Ik ben Bo en deze blog is opgestart toen ik platte rust kreeg voorgeschreven tijdens mijn zwangerschap op 19 januari 2010. Twee dagen later, op 27 weken zwangerschap, is mijn vierde kindje 'Daan' geboren. Mijn blog is sindsdien mijn uitlaatklep om mijn verhaal en gevoelens kwijt te kunnen. Na deze hectische periode is deze blog verandert in het wel en wee van onze familie.
Deze morgen was het carnaval hier in huis. De serpentines vlogen in het rond, maar dan wel enkel op hun slaapkamer. Een kind kan zich toch zo amuseren met zoiets onnozel als serpentines. Dan schreeuwen ze het uit: "carnaval, het is carnaval!" en terwijl vliegen die serpentines alle kanten uit. Over het bed, over de poppenkoets, zelfs tot in de gang. Voor ze het wisten was het alweer etenstijd om daarna richting oma mobi te vertrekken. Daar keken ze al van deze morgen naar uit. Het eerste wat ze vroegen toen ze opstonden was of het vandaag was dat ze bij oma mobi mochten blijven slapen. Daar aangekomen vroeg Yari al wanneer wij zouden vertrekken. We konden niet rap genoeg terug weg zijn voor hem. Zou hij misschien deugenietenstreken willen uithalen met de oma? Nog een kusje en een knuffeltje en dan richting Daantje, die ook al op ons lag te wachten. Hij komt goed bij en woog vandaag 1.180gr, bijna de kaap van 1.200gr! Hij kan wel enkel zonder CPAP tijdens de verzorgingsmomenten, ze merken dat hij die extra zuurstof toch goed kan verdragen. Deze keer heeft de papa hem eindelijk eens op schoot genomen. Zo een teder moment en zo lief om te zien. Ook de papa heeft ervan genoten en zei zelf dat het dan toch aanvoelt alsof Daantje dichter is. Ondertussen kon ik een praatje gaan doen met de adjunct verpleegster over het voorval van een paar dagen geleden. Blijkbaar is die verpleegster uit zich al heel kalm en rustig en komt het daardoor dat ze ook niet veel verteld. Nu ik dat weet, zal ik er ook rekening mee houden en zelf wat meer vragen stellen. Toch deed het goed om erover te kunnen praten met iemand van op neonato. Ik kon mijn zegje doen en ik had echt het gevoel dat ze luisterde en dat ze, indien nodig, de nodige maatregelen zou treffen (haar bijvoorbeeld niet meer bij Daantje zetten of haar erover aanspreken). Na ons bezoekje bij Daan moesten we ons andere kapoen nog gaan uithalen bij oma. Daar nog eens een dikke zoen en knuffel aan de andere kindjes gegeven, maar die waren druk bezig met naar televisie te kijken. Nu is het hier wel stil met maar één kabouterke in huis, maar we kunnen ook wel genieten van die zeldzame rustige avonden...