Tenacity... Het klinkt zo mooi in het Engels. In het Nederlands noemen we het volharding of wilskracht. Inderdaad, het is de wil die we gebruiken om iets vol te houden, om te volharden in wat we doen. Hoe vaak slagen we ergens niet in omdat we niet voldoende wilskracht hebben om het vol te houden ? Kijk maar eens terug in het verleden, we hebben ongetwijfeld allemaal een hele waslijst van activiteiten die we wel opgestart hebben maar niet tot een goed einde hebben gebracht. Vanzelfsprekend hebben we daar de nodige excuses voor... Herken je het ? Ik alvast wel.
Zo heb ik tal van opleidingen aangevat maar niet beëindigd. Natuurlijk had ik een excuus voor het niet afwerken van deze opleidingen. Ik zag het nut er niet van in, waarom heb ik dat diploma nodig als ik toch al de droomjob heb, ik kan er toch niet voldoende centen mee verdienen om er mijn leven van te maken, ik heb geen tijd om het eindwerk te maken,... Het toppunt is dat ik altijd wel alle lesuren heb gevolgd, zelfs de nodige examens heb afgelegd, maar dan geen eindwerk heb gemaakt. Klinkt het bekend in de oren ? Of ben jij eerder het type dat gewoon niets aanvat ? En heb je ook daar de nodige excuses voor ? Je bent niet slim genoeg, je krijgt het niet gecombineerd met je gezin, je kan de opleiding niet betalen, je echtgenoot steunt je niet, je hebt geen tijd,... Herken je dat ?
Er is een logische verklaring voor beide situaties. Angst. Bij het ene heb je angst voor succes, bij het andere angst om te falen.
Nu denk je ongetwijfeld, angst voor succes, wie heeft dat nu in godsnaam ? Dat bestaat toch niet! Toch wel, het bestaat wel degelijk. Erger nog, het komt vaak voor. Wanneer je bang bent om succesvol te zijn, dan heb je de neiging om allerlei dingen op te starten en ze niet helemaal af te werken. Je hebt een brede waaier aan interesses, bent geboeid door 101 dingen en start meestal met volle overtuiging dat dit het werkelijk helemaal gaat zijn. In het begin gooi je je helemaal in die activiteit en gaat het allemaal heel goed. En dan komt de verveling, het stukje saaie theorie die je niet kan boeien, het gedeelte blokwerk waar je een hekel aan hebt, het grote tijdsgebrek omwille van nog andere activiteiten,... Moet je weten dat dit allemaal verdoken excuses zijn.
Bij angst voor falen zoek je excuses nog voor je er aan begonnen bent. Je hebt dus wel de nodige interesses, je kan geboeid zijn door één of andere materie, maar je laat ze gewoon aan je voorbijgaan omdat je niet gelooft dat je erin zal slagen.
Ons onderbewustzijn is een heel sluw wezen. Het zorgt ervoor dat je angst krijgt voor reacties uit je omgeving, professioneel en persoonlijk. Wat zullen mijn ouders wel niet denken als ik dit verderzet ? Wat gaan mijn collega's op kantoor wel niet denken als ik deze activiteit in bijberoep opstart ? Mijn man gelooft nooit dat ik hierin succesvol zal kunnen zijn. Ik ga dit nooit kunnen. Zie je me daar al staan, dat gaat nooit goedkomen. Herken je het ? Er zijn er nog ontelbaar andere. We luisteren naar alles en iedereen, behalve naar onszelf op dat moment. We worden tegengehouden door onze emoties, vooral dan toch door angst. Je innerlijke stemmetje zegt dat je het niet aankan, dat je je gezin verwaarloost als je eraan begint en nog zoveel meer. Dat zijn paradigma's. Dit zijn oude emoties uit het verleden. Je krijgt ze hoofdzakelijk via je opvoeding, van je ouders, je grootouders,... Dit zijn de "wijsheden" die je jezelf hebt eigen gemaakt in de loop van je ontwikkeling als mens.
Daarnaast heb je je hogere bewustzijn. Je krijgt een heel warm gevoel bij iets, je wordt ontzettend aangetrokken door iets of iemand en je wil er helemaal voor gaan. Dat is onze intuïtie, onze verbinding met onze ziel. Ieder van ons heeft een missie in het leven. We zijn allemaal geboren met een bepaalde opdracht. Naast het feit dat we echt wel de verantwoordelijkheid hebben om het beste uit onszelf te halen en te laten zien, wordt er van ons ook verwacht om een evolutie door te gaan als mens. Die is voor ieder van ons anders, niet in het minst omdat we allemaal unieke individuen zijn, maar ook omdat we in ons unieke zijn andere kwaliteiten hebben gevormd. Ieder van ons heeft wel minstens één zeer specifieke kwaliteit. Heel vaak zijn we ons daarvan niet bewust omdat we ons veelal focussen op wat we niet zo goed kunnen en minder of helemaal niet op wat we als vanzelfsprekend beschouwen. Nochtans zijn deze grote vanzelfsprekende kwaliteiten heel vaak de indicatie van de richting waarin je je missie moet gaan zoeken.
Hoe zoek je nu in godsnaam je missie, je levensopdracht, dé reden bij uitstek waarom je hier op deze aarde bent terecht gekomen ? Het is simpel, maar het vraagt heel wat wilskracht. Wat we gaan doen is ons onderbewustzijn "counteren". We gaan trachten ervoor te zorgen dat onze paradigma's ons niet meer bepalen, maar dat we in de plaats daarvan kontakt maken met ons hogere bewustzijn dat ons per defintie wil brengen naar onze levensmissie.
Hoe doen we dat ? We werken op twee domeinen tegelijk. Het is niet voldoende om enkel je onderbewustzijn een toontje lager te laten zingen, we moeten ook ons hoger bewustzijn gaan activeren. Dit gaat als volgt:
1. (H)Erkennen van je levenskwaliteiten
Begin vandaag met die kwaliteiten op te schrijven die je echt op het lijf geschreven staan. Begin met een tiental kwaliteiten, klein of groot. Elke dag voeg je enkele kwaliteiten toe die jij belangrijk vindt. Hou dit een week vol. Je moet aan het einde van de week minstens 30 kwaliteiten hebben opgeschreven die jou echt omschrijven.
Iedere keer wanneer je kwaliteiten hebt opgeschreven geef je jezelf een schouderklopje. Je hebt dat flink gedaan. Het klinkt onnozel, maar het hoort er gewoon bij. Dan spreek je je kwaliteiten uit, luidop zodat je je eigen stem kan horen. Voel je wat schroom, dan hoef je het niet te doen in het bijzijn van andere mensen, maar ook dat is een mogelijkheid. Het is wel degelijk van belang hoe je je kwaliteiten uitspreekt. Je moet ze niet allemaal gewoon aflezen van je blaadje papier maar je zegt: "ik ben sterk in..." of "ik kan goed..." of "ik ben een absolute krak in...". Dit zijn positieve affirmaties die ervoor zorgen dat je het na wat oefening ook zelf gaat geloven. We hebben namelijk allen de neiging om de kwaliteiten op te schrijven die we wel graag zouden willen hebben, maar waar we misschien nog wat werk aan hebben. Of we hebben ze al maar geloven er zelf niet echt in. Ga bij deze oefening ook even na hoe dat voelt voor je. Voel je je belachelijk, blij, trots, onnozel, idioot of hoe dan ook. Wat je ook voelt, het hoort erbij. Hou echter wel in je achterhoofd dat je wil veranderen. Je kan niets veranderen als je niet anders begint te denken. Dus dit is de training bij uitstek om je denkwijze aan te passen. Vooral wat je denkt over jezelf is van belang, want door wat je denkt over jezelf, bepaal je voor een groot deel de resultaten in je leven.
2. Vertrouwen op je hogere bewustzijn
Als je durft te vertrouwen op je hogere bewustzijn of je ziel, dan heb je vertrouwen in het leven en ben je wie je wil zijn, doe je de dingen die je wil doen... Maar zover staan we vaak nog niet in onze ontwikkeling. Vaak zijn we er ons zelf nog niet van bewust dat er een hoger bewustzijn bestaat. Laat me je even wat vragen stellen. Ben je ooit al eens ergens binnengestapt goed en wel beseffende dat je daar helemaal niet moest zijn ? Heb je je ooit al eens bekeken gevoeld zonder dat je werkelijk wist wie er aan het kijken was ? Heb je ooit al eens het gevoel gehad dat iets ontzettend goed zat ? Heb je ooit al eens iets gedaan waarvan je achteraf dacht "ik had het kunnen weten". Dat is intuïtie. Je hogere bewustzijn geeft aan wat je wel of niet hoort te doen, wat wel of niet bij je hoort, wie je wel of niet moet zijn.
We gaan nu proberen om ons hogere bewustzijn zodanig te activeren dat we meer en meer in kontakt komen met onze missie in het leven. Er bestaan allerlei manieren om dit te doen. Veelal gaat het over de activiteiten waarbij stilte, rust en ontspanning vereist is. Denk daarbij even aan yoga, meditatie, schilderen, tekenen,... Maar je kan ook je dromen gebruiken om erachter te komen. Voor de meesten onder ons vereist dit toch wel een zekere focus om eraan te beginnen en een stevige wil om het vol te houden. Medidatie is in de westerse wereld niet zo ingeburgerd als in het Oosten. Desalniettemin is het een zeer goede methode om met jezelf in kontakt te komen. Wat je ook kan doen is gewoon vertrouwen op het universum en jezelf. Stel je vraag aan het universum als je het lef hebt. Dat is niets anders dan vragen aan God om je een antwoord te geven op je gebeden. Wat je tevens kan doen is jezelf onder de loupe nemen en gaan kijken welke jouw allergrootste kwaliteiten zijn. Wat heb je je hele leven al heel goed gedaan ? Wat heeft je je hele leven al enorm hard aangetrokken ? Je kan dit beschouwen als een overkoepeling van je gedetailleerde kwaliteiten van hierboven, maar het kan net zo goed zijn dat er geen gezamelijke noemer bestaat voor al deze kleinere kwaliteiten. Bovendien zijn vaak ook de punten die jij als negatief ervaart net jouw grote kwaliteiten.
Ik ben mijn hele leven al heel gevoelig. Gevoelig voor kritiek, voor grapjes, voor complimentjes, en ik voel mijn hele leven al dingen die anderen niet gewaarworden. Vroeger moest ik me letterlijk kunnen afsluiten van de wereld om even tot rust te komen. Ik kroop dan in mijn veilige hoekje en hoopte dat niemand me daar zou vinden. En dat hielp. Heel vaak weende ik dan ook de ogen uit mijn hoofd, gewoon omdat ik niets van de wereld begreep. Je kan dit als heel negatief gaan beschouwen maar vandaag heb ik geleerd om de positieve kant hiervan in te zien. Ik besef dat ik in zekere mate een gave heb, ik ben hooggevoelig. Ik geef toe, als je niet weet hoe je daarmee moet omgaan, dan is het makkelijker om ervan weg te lopen dan om het te gebruiken. En in een wereld waar hoogsensitiviteit als een kwaal beschreven wordt in de wetenschap, is het hierin ook niet altijd even makkelijk gedijen. Maar het helpt me ook, vooral als ik erop vertrouw. Dat heb ik vanzelfsprekend moeten leren door ervaring.
In een notedop zou ik durven zeggen dat wanneer iets goed voelt, ga er dan helemaal voor. Wanneer iets niet goed voelt, doe het dan niet. Zo simpel is het echter niet, want vaak staan onze angsten in de weg en bepaalt ons onderbewustzijn wat goed of niet goed voelt. Werk dus eerst aan dat onderbewustzijn en vertrouw inderdaad wat meer op je hogere bewustzijn. Probeer het onderscheid te maken. Is dit mijn onderbewustzijn dat spreekt en dat zegt dat ik het niet moet doen, of is het mijn hogere bewustzijn dat spreekt en zegt dat het niet bij me hoort. Is het dus angst of intuïtie ? Train jezelf daarin, het is een leuke oefening.
Mijn hoger bewustzijn heeft me een zeer grote spiegel voorgehouden toen ik in september 2011 naar een Business Bootcamp ben gegaan van Open Circles Academy. Nisandeh Neta kwam op het podium, sprak amper drie woorden uit en ik wist dat dit hetgene was dat ik moest gaan doen. Ik besefte toen dat ik mensen moest gaan inspireren om hun leven in handen te nemen en om het beste uit zichzelf te halen. Vandaag ben ik daarmee volop bezig. Ik schrijf, ik organiseer workshops, ik spreek voor grote groepen, ik coach mensen... Ik heb dus mijn missie gevonden. Ga ook jij vandaag op zoek naar de jouwe ? Ik wens je daarmee alvast heel veel succes! De zoektocht naar je missie is een leuke en leerrijke reis en het mooie eraan is dat ze nooit ophoudt. Het is een levenslange ervaringsgerichte leerschool! En jij hebt zelf het roer in handen. Leuk toch!
Een goede manier om iets trachten vol te houden is door jezelf beloftes te maken en deze uit te spreken zodat een aantal mensen het gehoord hebben en weten wat die beloftes precies zijn. In het verlengde van mijn oefening op de 6 mentale spieren, heb ik mezelf de volgende beloftes gemaakt voor deze week maandag tot en met donderdag: - geen alcohol (wijn, bier of bubbels - naar goede gewoonte dronken we 's avonds nog al eens een glaasje of twee) maar wel water - om 6 uur uit bed om een wandeling te gaan maken met de hond - mekaar vaak zeggen dat we elkaar graag zien (daar moeten we al geen moeite meer voor doen want dat gebeurt spontaan)
Gisterenavond heb ik ook heel gedisciplineerd mijn dankgebedje opgezegd. Dat kwam ook heel spontaan want ik was oprecht dankbaar dat ik een aantal studerende jonge 'volwassenen' een flinke spiegel mocht voorhouden toen ze me vertelden dat ze eigenlijk niet wisten wat ze met hun diploma wilden doen, als ze het al zouden halen. Ongelooflijk, 5 jaar lang studeren, examens afleggen, nog eens studeren in de zomer en dan herexamens afleggen en niet weten wat met al die materie te doen... Oh, misschien doe ik nog wel een Vlerickske erbij. Daar leren ze ons echt om een goede manager te worden. Ja, op school ga je het zeker leren... Weet je dat ze die gasten wijsmaken dat ze als Junior Manager in dienst zullen genomen worden ? Maar wat is dat eigenlijk, Junior Manager zijn ? Hoe kan je in godsnaam je leven managen als je niet wat je ermee moet aanvangen ?
En dus stelde ik hun de vraag: "wat zouden jullie doen wanneer jullie onbeperkte middelen en tijd hadden ?". Het antwoord was alarmerend... Rondreizen, snowboarden all day long,... Dus verduidelijkte ik mijn vraag: "wat willen jullie achterlaten in deze wereld op de dag dat je aan de hemelpoort staat, wat wil je dat de mensen onthouden van jou ?". Daar moesten ze toch eens goed over nadenken...
Ik heb ze dus wat stof tot nadenken meegegeven. Het is duidelijk dat dit veel eerder op de schoolbanken zou moeten gebeuren dan in de wagen tijdens de rit naar huis. Op zulke momenten zou ik het van de daken willen schreeuwen. Ik heb hen dan ook aangeraden om eens op zoek te gaan naar de beroepenlijst op het internet. Er zijn zoveel mogelijkheden, zoveel concrete beroepen en toch weten de meeste jongeren helemaal niet wat ze met hun leven moeten aanvangen... Raar toch.
Ik ben ontzettend blij en dankbaar dat ik die paar vragen kunnen stellen heb. Het was overduidelijk dat niemand hen ooit dat type van vragen had gesteld, laat staan dat ze erover hadden nagedacht. Bij mij kriebelt het dan zo hard dat ik ze gewoon afvuur, zonder rekening te houden met de mogelijke reacties. Die zouden heel anders kunnen zijn. Maar ze waren zeer goed. Als er één ding is dat ik als kwaliteit van onze jeugd toch keer op keer weer ontdek is het hun open geest. Ze staan werkelijk open voor van alles, wat hen natuurlijk ook zeer kwetsbaar maakt. Maar toch liever kwetsbaar dan gesloten.
Het moet gezegd, ik heb ze vandaag met veel vastberadenheid getraind, mijn 6 mentale spieren... Vanochtend had ik een afspraak bij een klant in Brussel. Ik geniet altijd met volle teugen van de gesprekken die ik voer met mogelijke of bestaande klanten. Het is altijd plezant om te zien hoe ze omgaan met nieuwe technologieën enz. Dus vanmorgen was ik er helemaal klaar voor.
Eerst de kinderen klaarmaken, afzetten bij de buurvrouw want ik moest al redelijk vroeg in Brussel zijn en met het verkeer van vandaag weet je maar nooit. Het is dan wel de laatste dag school, er zou ongetwijfeld minder verkeer zijn, maar ik speelde liever zeker. En gelijk had ik! Het was razenddruk op de baan. Niet zozeer de weg naar Brussel, maar eens in de stad was het een complete ramp. Eén uur en 45 minuten heb ik gereden om uiteindelijk bij de klant te geraken.
Na zo'n rit ben je blij wanneer je een parkeerplaats vindt en ik vond er één vlak voor de deur. Dus ik rijd die parking op, er stonden al heel wat auto's en ik zet mijn BMW ertussen. Ik heb nog gezocht naar een parkeermeter, maar die vond ik niet. Ik stak de straat over en stapte het gebouw van mijn klant binnen en meldde me aan. Voor alle zekerheid vroeg ik nog aan de dame van het onthaal of ik daar wel mocht parkeren, maar ze zei dat het OK was zolang er geen bordjes stonden dat het niet mocht. Deze had ik niet zien staan dus ik ging met een gerust geweten naar boven om het gesprek aan te gaan met mijn klant.
Ik was alweer snel buiten, het was een vlot gesprek en de klant wist goed te formuleren wat hij precies wilde. Met een glimlach stapte ik gezwind terug naar buiten. Het lachen verging me echter erg snel toen ik zag dat de politie wagens aan het wegslepen was. Dus ik liep de straat over, rechtstreeks naar de parking waar ik stond om dan tot de conclusie te komen dat mijn wagen was verdwenen. De moed zakte me in de schoenen want ik moest om 12 uur mijn kinderen aan de schoolpoort gaan oppikken. Het kwaad was geschied, mijn BMW was weggesleept net voordat ik de parking was opgelopen. Het was amper 5 minuten geleden vertelde de politieagente me. Ze was ook zo vriendelijk me te vertellen dat ik de wagen zou moeten gaan ophalen aan de andere kant van Brussel. Maar vooraleer ik dat kon doen moest ik eerst naar het commissariaat om me te gaan aanmelden en de nodige papieren in orde te brengen.
Op het moment dat ik besefte dat mijn wagen was weggesleept had ik twee keuzes: ik kon vreselijk vervelend gaan doen tegen die agenten en de mensen van de sleepdienst of ik kon op een vriendelijke manier vragen waar de auto's naartoe gesleept werden en wat ik moest doen om mijn wagen terug te vorderen. Natuurlijk was ik niet gelukkig, integendeel. Ik had veel zin om die agenten met de hoofden tegen mekaar te kloppen omdat ze mijn wagen hadden laten wegslepen. Wat zou dat geholpen hebben ? Niets ! Ik stond daar met mijn handen in het haar, wist niet waar het commissariaat gelegen was en nog veel minder hoe ik er zou geraken. Dus vroeg ik vriendelijk waar ik naartoe moest en hoe ik daar kon geraken.
Op het commissariaat stonden twee politieagenten buiten te praten. Ik vroeg waar ik terecht moest en ze vertelden me met een glimlach dat ik om het hoekje binnen moest gaan. Op het onthaal van het politiecommissariaat meldde ik me aan, vertelde mijn toch wel vervelend verhaal met de glimlach en vroeg hoe het nu verder moest. Ik had verwacht van zeer vrekkige mensen te vinden aan het onthaal van een politiecommissariaat, zeker in Brussel, maar die perceptie bleek totaal ongegrond te zijn. De agente aan het onthaal was vriendelijk, hielp me snel vooruit en in een wip was ik er alweer buiten. Ze vroeg me nog of ik een taxi wilde want te voet naar de andere kant van Brussel wandelen leek haar niet zo een goed idee. Ze verwittigde me ook dat de tram ook niet een al te beste optie was, omdat er heel was gespuis rondloopt en de kans om beroofd te worden dus zeer reëel is. Ik twijfelde even of ik een taxi zou nemen, maar ik heb uiteindelijk besloten om het kantoor op te bellen om te vragen of er niet iemand beschikbaar was om me naar de plaats te brengen waar ik mijn auto moest gaan ophalen.
Anouk kwam een goed half uur later aangereden met de wagen, pikte me op en bracht me naar de andere kant van Brussel. Ik ben de hele tijd met mijn eigen stommiteit blijven lachen. Het is namelijk ook echt mijn stommiteit, niet de fout van de politie of wie dan ook. Had ik wat alerter geweest, dan had ik gezien dat er bordjes stonden met parkeerverbod. Maar ik wilde snel binnen omdat ik ook weer snel buiten wilde zijn. Ik wilde op tijd vertrekken om mijn kinderen te kunnen ophalen aan de schoolpoort.
Resultaat: ik ben mijn kinderen niet kunnen gaan ophalen aan de schoolpoort, ik heb daarvoor op iemand anders beroep moeten doen. Bovendien heb ik een fikse boete aan mijn broek en heb ik een flinke duit mogen betalen om mijn auto terug te vorderen.
Ik heb alle 6 mentale spieren gevoeld vandaag door het ganse gebeuren.
Perceptie Ik heb de hele situatie vanuit een andere hoek bekeken, want ik besefte heel goed dat ik in de fout was gegaan, ook al was dat zeker de bedoeling niet. Dus in plaats van te focussen op het probleem, heb ik me geconcentreerd op het vinden van een oplossing. Ik had wel degelijk de hulp van de agenten nodig om tot een oplossing te komen, dus bleef ik vriendelijk.
Intuïtie Ik heb mijn intuïtie niet gevolgd, ook al voelde ik perfect aan dat dit ging mislopen. In plaats van te vertrouwen op mijn voelen, ging ik ervan uit dat zelfs in mijn 7 haasten de situatie perfect waargenomen had. Toen ik me aanmelde aan de receptie voelde ik dat ik een risico nam en uiteindelijk ben ik daarvoor beboet. Het onderbewustzijn heeft hier een slinkse rol gespeeld. Mijn ego heeft de bovenhand genomen waardoor ik het onderspit heb moeten delven. Had ik mijn intuïtie gevolgd, dan was ik misschien enkele minuten later op de afspraak geweest maar dan had ik geen halve dag verloren aan het terugvorderen van mijn wagen.
Geheugen We hebben allemaal een perfect geheugen, zeker wanneer we erin slagen om een emotie te koppelen aan een specifiek gebeuren. Toen ik de politieagenten zag staan op het plein waar ik geparkeerd stond, dacht ik meteen dat ik zeer onaangename mensen zou gaan ontmoeten omdat ik dat in het verleden al een keer heb meegemaakt. Mijn onderbewustzijn toverde in een mum van tijd mijn vorige ervaringswereld naar boven en probeerde me hiermee in een andere soort energie te krijgen. Had ik mijn perceptie niet goed gebruikt, dan had dit tot een zeer onaangename ervaring kunnen leiden. In plaats daarvan heb ik nog een aangename voormiddag gehad, met de nodige tijd voor reflectie en bezinning. Door deze nieuwe ervaring te aanvaarden, wordt ze rechtstreeks opgenomen in mijn onderbewustzijn en zal mijn kijk op politieagenten in de toekomst ongetwijfeld ook veranderen.
Verbeelding Je moet je verbeelding durven gebruiken wanneer je in een netelige situatie terechtkomt. Het is altijd makkelijk om het slachtoffer te spelen, dan ben je nooit in fout en hoef je dus ook geen verantwoordelijkheid te dragen. Maar je lost ook niets op, je leert niets door deze houding aan te nemen. Ik gebruikte mijn verbeelding toen ik besefte dat ik niet op tijd thuis zou zijn om de kinderen te gaan ophalen. Ik belde iemand op om hulp te vragen waardoor de kinderen geen last ondervonden hebben van mijn escapade. Ik gebruikte ook mijn verbeelding toen die vrouwelijke agente me vertelde dat het misschien toch niet zo een geweldig idee was om met de tram naar de andere kant van Brussel te reizen. Ik zag de gevaren op het scherm van mijn geest verschijnen en besliste dus een andere oplossing te zoeken. In plaats van een taxi te bellen en nog meer onnodige kosten te veroorzaken, belde ik een collega op die me naar het wagendepôt heeft gebracht.
Wil Het is zo makkelijk om je te laten meeslepen door emoties die sowieso een andere kleur geven aan de werkelijkheid. Vanzelfsprekend was mijn eerste gevoel zeer negatief toen ik zag dat mijn auto was weggesleept. Het verbeterde niet toen ik hoorde dat mijn wagen buiten Brussel geparkeerd stond en dat het me een flinke duit zou kosten om hem te recupereren. Maar ik was vastberaden om deze laatste dag van het schooljaar niet te laten vergallen door één onnozele situatie. Dus veranderde ik mijn kijk op de zaak waardoor de situatie in een mum van tijd was geregeld. De realiteit was dat ik verantwoordelijk was voor het verkeerd parkeren van mijn wagen. Niemand heeft me gevraagd die wagen daar te zetten. Ik had net zo goed nog een kwartier kunnen rondrijden om een andere plaats te vinden. En besloot ik met een zeer grote vastberadenheid deze situatie rustig op te lossen. Ik wilde dit niet laten ontaarden in een steek- en trekspel. De enige doelstelling die ik voor ogen had was zo snel mogelijk terug thuis geraken. En dus bleef ik rustig en zeer vriendelijk.
Redeneren Wat doe je als je beseft dat je auto weg is en je bent gehaast ? Hoe los je dat op ? Dat is de vraag die je je stelt om een oplossing te zoeken. Stap voor stap deed ik hetzelfde. Eerst moest ik op het commissariaat geraken. Hoe geraak ik daar ? Dan moest ik aan het wagendepôt geraken. Hoe geraak ik daar ? Daarna mijn weg naar huis vinden. Hoe geraakte ik uit Brussel ? Hoe je je doelstelling bereikt wordt pas echt duidelijk als je stapsgewijs er naartoe evolueert. Je mag dan wel een finale doelstelling hebben, in dit geval mijn kinderen veilig thuis krijgen en zelf thuisgeraken met mijn wagen, maar het is wel van belang dat je ze onderverdeelt in kleinere doelstellingen. Ik had makkelijk in paniek kunnen slaan toen ik besefte dat mijn wagen weg was. Dan had ik ongetwijfeld als een kip zonder kop door de stad rondgelopen zonder enig resultaat. In plaats daarvan heb ik hulp gevraagd, heb ik stap voor stap de situatie geanalyseerd en naargelang actie ondernomen. Focus op het eindresultaat maar besef heel goed dat je dit stapsgewijs moet trachten te bereiken. Niemand loopt een marathon zonder voorafgaande training. Niemand rijdt goed en vol vertrouwen met de wagen zonder veelvuldig oefenen.
Conclusie van het verhaal:
Niets loopt van een leien dakje zolang je er niet de nodige aandacht aan schenkt, ook het oefenen van je 6 mentale spieren niet. Maar als je beslist dat je een andere kijk op het leven wil krijgen, is het oefenen van die 6 mentale spieren wel een absolute noodzaak. Als je je perceptie van dingen al kunt veranderen, dan zal je zien dat alles veel vlotter gaat. Als je dan ook nog beseft dat alles met een reden gebeurt en dat toeval niet bestaat, dan begrijp je ook dat je intuïtie wel degelijk de tool is die je dichter bij je jezelf brengt. Elke situatie die plaatsvindt en die een bepaalde emotie losmaakt bij jou, heeft als doel je wat te laten inzien. Wees dus dankbaar wanneer dit gebeurt. Dankbaarheid is de sleutel tot openheid, een klare kijk op het leven en een eerste stap in de richting van je persoonlijke missie op aarde.
Onthoud de positieve emoties wanneer er wat gebeurt. Word je omringd door negativiteit, tracht deze dan om te buigen tot een positieve houding. Wat je uitstraalt trek je ook aan. Als ik was afgegaan op mijn eerdere ervaringen met de politie, dan was ik zeer negatief geweest. Maar ik bleef positief en vriendelijk. Ik had namelijk mezelf in deze situatie gewerkt en moest aldus ook weer mezelf bevrijden. Met de nodige creativiteit ben ik daarin geslaagd. Durf out of the box te denken om uit een netelige situatie te geraken. Heb ook het lef om hulp te vragen wanneer je het niet zelf kan oplossen. Hou je focus op je einddoel maar weet dat je stap voor stap de situatie moet aanpakken. Paniek helpt niet. Wees dus realist en pragmatisch wanneer je aan de uitvoering bezig bent.
