Ik ben Bo en deze blog is opgestart toen ik platte rust kreeg voorgeschreven tijdens mijn zwangerschap op 19 januari 2010. Twee dagen later, op 27 weken zwangerschap, is mijn vierde kindje 'Daan' geboren. Mijn blog is sindsdien mijn uitlaatklep om mijn verhaal en gevoelens kwijt te kunnen. Na deze hectische periode is deze blog verandert in het wel en wee van onze familie.
De oefeningen bij de kinesist beginnen zijn vruchten af te werpen. Daantje kan nu al enkele minuten alleen zitten voor hij zijn evenwicht verliest en begint zich aan vanalles en nog wat recht te trekken. Dan blijft hij even op zijn knietjes zitten om te spelen en soms durft hij zich nog verder recht te zetten, maar dat is nog wat moeilijk. Kruipen doet hij nog altijd als een para, af en toe zet hij zich wel eens op zijn handen en knieën, maar wanneer hij vooruit wil, legt hij zich terug op zijn buik. Het is een echt guitig ventje dat overal wel plezier aan beleeft. Het liefst met iets dat goed veel lawaai maakt; een blokje tegen de glazen deur kloppen, een duplo blokje weggooien en er terug achter kruipen om het vervolgens weer weg te gooien of met de stoelen over en weer schuiven zodat ze goed veel lawaai maken. Zijn gewicht blijft aan de lage kant, maar hij eet nog steeds heel goed en is heel speels en actief. 's Nachts slaapt hij ook mooi door om dan 's morgens met een lieve glimlach wakker te worden. Ondertussen zijn we ook al aangekomen aan mijn laatste week school. Morgen heb ik mijn eindexamen en dan kan ik genieten van de vakantie en de kindjes. Hoe je het ook draait of keert; het studeren is heel tof, verrijkend, ergens wel ontspannend, maar tevens ook druk en het vraagt toch wat organisatie om alles gebolwerkt te krijgen. Mijn resultaten mogen dan ook gezien worden, al zeg ik het zelf, ik ben er uiterst trots op! Het is werkelijk iets waarvan ik een tijdlang gedacht heb dat ik het niet zou kunnen realiseren. Soms heb ik zelfs het gevoel dat verpleegkunde wel in mijn bloed zit en dat ik eindelijk mijn 'droomjob' heb gevonden. Het is raar, maar bij elk bezoek aan een ziekenhuis voel ik me wel thuis. het is een omgeving waar ik graag vertoef en waar ik mijn verdere loopbaan gerust wil werken. Ik zou dus op mijn knietjes mogen gaan zitten als bedanking aan iedereen die het mogelijk maakt voor mij om dit te kunnen en mijn pollekes kussen met een ventje die me door dik en dun steunt!