een gezonde afwijking waar (nog) geen medicatie voor bestaat
18-04-2012
Leve de pharmacie
In het termidor hotel in Nevers heb ik mijn wonden gelikt. Alle pharmaceutische truks uitgeprobeerd en vooral goe gerust. Als ik om 5.15 uur uit bed val voelen de benen goed.
De lucht hangt als een dreigend zwaard boven Nevers. Bij de oversteek van de naar beneden bulderende Loire valt het eerste nat. De schuimende watermassa die vanuit het centraal massief komt zoekt via Nevers zijn weg om in de Atlantische oceaan uit te monden.
Ik volg de camino. Net als vorige dagen raak ik het spoor weer kwijt. Ik besluit eigenwijs mijn eigen weg te kiezen. Via een RN kom ik aan het canal lateral du Loire. Ik volg het kanaal. Op de oever fotografeer ik een huisjesslak. Wellicht ook op weg naar SDCompostella. Op de oever groeien wilde aardbeien. Om ze te eten ben ik te vroeg. Ze staan in bloem.
Even later steek ik de Allier over in le Guetin. Het kanaal gaat hier via een brug over de rivier. Speciaal maar een vaak gebruikte techniek in la France. In la Grenouille (de kikker) komt de zon er door. Ik stap tot in Apremont. Het is een middeleeuws dorpje dat er erg Brits uitziet. C'est un des plus beaux villages de France. Een verrassing. Alleen is het cafe gesloten. Ik doe beroep op mijn eigen catering. Madam de burgemeester belooft me een tas koffie binnen 10 minuten op de Mairie. Als ik er toekom is alles gesloten. Ik zal ze nog twee keer onderweg tegenkomen met haar wagen. Er was iets onverwachts tussen gekomen. Waarschijnlijk kreeg ze telefoon van Sarkozy. Wat een drukke job. Op de middag stopt ze halfweg Sancoins. Haar auto vol met kinderen. Het is woensdag en maar een halve dag school. Waarschijnlijk is ze ook nog moeder. Ze verbaast er zich over dat ze me al op dat punt ontmoet. Jij gaat snel zeg. Ik vertel haar dat ik jong ben en sportief. Niks gelogen dus. Na een kaarsrechte bosweg en een vrij drukke baan te volgen kom ik omstreeks 33 km in een slaperig Frans stadje. Sancoins. Ik zit in het departement Cher. In Restaurant Saint Jozef werp ik me uitgehongerd op een lekkere maaltijd. De marktkramers zijn druk bezig hun boeltje bijeen te pakken. Ik ga een gite zoeken.
Dit lukt vrij aardig. De gemeente biedt deze service aan sinds 2 jaar. Gloednieuw en voor een prikje. Man hier ga ik ronken. Ik ben er helemaal alleen.
Geslapen als een rund. De wekker doet zijn job. 5h15. Ik had Patrick gewaarschuwd voor het onheil. Hij geeft geen krimp. Gemakkelijke fransman. Hij kiest voor links en denkt dat Hollande het gaat halen. Voorlopig kiest hij voor een zacht gegrom. Ik ontbijt en geniet van de laatste warmte van het electrische kacheltje van Arbourse. Buiten flirt de temperatuur met het vriespunt. De zon schildert de horizon gloedrood. Deze ochtendpelgrim gooit zwaar bepakt om 6h20 de gitedeur achter zich dicht. Flink doorstappen om de koude uit mijn lijf te houden. In dit boeregat hebben de erfhonden het niet zo begrepen op het getik van mijn stokken.
Enkele kilometers verder staat een kolos van een viriele stier dreigend mijn komst op te wachten. Dit dampende en briesende gevaarte wil enkel vertellen dat dit zijn wei en zijn koeikes zijn. Ik ben geen partij tegen zoveel imponatie. Mijn gespierd potloodlichaam is enkel in staat een foto van het dier te plegen. Als hij met zijn linkervoorpoot begint te harken teneinde duidelijk te maken dat hij me wel ziet zitten tussen een gehaktbroodje ben ik blij dat dat dunne draadje tussen onze beide lijven het houdt.
Enkele dagen heb ik last van een pijnlijke kuit. Na15 km stappen laat ze zich voelen. Stretchen, en wat ontzien. In het foret de Poiseux zet ik me op een bank. Het is al 9h40. Beetje honger. Wat granen met yoghourt. In Guerigny stap ik een apotheek binnen. En jonge kerel bezorgt met compeed voor mijn gestote badkamerhiel. Vel eraf op een wrijvingsplaats. Niet leuk. Ik koop ook een tube voltaren voor het kuitprobleem.
Om 13.00 uur bereik in Nevers. Dikke pizza doet iets aan mijn honger. In de buurt van het station gooi ik me op een hotelbed en rust en blog. Na 17 stapdagen staan 642 km op de teller.
8.30 uur. Ik verlaat atelier galerie en chambre d hotes du soleil in Varzy. Monique, de patroon van heel deze handel, wenst me een goede tocht toe. Het huis herbergt een tentoonstellingsruimte met keramische kunstwerken. Net voor ons afscheid vertelt ze me dat Arnout Hauben hier ook geslapen heeft. Ze vindt hem zeer symphatiek. Hij stuurde haar 2 postkaartjes. Een uit Pamplona. Het ander van de eindbestemming. Ze laat ze me beide triomfantelijk zien."Hij schijnt bekend te zijn bij jullie" vraagt ze zich af. Nou en of. Het was in de winter toen hij hier was. Dat herinnert zij zich ook nog. Ik beloof haar dat ik Arnout de groeten zal doen. Deze door het leven getekende vrouw is tevreden met mijn belofte. Il est tres sympha Arnout... wil ze nogmaals onderstrepen.
Ik zoek en vind de warme bakker van Varzy. Een rare snuister die naast me in de winkel staat en me aanspreekt met monsieur le pelerin, beveelt me sterk het 'pain au figue de la vieulle' aan. Zeer voedzame energieverschaffer voor een schelpendrager. Ik hou het bij een sandwich fromage et jambon en een pain au raisin.
Ik maak er vandaag een halve rustdag van. Lang geslapen en korte stapdag. Einddoel, een klein niemandalletje in de Bourgogne, Arbourse.
Even buiten Varzy maak ik kennis met een vrijwilliger die de bewegwijzering controleert van de chemin. Hij geeft me de tip om de route goed te volgen. Dan kom ik vanzelf aan de gite van Arbourse. In tegenstelling tot wandelaars worden pelgrims op alle wegen toegelaten. Ik voel me plots weer een beetje belangrijker. Om 11.20 drink ik een koffie in een cafe restaurant postlokaal van Champlemy.
Ik heb al zeer veel in de bossen gewandeld vandaag. Na de middag is het niet anders. Op een lange bosweg zie ik 300 meter voor me 4 herten oversteken. De schuwe beesten doen het een voor een. Ze kijken goed rond. Hun lichaamstaal verraadt hun onrust. Als ik op de plaats van oversteken kom zijn ze schampavie. Voorwaar ontdek ik er een verkeersbord dat waarschuwt voor overstekende herten. Die beesten kennen verdorie de wegcode!
Even later kom ik aan de gite van Arbourse. Zeer netjes. Plaats voor 4 personen. Wat winkelwaar dat je kan aanschaffen. De vrijwilligster legt met uit hoe alles werkt. Knap van die gasten van Arbourse. Van mij krijgen ze een duim. Voor slechts 10⬠kan ik me hier wassen en te slapen leggen. Even later komt Patrick uit St Dizier ut de Haute Marne binnen. We koken samen en luisteren naar Bruce Springsteen. 21.00 uur. Licht uit en snaveltjes toe na een babbel onder pelgrims. Arnout is nen sympha... Ik moet het nog vertellen
Deze morgen Vezelay verlaten om 6.45 uur. We zitten hier aan de rand van het Parc van de Morvan. Dat merk je aan het bebost en golvend landschap. Weilanden met houtkanten en heggen.Er waait een stevige Noordwester. De eerste regendruppeltjes vallen en na een poosje besluit ik mijn jas aan te doen. Zondag in la France dat betekent iedereen laat wakker en dus.... zeer rustig. Het landschap nodigt uit tot een experiment. Ik ga praten met mijn lichaam. Niet met mijn volledig lichaam uiteraard, maar met de afzonderlijke onderdelen.
Ik begin een conversatie met mijn linker kleine teen : "Luister vriend, je hebt al van in het begin tegen gedaan. Wat is er feitelijk aan de hand met jou? Je hoeft quasi niets te doen en je zeurt maar heel de dag. Kijk eens naar jou broertje aan de rechtervoet. Hij doet zijn job en je hoort hem van de hele dag niet. Neem daar eens een voorbeeld aan!" De zin "Als het niet betert amputeer ik u ambetanterik" kan ik nog net onderdrukken. Ik geef toe dat de converstatie redelijk eenzijdig was, maar het heeft wel geholpen. Hij heeft zich behoorlijk gedragen voor de rest van de dag.
Een andere manier om je op te beuren tijdens zo'n druilerige dag is luisteren naar de muziek van de Hukkelfukkers. Niet erg verheffend voor een pelgrim, maar o zo plezierig. Bart Van Soom, je hebt me weerom een fantastische dag bezorgd.
Ik steek iets verder de Yonne over en het Canal de Nivernais
In Tanney, een wijndorpje laat ik me verleiden tot de aankoop van een amandeltaartje. In een plaatselijk PMU cafe maak ik het soldaat bij twee tassen koffie. Ik heb al 22 km gestapt. Het café wordt druk bezocht. De jonge enthousiaste cafeuitbaatster, die over een stevige onderbouw beschikt, vertelt me dat er in Charlay geen gite is maar wel 2 km verder in Varzy.
Ik kom bergaf en met rugwind in Varzy aan. Ik spreek er iemand aan die net met zijn gehandicapt kind gaat wandelen. Hij brengt me naar de gite. Ik gebruik het ligbad, doe mijn was, maak mezelf wat eten en gooi me aan het bloggen.
Er is hier een motortreffen aan de gang. Af en toe wordt de stilte onderbroken door deze machines.
Ik ga eens goed rusten vannacht. Overmorgen probeer ik de Loire te bereiken in Nevers.
Er staan 579 km op de teller. Ik ben 15 dagen aan het stappen.
De nacht heeft deugd gedaan. De gastenkamer bij Freddy en Denise was een meer dan prettige ervaring. Ik voelde me op momenten de Arnout Houben van Man bijt hond. Uiteindelijk worden wildvreemden op enkele minuten tijd vrienden voor het leven. Zo vertelden we ronduit over de dingen des leven. Een Vlaming en een Française in Vermenton met een hart voor mensen. Schitterend koppel!
Uitslapen, ontbijten, rugzak pakken, afscheid nemen en vertrekken. om 10.00 uur...
De Cure volgen. De oevers bedekt met tapijten van maagdenpalm. Het purperen bloemetje met daarnaast de witte annemoon. Een roofvogel stoort zich niet aan het getik van mijn stokken. Iets verder vind ik de schedel van een jonge renard (vos) Ik spreek er enkele mensen over aan. Ze bevestigen mijn vermoeden.
In La Jarrie (7huizen en een varkenskot als hoebenschot) ontmoet ik Eric die wissen kapt en er stoelen mee vlecht. Geen folkore maar keiharde economie. Hij werkt er in een open hok naast de weg.
Een habbekrats verder krijg ik Vezelay al in de gaten. Stadje boven op een heuvel met een imposante kathedraal. Maria Magdalena is er de patrones. Er liggen relekwieen van haar in de crypte. Het laatste stukje is zwaar. Hijgend en puffend spreek ik een jong nonnetje aan. Waar moet ik zijn zuster? Ze neemt me bij de hand en brengt me waar ik moet zijn. Hier lopen al wat meer pelgrims rond. Toeristen vragen we spontaan van waar ik kom. Ik slaap samem met Jean-luc, een fransman,op kamer21. Hij doet santiago in stukjes.Om 19 uur ga ik naar de mis. De kathedraal hangt vol met sculpturen van monsters en draken. Het indrukwekkende tafereel in de inkomhal staat in de steigers. Als ik de wissen stoelen zie denk ik aan Erik de vlechter. Het is lang rechtstaan in de kerk. Ik voel mijn voeten en denk aan al wie ik Chez nous mis. Het zijn er nogal wat.
5h15 uit de veren. Tim veert recht en masseert zijn stijve billen. Hij wil nog even blijven liggen.Veel kans geef ik hem niet. Ik maak hem wakker met kasteelkoffie en een stevige ochtendbabbel. Ik zet hem op de fiets en weg is hij.. Iets later om 6.45 uur stap ik de koude ochtend in. De hemel is wolkenloos en de zon manifesteert zich snel. De warmte doet goed. Tonnere wacht op me. Ik kom in het land van de Chablis. Wijngaarden bij de vleet.Na 20 km kom ik in het stadje binnen. Mijn linker kleine teen, die op de eerste stapdag een blaar van formaat vertoonde, laat opnieuw van zich horen. Verzorgen. Stapschoenen uit en sandalen aan. Ik wil richting Vermenton uit. Ik kan onderweg geen onderdak vinden. Het noodzaakt me om door te zetten naar Vermenton. Aan het kerkhof van het stadje spreek ik 2 dames aan. Ze kennen een gite en willen mij er naar toe brengen. Onderweg vertel ik dat ik uit den Belgique kom. Toevallig maar een van de dames is getrouwd met een Vlaming. Ik nodig mezelf uit om kennis te maken met haar man. Van het een komt het ander en Freddy en Denise bieden me een bed en maaltijd aan. Gastvrije mensen ontmoeten na een slopende dag is zalig. Een pelgrim is hier dankbaar voor. De soep vam mamy Denise, haar cake met ananas zijn onevenaarbaar. Ik ben vandaag op meer dan 500 km van huis. De teller staat op 513. Morgen wil ik Vezelay bereiken.
Deze morgen vroeg uit de veren. Om 6.45uur voelde me ik als Franciscus tussen de fluitende en kwetterende gevederden langs de Seine. De steile oevers bebost en voorzien van witte annemoontjes. Als ik in Polisot de Seine laat voor wat ze is krijg ik mijn eerste wijngaard te zien. We zijn voorwaar als in de meest zuidelijke champagne terroir. Er wordt hier flink gewerkt. De ranken worden goed geleid en stevig vastgemaakt. Snoeihout bij de vleet.
Het landschap wordt Franser. Wijngaarden en oerbossen en dorpjes van een carte postale. Klinkende namen zijn het niet. Bij mijn vakanties naar het Zuiden liet ik deze onterecht links liggen. Lingey, Avirey, Bagneux-la-Fosse, Bragelogne,Villers-le-Bois en last but not least Etourvy. Dorpje waar echt niks is. Op de rand van het departement l' Aube. Enkele km. verder het departement Yonne. Het einde van de Wereld en ik slaap er in een oud kasteel. Mijnheer doktoor schonk het aan de gemeente en momenteel doet het dienst als gite rural. Een aanrader. Jean Marie is hier de sympathieke onthaalmedewerker, klusjesman, tuiner en keukenpiet. Van flexibiliteit gesproken!
Er worden nog 2 Nederlandse pelgrims verwacht vandaag. Ook zit ik te wachten op Tim. Ik ben al 462 km van huis. Zowel lichaam als geest stellen het wel. Ik ga nu even kasteelheer spelen.
Als je de Seine oversteekt aan het oude molencomplex van Bar-sur-Seine kom je pal in het gezellige centrum. Spijtig maar er is niet gezorgd voor een gite. Op het office de tourisme heeft men als enig alternatief een hotel. Ik snak naar de camino met zijn pelgrimsvoorzieningen. Ik hoop dat ik vanaf Vezelay [waar ik zaterdag wil toekomen en bij de nonnekes ga slapen voor de eerste keer in mijn leven ] meer gites ga tegenkomen. Morgen volg ik de Gr 24 richting Tonnerre. Op de Franse TV is er aandacht voor het meldpunt voor illegalen van het Vlaams Belang. Naast de tronie van F. De Winter passeren alle presidentskandidaten netjes het revue. Hun tronies prijken op alle pleinen. De locals liggen er niet echt wakker van. De pelgrim gaat slapen. Verklik me niet ik heb wel papieren. Mijn geloofsbrief.
Heel wat supporters geven me de raad om af en toe de riem er af te leggen. "Je moet zien dat je ook kan genieten", klinkt hun credo. Wel vandaag volg ik jullie raad fanatiek op. Ik heb mijn benen onder een tafel gestoken in Hotel Restaurant Le Val Moret*** in Magnant. Ik ben vroeg vertrokken en na 29 km stappen mocht ik wel een beloning voor mezelf. Het is nu 12.45 uur. Nog 8 km en ik ben al aan mijn einddoel van vandaag. Bar-s-Seine. Ik zit hier in dit sjieke spel tussen allemaal deftig geklede mensen die volgens mij fris ruiken. Ik voel met lichtjes a-typisch. Wanneer een groep bouwvakkers binnenkomt voel ik me al wat comfortabeler
Het blijft fris met brede opklaringen. De voorspelde regen blijft uit. Het land tussen Aube en Seine herbergt het 'Parc regional de foret d' orient.Een bos- en waterrijk gebied.
Morgen verwacht ik Tim Veremans. Tim baat samen met Inge de Balance dans en fitnes uit in Lichtaart. Tim gaat proberen om in 24 uur tijd de afstand te overbruggen. Met de fiets. Je hoort me goed... met de fiets! Als ik hem een goede raad mag geven, leg de riem er af en toe af. Tot morgen Tim...
Pays de Lac de Der-Chantecoq, veeeeeeel wind en GAIA
De Franse isobaren vonden het vandaag leuk om dicht bij mekaar te kruipen en een rondje pelgrimpesten te spelen. Pal op kop en nagenoeg geen beschutting. Voorlopig blijft het zo goed als droog. De lucht dreigt. Ik heb al 22 km afgelegd. Momemteel geniet ik van een plat de jour in een door werkvolk bezet restaurant in Margerie-Hancourt. Brienne-le-Chateau is het einddoel van vandaag. 15,5 km rest me nog. De beentjes zijn wat stram. Ze hebben geen geluk met hun eigenaar. Bestaat er een GAIA voor benen?
Ik heb het weer klaargespeeld vandaag. 44 Km staan op de teller. Nog flinke bui gehad en moeten schuilen. Ik zit op dit moment in het office de tourisme vlak bij de militaire school. Napoleon is me hier in 1779 voor geweest. Hij heeft hier 5 jaar les gekregen in krijgskunsten. Ik slaap hier vandaag gratis voor niks in de gemeentelijke gite. Dank aan pelgrim Leo Huysmans uit Olen die met tip aan de hand deed. Het kookvuurtje marcheerde deze keer wel Leo!
Na de slopende paastocht zie ik kans om vandaag in Vitry aan te komen. Eerste helft is een kopie van het landschap van gisteren. Na 27 km kom ik aan de Marne in Pogny. De lucht is zwaar bewolkt. De regen twijfelt, ik passeer natgeregende stukken. Ik word niet nat. Soms probeert de zon wat warmte te geven. Kwakkelweer. Ik vraag aan een jogger of de weg naast het Marnekanaal naar Vitry leidt. Positief qui, mais c'est loin, 25 km. Hij liegt. Dat zal later blijken. Ik volg de track op mijn gps. Die zet me vast en ik kom in een bos zonder verdere weg. Ik besluit dan maar hogerop. Door een akker naar een beloopbaar pad. Ik kom in Soulanges. De kalkrotsen op de oever voeden de cementindustrie. Frankrijk is erg mooi. De Marnevallei is niet toeristisch en o zo rustig. Een aanrader. Na 46 km kom ik aan te Vitry-le-Francois. Ik heb een bed gevonden. Een pelgrim moet goed rusten. Dit is wat ik ga doen. Ik heb door omstandigheden 4 etappes gedaan op 3 dagen. Ik zit op 342 km van huis na 9 dagen. Vanaf morgen probeer ik me aan mijn schema te houden.
Een kille paasochtend. Zes uur. Voor dag en dauw de volle maan bewonderen en fluitend het ochtengloren aanschouwen. Geen wolkje aan de hemel. De pallieter in mij wordt wakker. De goddelijke stem van Mariah Carey op mijn smartphone zorgt samen met opkomende zon voor een gratuit spektakel. De natuur ontwaakt. Geen kat op straat. Wel een aan flarden gereden dode vos. Niemand wil op deze feestdag vroeg vanonder het dons om zich op die eindeloos lijkende Noord Franse wegen te begeven. De pelgrim vindt dit leuk. In Suippes wil ik een overnachtingsplaats zoeken.
------------------------------------------
Te Suippes niemad thuis. Gesloten, volzet. De vriendelijke hoteluitbater van Hotel de la Gare geeft wel gesloten maar helpt me aan een onderkomen in Bussy-le-Chateau. Leuk: Want dat is de perfecte staprichting. Minder leuk: Het is nog 8 km. Het was een slopende dag. 51 km staan er op de teller.
Tot gisteren ben ik schitterend begeleid door mijn vrouw. Vanaf deze morgen sta ik er alleen voor. Haar afwezigheid laat zich voelen. Een van de gevolgen is dat ik alles zelf moet torsen. De snelheid tobt af en de brandstof is vlugger op. Zo heb ik onderweg 3 keer de voorraad weer moeten aanvullen. Na 6 en 42 min stappen arriveerde ik 40 km verder in Attigny. Een klein stadje in de buurt van Rethel. Ik vond er een klein hotelletje La Lorreine. De camping is nog niet open. Bovendien heb ik mijn tent, na het wegen van mijn rugzak, wijselijk terug meegegeven. Benieuwd hoe de benen morgen gaan reageren. Ze verklaren me wellicht gek.
Prachtige dag. Het weer en het landschap krijgen van mij 10 op 10. Het uiterste zuiden van de provincie Namen met haar loofbossen in voorjaarstooi zijn heerlijk. Bosannemoontjes en narcissen op een bedje van fris lentegroei. Belicht door een beloftevolle lentezon. Ik stak vandaag de Franse grens over. Ik strandde in Charleville Meziere. De stad heeft een wat grauwe uitstraling. Door de zon van vandaag heeft ze iets Zuiders.Er staan net geen 40 km op de teller.
Gisteren hebben we de Maas 33 km stroomopwaarts gevolgd. Anseremme terminus. Zo ook voor de vele peddelaars die hier de Lesse komen afvaren. Begin april liggen parkings vol kayaks te wachten op het massatoerisme. Nu is het hier een dooie boel.
Vanmorgen vertrokken om 7 uur. Op dit moment rusten we na 27 km uit bij een tas verse soep in Le Relais te Vencimont. Nog een boogscheut verwijderd van Gedinne. Waar is die wolf ergens?
Een oude spoorwegbedding omgebouwd tot fietspad bracht ons van Huppaye naar Namen. In een decor van vers omgeploegde akkers, fris lentegroen en enkele opgeschrikte fazanten. Pelgrim in Brabant Wallon. Hier aan de Maas op 106 km van huis, starten we morgenvroeg richting Dinant.
De eerste stapjes zijn gezet. We stapten naar Scherpenheuvel met 19 collegas en vrienden. Het vertrek was emotioneel. Wie laat ik allemaal achter. Ga ik die gigantische afstand wel baas kunnen. Twijfel afgewisseld door de drang naar vreemde horizonten. Een bizare cocktail. De symphatisanten die getuige waren van die eerste twijfelachtige stappen moedigden me sterk aan. De kop is er af. Dank aan ieder voor de sterke steun. Op dit moment zit ik al op de grote marktvan Tienen. Straks steken we de taalgrens over. On parle francais. Tot later
Wanneer vertrek je? De meest gestelde vraag van de laatste dagen. Op zondag 1 april om 8.00 's morgens trek ik thuis de deur dicht voor een 3 tal maanden. U kan het eerste traject meestappen. Ik zal niet alleen zijn. Vele vrienden, collega's en familie gaan mee op pad. De eerste dag ga ik via St Jozef- en Achterolen, Oevel, abdij Tongerlo, Westerlo, Mie Maan, Averbode, Zichem naar Scherpenheuvel. Omstreeks 15.00 uur arriveren we daar.
We stapten van Balen Hulsen naar Tongerlo. 21,5 km. Met een erg gekleurd ACW-CM-ACV gezelschap. De zon nog ontwakend uit zijn winterslaap.Allemaal gezond twijfelen of de full option C. wel aan hun besteed is. Zeer toffe bende. Toffe babbels met Liliane, Steven, Johan, Jef, Moni, Carine, Frieda, Hild, May, Rob, Karla, Marleen en Rik. Rik mag al nadenken over de editie 2013!
8.30 uur. Ik verlaat atelier galerie en chambre d hotes du soleil in Varzy. Monique, de patroon van heel deze handel, wenst me een goede tocht toe. Het huis herbergt een tentoonstellingsruimte met keramische kunstwerken. Net voor ons afscheid vertelt ze me dat Arnout Hauben hier ook geslapen heeft. Ze vindt hem zeer symphatiek. Hij stuurde haar 2 postkaartjes. Een uit Pamplona. Het ander van de eindbestemming. Ze laat ze me beide triomfantelijk zien."Hij schijnt bekend te zijn bij jullie" vraagt ze zich af. Nou en of. Het was in de winter toen hij hier was. Dat herinnert zij zich ook nog. Ik beloof haar dat ik Arnout de groeten zal doen. Deze door het leven getekende vrouw is tevreden met mijn belofte. Il est tres sympha Arnout... wil ze nogmaals onderstrepen.
] meer gites ga tegenkomen. Morgen volg ik de Gr 24 richting Tonnerre. Op de Franse TV is er aandacht voor het meldpunt voor illegalen van het Vlaams Belang. Naast de tronie van F. De Winter passeren alle presidentskandidaten netjes het revue. Hun tronies prijken op alle pleinen. De locals liggen er niet echt wakker van. De pelgrim gaat slapen. Verklik me niet ik heb wel papieren. Mijn geloofsbrief. 
Ik heb het weer klaargespeeld vandaag. 44 Km staan op de teller. Nog flinke bui gehad en moeten schuilen. Ik zit op dit moment in het office de tourisme vlak bij de militaire school. Napoleon is me hier in 1779 voor geweest. Hij heeft hier 5 jaar les gekregen in krijgskunsten. Ik slaap hier vandaag gratis voor niks in de gemeentelijke gite. Dank aan pelgrim Leo Huysmans uit Olen die met tip aan de hand deed. Het kookvuurtje marcheerde deze keer wel Leo!
Een kille paasochtend. Zes uur. Voor dag en dauw de volle maan bewonderen en fluitend het ochtengloren aanschouwen. Geen wolkje aan de hemel. De pallieter in mij wordt wakker. De goddelijke stem van Mariah Carey op mijn smartphone zorgt samen met opkomende zon voor een gratuit spektakel. De natuur ontwaakt. Geen kat op straat. Wel een aan flarden gereden dode vos. Niemand wil op deze feestdag vroeg vanonder het dons om zich op die eindeloos lijkende Noord Franse wegen te begeven. De pelgrim vindt dit leuk. In Suippes wil ik een overnachtingsplaats zoeken.
