Toen zijn de Israëlieten vertrokken.

De farao zag dat hij geen slaven meer had om de stenen te bakken voor de bouwwerken.

‘Ik had ze nooit mogen laten gaan’ zei hij hardleers, en met zijn leger trok hij, alsof er niets gebeurd was, achter het volk aan om het terug te halen.

De Israëlieten aan de Rietzee zagen in de verte een grote stofwolk naderen. Ze wisten: dat zijn de paarden en de wagens, de ruiters en de soldaten van de farao, gewapend met speren en zwaarden. Zelf hadden ze niets, alleen maar een riem om hun middel en een stok in de hand. Ze zaten als ratten in de val. Achter hen de vijand, voor hen het water, ze konden geen kant op. ‘Waren er geen graven genoeg in Egypte, Mozes, dat we hier in de woestijn moeten sterven? We hadden je nog gewaarschuwd, liever slaaf in Egypte dan sterven in de woestijn.’

Slaven waren ze geweest. In Egypte gevangen. Even dachten ze vrij te zijn, nu zijn ze wéér gevangen. Ze kunnen niet terug en ze kunnen ook niet verder. God nog aan toe!

‘Mozes, zeg aan de Israëlieten dat ze moeten voorttrekken’

‘Mozes, hef je staf op en strek je hand uit over de zee’

Mozes deed het en zie: een sterke oostenwind –de adem van God- stak op en dreef het water westwaarts. Ineens was er een pad, zomaar, op het droge. Ze konden naar de overkant.

En toen ze daar veilig waren aangekomen en de farao nog maar halverwege het pad was met zijn wagens en paarden, zijn ruiters en soldaten, ging de wind plotseling liggen, het water vloeide terug en geheel Egyptes legermacht werd verzwolgen door de golven, niets bleef ervan over.
Mozes en de Israëlieten zongen een vrijheidslied:

            Loof de Heer, want hij is hoogverheven

            Het paard en zijn ruiter stortte hij in zee.

En Mirjam, Mozes’ zus, sloeg op de tamboerijn, danste en zong

Loof de Heer, want hij is hoogverheven

            Het paard en zijn ruiter stortte hij in zee.

Tekst: naar Nico ter Linden: Het land onder de regenboog

Illustratie: Carme Solé Vendrell uit De bijbel en zijn verhalen.

15-01-2008 om 09:27 geschreven door Denise

De farao kon een glimlach niet onderdrukken. Er stonden twee vreemdelingen voor zijn troon, gezanten van de slaven in Egypte. Ze kwamen hem even vertellen dat hun God wilde dat hij hen zou laten gaan! Te dwaas voor woorden.

‘Heer koning’ zeiden Mozes en Aäron, ‘zo zegt de Heer, de God van Israël: Laat mijn volk gaan.’

‘ik ken jullie god niet’ zei farao.

Voordat ze het wisten stond Mozes en Aäron terug buiten. En de farao werd voor de slaven nog wreder dan voordien.

Op een tweede aandringen ging farao evenmin in. Toen zond God tien plagen over Egypte: krokodillen, het water van de Nijl veranderde in een vieze poel, een kikvorsenplaag, een muggenplaag, steekvliegen, veepest, de mensen kregen zweren, hagel en bliksem teisterden het land, geiten en schapen vielen dood op het land, bomen werden geveld….er kwam een sprinkhanenplaag die het laatste groen blaadje opaten. Tot overmaat van ramp zouden alle eerstgeboren Egyptische jongetjes gedood worden.

Toen farao dat allemaal zag zei hij: ‘jullie mogen vertrekken, alleen jullie kleinvee en jullie runderen mogen jullie meenemen’

‘Maak je klaar voor het vertrek’ zei Mozes tegen het volk ‘Dit wordt een nacht anders dan de andere nachten’

‘Vannacht gaat het gebeuren, Aäron’ zei Mozes. ‘laat elk gezin een lam slachten en het bloed aan de deurposten en de bovendorpel van het huis strijken. Dan weet de engel van de dood dat hij aan dit huis moet voorbijgaan. Iedereen moet klaar zijn voor het vertrek, met een riem om het middel, zodat je niet over je mantel struikelt, met schoenen aan de voeten en een stok in de hand. Er is geen tijd om het brood te laten rijzen: zonder gist, ongezuurd nemen wij het deeg mee voor onderweg’.

Die nacht trok de engel van de dood door Egypte, alle eerstgeborenen van Egypte stierven, aan de huizen van de Israëlieten ging hij voorbij.

‘laat dat volk in hemelsnaam gaan’ jammerde farao. Ze kregen nog geld op de koop toe mee. ‘ga’ zei de farao ‘ga’

De deuren van de hutten en huizen gingen open en één voor één kwamen ze naar buiten. Het werd een bonte stoet van mensen en dieren die de uittocht aanvatten.

’s Nachts trok een vurige gloed voor hen uit, overdag wees een wolk de weg.

Tekst: naar Nico ter Linden: Het land onder de regenboog

Illustratie: Carme Solé Vendrell uit De bijbel en zijn verhalen.

10-01-2008 om 11:13 geschreven door Denise

Toen Mozes herder was over de kudde van Jetro, ver weg van zijn volk in Egypte, verscheen hem een engel van God. Droomde hij? De engel was als een vlam, middenin een braamstruik. Mozes keek, en zie, wat vreemd: het braambos stond in brand, maar het verbrandde niet. De schapen zagen alleen een vuur, maar Mozes niet, Mozes zag méér. Het was alsof hijzelf in brand stond. Hij knielde neer. Het was alsof God tegen hem zei: ‘Mozes, zoals die braamstruik mijn vuur en warmte uitstraalt, zo zal jij dat ook doen!’

Mozes wist niet wat hem overkwam, hij wilde die vlammen van dichtbij bekijken. Toen riep God hem vanuit de braamstruik: ‘Mozes, Mozes!’

‘Hier ben ik Heer’

‘Kom niet dichterbij. Doe je schoenen uit, want de plaats waarop ge staat is heilige grond.’

Mozes deed zijn schoenen uit en verborg zijn gezicht.

‘Mozes’ zei God ‘ik heb de ellende gezien van mijn volk dat in Egypte is. Ik heb hun jammerklacht gehoord, wanneer zij tot bloedens toe worden geslagen. Daarom zal ik hen uit de macht van de farao bevrijden, ik breng hen terug naar huis, terug naar Kanaän, en jij moet mij daarbij helpen. Ik wil dat jij naar de farao gaat om mijn volk uit de slavernij te leiden, jij zult voortaan herder van Israël zijn.’

‘Ik Heer, in mijn eentje?’

‘Ik ben toch met je?’

Mozes aarzelde. ‘Heer God, mag ik u wat vragen? Wanneer ik tot de Israëlieten kom en ik zeg: de God van Abraham, Isaak en Jakob heeft mij tot jullie gezonden, en ze vragen mij: hoe is zijn naam, wat moet ik dan antwoorden? Wie kan ik zeggen dat er is?’

Nu was het God die aarzelde. Je kunt de naam van de Eeuwige nu eenmaal niet kennen zoals je de naam van een mens kent.

‘Ik ben die ik ben, Mozes. Zeg maar aan de Israëlieten: Ik ben heeft mij tot jullie gezonden. Zoals ik de God van Abraham, Isaak en Jakob ben geweest, zal ik ook jullie God zijn.  Ik ben die ik ben. Als je gaat leer je vanzelf mijn naam kennen.

‘Maar ik ben geen man van het woord, Heer. Ik weet nooit zo goed wat ik moet zeggen, ik ben geen prater, nooit geweest.’

‘Pak je herdersstaf, Mozes, en ga. Ik zal je de woorden ingeven die je zeggen moet.’

Nog één keer stribbelde Mozes tegen: ‘U kunt echt beter iemand anders sturen Heer’.

‘Nee, Mozes, ik wil dat jij gaat. Maar je mag Aäron meenemen, je oudere broer. Die kan voor jou het woord doen. Hij is al naar je onderweg.’

Mozes zweeg. Hij zag er als een berg tegenop, maar hij zou gaan. God wilde dat hij ging. Zijn volk had hem nodig.

Sippora zag hem komen. Toen Mozes zijn verhaal verteld had, begreep ze waarom hij zo anders uitzag. ‘Als God je roept moet je gaan’ zei ze. ‘En ik ga met je mee.’

Vader Jetro deed hen uitgeleide: ‘God zegene jullie’ zei hij.

Tekst: naar Nico ter Linden: Het land onder de regenboog

Illustratie: Carme Solé Vendrell uit De bijbel en zijn verhalen.

10-01-2008 om 11:06 geschreven door Denise

Het water kwam bij het schip. Veertig dagen en veertig nachten viel de regen bij bakken uit de hemel, de rivieren traden buiten hun oever, de zeeën overspoelden het land. Noach bracht de dieren in de ark, twee aan twee: de mug en de olifant, de schildpad en de haas, de giraffe en de papegaai, de ooievaar, de leeuw en het lam, de krekel en de mier. Alleen de vissen niet, die zaten wel goed.

Ten slotte ging hij ook zelf aan boord, met zijn vrouw en met zijn drie zonen en hun vrouwen. God sloot de deur achter hen toe.

Honderdvijftig dagen dobberde Noach met zijn drijvende dierentuin over de wateren. Toen werd het lente en God vond dat het genoeg geweest was. De golven gingen liggen , de wateren bedaarden, de vloed nam af en de ark kwam tot rust op de hoogste berg van de wereld.

Noach opende het venster en stuurde een raaf op verkenning uit. Het dier bleef driftig heen en weer vliegen, Noach werd er niet veel wijzer van.

Na zeven dagen zond hij een duif uit, maar overal was nog water, nergens vond het dier een tak om op te zitten. Moe van het vliegen keerde hij terug in de ark.

Na nog eens zeven dagen liet hij de duif weer uitvliegen, en zie, die avond kwam de vogel teruggevlogen met een olijfblad in zijn snavel. ‘er is ergens een stukje paradijs’ zei Noach tegen zijn vrouw.

Weer wachtte hij zeven dagen. Voor de derde maal liet hij de duif uitvliegen. Die avond keerde de duif niet terug, de aarde was drooggevallen.

Noach verliet de ark, samen met zijn familie en samen met de dieren.

Het eerste wat hij deed was een altaar bouwen om een brandoffer te brengen en God te danken voor hun redding.

God rook de geur van het offer, hij rook dat het goed was.

‘Ik maak een nieuw begin’ zei God  ‘Nooit zal ik meer een zondvloed de gehele aarde laten bedekken. Als teken daarvan, Noach, geef ik jullie een regenboog. Wanneer de zon door een donkere wolk dreigt te worden verduisterd, hef dan je ogen ten hemel op, daar zul je de regenboog zien staan, met beide armen uitgestrekt naar de aarde. Weet dan dat ik aan jullie denk en dat ik je draag’.

Hoog boven Noachs hoofd welfde zich een boog van zevenvoudig licht, zo wijd als de wereld.

Tekst: naar Nico ter Linden: Het land onder de regenboog

Illustratie: Carme Solé Vendrell uit De bijbel en zijn verhalen.

10-01-2008 om 09:14 geschreven door Denise

Van vrijdag 4 tot en met 6 januari 2008 gingen we met 24 vormelingen op weekend in De Kalei in Dilsen.

Het werden drie intense en goedgevulde dagen vol verhalen, spelen, sessies, dans en zang.

We verbleven er in het land onder de regenboog en trokken met Mozes mee uit het slavenhuis Egypte naar het Beloofde land.

We ondervonden aan de lijve wat het is om erbij te horen, een naam te hebben, iemand te zijn.

We leerden wat vooroordelen zijn, en hoe ze grenzen tussen mensen trekken.

We leerden de tien woorden kennen, van God gekregen, we leerden ze kennen als een weg naar een gelukkig leven.

Voor het slapengaan praatten we even met onze coach, we evalueerden samen de dag, we konden kwijt wat ons niet goed ging.

In de keuken waren onze kokkies actief…… en lekker dat het was!

Zelfs de jonge kinderen van de catechisten samen met hun begeleider verrasten ons tijdens ‘het in donker spel’ met een ‘extra bonus’ … maar toch haalde elk groepje hun schat binnen.

Zeven enthousiaste catechisten tekenden voor het op-wieltjes-lopen van dit weekend.

De Kalei en het domein erom heen: prachtig gewoon, zelfs de regen hield ons niet tegen om ook buiten wat activiteiten te doen.

Bedankt aan allen voor het lukken van dit weekend ‘In het land onder de regenboog’

Jaja, bekijk hier de foto’s

Iemand roept mij!

Op zaterdag 20 oktober kwamen de jongeren van de catechese voor een tweede maal samen.

'Iemand roept mij!' was het thema.

Na het verhaal van de roeping van David gingen we aan de slag met allerlei opdrachten die allemaal met roepen, geroepen worden, een naam hebben .... te maken hebben.

Op het einde schreven we allen onze naam in ons Kring-teken.

Bekijk de foto's hier:
http://cid-c9951ca0094bf5a9.spaces.live.com/photos/cns!C9951CA0094BF5A9!112/

22-10-2007 om 15:55 geschreven door Denise