Ik ben Bo en deze blog is opgestart toen ik platte rust kreeg voorgeschreven tijdens mijn zwangerschap op 19 januari 2010. Twee dagen later, op 27 weken zwangerschap, is mijn vierde kindje 'Daan' geboren. Mijn blog is sindsdien mijn uitlaatklep om mijn verhaal en gevoelens kwijt te kunnen. Na deze hectische periode is deze blog verandert in het wel en wee van onze familie.
Joepie, Daantje heeft het gisteren heel goed gedaan zonder zijn CPAP. Hij was stabieler als de dag voordien en heeft niet veel steekjes meer laten vallen. De dokters hebben dus besloten om hem vanaf vandaag 4uur zonder CPAP te zetten en 4uur met CPAP. Zo stilletjes aan begint hij dus meer en meer zelf te werken. Het gaat allemaal heel goed dat ik terug schrik begin te krijgen dat er één dezer dagen weer iets anders gaat zijn, maar daar mogen we natuurlijk niet van uitgaan. Hij woog gisteren 1.480gr. We zijn dus aan het aftellen naar 1.500gr. die nu wel aardig begint te naderen. Zijn body's zijn wel nog ietsiepietsie groot, maar het is toch zo lief om hem te zien liggen met kleertjes aan. Nu wachten tot wanneer hij zijn eerste pyjama mag aandoen waar ongetwijfeld een foto van getrokken zal worden. Deze keer heb ik terug mogen kangoeroeën met die speciale band. Nu weet ik al beter wat de gemakkelijkste manier is om het aan te doen. Dat zit zo lekker knus, dat ik het ziekenhuis zeker ga aanraden om er enkele te voorzien voor andere mama's zodat ook zij hiervan kunnen genieten. Gisterenavond had ons Rayanne weer een moeilijk momentje. De laatste tijd at ze al wat minder goed 's avonds, maar nu leek ze geen hap binnen te krijgen. Het was nochtans heel lekker en niet te speciaal van smaak dus heeft de papa haar even apart genomen om eens te horen wat er scheelde. Ze zei dat ze het eten lekker vond, maar ze kon niet zeggen of verwoorden waarom ze dan niet wilde eten. Even later ben ik met haar gaan praten en toen heeft ze me verteld dat ze terug zoals vroeger wilde eten. Toen was ze altijd als eerste klaar en at ze haar bord zo goed als altijd leeg. Toen ik vroeg of ze nog iets wilde zeggen, vroeg ze of ik haar niet altijd aan school wou komen halen. Natuurlijk wil ik dat! Ik pas me dan wel gewoon aan zodat ik op tijd terug ben om haar te gaan halen. De papa en ik dachten dat ze het niet erg vond om naar de naschoolse opvang te gaan omdat ze er zelf achter vroeg, maar blijkbaar wordt ze toch liever uitgehaald van school. Dan regel ik me toch gewoon anders, ik zal in de voormiddag naar het ziekenhuis vertrekken zodat ik daar een tijdje kan blijven en dan kan ik daar mooi op tijd vertrekken om ons meisje te gaan halen aan school. Nu ik ga afbouwen met de borstvoeding hoef ik daar ook geen rekening meer mee te houden. Het begon toch wat zwaar en vermoeiend te worden en enkel afkolven is ook niet zo gemakkelijk. Maar Daantje komt nog wel even toe met de voorraad die ik hier in de vriezer heb steken. Die beslissing om te stoppen is ook niet op één dag gemaakt, ik heb er toch een paar dagen over zitten twijfelen en gisteren heb ik dan de knoop doorgehakt. Zo hoop ik minder moe te zijn en meer te kunnen genieten van de tijd in het ziekenhuis met Daantje zonder op de klok te hoeven kijken of het geen tijd is om af te kolven. Ik ben best trots op mezelf dat ik het toch nog iets langer dan 6 weken heb kunnen doen!