een gezonde afwijking waar (nog) geen medicatie voor bestaat
04-05-2012
Volop Landes.
In dat grote bos en na die helse tocht van gisteren sliep ik al van voor ik ging liggen. Ik zet geen wekker want... vandaag wordt het kort. Slechts 26,5 km. Ik ga op weg naar Roquefort.
De bossen waar ik doorloop zijn erg drassig. Het landschap afwisselend. Droge heidegrond afgewisseld met natte bosgebieden. De den domineert uiteraard. Hier en daar ook wel vruchtbare weidse akkers. Ik ben niet de enige puit die hier rondloopt. Er kwaken er nog heel wat in de beek. Adembenemende brok natuur. Stilte doorspekt met tsilpende vogels en kwakkende kikkers. Wat kan het leven simpel zijn. Stappen en genieten.
De Chemin de Compostele is enorm goed aangegeven. Voordien was het wel even anders. Even volg ik een paralelweg naast de nieuwe aangelegde snelweg die pas 1 jaar in gebruik is. Lang ook volg ik de oude spoorwegbedding. Overal bosontginning en bosbouw. Het geschreeuw van de kettingzagen is nooit ver weg. Privebossen enkel toegankelijk voor ontginning. Bordjes met Smurfit Kappa. Het karton moet ergens van komen. Mooie duingebieden. De witte bergen van Lichtaart in het kwadraat. Ik bereik omstreeks 14.00 uur Roquefort. Ik pik er een menu de jour mee en nestel me er in de enorm fraaie gemeentelijke gite en maak er kennis met de eerste Vlaamse pelgrim. Musty een Vlaams Turkse Limburger van 21 jaar. Toffe gast. Deze avond gaan we samen koken. Hij kan goed pasta maken vertelt hij me. Ik verzet me niet tegen dat idee.
Ik trek de deur van de Chambre Dhotes in La Reola achter me dicht. Even laten om 6.10 uur in de ochtend steek ik de Gironde over via zijn statige hangbrug. Het is nog duister. Ik denk terug aan gisterenavond. In de schitterende tuin van het bejaarde koppel nuttigde ik mijn avondmaal onder de palmboom en de blauwe regen. Onkruid torenhoog tussen de tuintegels. Franser kan haast niet. Ondertussen mijnheer, dik in de tachtig, ijverig bezig met zijn bosmaaier op een hoger tuinverdiep. Zij keuvelend met haar dochter in een woning volgestouwd met 1001 snuisterijen. Geen hoekje onbenut. Een stel met een gans verhaal aan voorwerpen, herinneringen aan een wellicht zeer rijk gevuld leven.
De track wil me vandaag brengen naar Mdm Tressera 8 km voorbij Captieux. Nog net de Gironde. De route wordt berekend en zegt... 50,2 km. Jawade
Iedereen zal me gek verklaren. Enkelen die me wat beter kennen weten dat ik hier dol op ben. In alle opzichten wordt het een schitterende dag vandaag.
Enkele verdwaalde regendruppeltjes herinneren me eraan dat het weer nog onstabiel is. Veel stelt het niet voor en de zon laat zich zeer snel zien.Het wordt echt warm.
Het landschap verandert. De vruchtbare Garonnevlakte met zijn wijngaarden, boomgaarden en andere teelten gaat langzaam maar zeker over naar een heel ander decor. Toen O.L.H. de aarde schiep, moet hij gedacht hebben, ik ga die Fransozen eens echt iets aan de hand doen waar ze geen bal mee zijn. Hij noemde het de Landes. Enkel een dom schaap zou er,tegen beter weten in, in weten te gedijen. Een reusachtig groot gebied. Een aaneenschakeling van moerassen, schrale heidegrond en vooral veeeeeeel Pin Maritiem (Zeeden). Door zijn eenvoud heeft dit landschap iets sacraals. Stappen in de stilte door deze eindeloosheid. De kop leegmaken lukt hier aardig.
Om 16.00 uur klok ik af. 54 km op de teller van mijn GPS. Benen van gespierd graniet. Amper moe. Toch blij dat ik er ben. Deze locatie is ronduit schitterend. Een gedateerde boerenhof. Restaten van een agrarische activiteit. Ik klop tevergeefs aan. Geen antwoord. De deur is los. Voorzichtig ga ik naar binnen. Ik roep. Geen antwoord. Op mijn sokken verken ik de gite. Raar er is maar een slaapkamer en geen douche. Ik roep nog eens. Niets. Ik besluit om me te installeren. Uit het niets verschijnt een kromgebogen oude toch verbaal zeer vitale Yvette Tressera. Ze schrikt als ze me ziet. Ge zou voor minder.Ik maak kennis met de zeer innemende persoonlijkheid. 1 jaar geleden overleed haar man. De weduwe toont me de weg naar de Gite. Bijna had ik me geinstalleerd in haar woning.
Vanuit het overdekt terras zie ik uit over een grasland dat reikt tot aan de bosrand. 's Morgens zie ik er 4 herten grazen. Wat een stuk oerland. In dit woest paradijs wil ik ooit nog terugkomen.
Ik ben nu in het Zuiden. De dakpannen zijn Provencaals. Ze scheuren als gekken in hun kleine autootjes over de smalle wegeltjes. Lady's first. Maatje 36 op ingedrukt gaspedaal. Kinderen van school halen. Sigaret in de mond. Vitesse...
En de zon scheen gans de dag. Een doorsteek door een wijngaard maakt men schoenen kletsnat. De zompige grond kreeg ook hier bakken water te verwerken. Op het middaguur besluit ik mijn spierwitte onderbouw te laten kennismaken met de Franse soleil. Mijn nek kleurt al rood.
Landschappelijk een zeer aangename dag. Op en top wijnstreek. Groene valleitjes, schitterende dorpjes. Roofvogels nooit ver weg. Cirkelend op de stijgende thermiek.
Om 13.40 uur bereik ik La Reole na 42km. Die marathon bracht me naar een andere zeer belangrijke stroom. De Garonne. Zijn brongebied ligt voornamelijk in de Pyreneeen. Een bergketen die ik binnen een goede week over moet. Maar eerst nog de volgende dagen door het vlakke monotome gebied van de Landes.
La Reole ligt op 1116 km van thuis. Resultaat van 29 dagen stappen en ... genieten van elke grasspriet die kietelt aan mijn tenen
Na 30 km stappen heb ik de Dordogne bereikt. Ik zit in Port Ste Foy. Vroeg vertrekken is dus ook op tijd arriveren. Om 11 uur kwam ik toe. De intermarche was op 1 mei in de voormiddag open. Winkelen en de gite zoeken. Voor het eerst buiten gepicknickt. Genoten van de zon. Omdat ik nu echt wel over de helft ben hebben mijn voeten een biertje verdiend.
Mussidan. Nat maar de voorspellingen zijn gunstiger...
In Perigueux afscheid genomen van de familie. Altijd een beetje moeilijk. De route van vandaag is niet veel soeps. Lang stuk departemental en zelfs stukje national. In principe te mijden. Maar door slijkpaadjes dabberen langs een mooie GR is helaas nu ook geen sinecure. Zowat ganse dag stonden de regensluizen open. Populieren staan met hun voeten in het water. De pelgrim trekt doorweekt verder. 's Middags steek ik mijn voeten onder tafel in Bar Restaurant Le Kayola in Neuvic. Vriendelijke bediening en een menu du jour voor 12 â¬. 4 gangen mijnheer en 1/4 l wijn inbegrepen. Waar vindt je dat nog? In Frankrijk natuurlijk. Om 16 uur kom ik aan in Mussidan. Bijna 40 km gestapt en blij dat ik er ben. Tijdens mijn zoektocht naar de slaapplaats wordt het laatste nat van de dag in soldenaanbieding naar beneden gekieperd. Een stortbui om u tegen te zeggen. De gite kan 6 mensen herbergen. Met mijn komst is de boel complet. Wassen en alles droogkrijgen. Want morgen komt er weer een dag.
Met 1004 km op de teller je oudste dochter en haar partner op bezoek krijgen. Pa wat ben je mager geworden. Gespierd bedoel je zeker. Mijn broek zakt af. Van zo'n tocht word je niet dikker. In de winkel neemt ze voor mij volle yoghurt. Straks en morgen gaan we eens goed eten. Ik voel me een beetje als jaren terug toen ik een afgetrainde marathonatleet was. Scherp maar wel gezond.
Het weerzien is plezant. Nog eens goed kunnen kletsen in je eigen taal een verademing. De ontwikkelingen van mijn toekomstig nageslacht in toenemende buikomtrek kunnen aflezen is bijzonder.
Kuieren door de hoofstad van de Perigord. En bezoek aan het zeer gevarieerde aanbod van het musee de Perigord is leerrijk en boeiend. Archeologische vondsten, kunstvoorwerpen, een beeld van de plaatselijke fauna, schilderkunst en beeldhouwwerken van vroeger en nu.
Een bezoek aan de grootse kathedraal mocht ook niet ontbreken.
Bijna ben ik in de helft van mijn tocht. Op 12 mei wil ik in Pamplona arriveren. Als alles blijft meezitten een haalbare kaart. Daar tref ik dan 4 stapmakkers die een week gaan meestappen. De laatste 2 weken Frankrijk kondigen zich aan. Het pakje Franse kaarten wordt erg dun. Alleen de afwezigheid van de zon en de chaleur doen het zuiden nog veraf lijken. Maar het kan hier vlug keren...
Vandaag is een speciale dag. De pelgrim krijgt bezoek vanuit zijn heimat. Vroeg uit de veren dus. Zien dat ik gewassen en gestreken ben voor de ontvangst van mijn dochter en haar partner.
Licht druppelend en zwaar bewolkt. Om 6.20 uur kan de ochtendmens in me dit al vaststellen. De temperatuur ligt hoog. Bij het bergoplopen voelt het onder mijn regenjas een beetje tropisch-regenwoud-achtig. Het traject leidt me langs de residentiele optrekjes aan de rand van de agglomeratie. Vastgoed en nieuwbouw zijn nooit ver weg. Een Britse Bentley scheurt me voorbij. Rare jongens die Britten. Ik ontmoet voor het eerst enkele koppels pelgrims. Ze vragen zich af of ik al van Santiago terugkom. Ik maak hen duidelijk dat ik een afspraak heb. Mijn nieuwe schoenen vertonen de eerste zoolslijtage. Pelgrim Leo had me gewaarschuwd. Ik klop aan in Perigueux bij een jonge zeer vriendelijke schoenlapper. Hij wil ze wel maken maar de zool is te nat. Ok dan zoeken we een andere oplossing. Wat denk je pelgrim van een koffietje drinken? Bah waarom niet. Ik bel mijn dochter op. Ze zitten al in de buurt van Limoges. Wat gaan die snel zeg... Ik ga binnen enkele ogenblikken 1000 km gestapt hebben. Ik krijg er voorlopig nog niet genoeg van.
Vrijdag is het net zoals in Herentals marktdag in Brantome. Een aanbod van lokale produkten. Een Afrikaan met handtassen ontbreekt niet in het aanbod. Afgewisseld nat en droog. De paraplu's worden bovengehaald. De Dronne staat hoog. Tijdens het weekend vindt een eetfestijn plaats in het park. Om het te kunnen bereiken wordt een noodbrugje aangelegd. Dominant gebouw in dit stadje is de vroegere Benidicteiner abdij. De Mairie en het office de tourisme zijn er gehuisvest. Ik maak een wandeling door het historisch en pitoresk stadje. Aan het ancien hospice is aanpalend een bejaardentehuis ondergebracht. Ik stap er naar binnen. Steeds een confrontatie. Hier niet anders dan bij ons. De bejaarden zijn verzameld in grote groep. Een vrijwilliger leest luidop een artikel voor uit de krant. Enkele inwoners stellen zich manifest ongeintresseerd op. Onze levenstocht is eindig. Ik ben wellicht over de helft. Straks mogen ze voor mij ook de krant voorlezen.
Als ik buitenstap druppelt het opnieuw. Mijn botten staan ingevet te drogen. Mijn kousen in mijn teva 's worden nat. Ik besluit me te laten opdrogen in de bar van Le Coligny. Na een opwarmertje bestel ik de plat de jour. Ondertussen is zowel de markt als de regen gestopt. Ik ga een tukje doen. Het is toch rustdag voor iets... en als toch niemand voor mij de vlaamse krant wil voorlezen.
Het beloofde ommetje aan de pizzaman is er niet van gekomen. St Jean-de-Cole zal wellicht schoon zijn, het staat slecht bewegwijzerd. Met de nattigheid een kaart bovenhalen is geen sinecure. De track volgen dan maar. In Villars beland ik om 14.00 uur. Mijn lichaam verlangt voedsel en een droge plaats om het op te eten. Geen bar. De office de tourisme is gesloten wegens reorganisatie. Het afdakje laat me toe mijn sandwich droog naar binnen te werken. Nog 12 km te gaan. De teller staat al op 35. Even doorbijten. Morgen neem ik een rustdag. Ik pep me op. De laatste loodjes weet je wel.
Om 16.30 uur bereik ik het door het water omringde stadje. La Dronne noemt de plaatselijke Nete hier. Het office de tourisme is niet door een reorganisatie getroffen. Ze hebben en chambre hotes voor mij bij de 78 lentes tellende madam Merillou. Simpel en betaalbaar optrekje. En pelgrim is vlug content. Ik ga er mijn batterijen opladen, mijn platinnekes vervangen en een nieuw bougie laten steken... bij wijze van spreken dan.
Ik zit op 969 km van de Kempen. Is de Kleine Nete ook buiten zijn oevers getreden?
Om 7 uur heb ik me in de halve en natte duisternis gegooid. Regenponcho aan. In la Coquille zet ik de bakkerswinkel en de beenhouwerszaak onder water. Ik hou er een sanwich met hesp aan over. De Limousin koeien, ondertussen mijn beste vrienden, hebben collectief besloten beschutting te zoeken onder een boom. De pelgrim stapt voort en krijgt zelfs plezier in al die nattigheid. Het stoort geen kat dat ik luidkeels 'I am singing in the rain' uit mijn strottenhoofd pers. Als iemand dit ziet riskeer ik voor eeuwig en 3 dagen een collocatie in de Sano.
In St Jory-de-Chalais vertelt mijn maag me dat stilaan welletjes is met dat gepuber. Ik vind onderdak in Bar Lou Tornoli. Hij doet de toog. Zij de winkel. Ik eet mij muesli op en giet 2 grand cafes door mijn keelgat. Tijdens deze actie krijg ik van de plaatselijke pizzaboer het advies om via St Jean-de-Cole naar Brantome te stappen. Un des plus beaux village monsieur. Ik beloof de man, die zijn pizzas enkel belegt met lokale producten, dat ik zijn raad zal opvolgen.
De nacht heeft rust gebracht. De uitschakeling van Barcelona nog net meegemaakt. De gemiste strafschop van Messi heeft de nachtrust van mijn collega Geert misschien verstoord. Ik heb er niet van wakker gelegen.
Rustig ontbeten en pas omstreeks 8.30 de deur uit. Het weinige nat dat er valt kan de pret niet bederven. Het wordt wel nooit echt droog vandaag. Het landschap is golvend, agrarisch, een opeenstapeling van petieterige gehuchtjes, schitterende vergezichten en kunstmatige meertjes. Sommige met recreatieve doeleinden. Andere prive en peche interdit. Al of niet voorzien van een lelijk betonnen kot. Ik voel me een beetje in de Vlaamse achtertuintjes.
Als je echt, maar dan ook eens echt NIEMAND tegen het lijf wil lopen, dan is dit the place to be. Uitgestorven, huizen zonder beweging of levenstekenen. Heb hier maar iets aan de hand. De enige en massale bewondering die mijn sierlijk wandelend lijf vandaag in ontvangst kon nemen was die van de bruine Limousin koeien. Alle ogen van zo'n ganse wei op mezelf gericht. Ge zult voor minder naast uw wandelschoenen gaan lopen.
Het blijft regenen. Om 14.00 uur arriveer ik aan het piepklein stationnetje van Bussiere-Galant. Geen bar, restaurant, bakker of winkel open. Weer doods. Een bende tieners en een knorrige autochtoon. De man begint over het gebrek aan stiptheid van de treinen en het feit dat de Britten er alle huizen opkopen. Ze komen er niet wonen en ze jagen de prijzen de hoogte in. Ik ben blij dat hij het galspuwen stopt als zijn trein toch in aantocht blijkt. Ik warm me wat op aan de verwarming en slaag wat naar binnen.
Om 15.00 uur sta ik aan de gemeentelijke gite van St Pierre-Frugie. Ik bel de adjunct burgemeester van het 420 zielen tellende dorpje. We zitten in de Perigord Vert. Departement Dordogne. Irene moeder van 8 kinderen en 14 kleinkinderen legt me werking van de gite uit. Iets later komen ook nog 3 fransmannen binnen die 2 dagen aan het stappen zijn een al behoorlijk getekend. De gite is volzet.Hopelijk zijn er geen snurkers bij...
Toen ik deze middag St Leonard-de-Noblat de rug toekeerde, zonder een bezoek te brengen aan zijn symphatieke en bekende inwoner Raymond Poulidor, kreeg ik bakken water over mijn al doorweekte torso. De aangezwollen Vienne bulderde door haar nauwe dal. Enkele buien en een onweer verder, spoel ik aan in Solignac. Marie en Alain van de chambre hotes Le Cheyrol hebben me zeer goed opgevangen in hun prachtige woning. Gelegen op een heuvel hebben ze een panoramisch zicht op de groene vallei van de Briance. Uitblazen en opdrogen. En dat op 888km van chez nous...ik mis jullie allemaal een heel klein beetje
Momenteel schuil ik even voor de onophoudelijke regen in de Limousin. Enkel de koeien blijken er zin in te hebben. Ze draaien hun kont naar de regen en grazen ongestoord verder. De pelgrim loopt voor het eerst met poncho.Ik heb me genesteld in de hoek van een PMU kroeg. Als het regent zullen we maar gokken. 2 nederlandse pelgrims geven er net als hun regering de brui aan. Zij het dan om andere redenen. Vandaag wil ik nog in Solignac geraken. Maar de goesting die is even weg. Dit warm hol verlaten om me weer in die nattigheid te begeven... door die zure appel moeten we even door.
7.00 uur. Boeltje is gepakt. Koffie en brood met zelfgemaakte confituur achter de kiezen. Uitgeslapen en fit. Niet ver vandaag. Slechts 26 km. De regen wordt mijn gezel voor de ganse rit. Mijn Elzasser kamergenoot Robert, bezig aan zijn laatste pelgrimage, stapt mee op. De Mulhouzer kreunt en puft van stijvigheid. Hij is 65. Ik vraag me af of hij dit nog fijn vindt? "Mein Gott" stuurt hij meermaals ongevraagd de ether in. Ja die zal het wel weten.
Al vlug scheiden onze wegen. Ik zie hem pas terug op het eindpunt.
Het parcours is Ardens. In het gat Champegaud heeft een Mechelse scheper het gemunt op mijn pezige kuiten. De bevallige en jonge eigenares van dit dier roept hem ter orde. Ik vraag aan haar of dit het einde van de wereld is. Ze antwoord "Le jolie fin du monde". Na deze correctie stap ik door bossen en beken. Het natte Limousin dat met zijn 6�C. en mist op 500m hoogte doet verlangen naar een warme kachel en de wafelbak van madam peip.
De burgemeesten van Les Billanges die met zijn VW camionet zijn territoir verkent wil me een lift aanbieden. Hij wil met me kennismaken. Geen probleem om kennis te maken, maar ik ga wel te voet. Hij biedt me een tas koffie aan op de Mairie. Da's prima. Ik kom er aan.
Op de Mairie van het 1000 zielen tellende stukje Limousin tref ik naast de burgemeester Manuel ook nog de secretaris Sylvie en de adjunct David. Kiezen zij voor Sarkozy of Hollande? De verpakking is verschillend maar de inhoud gelijk is het antwoord.
Le Billanges is het mooiste plaatske ter wereld omwille van de prachtige kerk en omwille van de glimlach van hun secretaris. Dat is de mening van een charmeur van een burgemeester. Ik moet hem toch ook een beetje bijtreden. Bovendien blijkt de dame ook erg bedrijvig in de cyclo cross en de VTT.Ze werd zelf Frans kampioene.
Op dan naar Chez Francoise. De gite van de 60 jarige schilderes. Een aparte vrouw die dit zaakje eigenhandig runt. De boerderij stamt van haar familie. Het gebouw heeft niets aan authentisiteit ingeboet.De toets van haar naieve schilderkunst is overal aanwezig. De gekleurde houten welving, de mozaieken in de vloer en de bizarre sculpturen her en der in de leefruimte.
Ze heeft zich duidelijk buiten de moderniteit verbannen. Een computer bezit ze niet. Een GSM wel. Een mens moet compromissen maken. Ze sleurt eigenhandig sprokkelhout aan uit de bossen. Haar rug laat het afweten en ze vraagt me een handje toe te steken. Ik help met een kruiwegen waarvan de band plat staat. Een pomp is er niet. Als God in Frankrijk. Hoe houdt dat mens dit vol. Ze zal zich ook de vraag stellen bij mijn bezigheid. Waarom gaat een Belg te voet naar Spanje? Ja waarom? Ik denk erover na... ik heb nog een tijdje om hierover een boompje over na te denken bij de open haard op 840 km. van huis... ronk ronk ronk...Oei Robert komt binnen...
Meer info over Les Billanges op http://lesbillanges87.unblog.fr
De track op mijn gps volgt blijkbaar niet steeds de Camino. Op de info in Brugge van het genootschap werd gesteld dat je de camino zelf kan zoeken. Er is geen vaste weg. Ik heb stukken gevolgd en stukken zelf ontdekt. Toch hebben broeder Willy en zuster Maria mij mobilhomegewijs terug op het rechte pad moeten zetten.
Dese morgen ben ik om 10 uur vertrokken in Dun-le-Palest. Ik stapte vandaag 25 km naar Benevet l'Abbeye.
De aprilse grillen zijn er weerom in geslaagd om zich te tonen. 1 keer een echte gril op mijn sjokkedijzen. Er zijn ook tekenen van de komst van de chaleur. Daar wachten ze hier echt op. Ik hoorde vandaag het eerste krekelgesjirp. Misschien eentje met Alzheimer... Morgen volg ik de Gr 654. Ik zit nu midden in de Limousin streek. De bruine Limousin koeien maken er deel uit van het landschap. Ik slaap hier in een gite op het marktpleintje. De uitbaatsters een koppel: Hij Bretoen, zij Boergondier. In deze gesloten landelijke omgeving worden ze als vreemdelingen bekeken. Wat er ook van zij, ze hebben een hart voor pelgrims. Week 3 zit er op. Er komt weer een volledige werkweek aan. Volgende zondag neem ik mijn eerste rustdag. Mijn dochter en vriend komen me bezoeken. Iets om naar uit te kijken.
Afscheid genomen van de 2 Proostenbroeders omstreeks 8 uur. Ze scheurden rustig richting Belgikske met hun stalen ros.
De hemelsluizen zullen vandaag in cresendo de pelgrim van water en hagel voorzien. Voor de middag 2 buitjes en na de middag de full option aprilse gril. De zon en de wind lukken erin om alles droog te krijgen. De regenwormen en naaktslakken vinden dit dolle pret. Ze manifesteren zich op het asfalt.
Het landschap lijkt wel Iers. Niet enkel omwille van het weer. Kleine heuvelachtige kavels omzoomd met heggen en bomen. Paarden en koeien vullen het decor. De dreigende lucht, de filmmuziek van Ennio Morecconi en de geur van kruidnagel maken de zintuigelijke lustbeleving compleet.
Als de koekoek roept zijn we al bijna in het beperkte wijngebied van Chateaumeillant.
Als ik in het centrum van Ste Severe in een winkel wat voorraad opsla krijg ik telefoon. Willy en Maria zijn met hun mobilhome in de buurt. Een fractie later doe ik mij te goed aan gebakken patatten met groenten en vlees. Buiten is het rotslecht als we de 2e fles ontkurken. Ik heb al 29 km gestapt. Plots heb ik wat minder goesting precies... als de wijn is in de man...
Ik besluit om toch nog verder te stappen. Om 5 uur kom ik aan in Genouillac. Maria en Willy zijn er ook nog. Ze zorgen voor de koffietafel. We zitten hier aan de rand van de Limousin. Je merkt het aan het landschap. Buiten blijft het koud. Zelfs in midden Frankrijk. 788 km zit ik nu verwijderd van de Kempen.
Vandaag ga ik het kort houden. Ik heb bezoek van mijn twee schoonbroers. Geert en Daniel komen de pelgrim bezoeken en hebben goud, wierook een mirre bij. Lees, sportdrank, waspoeder en propere kleren. Vandaag heb ik terug wat Lichterts kunnen praten. Dat doet deugd.
Ik ben beland in Le Chatelet. Klein dorpje. Vandaag heb ik slechts een 4 tal uren gestapt. De teller staat na 20 dagen op 740 km.
Ik geef de wekker geen kans vandaag. Om 5 voor 5 wip ik uit mijn zalig bed van de prachtige gemeentelijk gite van Sancoins. Ik stap om 6.20 uur de donkere en zwaarbewolkte wereld in. Mijn voeten stevig ingesmeerd met Alkeline zalf. Dank voor de tip pelgrim Leslie Thiebout. Mijn benen voelen terug lekker Rambo. Wat geestig zo'n puber in een oudemannenlichaam. De weg naar St Amand Montrond is niet veel soeps. Ik besluit een heel stuk de D951 te nemen. Op het kantje links van de baan en tegen het verkeer in. Het blijft lang rustig op deze lange lange rechte baan. In St Aignan-des-Noyers vraag ik aan enkele wachtenden op de bus of er een bar is. Ze wijzen naar een winkeltje. Ik stap er binnen en de winkelierster zet er een Senseo voor mij en een gepensioneerde werkende independant die ook even pauzeert in zijn smerige overal. Als er 2 gedateerde plaatselijke schonen de winkel betreden vraag ik of ik van hun een foto mag nemen. Ze stemmen giegelend toe als ik hen vertel dat er in Belgie zo'n mooie vrouwen, met uitzondering van 'mon epouse', niet rondlopen. De Rubensiaanse winkelierster wil er ook bij. Au revoir.
Aan het kerkje van St Pierre-les-Etieux rust ik even. Om 12.30 uur kom ik een beetje erg uitgehongerd aan in de supermarkt Lecrerc in St Amand-Montrond. Er is een restaurant dat op deze donderdagmiddag meer dan 50 klanten telt. Ze serveren me biefstuk friet. Terwijl ik met een meer dan gezonde eetlust deze koolhydraten naar binnen wurm barst buiten de hel los. De regen valt met bakken uit de hemel. Spurtende mensen achter een winkelkarretje op de parking. Plezantere tafelanimatie kan je je nauwelijks voorstellen.
Als ik de tent verlaat schijnt de zon terug. De laatste 3 km naar het centrum moeten de stramme spieren opnieuw geactiveerd worden.
Ik zocht en vond een bed in het statige herenhuis van pelgrimverzorger Monsieur Couetdic. Voor geen geld kamer met ontbijt. St Amand-Montrond aan de Cher is een zeer gezellige stad met vele kleine huisjes. Het doet me wat aan Brugge denken.
Ik ben 19 stapdagen ver. Teller staat op 715. Vandaag noteerde ik er 39. Morgen ga ik naar le Chatelet. Dat is slechts 25 km. Ik zal er hopelijk mijn 2 gemotoriseerde schoonbroers Daniel en Geert ontmoeten. De duvel staat al koud en de pelgrim raakt opgewarmt.
In het termidor hotel in Nevers heb ik mijn wonden gelikt. Alle pharmaceutische truks uitgeprobeerd en vooral goe gerust. Als ik om 5.15 uur uit bed val voelen de benen goed.
De lucht hangt als een dreigend zwaard boven Nevers. Bij de oversteek van de naar beneden bulderende Loire valt het eerste nat. De schuimende watermassa die vanuit het centraal massief komt zoekt via Nevers zijn weg om in de Atlantische oceaan uit te monden.
Ik volg de camino. Net als vorige dagen raak ik het spoor weer kwijt. Ik besluit eigenwijs mijn eigen weg te kiezen. Via een RN kom ik aan het canal lateral du Loire. Ik volg het kanaal. Op de oever fotografeer ik een huisjesslak. Wellicht ook op weg naar SDCompostella. Op de oever groeien wilde aardbeien. Om ze te eten ben ik te vroeg. Ze staan in bloem.
Even later steek ik de Allier over in le Guetin. Het kanaal gaat hier via een brug over de rivier. Speciaal maar een vaak gebruikte techniek in la France. In la Grenouille (de kikker) komt de zon er door. Ik stap tot in Apremont. Het is een middeleeuws dorpje dat er erg Brits uitziet. C'est un des plus beaux villages de France. Een verrassing. Alleen is het cafe gesloten. Ik doe beroep op mijn eigen catering. Madam de burgemeester belooft me een tas koffie binnen 10 minuten op de Mairie. Als ik er toekom is alles gesloten. Ik zal ze nog twee keer onderweg tegenkomen met haar wagen. Er was iets onverwachts tussen gekomen. Waarschijnlijk kreeg ze telefoon van Sarkozy. Wat een drukke job. Op de middag stopt ze halfweg Sancoins. Haar auto vol met kinderen. Het is woensdag en maar een halve dag school. Waarschijnlijk is ze ook nog moeder. Ze verbaast er zich over dat ze me al op dat punt ontmoet. Jij gaat snel zeg. Ik vertel haar dat ik jong ben en sportief. Niks gelogen dus. Na een kaarsrechte bosweg en een vrij drukke baan te volgen kom ik omstreeks 33 km in een slaperig Frans stadje. Sancoins. Ik zit in het departement Cher. In Restaurant Saint Jozef werp ik me uitgehongerd op een lekkere maaltijd. De marktkramers zijn druk bezig hun boeltje bijeen te pakken. Ik ga een gite zoeken.
Dit lukt vrij aardig. De gemeente biedt deze service aan sinds 2 jaar. Gloednieuw en voor een prikje. Man hier ga ik ronken. Ik ben er helemaal alleen.
Geslapen als een rund. De wekker doet zijn job. 5h15. Ik had Patrick gewaarschuwd voor het onheil. Hij geeft geen krimp. Gemakkelijke fransman. Hij kiest voor links en denkt dat Hollande het gaat halen. Voorlopig kiest hij voor een zacht gegrom. Ik ontbijt en geniet van de laatste warmte van het electrische kacheltje van Arbourse. Buiten flirt de temperatuur met het vriespunt. De zon schildert de horizon gloedrood. Deze ochtendpelgrim gooit zwaar bepakt om 6h20 de gitedeur achter zich dicht. Flink doorstappen om de koude uit mijn lijf te houden. In dit boeregat hebben de erfhonden het niet zo begrepen op het getik van mijn stokken.
Enkele kilometers verder staat een kolos van een viriele stier dreigend mijn komst op te wachten. Dit dampende en briesende gevaarte wil enkel vertellen dat dit zijn wei en zijn koeikes zijn. Ik ben geen partij tegen zoveel imponatie. Mijn gespierd potloodlichaam is enkel in staat een foto van het dier te plegen. Als hij met zijn linkervoorpoot begint te harken teneinde duidelijk te maken dat hij me wel ziet zitten tussen een gehaktbroodje ben ik blij dat dat dunne draadje tussen onze beide lijven het houdt.
Enkele dagen heb ik last van een pijnlijke kuit. Na15 km stappen laat ze zich voelen. Stretchen, en wat ontzien. In het foret de Poiseux zet ik me op een bank. Het is al 9h40. Beetje honger. Wat granen met yoghourt. In Guerigny stap ik een apotheek binnen. En jonge kerel bezorgt met compeed voor mijn gestote badkamerhiel. Vel eraf op een wrijvingsplaats. Niet leuk. Ik koop ook een tube voltaren voor het kuitprobleem.
Om 13.00 uur bereik in Nevers. Dikke pizza doet iets aan mijn honger. In de buurt van het station gooi ik me op een hotelbed en rust en blog. Na 17 stapdagen staan 642 km op de teller.
7.00 uur. Boeltje is gepakt. Koffie en brood met zelfgemaakte confituur achter de kiezen. Uitgeslapen en fit. Niet ver vandaag. Slechts 26 km. De regen wordt mijn gezel voor de ganse rit. Mijn Elzasser kamergenoot Robert, bezig aan zijn laatste pelgrimage, stapt mee op. De Mulhouzer kreunt en puft van stijvigheid. Hij is 65. Ik vraag me af of hij dit nog fijn vindt? "Mein Gott" stuurt hij meermaals ongevraagd de ether in. Ja die zal het wel weten.
