Ik ben Bo en deze blog is opgestart toen ik platte rust kreeg voorgeschreven tijdens mijn zwangerschap op 19 januari 2010. Twee dagen later, op 27 weken zwangerschap, is mijn vierde kindje 'Daan' geboren. Mijn blog is sindsdien mijn uitlaatklep om mijn verhaal en gevoelens kwijt te kunnen. Na deze hectische periode is deze blog verandert in het wel en wee van onze familie.
Wat was het rustig om deze morgen op te staan met slechts 1 kindje in huis. Zeker als hij dan eens doorslaapt tot 7uur! De laatste dagen/weken werd hij altijd rond 5u30 à 6u wakker, maar sinds kort doen we wat rijstvlokjes bij zijn avondvoeding en nu slaapt hij wat langer. Zo hebben zowel wij als hijzelf de nodige rust. Deze morgen zijn we dan ook nog in de vroege voormiddag vertrokken naar oma vis om Andreas daar af te zetten, dan konden we zo rustig doorrijden naar het ziekenhuis. Ondertussen nog eens gebeld naar oma en opa mobi om te horen hoe het met de twee oudste gesteld was. Ze waren net cornflakes aan het eten en hebben flink geslapen, natuurlijk hebben ze ook de nodige kapoenenstreken uitgehaald. Met Daantje was alles heel goed, hij woog nog steeds 1.180gr en had een rustige nacht achter de rug. Ze hebben nog eens geprobeerd om hem een uurtje zonder CPAP te zetten, maar dit bleek toch nog te vermoeiend voor hem. Nu is het terug enkele dagen wachten vooraleer ze dit opnieuw proberen. Je moet er toch rekening mee houden dat hij nog maar 31 weken is (zwangerschapsleeftijd) en dat zijn longetjes eigenlijk niet gemaakt zijn om nu al zelfstandig te ademen. Alles komt wel op zijn tijd en we willen zeker niets forceren, daar wordt niemand beter van. In de namiddag was het dan controle bij de gynaecoloog in een ander ziekenhuis. Zo blijven we bezig hè. Alles was ook met mij in orde, ik mag eindelijk nog eens een baddeke nemen, maar ik moet nog wel 3 weken wachten voor ik terug iets van sport mag doen. Met mijn litteken moet ik nog een jaar uit de zon blijven, maar als ik binnen een maand goed nivea erop masseer zou het litteken wel mooi genezen en minder zichtbaar worden. Wat ik ook niet wist is dat niet iedereen die bevalt met een keizersnede een drain nodig heeft. Die zorgt ervoor dat het overtollige bloed na de operatie nog afgevoerd wordt. Soms zoek ik op internet nog eens wat informatie op rond placentaloslating, maar de gynaecoloog heeft me gezegd dat ik in de toekomst moet kijken en niet meer in het verleden, naar hetgeen gebeurd is. Toch laat je zoiets ingrijpends niet rap los en denk je er nog wel eens aan. Na ons bezoekje aan de gynaecoloog was het alweer tijd om de kindjes te gaan halen. Eerst Yari en Rayanne bij oma mobi. Bij het binnenkomen kon je al de lekkere geur van zelfgebakken koekjes opsnuiven. Oma had samen met de kindjes lekkere zandkoekjes gemaakt die nog aan het bakken waren in de oven. We hebben toch lekker gewacht om te vertrekken tot de koekjes uit de oven mochten en afgekoeld waren. De mama en de papa hebben nog even geproefd en hebben ze goedgekeurd. Yari en Rayanne konden elk een zakje meenemen naar huis. Daarna nog Andreas uithalen bij de andere oma en dan weer richting thuis. In de auto werd al snel duidelijk hoe vermoeiend een logeerpartijtje bij de oma en opa kan zijn...