Ik ben Bo en deze blog is opgestart toen ik platte rust kreeg voorgeschreven tijdens mijn zwangerschap op 19 januari 2010. Twee dagen later, op 27 weken zwangerschap, is mijn vierde kindje 'Daan' geboren. Mijn blog is sindsdien mijn uitlaatklep om mijn verhaal en gevoelens kwijt te kunnen. Na deze hectische periode is deze blog verandert in het wel en wee van onze familie.
Vandaag zijn mijn man en mama met de kindjes een bezoekje komen brengen. Je kunt je niet voorstellen wat een opluchting en wat een gevoel van zaligheid die gezichtjes bij mij teweeg brachten. De eerste vraag van Yari was natuurlijk waar zijn broertje is. We hebben hem en Rayanne proberen uit te leggen dat hij in een andere kamer ligt, maar we weten niet goed hoeveel ze hiervan verstaan. Ons Rayanne haar gezicht vertrok een beetje toen we vertelde dan Daan niet mee naar huis zal gaan als ik naar huis mag. Ze heeft niets gezegd, maar als moeder merk je aan je kindje dat ze er toch droevig van werd. Spijtig genoeg moeten onze kindjes nog even wachten tot ze een bezoekje mogen brengen aan Daan. Waarschijnlijk zal dat pas voor woensdag zijn, maar alles hangt er natuurlijk vanaf hoe Daan het doet. Zolang hij nu stabiel blijft is het in orde, maar dat is voor ons klein vechtertje niet vanzelfsprekend. Hij doet enorm zijn best, maar het blijft nog wat zoeken naar de juiste beademing. De tekeningen die de oudste kindjes gemaakt hadden voor mij hangen hier aan de muur. Het deed hen kennelijk plezier dat ik ze omhoog gehangen had. Voor mij betekenen die tekeningen ook veel en ze zullen dan waarschijnlijk ook belanden in de doos met herinneringen. Ze zijn niet lang gebleven omdat mijn man sinds vandaag ook ziek geworden is. Eveneens oma en opa vis liggen nu ziek in hun bed. Nu zijn de kindjes genezen en nu worden de grote mensen ziek. Wat gaan we nog allemaal op ons dak krijgen! Het ergste van dit alles is dat ik van hieruit niets kan doen. Ik wil helpen, maar ik kan niet. Ik moet lijdzaam toekijken hoe mijn man alles geregeld krijgt en hoe hij op dit moment afziet. Hij is vandaag nog niet tot bij Daan geweest en hij zal vandaag ook niet tot bij Daan gaan. Dat risico nemen we niet. Ik kan met niet inbeelden hoe moeilijk dit voor hem moet zijn. Ik ben daarnet een bezoekje gaan brengen bij Daan en heb hem verteld dat zijn papa ziek is. Ik ben er zeker van dat Daan het wel zal begrijpen dat zijn papa eens niet langs komt. De foto's die ik getrokken heb, heb ik al doorgestuurd zodat hij Daan vandaag toch ook kan zien. Tijdens mijn bezoekje aan Daan begon alles pas echt door te dringen. Je begint alles op een rijtje te zetten en het besef dat het niet langer had moeten duren voor zowel mezelf als voor Daan wordt nu pas groter. Die bewuste nacht weet ik nog dat ik om 23u30 uit de kamer op de brancard werd gereden om met de ambulance naar Gasthuisberg gevoerd te worden. Daan is geboren met een keizersnede om 0u40. Dat is al een goed uur na mijn vertrek uit het Heilig Hart ziekenhuis! Zou ons leven dan echt aan een koordje van enkele minuten hebben gehangen? Het is een vraag die ik niet zo durf stellen aan de dokters, maar misschien zou ik het beter wel doen. Ach, ik weet het niet, misschien maar beter als ik wat in het ongewisse blijf hierover. We zullen nog wel zien, misschien vraag ik het nog wel, misschien ook niet. Nu genieten we van elke dag die komt met Daan en de andere kindjes. En zo draait het leven maar door.
Reacties op bericht (1)
24-01-2010
Volhouden!
Ze nemen dan ook gelukkig geen enkel risico en halen baby er zo snel mogelijk uit als het nodig is. Jammer dat er nu nog zoveel extra zorgen bijkomen met de zieken enzo, Debora!
