Toen Mozes herder was over de kudde van Jetro, ver weg van zijn volk in Egypte, verscheen hem een engel van God. Droomde hij? De engel was als een vlam, middenin een braamstruik. Mozes keek, en zie, wat vreemd: het braambos stond in brand, maar het verbrandde niet. De schapen zagen alleen een vuur, maar Mozes niet, Mozes zag méér. Het was alsof hijzelf in brand stond. Hij knielde neer. Het was alsof God tegen hem zei: ‘Mozes, zoals die braamstruik mijn vuur en warmte uitstraalt, zo zal jij dat ook doen!’

Mozes wist niet wat hem overkwam, hij wilde die vlammen van dichtbij bekijken. Toen riep God hem vanuit de braamstruik: ‘Mozes, Mozes!’

‘Hier ben ik Heer’

‘Kom niet dichterbij. Doe je schoenen uit, want de plaats waarop ge staat is heilige grond.’

Mozes deed zijn schoenen uit en verborg zijn gezicht.

‘Mozes’ zei God ‘ik heb de ellende gezien van mijn volk dat in Egypte is. Ik heb hun jammerklacht gehoord, wanneer zij tot bloedens toe worden geslagen. Daarom zal ik hen uit de macht van de farao bevrijden, ik breng hen terug naar huis, terug naar Kanaän, en jij moet mij daarbij helpen. Ik wil dat jij naar de farao gaat om mijn volk uit de slavernij te leiden, jij zult voortaan herder van Israël zijn.’

‘Ik Heer, in mijn eentje?’

‘Ik ben toch met je?’

Mozes aarzelde. ‘Heer God, mag ik u wat vragen? Wanneer ik tot de Israëlieten kom en ik zeg: de God van Abraham, Isaak en Jakob heeft mij tot jullie gezonden, en ze vragen mij: hoe is zijn naam, wat moet ik dan antwoorden? Wie kan ik zeggen dat er is?’

Nu was het God die aarzelde. Je kunt de naam van de Eeuwige nu eenmaal niet kennen zoals je de naam van een mens kent.

‘Ik ben die ik ben, Mozes. Zeg maar aan de Israëlieten: Ik ben heeft mij tot jullie gezonden. Zoals ik de God van Abraham, Isaak en Jakob ben geweest, zal ik ook jullie God zijn.  Ik ben die ik ben. Als je gaat leer je vanzelf mijn naam kennen.

‘Maar ik ben geen man van het woord, Heer. Ik weet nooit zo goed wat ik moet zeggen, ik ben geen prater, nooit geweest.’

‘Pak je herdersstaf, Mozes, en ga. Ik zal je de woorden ingeven die je zeggen moet.’

Nog één keer stribbelde Mozes tegen: ‘U kunt echt beter iemand anders sturen Heer’.

‘Nee, Mozes, ik wil dat jij gaat. Maar je mag Aäron meenemen, je oudere broer. Die kan voor jou het woord doen. Hij is al naar je onderweg.’

Mozes zweeg. Hij zag er als een berg tegenop, maar hij zou gaan. God wilde dat hij ging. Zijn volk had hem nodig.

Sippora zag hem komen. Toen Mozes zijn verhaal verteld had, begreep ze waarom hij zo anders uitzag. ‘Als God je roept moet je gaan’ zei ze. ‘En ik ga met je mee.’

Vader Jetro deed hen uitgeleide: ‘God zegene jullie’ zei hij.

Tekst: naar Nico ter Linden: Het land onder de regenboog

Illustratie: Carme Solé Vendrell uit De bijbel en zijn verhalen.

10-01-2008 om 11:06 geschreven door Denise

Het water kwam bij het schip. Veertig dagen en veertig nachten viel de regen bij bakken uit de hemel, de rivieren traden buiten hun oever, de zeeën overspoelden het land. Noach bracht de dieren in de ark, twee aan twee: de mug en de olifant, de schildpad en de haas, de giraffe en de papegaai, de ooievaar, de leeuw en het lam, de krekel en de mier. Alleen de vissen niet, die zaten wel goed.

Ten slotte ging hij ook zelf aan boord, met zijn vrouw en met zijn drie zonen en hun vrouwen. God sloot de deur achter hen toe.

Honderdvijftig dagen dobberde Noach met zijn drijvende dierentuin over de wateren. Toen werd het lente en God vond dat het genoeg geweest was. De golven gingen liggen , de wateren bedaarden, de vloed nam af en de ark kwam tot rust op de hoogste berg van de wereld.

Noach opende het venster en stuurde een raaf op verkenning uit. Het dier bleef driftig heen en weer vliegen, Noach werd er niet veel wijzer van.

Na zeven dagen zond hij een duif uit, maar overal was nog water, nergens vond het dier een tak om op te zitten. Moe van het vliegen keerde hij terug in de ark.

Na nog eens zeven dagen liet hij de duif weer uitvliegen, en zie, die avond kwam de vogel teruggevlogen met een olijfblad in zijn snavel. ‘er is ergens een stukje paradijs’ zei Noach tegen zijn vrouw.

Weer wachtte hij zeven dagen. Voor de derde maal liet hij de duif uitvliegen. Die avond keerde de duif niet terug, de aarde was drooggevallen.

Noach verliet de ark, samen met zijn familie en samen met de dieren.

Het eerste wat hij deed was een altaar bouwen om een brandoffer te brengen en God te danken voor hun redding.

God rook de geur van het offer, hij rook dat het goed was.

‘Ik maak een nieuw begin’ zei God  ‘Nooit zal ik meer een zondvloed de gehele aarde laten bedekken. Als teken daarvan, Noach, geef ik jullie een regenboog. Wanneer de zon door een donkere wolk dreigt te worden verduisterd, hef dan je ogen ten hemel op, daar zul je de regenboog zien staan, met beide armen uitgestrekt naar de aarde. Weet dan dat ik aan jullie denk en dat ik je draag’.

Hoog boven Noachs hoofd welfde zich een boog van zevenvoudig licht, zo wijd als de wereld.

Tekst: naar Nico ter Linden: Het land onder de regenboog

Illustratie: Carme Solé Vendrell uit De bijbel en zijn verhalen.

10-01-2008 om 09:14 geschreven door Denise

Van vrijdag 4 tot en met 6 januari 2008 gingen we met 24 vormelingen op weekend in De Kalei in Dilsen.

Het werden drie intense en goedgevulde dagen vol verhalen, spelen, sessies, dans en zang.

We verbleven er in het land onder de regenboog en trokken met Mozes mee uit het slavenhuis Egypte naar het Beloofde land.

We ondervonden aan de lijve wat het is om erbij te horen, een naam te hebben, iemand te zijn.

We leerden wat vooroordelen zijn, en hoe ze grenzen tussen mensen trekken.

We leerden de tien woorden kennen, van God gekregen, we leerden ze kennen als een weg naar een gelukkig leven.

Voor het slapengaan praatten we even met onze coach, we evalueerden samen de dag, we konden kwijt wat ons niet goed ging.

In de keuken waren onze kokkies actief…… en lekker dat het was!

Zelfs de jonge kinderen van de catechisten samen met hun begeleider verrasten ons tijdens ‘het in donker spel’ met een ‘extra bonus’ … maar toch haalde elk groepje hun schat binnen.

Zeven enthousiaste catechisten tekenden voor het op-wieltjes-lopen van dit weekend.

De Kalei en het domein erom heen: prachtig gewoon, zelfs de regen hield ons niet tegen om ook buiten wat activiteiten te doen.

Bedankt aan allen voor het lukken van dit weekend ‘In het land onder de regenboog’

Jaja, bekijk hier de foto’s

Iemand roept mij!

Op zaterdag 20 oktober kwamen de jongeren van de catechese voor een tweede maal samen.

'Iemand roept mij!' was het thema.

Na het verhaal van de roeping van David gingen we aan de slag met allerlei opdrachten die allemaal met roepen, geroepen worden, een naam hebben .... te maken hebben.

Op het einde schreven we allen onze naam in ons Kring-teken.

Bekijk de foto's hier:
http://cid-c9951ca0094bf5a9.spaces.live.com/photos/cns!C9951CA0094BF5A9!112/

22-10-2007 om 15:55 geschreven door Denise