een gezonde afwijking waar (nog) geen medicatie voor bestaat
17-05-2012
San Juan de Ortega
Een kort berichtje om te melden dat we in San Juan de Ortega beland zijn. Geen wifi, dus behelpen met een Spaans toetsenbord in een houten internetchalet in het piepklein bergdorpje. Vandaag 47 km gestapt. De voorspelde regen bleef uit. Een dreigende donderslag in de verte. Op de middag bloedheet in de bossen van de Montes de Oca. We snakken naar het water (putfestival). Nog 512,5 km tot in Santiago. Morgen afscheid van de stapmakkers.
Voor de Paulen zit de vierde stapdag er op. We hebben al veel toffe stapvakanties achter de rug met de vriendengroep van de rugzakstappers. Dit vinden ze toch wel iets bijzonders. De Camino werkt aanstekelijk. Het proeft naar meer. De geest van de tocht beschrijven is moeilijk. Je moet het zelf inademen, proeven, ruiken ... Beide heren hebben het voornemen om als prille gepensioneerden de tocht met partner te beleven. Ik wens ze een Buen Camino toe.
Na 38,5 km betreden we Sancto Domingo de la Calzada. Het stadje met kiekes in de kathedraal. Betalend te bezichtigen. Het is er ook kermis. De muchachas mogen op mijn kosten op de paardemolen. Leuk voor een filmpje. Ze kiezen voor de tractatie van een fles Rioja. Minder leuk voor de cinematografische behoeftebevreding van de geachte bloglezer. Dan gooien we er wat anders op...
De twee Paulen brachten de nacht door met oorstoppen. Een Nederlander produceerde er lawaai om een ganse fabriekshal mee te vullen. Er bestaan zagerijen die een oase van stilte zijn in vergelijking met de huigvibratie van deze man.
Om 5 uur vallen we collectief en slaperig uit onze nest. Gisterenavond animeerden we nog 2 jonge dames met wat zottigheid. Een Amerikaanse en Britse die er wat depressief en vermoeid uitzagen. Humor is de oplossing. Ze hadden al veel Belgen ontmoet. Wij slechts 2. Ik vertelde hen met enige overdrijving over de 'Canard verslaving' van Luic de Luikse Waal. Ik deed hen zoveel goesting krijgen om deze jonge komiek te ontmoeten dat ze vroegen hoe hij eruit zag. Ik toonde een foto van hem met een emmer canard voor zijn gezicht. Dolle pret. Zonder die straaljagersnurkende kaaskop zouden de meisjes wellicht goed geslapen hebben.
Na Navarrete volgt de camino parallel de druk bereden A12 naar Burgos. Soms ernaast. Dan weer op enige afstand. Rioja wijn is high tech. Waterputten met meetapparatuur en zenders. Computergestuurde druivenkwekerij. Ook jonge aanplant van olijfbomen. In de buurt van Najera ontplooit zich een KMO zone met enige omvang. Silo's, fabriekshallen en electriciteitsmasten. Ook minder volk op de camino. De pelgrimsgekte lijkt voor even weg. Huuuum koffie in Najera. Het is nog maar 9 uur en hebben er al 17 van de 39 achter ons.
31 km hebben we al gestapt vandaag. Los Arcos verlaten met ontbijt. Vriendelijke man de uitbater van Casa de la Abuela. Hij doet het met een hart voor de peregrinos. Ook met een hart voor zijn vrouw en 5 jarige dochter.Het is niet makkelijk op dit moment in Spanje. Rijk worden gaat hij er niet van worden. Overleven en zelf de touwtjes in handen houden. Fierheid. Onafhankelijkheid.
We stappen Navarra uit en naderen de Rioja. De graansoorten maken plaats voor wijnranken. Spanjes meest bekende wijnstreek. Wijn met een vol karrakter. Gerijpt op de zuidelijke hellingen van het Ebrodal. In Viana houden we een eerste stop. Koffietje. En wat achter de kiezen steken. Hop naar Logrono. De meisjes doen het goed. We maken lol. Captain Jack... De entree van Logrono is niet veel soeps. KMO zone en industrie. We houden halt in La Esquina. Gewone mensen brengen er hun middag door. Iets voor ons. We eten er spek met eieren of huevos con bacon y patatas. Gerrelig lekker. Vooral de fles Rioja wijn die we op kosten van Wannes Adriaensen ledigen. Schol wannes.. Hik. Nog 12 km tot in Navarrete. De zon schijnt genadeloos. De huid van de pelgrim kleurt rood als de wijn. De warmte op de huid is even zalig als de smaak van Rioja op de tong. Genieten met volle tuigen. Het blijft zalig.
Het is nog geen 9 uur. We houden een koffiepauze in Lorca. Kort na zes verlaten we de snurkers in de slaapzaal van de Jakue refugio in Puente la Reina. We ontbijten in stilte. Vele vroege vertrekkers volgen ons voorbeeld. De duisternis heerst, Tsjilpende vogels kondigen het ochtendgloren aan. Het dorpje Cirauqui toont zich fier boven op een heuvel. Spanje, Navarra. Authentiek, sober maar o zo mooi. De zintuigelijke waarneming staat op scherp. Het stapritme versneld bij de klimmetjes. Meditatie tijdens het wandelen. Uniek.
Een orgie aan zonneschijn geeft dit Navarra landschap het recht om als achtergrond te dienen voor een Western. Kegelvormige heuvels hier en daar versierd met een oude kerkruine. Dorpjes geplakt tegen een steile wand. Uitkijkposten die de golvende vlakte bewaken. De pelgrims begeven zich in processie van enkelingen en kleine groepjes op de speciaal aangelegde slingerende gravelbaantjes. Puffende zwetende mensen liggend in de graskant met de benen in de hoogte. We snellen ze voorbij. Van 2 oudere Rotterdamse dames krijgen de 2 Paulen de naam van 'Snelgrims'. Na 44 km komen we aan in Los Arcos. Een misverstand zorgt ervoor dat we niet in de municipal van het Vlaamse genootschap terecht komen maar in Casa de la Abuela. Dan gaan we er nu toch maar een Vlaams pintje drinken... Vandaag 44 km gestapt. Totaal staat op 1490 km.
Hieronder kan je de route terugvinden die ik tot dusver volgde. Met dank aan Freddy uit Vermenton die ik samen met zijn vrouw Denise leerde kennen tijdens deze tocht. Hij is de auteur van deze plannetjes.
Ik was gisterenavond in goed gezelschap toen de twee Paulen uit Lichtaart in Villava arriveerden. Ik had de Canadese Danielle opgedragen het duo hartelijk welkom te heten. Met haar indrukwekkend lichaam en kniewindel aan hield ze de beide heren minutenlang in een houdgreep van omhelzing. Direct waren de Paulen ingewijd in de sfeer van vriendschap die onlosmakelijk met de tocht samenhangt. Iets verder zorgde een Baskische muziegroep voor de nodige sfeer. Een massa zet zich aan het volksdansen. Ondertussen zorgt wijn en bier ook in onze groep voor een verdere verbroedering en verzustering.
Om 20.00 uur werpen de uitgehongerde reizigers zich op mijn zelfgefabriceerde koude Baskische schotel. Eten en slapen.
Vanmorgen om 5.15 ontwaken, eten en vertrekken. We doorkruisen het historische centrum van Pamplona. Uiteindelijk landen we na een stevige klim en afdaling in Puente la Reina. 28,5 km. Leuk om in te stappen en we hebben een afspraak met de ex Geelse die in het Baskenland woont. Lut.Vansant.
Rustdag 3 : Gazon afrijden, hagen knippen en Pamplona zien
Terwijl mijn buurman, Dhr. Peeters Marc, thuis hopelijk mijn laurierhaag, correctie, onze laurierhaag, ook langs mijn kant aan het kortwieken is, knip ik er hier lustig en zingend op los in de prachtige tuin van de paters Maristen van Villava. Het stralende tropische weer kan mijn dag niet meer stukmaken. Bij het gazonmaaien lekt het zweet in beken van mijn lijf. Fysieke arbeid doet me deugd. De paters geloven hun eigen ogen niet. Een wonder op de Camino. Mensen gelukkig maken. Daar doe je het toch voor. De refuge is volgens pater Martin nog 100 jaar ouders als hun kapel. Het woord kapel is niet echt ieets wat ze grag horen. Hij noemt het een kathedraal. Laat Romaanse stijl. Het klooster zou reeds gesticht zijn omstreeks 1100. Samen met het begin van de pelgrimage. Ik geniet van deze tuin met zijn rijke geschiedenis. Hoeveel pelgrims hebben al in dit natuurstenen on(t)roerend goed geslapen en gekreund en gepuft van fysiek lijden. Mijn buurman voor de nacht, een Amerikaan, heb ik enkel horen kreunen en snurken. Waarom doet die dat? Ik kan niet aannemen dat die er deugd aan heeft. Marina een 31 jarige Braziliaanse doet op haar eentje de camino. Pas vertrokken en al een fikse blaar op haar kleine teen. Ik kan de pijn nog voelen en verzorg haar voeten. Jose Humberto Chavez en Maria De La Paz Johnston, een Mexicaans koppel van in de zestig zijn net als ik gestrand in het klooster. Humberto heeft rugproblemen en liep zo krom als een hak. Lotgenoten. We vertellen over mekaars familie. Wisselen foto's uit. Vertellen. Magie tussen wildvreemden. Ik kan op vakantie naar Guadalajara als ik wil. Hun deur staat open voor mij en mijn vrouw. Ik kan ook voor hen mijn deur niet gesloten houden. De camino bewijst dat iedereen, waar hij ook vandaan komt, eigenlijk op zoek is naar hetzelfde. Op zoek naar het verhaal van soortgenoten en op zoek naar zichzelf.
Na het gazonverhaal bus ik naar Pamplona. Meer met de bedoeling om mijn stapvrienden morgen wegwijs te maken hoe ze met de bus in Villava kunnen geraken. Ik kuier door de stad. Historisch. Stierengevechten behoorden tot de cultuur. Een keer per jaar worden er enkele losgelaten in.de Pamplonese nauwe straatjes. Gelukkig was het niet vandaag.
Morgen op rustdag 4 maak ik er een blogloze zaterdag van. Ik concentreer me dan volledig op de ontvangst van mijn stapvrienden. Laat de meisjes maar komen...
Mijn 38ste stapdag brengt me van Roncevalles naar een voorstadje van Pamplona. 42 km gestapt in een mooi en zeer zonnig landschap. Het was de bedoeling om te stoppen in Larrasoana na 27 km. Ik kwam daar toe om 11.00 uur en de refugio opent zijn deuren pas om 15.00 uur. Ik heb honger. Er is niks open en heb mijn laatste brood weggeven aan een Hongaar met diabetis die de bevoorrading gemist heeft. Toch vind ik een gesloten winkeltje dat zich na aanbellen opent. Rare Spanjolen. Ik sla het naar binnen in de schaduw op de trappen van de gesloten refugio. Ik besluit om verder te trekken. Om 15.00 uur bereik ik Villava/Atarrabia. 5 km verder ligt de grote stad Pamplona. Als ik de Rio Ultzama oversteek kom ik aan de refugio van 4 paters. Ik bel aan het historisch pand aan. Een man die er niet echt als een pater uitziet begroet me. Blijkt hij toch nog wel in Belgisch Kongo missionaris geweest! Pater Martin. Hij wil zijn heimwee en voorkeur naar deze periode niet verbergen. Wat daarna in Kongo gebeurde is geen verbetering geweest. Waren de Belgen daar maar gebleven.
En dat is nu net wat ik wil. Enkele dagen hier blijven en wachten op de Lichtaartse meisjes. Dat is inside taal en hiermee doel ik op mijn 3 stapvrienden die mij vanaf zaterdag een weekje gaan vergezellen op de camino. Ik heb dus vanaf nu 2 dagen rust.
Het is hier ongelooflijk schitterend weer. Omstreeks 5 uur wordt cafetaria el pleno bezet door moeders met schoolgaande kinderen. Het blijkt een regelmatige gewoonte te zijn van de moeders om mekaar na school op een zonnig terras te ontmoeten. De kinderen spelen luidruchtig op het plein. Het moeten neit altijd de mannen zijn die op cafe gaan.
Mijn 38ste stapdag brengt me van Roncevalles naar een voorstadje van Pamplona. 42 km gestapt in een mooi en zeer zonnig landschap. Het was de bedoeling om te stoppen in Larrasoana na 27 km. Ik kwam daar toe om 11.00 uur en de refugio opent zijn deuren pas om 15.00 uur. Ik heb honger. Er is niks open en heb mijn laatste brood weggeven aan een Hongaar met diabetis die de bevoorrading gemist heeft. Toch vind ik een gesloten winkeltje dat zich na aanbellen opent. Rare Spanjolen. Ik sla het naar binnen in de schaduw op de trappen van de gesloten refugio. Ik besluit om verder te trekken. Om 15.00 uur bereik ik Villava/Atarrabia. 5 km verder ligt de grote stad Pamplona. Als ik de Rio Ultzama oversteek kom ik aan de refugio van 4 paters. Ik bel aan het historisch pand aan. Een man die er niet echt als een pater uitziet begroet me. Blijkt hij toch nog wel in Belgisch Kongo missionaris geweest! Pater Martin. Hij wil zijn heimwee en voorkeur naar deze periode niet verbergen. Wat daarna in Kongo gebeurde is geen verbetering geweest. Waren de Belgen daar maar gebleven.
En dat is nu net wat ik wil. Enkele dagen hier blijven en wachten op de Lichtaartse meisjes. Dat is inside taal en hiermee doel ik op mijn 3 stapvrienden die mij vanaf zaterdag een weekje gaan vergezellen op de camino. Ik heb dus vanaf nu 2 dagen rust.
Het is hier ongelooflijk schitterend weer. Omstreeks 5 uur wordt cafetaria el pleno bezet door moeders met schoolgaande kinderen. Het blijkt een regelmatige gewoonte te zijn van de moeders om mekaar na school op een zonnig terras te ontmoeten. De kinderen spelen luidruchtig op het plein. Het moeten neit altijd de mannen zijn die op cafe gaan.
Vanaf nu... nooit meer eenzaam.
Gisteren een Duitser ontmoet en gesproken die ik eigenlijk al gezien had in de gite van St Palais. Wat doe je als je baas zegt dat die 4 weken verlof van vorig jaar dringend moeten opgenomen worden? Je vrouw heeft niet zoveel verlof. Juist... Een fietstocht naar Santiago maken. En zo leerde ik Franz Schmedding kennen. Gevoetbald in de eerste ploeg van Borussia Dortmund maar ook nog topscoorder bij SK Beveren in 87 of 88. Zo spreekt hij ook nog een woordje Vlaams. Toffe kadee die Franz.
De Zuid Koreanen die ik vanmorgen fotografeerde zag ik terug in de gite in Roncevalles. Ze boden me gedroogde vis aan en een kruisje met violet quarts. Een sjaaltje kreeg ik ook nog aangeboden.
Vanavond zat ik aan tafel bij 3 Hongaren en 1 Roemeen. De jongedame heeft via een Erasmus projekt schoolgelopen in Torhout. Ook zij kent een woordje Vlaams. Een man van 50 met een behoorlijk overgewicht vind het vandaag precies geen goed idee meer om met een stel jonge meiden zo'n zware tocht aan te vatten. De kickboxer zijn lichaam is het vechten misschien gewoon maar het stappen niet. In de groep hangt een zweem van mislukte liefde en carriere. Ieder zijn camino.
Het moet zowat van mijn legerdienst in 1976 geleden zijn dat ik nog met een massa volk op een grote slaapzaal gelegen heb. 18 bedden en allemaal volzet. Nochtans goed geslapen. Om 5.30 begint Jeanine al met het ontbijt klaar te zetten. Samen met een scherpe Italiaan zit ik eerst aan tafel. Fikse hellingen brengen me vlug buiten St Jean. Ik ontmoet Koreanen die even gaan zitten voor het spektakel van elke dag. De zonsopgang. Vandaag in het decor van de grootsheid der Pyreneeen. Even later komt de Italiaan in mijn zog. Als een stel afgetrainde bloedhonden scheuren we de berg op. Om beurten kop doen voor de forse rukwinden. De karige stappers die al wakker zijn kijken ons met verstomming aan. Waar hebben ze die losgelaten. Hoek af. Poco loco. Het doet weer enorm deugd. Begrijpe wie begrijpe kan. Als ik even later stop om de innerlijke mens te versterken en filmpje en fotos te maken moet ik de 58 jarige Ferrari lossen. De Baskische Pyreneeen zijn onwaarschijnlijk prachtig. Het zicht vanaf de Col de Lepoeder (1410m) op het Spaanse grondgebied is de kers op de taart. Iets na 10.00 uur heb ik de 26 km al achter de kiezen. Tijdens de afdaling kom ik de scherpe Italiaan terug op het spoor. Hij vondt het welletjes en stapt de laatste kilometer in een gezapig tempo. Samen bereiken we Roncesvalles. Het is nog maar net 10.00 uur geweest. De zon schijnt en ik geniet van haar warmte. Even bloggen en opdrogen. Vanaf 14.00 uur kunnen we pas op de slaapzaal.
De klankkwaliteit van onderstaande filmpjes is (omwille van harde wind) niet optimaal.
Uitslapen betekent opstaan om half zeven. Een mens verlegt zijn grenzen. Ontbijt inbegrepen in de prijs van 7. Belachelijk goedkoop en een kwalitatief aanbod door vrijwilligers om U tegen te zeggen. Half acht verlaat ik St Palais. 4 km stijgen. Het wordt groener en groener. En natter en natter. In Ostabat komt de route van Vezelay en Le Puy-en-Velay samen. Daar zet ik me druipnat in een bar epicerie. Ik bestel een grand cafe en 2 bananen. Dit kan je in Belgie nergens! Ik zet me weer in versnelling. Ik passeer enkele gehuchtjes waar de tijd stil stond. Boerenepos. De straat een grote mesthoop. Het laatste stuk loop ik langs de departemental. Een groep Amsterdamse wielertoeristen passeert me. Even later hebben ze halt gehouden voor hun koffiepauze. Ze nodigen mij uit op de koffie. Om 12.45 bereik ik de laatste Franse halte. St -Jean.
Tot nog toe was ik vaak alleen. Dit behoort nu definitief tot het einde. Onder mij slaapt een Engelse. Voor mij 4 Hongaren. In 2009 passeerden hier 93 nationaliteiten. 34.625 mensen die hier langskwamen of van start gingen. Slechts 12 % met de fiets. Bijna 44% vrouwen. Piek ligt in mei en augustus. Belgen staan op de 8e plaats met 915 neuzen. Na ons komen de Amerikanen en de Zuid Koreanen. We laten wel Frankrijk, Duitsland, Spanje, Italie, Canada; Holland en Groot Brittanie voor. Niet slecht voor een klein landje. Morgen betreed ik de Spaanse bodem. De pelgrimsgekte slaat hier toe. Ik zal moeten wennen aan die gedachte.
Vandaag de raad van mijn trouwste blogvolgers Maria en Marcel opgevolgd. Smeer je benen maar goed in want het zal klimmen worden. De Pyreneeën lopen van oost naar west. De bulten die er aan voorafgaan doen dit ook. Puffen tot je bovenkomt. De beloning is steeds zoeter. Zonnebadende pyreneeënreuzen met hun mythische aantrekkingskracht in het visier krijgen. De valleitjes met hun witte huizen en het pallet aan akkers in schakeringen van groen en bruin liggen te wachten op de creatieve landschapsschilder. Ik vereeuwig het kerkje van Sauveterre-de-Bearn op digitale wijze. De zon speelt ook een eersterangsrol. Met petje en rode bollekeszakdoek probeer ik het gekookte-kreeft-effect te vermijden. Ik arriveer om 13.20 uur in Baskenland. In St Palais laat ik me culinair verwennen. 36,5 km gestapt. 1320 km in totaal. Het rijk van François Hollande geraakt bijna op. Morgen snij ik samen met Sarko de laatste kaart aan.
Elke dag ontmoet ik andere soortgenoten. Gisteren was dat het geval met Lucien. Een kersvers gepensioneerde Elzasser. Toffe gast. Wat hem buitengewoon maakt is dat hij een retourtje Santiago heeft geboekt. Van midden maart is Lucien onderweg en ergens in september hoopt hij thuis te zijn. Hij heeft last van zijn voeten. Hij kreunt bij elke stap die hij zet. Veel te zware rugzak. De ex EDF arbeider werd de eerste dag uitgewuifd door 40 dorpelingen. Ik denk terug aan mijn uitwuifmoment. Bij zijn terugkomst voorspel ik een groot wijnfeest en het onthaal van een held. Gene gewone die Elzasser...
En vandaag dan... Een beetje gedruppel bij het vertrek terwijl de Pyreneeencols een zonnebad nemen. Super. In de buurt van Hagetmau schuil ik even in een bushok en trek de poncho aan. Ik krijg gezelschap van een plaatselijke randoneur. Hij ging meermaals naar Santiago. Nu revalideert hij na het plaatsen van een kunstheup. We gaan samen op pad naar Hagetmau waar hij woont. Taaie knar. Hij lost me geen meter. Ik overweeg ook de plaatsing van zo'n ding.
In Hagetmau is er bevoorrading. Ik koop 2 bananen en een bagette en speel ze naar binnen in de PMU kroeg. Buiten regent het oude wijven. Gokken ze ook op de verkiezingsuitslag? Om 10.00 uur poncho aan en richting Orthez. De regen stopt. Ik stop bij een dame die thuis klaar staat om te gaan stemmen. Ze kiest voor Sarko. Ze vreest dat de changement tot rampen zal leiden. Zoals in Spanje. Hollande heeft ook geen bestuurservaring. Ze denkt wel dat hij gaat winnen. On va voir...
De chemin is ronduit prachtig. Goed aangegeven. Golvend landschap. Beetje Waals akkerland met pittige hellingen uit de Vlaamse klassiekers. Ik kan er mijn hartslag een plezier mee doen. Ik stap het departement Bearn binnen. Orthez aan de Gave de Pau is een zuiders stadje met middeleeuwse restanten. De Gite is ondergebracht in een van die historische panden. Ik ben er alleen. Er komen nog twee Parisienes binnen. Daarna volgt een koppel. Hij van Amsterdam. Zij Bretoense. Ze vonden mekaar onderweg. Morgen scheiden opnieuw hun wegen. Zij kiest voor de kustroute hij voor de camino Frances. Ik kwam 45 km dichter bij mijn einddoel.
Met 3 Belgen bijeen in een prachtige gite in centrum Roquefort. Twee jonge leeuwen en een oude krijger.Allemaal pelgrims met hun eigen story. Boeiend. De Waal van Luik met een Bretoense naam. Luig. Vrolijke kerel. Een lachebek. Als hij 3 volle emmers canard confit ontdekt in de koekast slaan bij hem alle stoppen door. Hij ziet een gastronomisch feestje voor zich. Een fatamorgana voor een woestijnverdwaalde. De zever loopt al van zijn kin als hij de billen in de oven gooit. Bovendien vindt hij ook patatten. Het feestje is kompleet. Hij gooit er voor mij ook een bil bij. De andere jonge leeuw is een Limburgse Turk. Ook een levenslustige kerel. Ik vertelde het u reeds. Hij is de beste pastasausbereider van alle Limburgse Turken wat mij betreft. Af en toe moet een pelgrim iets achter de kiezen stoppen. Als zo'n diner dan nog wat wegheeft van comedy casino dat maakt het nog verteerbaarder. Lachen man! Stelletje ongeregeld op pelgrimstocht.
Als ik deze morgen ontwaak merk ik dat ik alleen ben. Waar zijn die Belgen? Een briefje van Musty maakt het duidelijk. Ze hadden samen zin om bij volle maan een nachtelijke etappe af te werken.
Om 5.30 uur heb ik de laatste restanten van het feestje opgekuist, mijn rugzak gepakt en ontbeten. Ik ga op stap. Het is ook nog een beetje nacht. Voorbij Mont-de-Marsan krijg ik voor het eerst een besneeuwde bergketen in het vizier. De Pyreneeen! Hier zijn geen woorden voor. In St. Sever vind ik onderdak. 3 Franse dames vertelden me dat ze deze morgen om 5 uur gewekt zijn door de 2 jonge leeuwen Luig en Musty. Ze hebben ze niet binnengelaten. Misschien slapen ze onder de brug van de Adour. Ben 1240 km van huis. Het saldo to do zakt onder de 1000. Luig zij me gisteren dat hij trager wil stappen omdat hij anders vreest dat het rap gedaan gaat zijn. Hij komt dan te vlug terug in de Belgische kommer en kwel. Ieder zijn verhaal.
In dat grote bos en na die helse tocht van gisteren sliep ik al van voor ik ging liggen. Ik zet geen wekker want... vandaag wordt het kort. Slechts 26,5 km. Ik ga op weg naar Roquefort.
De bossen waar ik doorloop zijn erg drassig. Het landschap afwisselend. Droge heidegrond afgewisseld met natte bosgebieden. De den domineert uiteraard. Hier en daar ook wel vruchtbare weidse akkers. Ik ben niet de enige puit die hier rondloopt. Er kwaken er nog heel wat in de beek. Adembenemende brok natuur. Stilte doorspekt met tsilpende vogels en kwakkende kikkers. Wat kan het leven simpel zijn. Stappen en genieten.
De Chemin de Compostele is enorm goed aangegeven. Voordien was het wel even anders. Even volg ik een paralelweg naast de nieuwe aangelegde snelweg die pas 1 jaar in gebruik is. Lang ook volg ik de oude spoorwegbedding. Overal bosontginning en bosbouw. Het geschreeuw van de kettingzagen is nooit ver weg. Privebossen enkel toegankelijk voor ontginning. Bordjes met Smurfit Kappa. Het karton moet ergens van komen. Mooie duingebieden. De witte bergen van Lichtaart in het kwadraat. Ik bereik omstreeks 14.00 uur Roquefort. Ik pik er een menu de jour mee en nestel me er in de enorm fraaie gemeentelijke gite en maak er kennis met de eerste Vlaamse pelgrim. Musty een Vlaams Turkse Limburger van 21 jaar. Toffe gast. Deze avond gaan we samen koken. Hij kan goed pasta maken vertelt hij me. Ik verzet me niet tegen dat idee.
Ik trek de deur van de Chambre Dhotes in La Reola achter me dicht. Even laten om 6.10 uur in de ochtend steek ik de Gironde over via zijn statige hangbrug. Het is nog duister. Ik denk terug aan gisterenavond. In de schitterende tuin van het bejaarde koppel nuttigde ik mijn avondmaal onder de palmboom en de blauwe regen. Onkruid torenhoog tussen de tuintegels. Franser kan haast niet. Ondertussen mijnheer, dik in de tachtig, ijverig bezig met zijn bosmaaier op een hoger tuinverdiep. Zij keuvelend met haar dochter in een woning volgestouwd met 1001 snuisterijen. Geen hoekje onbenut. Een stel met een gans verhaal aan voorwerpen, herinneringen aan een wellicht zeer rijk gevuld leven.
De track wil me vandaag brengen naar Mdm Tressera 8 km voorbij Captieux. Nog net de Gironde. De route wordt berekend en zegt... 50,2 km. Jawade
Iedereen zal me gek verklaren. Enkelen die me wat beter kennen weten dat ik hier dol op ben. In alle opzichten wordt het een schitterende dag vandaag.
Enkele verdwaalde regendruppeltjes herinneren me eraan dat het weer nog onstabiel is. Veel stelt het niet voor en de zon laat zich zeer snel zien.Het wordt echt warm.
Het landschap verandert. De vruchtbare Garonnevlakte met zijn wijngaarden, boomgaarden en andere teelten gaat langzaam maar zeker over naar een heel ander decor. Toen O.L.H. de aarde schiep, moet hij gedacht hebben, ik ga die Fransozen eens echt iets aan de hand doen waar ze geen bal mee zijn. Hij noemde het de Landes. Enkel een dom schaap zou er,tegen beter weten in, in weten te gedijen. Een reusachtig groot gebied. Een aaneenschakeling van moerassen, schrale heidegrond en vooral veeeeeeel Pin Maritiem (Zeeden). Door zijn eenvoud heeft dit landschap iets sacraals. Stappen in de stilte door deze eindeloosheid. De kop leegmaken lukt hier aardig.
Om 16.00 uur klok ik af. 54 km op de teller van mijn GPS. Benen van gespierd graniet. Amper moe. Toch blij dat ik er ben. Deze locatie is ronduit schitterend. Een gedateerde boerenhof. Restaten van een agrarische activiteit. Ik klop tevergeefs aan. Geen antwoord. De deur is los. Voorzichtig ga ik naar binnen. Ik roep. Geen antwoord. Op mijn sokken verken ik de gite. Raar er is maar een slaapkamer en geen douche. Ik roep nog eens. Niets. Ik besluit om me te installeren. Uit het niets verschijnt een kromgebogen oude toch verbaal zeer vitale Yvette Tressera. Ze schrikt als ze me ziet. Ge zou voor minder.Ik maak kennis met de zeer innemende persoonlijkheid. 1 jaar geleden overleed haar man. De weduwe toont me de weg naar de Gite. Bijna had ik me geinstalleerd in haar woning.
Vanuit het overdekt terras zie ik uit over een grasland dat reikt tot aan de bosrand. 's Morgens zie ik er 4 herten grazen. Wat een stuk oerland. In dit woest paradijs wil ik ooit nog terugkomen.
Ik ben nu in het Zuiden. De dakpannen zijn Provencaals. Ze scheuren als gekken in hun kleine autootjes over de smalle wegeltjes. Lady's first. Maatje 36 op ingedrukt gaspedaal. Kinderen van school halen. Sigaret in de mond. Vitesse...
En de zon scheen gans de dag. Een doorsteek door een wijngaard maakt men schoenen kletsnat. De zompige grond kreeg ook hier bakken water te verwerken. Op het middaguur besluit ik mijn spierwitte onderbouw te laten kennismaken met de Franse soleil. Mijn nek kleurt al rood.
Landschappelijk een zeer aangename dag. Op en top wijnstreek. Groene valleitjes, schitterende dorpjes. Roofvogels nooit ver weg. Cirkelend op de stijgende thermiek.
Om 13.40 uur bereik ik La Reole na 42km. Die marathon bracht me naar een andere zeer belangrijke stroom. De Garonne. Zijn brongebied ligt voornamelijk in de Pyreneeen. Een bergketen die ik binnen een goede week over moet. Maar eerst nog de volgende dagen door het vlakke monotome gebied van de Landes.
La Reole ligt op 1116 km van thuis. Resultaat van 29 dagen stappen en ... genieten van elke grasspriet die kietelt aan mijn tenen
Een kort berichtje om te melden dat we in San Juan de Ortega beland zijn. Geen wifi, dus behelpen met een Spaans toetsenbord in een houten internetchalet in het piepklein bergdorpje. Vandaag 47 km gestapt. De voorspelde regen bleef uit. Een dreigende donderslag in de verte. Op de middag bloedheet in de bossen van de Montes de Oca. We snakken naar het water (putfestival). Nog 512,5 km tot in Santiago. Morgen afscheid van de stapmakkers.
