Ik ben Bo en deze blog is opgestart toen ik platte rust kreeg voorgeschreven tijdens mijn zwangerschap op 19 januari 2010. Twee dagen later, op 27 weken zwangerschap, is mijn vierde kindje 'Daan' geboren. Mijn blog is sindsdien mijn uitlaatklep om mijn verhaal en gevoelens kwijt te kunnen. Na deze hectische periode is deze blog verandert in het wel en wee van onze familie.
Ik herinner me hem als een man die van het leven genoot, een goedlachs iemand met veel zin voor humor. Eigenlijk is het grootnonkel, maar ik zei altijd nonkel. Ik weet nog de keren dat we hem en zijn vrouw, tante Leona, een vrouw uit de duizend, een bezoekje brachten op de camping. Telkens wanneer we op vakantie waren in Spanje, meestal camping Cypsela , gingen we even langs bij hen. Dan maakte tante lekkere verse frietjes in de caravan en heb ik eens een onderbroek van haar aangehad wegens een ongelukje. Terwijl tante dan de frietjes snee, stond nonkel aan de barbecue. Een worst dat op de grond viel was geen enkel probleem, die belandde terug op de barbecue. "Niemand heeft dat gezien en je kuist dat efkes af en het is weer proper" zei hij, maar ondertussen was de camera van onze papa wel aan het draaien. Op een feestje van mémé en pépé stond hij duchtig mee te dansen op muziek van de jeugd van toen. Met zijn vinger in de lucht en plezier maken, een beeld dat ik niet zal vergeten. De week dat ik er eens op logé ben geweest, was een rustige week waar we veel plezier hebben gemaakt. Tante en nonkel zorgden ervoor dat ik het goed had die week. Een uitstapje naar het plantencentrum of eens voorbij het huisje van de 'heks' rijden, ik vond het zo plezant als kleine ukkie. Spijtig genoeg is hij vorige week gestorven nadat hij enkele weken daarvoor een zware CVA heeft gehad. Dit zijn herinneringen die ik voor altijd bij mij draag en het zijn die kleine dingetjes die ik nooit zal vergeten. Bedankt nonkel voor deze leuke herinneringen!!