Ik ben Bo en deze blog is opgestart toen ik platte rust kreeg voorgeschreven tijdens mijn zwangerschap op 19 januari 2010. Twee dagen later, op 27 weken zwangerschap, is mijn vierde kindje 'Daan' geboren. Mijn blog is sindsdien mijn uitlaatklep om mijn verhaal en gevoelens kwijt te kunnen. Na deze hectische periode is deze blog verandert in het wel en wee van onze familie.
Deze nacht om 3u een geroep uit de slaapkamer van de 2 oudste kindjes. Mijn man staat op en gaat kijken wat er aan de hand is. De oudste heeft overgegeven en dus roept mijn man mij uit bed. Ik sta op en merk dat ik helemaal nat ben. Dit is te vroeg!! Ik ben nog geen 27 weken zwanger. Ik hoor nu geen vocht en bloed te verliezen. Met andere kindjes in huis moet je natuurlijk eerst opvang voorzien voor je naar het ziekenhuis kan vertrekken. Al een geluk dat we kunnen rekenen op oma mobi. Van zodra zij bij ons thuis was, konden we richting ziekenhuis vertrekken. Daar aangekomen word ik aan de monitor gelegd en wordt er bloed afgenomen. De uren daarna is het bang afwachten op de uitslag. 's morgens dan het verdict van de gynaecoloog; ik zit met een scheur in mijn vliezen en mag het bed niet meer uit. We moeten de zwangerschap zeker 4 weken kunnen rekken. Dan is de kritiekste periode voor de baby geweken. Je voelt je machteloos en denkt het ergste. Wat met de baby? Stelt hij het goed? Wat als hij nu al beslist van te komen? En nog meer vragen gaan door je hoofd. Eens dit allemaal bekoeld is, komt het praktische. De 2 oudste kindjes moeten naar school en mijn man moet gaan werken. Wonende in Diest en werken in Leuven + in het ziekenhuis te bed liggen in Leuven, maken het er niet simpeler op. Al een geluk dat er tegenwoordig verlofregelingen bestaan voor deze voorvallen. Tegen dat dit allemaal geregeld was, was het al avond. Mijn man naar huis, naar de kindjes en ik alleen in het ziekenhuis. Hopelijk een goede nachtrust tegemoet.