De zoektocht naar zingeving is de opvallendste gedachtenmaker van de jongste tijden. We hebben het allemaal zo een beetje voor elkaar. Een job, geen onmiddellijke bedreigingen, goed klimaat. In je vrije tijd hoef je geen vruchten in weck potten te stoppen of je dak tegen de komende winter te versterken. Dat doet de winkel en de aannemer voor geld dat je hebt. Eenzaamheid temidden van heelder kladden mensen wordt het deel van meer en meer mensen. Jonge mensen denken goed na voor een relatie aan te knopen. Voor ze het goed weten, is de partnermarkt ernstig uitgedund en hoeft het eigenlijk niet meer. Ze zijn dan 35 jaar, niet echt tevreden met hun job, ze zijn niet meteen geëngageerd, ze tokkelen wat op de computer, gaan wat op reis en zakken dieper en dieper in hun zetel weg, compleet in de ban van het grote niets. Gedachten vloeien door hun hoofden. Het gaat al wat moeizamer dan voorheen. Tussen wal en schip tocht het, is het vochtig en donker. En toch kan het daar ook best aangenaam zijn. Andere mensen zijn daar ook verzeild. Zij kunnen luisteren, redeneren en praten. Niet over hoeveel eigendommen ze bezitten en hoeveel inkomen ze per week verdienen maar over dingen die er toe doen. Vriendschappen, geluk, kwetsbaarheid, engagement. Hier rechtdoor, aan de tweede lichten rechts en ten einde rijden, dan terug naar rechts en ongeveer 750m aan je linkerkant. In het clubhuis van de eenzame genieën wordt de prijsstijging van het bier niet om de haverklap doorgerekend. Commerce delft het onderspit tegen menselijkheid. Op de bruinste stoelen ontstaan de meest briljante beschouwingen, maar je hoort ze niet, enkel een flauwe luchtverplaatsing, die, net als 's mans leven, in een oogwenk weer voorbij is. Onopgemerkt. Maar dat is niet erg.