijn. Hij komt dan te vlug terug in de Belgische kommer en kwel. Ieder zijn verhaal.
In dat grote bos en na die helse tocht van gisteren sliep ik al van voor ik ging liggen. Ik zet geen wekker want... vandaag wordt het kort. Slechts 26,5 km. Ik ga op weg naar Roquefort.
De bossen waar ik doorloop zijn erg drassig. Het landschap afwisselend. Droge heidegrond afgewisseld met natte bosgebieden. De den domineert uiteraard. Hier en daar ook wel vruchtbare weidse akkers. Ik ben niet de enige puit die hier rondloopt. Er kwaken er nog heel wat in de beek. Adembenemende brok natuur. Stilte doorspekt met tsilpende vogels en kwakkende kikkers. Wat kan het leven simpel zijn. Stappen en genieten.
De Chemin de Compostele is enorm goed aangegeven. Voordien was het wel even anders. Even volg ik een paralelweg naast de nieuwe aangelegde snelweg die pas 1 jaar in gebruik is. Lang ook volg ik de oude spoorwegbedding. Overal bosontginning en bosbouw. Het geschreeuw van de kettingzagen is nooit ver weg. Privebossen enkel toegankelijk voor ontginning. Bordjes met Smurfit Kappa. Het karton moet ergens van komen. Mooie duingebieden. De witte bergen van Lichtaart in het kwadraat. Ik bereik omstreeks 14.00 uur Roquefort. Ik pik er een menu de jour mee en nestel me er in de enorm fraaie gemeentelijke gite en maak er kennis met de eerste Vlaamse pelgrim. Musty een Vlaams Turkse Limburger van 21 jaar. Toffe gast. Deze avond gaan we samen koken. Hij kan goed pasta maken vertelt hij me. Ik verzet me niet tegen dat idee.
Ik trek de deur van de Chambre Dhotes in La Reola achter me dicht. Even laten om 6.10 uur in de ochtend steek ik de Gironde over via zijn statige hangbrug. Het is nog duister. Ik denk terug aan gisterenavond. In de schitterende tuin van het bejaarde koppel nuttigde ik mijn avondmaal onder de palmboom en de blauwe regen. Onkruid torenhoog tussen de tuintegels. Franser kan haast niet. Ondertussen mijnheer, dik in de tachtig, ijverig bezig met zijn bosmaaier op een hoger tuinverdiep. Zij keuvelend met haar dochter in een woning volgestouwd met 1001 snuisterijen. Geen hoekje onbenut. Een stel met een gans verhaal aan voorwerpen, herinneringen aan een wellicht zeer rijk gevuld leven.
De track wil me vandaag brengen naar Mdm Tressera 8 km voorbij Captieux. Nog net de Gironde. De route wordt berekend en zegt... 50,2 km. Jawade
Iedereen zal me gek verklaren. Enkelen die me wat beter kennen weten dat ik hier dol op ben. In alle opzichten wordt het een schitterende dag vandaag.
Enkele verdwaalde regendruppeltjes herinneren me eraan dat het weer nog onstabiel is. Veel stelt het niet voor en de zon laat zich zeer snel zien.Het wordt echt warm.
Het landschap verandert. De vruchtbare Garonnevlakte met zijn wijngaarden, boomgaarden en andere teelten gaat langzaam maar zeker over naar een heel ander decor. Toen O.L.H. de aarde schiep, moet hij gedacht hebben, ik ga die Fransozen eens echt iets aan de hand doen waar ze geen bal mee zijn. Hij noemde het de Landes. Enkel een dom schaap zou er,tegen beter weten in, in weten te gedijen. Een reusachtig groot gebied. Een aaneenschakeling van moerassen, schrale heidegrond en vooral veeeeeeel Pin Maritiem (Zeeden). Door zijn eenvoud heeft dit landschap iets sacraals. Stappen in de stilte door deze eindeloosheid. De kop leegmaken lukt hier aardig.
Om 16.00 uur klok ik af. 54 km op de teller van mijn GPS. Benen van gespierd graniet. Amper moe. Toch blij dat ik er ben. Deze locatie is ronduit schitterend. Een gedateerde boerenhof. Restaten van een agrarische activiteit. Ik klop tevergeefs aan. Geen antwoord. De deur is los. Voorzichtig ga ik naar binnen. Ik roep. Geen antwoord. Op mijn sokken verken ik de gite. Raar er is maar een slaapkamer en geen douche. Ik roep nog eens. Niets. Ik besluit om me te installeren. Uit het niets verschijnt een kromgebogen oude toch verbaal zeer vitale Yvette Tressera. Ze schrikt als ze me ziet. Ge zou voor minder.Ik maak kennis met de zeer innemende persoonlijkheid. 1 jaar geleden overleed haar man. De weduwe toont me de weg naar de Gite. Bijna had ik me geinstalleerd in haar woning.
Vanuit het overdekt terras zie ik uit over een grasland dat reikt tot aan de bosrand. 's Morgens zie ik er 4 herten grazen. Wat een stuk oerland. In dit woest paradijs wil ik ooit nog terugkomen.
Ik ben nu in het Zuiden. De dakpannen zijn Provencaals. Ze scheuren als gekken in hun kleine autootjes over de smalle wegeltjes. Lady's first. Maatje 36 op ingedrukt gaspedaal. Kinderen van school halen. Sigaret in de mond. Vitesse...
En de zon scheen gans de dag. Een doorsteek door een wijngaard maakt men schoenen kletsnat. De zompige grond kreeg ook hier bakken water te verwerken. Op het middaguur besluit ik mijn spierwitte onderbouw te laten kennismaken met de Franse soleil. Mijn nek kleurt al rood.
Landschappelijk een zeer aangename dag. Op en top wijnstreek. Groene valleitjes, schitterende dorpjes. Roofvogels nooit ver weg. Cirkelend op de stijgende thermiek.
Om 13.40 uur bereik ik La Reole na 42km. Die marathon bracht me naar een andere zeer belangrijke stroom. De Garonne. Zijn brongebied ligt voornamelijk in de Pyreneeen. Een bergketen die ik binnen een goede week over moet. Maar eerst nog de volgende dagen door het vlakke monotome gebied van de Landes.
La Reole ligt op 1116 km van thuis. Resultaat van 29 dagen stappen en ... genieten van elke grasspriet die kietelt aan mijn tenen
Na 30 km stappen heb ik de Dordogne bereikt. Ik zit in Port Ste Foy. Vroeg vertrekken is dus ook op tijd arriveren. Om 11 uur kwam ik toe. De intermarche was op 1 mei in de voormiddag open. Winkelen en de gite zoeken. Voor het eerst buiten gepicknickt. Genoten van de zon. Omdat ik nu echt wel over de helft ben hebben mijn voeten een biertje verdiend.
Mussidan. Nat maar de voorspellingen zijn gunstiger...
In Perigueux afscheid genomen van de familie. Altijd een beetje moeilijk. De route van vandaag is niet veel soeps. Lang stuk departemental en zelfs stukje national. In principe te mijden. Maar door slijkpaadjes dabberen langs een mooie GR is helaas nu ook geen sinecure. Zowat ganse dag stonden de regensluizen open. Populieren staan met hun voeten in het water. De pelgrim trekt doorweekt verder. 's Middags steek ik mijn voeten onder tafel in Bar Restaurant Le Kayola in Neuvic. Vriendelijke bediening en een menu du jour voor 12 â¬. 4 gangen mijnheer en 1/4 l wijn inbegrepen. Waar vindt je dat nog? In Frankrijk natuurlijk. Om 16 uur kom ik aan in Mussidan. Bijna 40 km gestapt en blij dat ik er ben. Tijdens mijn zoektocht naar de slaapplaats wordt het laatste nat van de dag in soldenaanbieding naar beneden gekieperd. Een stortbui om u tegen te zeggen. De gite kan 6 mensen herbergen. Met mijn komst is de boel complet. Wassen en alles droogkrijgen. Want morgen komt er weer een dag.
Met 1004 km op de teller je oudste dochter en haar partner op bezoek krijgen. Pa wat ben je mager geworden. Gespierd bedoel je zeker. Mijn broek zakt af. Van zo'n tocht word je niet dikker. In de winkel neemt ze voor mij volle yoghurt. Straks en morgen gaan we eens goed eten. Ik voel me een beetje als jaren terug toen ik een afgetrainde marathonatleet was. Scherp maar wel gezond.
Het weerzien is plezant. Nog eens goed kunnen kletsen in je eigen taal een verademing. De ontwikkelingen van mijn toekomstig nageslacht in toenemende buikomtrek kunnen aflezen is bijzonder.
Kuieren door de hoofstad van de Perigord. En bezoek aan het zeer gevarieerde aanbod van het musee de Perigord is leerrijk en boeiend. Archeologische vondsten, kunstvoorwerpen, een beeld van de plaatselijke fauna, schilderkunst en beeldhouwwerken van vroeger en nu.
Een bezoek aan de grootse kathedraal mocht ook niet ontbreken.
Bijna ben ik in de helft van mijn tocht. Op 12 mei wil ik in Pamplona arriveren. Als alles blijft meezitten een haalbare kaart. Daar tref ik dan 4 stapmakkers die een week gaan meestappen. De laatste 2 weken Frankrijk kondigen zich aan. Het pakje Franse kaarten wordt erg dun. Alleen de afwezigheid van de zon en de chaleur doen het zuiden nog veraf lijken. Maar het kan hier vlug keren...
Vandaag is een speciale dag. De pelgrim krijgt bezoek vanuit zijn heimat. Vroeg uit de veren dus. Zien dat ik gewassen en gestreken ben voor de ontvangst van mijn dochter en haar partner.
Licht druppelend en zwaar bewolkt. Om 6.20 uur kan de ochtendmens in me dit al vaststellen. De temperatuur ligt hoog. Bij het bergoplopen voelt het onder mijn regenjas een beetje tropisch-regenwoud-achtig. Het traject leidt me langs de residentiele optrekjes aan de rand van de agglomeratie. Vastgoed en nieuwbouw zijn nooit ver weg. Een Britse Bentley scheurt me voorbij. Rare jongens die Britten. Ik ontmoet voor het eerst enkele koppels pelgrims. Ze vragen zich af of ik al van Santiago terugkom. Ik maak hen duidelijk dat ik een afspraak heb. Mijn nieuwe schoenen vertonen de eerste zoolslijtage. Pelgrim Leo had me gewaarschuwd. Ik klop aan in Perigueux bij een jonge zeer vriendelijke schoenlapper. Hij wil ze wel maken maar de zool is te nat. Ok dan zoeken we een andere oplossing. Wat denk je pelgrim van een koffietje drinken? Bah waarom niet. Ik bel mijn dochter op. Ze zitten al in de buurt van Limoges. Wat gaan die snel zeg... Ik ga binnen enkele ogenblikken 1000 km gestapt hebben. Ik krijg er voorlopig nog niet genoeg van.
Vrijdag is het net zoals in Herentals marktdag in Brantome. Een aanbod van lokale produkten. Een Afrikaan met handtassen ontbreekt niet in het aanbod. Afgewisseld nat en droog. De paraplu's worden bovengehaald. De Dronne staat hoog. Tijdens het weekend vindt een eetfestijn plaats in het park. Om het te kunnen bereiken wordt een noodbrugje aangelegd. Dominant gebouw in dit stadje is de vroegere Benidicteiner abdij. De Mairie en het office de tourisme zijn er gehuisvest. Ik maak een wandeling door het historisch en pitoresk stadje. Aan het ancien hospice is aanpalend een bejaardentehuis ondergebracht. Ik stap er naar binnen. Steeds een confrontatie. Hier niet anders dan bij ons. De bejaarden zijn verzameld in grote groep. Een vrijwilliger leest luidop een artikel voor uit de krant. Enkele inwoners stellen zich manifest ongeintresseerd op. Onze levenstocht is eindig. Ik ben wellicht over de helft. Straks mogen ze voor mij ook de krant voorlezen.
Als ik buitenstap druppelt het opnieuw. Mijn botten staan ingevet te drogen. Mijn kousen in mijn teva 's worden nat. Ik besluit me te laten opdrogen in de bar van Le Coligny. Na een opwarmertje bestel ik de plat de jour. Ondertussen is zowel de markt als de regen gestopt. Ik ga een tukje doen. Het is toch rustdag voor iets... en als toch niemand voor mij de vlaamse krant wil voorlezen.
Het beloofde ommetje aan de pizzaman is er niet van gekomen. St Jean-de-Cole zal wellicht schoon zijn, het staat slecht bewegwijzerd. Met de nattigheid een kaart bovenhalen is geen sinecure. De track volgen dan maar. In Villars beland ik om 14.00 uur. Mijn lichaam verlangt voedsel en een droge plaats om het op te eten. Geen bar. De office de tourisme is gesloten wegens reorganisatie. Het afdakje laat me toe mijn sandwich droog naar binnen te werken. Nog 12 km te gaan. De teller staat al op 35. Even doorbijten. Morgen neem ik een rustdag. Ik pep me op. De laatste loodjes weet je wel.
Om 16.30 uur bereik ik het door het water omringde stadje. La Dronne noemt de plaatselijke Nete hier. Het office de tourisme is niet door een reorganisatie getroffen. Ze hebben en chambre hotes voor mij bij de 78 lentes tellende madam Merillou. Simpel en betaalbaar optrekje. En pelgrim is vlug content. Ik ga er mijn batterijen opladen, mijn platinnekes vervangen en een nieuw bougie laten steken... bij wijze van spreken dan.
Ik zit op 969 km van de Kempen. Is de Kleine Nete ook buiten zijn oevers getreden?
Om 7 uur heb ik me in de halve en natte duisternis gegooid. Regenponcho aan. In la Coquille zet ik de bakkerswinkel en de beenhouwerszaak onder water. Ik hou er een sanwich met hesp aan over. De Limousin koeien, ondertussen mijn beste vrienden, hebben collectief besloten beschutting te zoeken onder een boom. De pelgrim stapt voort en krijgt zelfs plezier in al die nattigheid. Het stoort geen kat dat ik luidkeels 'I am singing in the rain' uit mijn strottenhoofd pers. Als iemand dit ziet riskeer ik voor eeuwig en 3 dagen een collocatie in de Sano.
In St Jory-de-Chalais vertelt mijn maag me dat stilaan welletjes is met dat gepuber. Ik vind onderdak in Bar Lou Tornoli. Hij doet de toog. Zij de winkel. Ik eet mij muesli op en giet 2 grand cafes door mijn keelgat. Tijdens deze actie krijg ik van de plaatselijke pizzaboer het advies om via St Jean-de-Cole naar Brantome te stappen. Un des plus beaux village monsieur. Ik beloof de man, die zijn pizzas enkel belegt met lokale producten, dat ik zijn raad zal opvolgen.
De nacht heeft rust gebracht. De uitschakeling van Barcelona nog net meegemaakt. De gemiste strafschop van Messi heeft de nachtrust van mijn collega Geert misschien verstoord. Ik heb er niet van wakker gelegen.
Rustig ontbeten en pas omstreeks 8.30 de deur uit. Het weinige nat dat er valt kan de pret niet bederven. Het wordt wel nooit echt droog vandaag. Het landschap is golvend, agrarisch, een opeenstapeling van petieterige gehuchtjes, schitterende vergezichten en kunstmatige meertjes. Sommige met recreatieve doeleinden. Andere prive en peche interdit. Al of niet voorzien van een lelijk betonnen kot. Ik voel me een beetje in de Vlaamse achtertuintjes.
Als je echt, maar dan ook eens echt NIEMAND tegen het lijf wil lopen, dan is dit the place to be. Uitgestorven, huizen zonder beweging of levenstekenen. Heb hier maar iets aan de hand. De enige en massale bewondering die mijn sierlijk wandelend lijf vandaag in ontvangst kon nemen was die van de bruine Limousin koeien. Alle ogen van zo'n ganse wei op mezelf gericht. Ge zult voor minder naast uw wandelschoenen gaan lopen.
Het blijft regenen. Om 14.00 uur arriveer ik aan het piepklein stationnetje van Bussiere-Galant. Geen bar, restaurant, bakker of winkel open. Weer doods. Een bende tieners en een knorrige autochtoon. De man begint over het gebrek aan stiptheid van de treinen en het feit dat de Britten er alle huizen opkopen. Ze komen er niet wonen en ze jagen de prijzen de hoogte in. Ik ben blij dat hij het galspuwen stopt als zijn trein toch in aantocht blijkt. Ik warm me wat op aan de verwarming en slaag wat naar binnen.
Om 15.00 uur sta ik aan de gemeentelijke gite van St Pierre-Frugie. Ik bel de adjunct burgemeester van het 420 zielen tellende dorpje. We zitten in de Perigord Vert. Departement Dordogne. Irene moeder van 8 kinderen en 14 kleinkinderen legt me werking van de gite uit. Iets later komen ook nog 3 fransmannen binnen die 2 dagen aan het stappen zijn een al behoorlijk getekend. De gite is volzet.Hopelijk zijn er geen snurkers bij...
