Inhoud blog
  • Mijn eerste week in New Orleans - Februari 1957
  • New Orleans als Hollywood South
  • is it true what they say about DIXIE ?
  • Voltreffers in het Nachtleven van de Crescent City
  • where all the proud and elite folks meet...they call it Basin Street
    Zoeken in blog

    Foto
    In 1955 luisterde ik ten huize van Pierre Claessens naar enkele ' American Music ' platen...
    mijn eerste kennismaking met de muziek van George Lewis en de wondere wereld van New Orleans...een ware revelatie
    Foto
    Ik ben de paters jezuïeten ontzettend dankbaar voor de opvoeding, de kennis en de wijsheid die ze me via de Grieks- Latijnse humaniora hebben bijgebracht.
    Maar na enkele jaren onder het devies AD MAJOREM DEI GLORIAM hield ik het bij het beëindigen van mijn zesde retorica voor bekeken.
    Ik gooide het letterlijk en figuurlijk over een andere boeg.
    Terwijl mijn klasgenoten ervoor kozen om een klassiek pad te bewandelen als advocaat, apotheker, arts, geestelijke of ingenieur, koos ik voor de Hogere Zeevaartschool van Antwerpen
    Zodoende maakte ik tijdens het schooljaar 1956/57 aan boord van de Mercator twee onvergetelijke wereldreizen mee met o a een eerste, onvergetelijke ontdekking van NEW ORLEANS
    Foto
    Tijdens mijn eerste wereldreis legde de MERCATOR 13.341 zeemijlen af ( 5338 onder zeil...8003 met hulpmotor). Voor het Belgische schoolschip was het een 34ste
    wereldcruise. Na een drie maand lange intensieve opleiding in het Willemsdok verlieten we Antwerpen op 14 december 1956. We bezochten achtereenvolgens Teneriffe, San Juan de Puerto Rico, Vera Cruz in Mexico, New Orleans, Louisiana en Port Hamilton in de Bermuda eilanden. Op 6 april 1957 bereikten we opnieuw het Antwerpse Willemsdok. 
    Foto
    Dit ruiterbeeld van Jeanne d'Arc staat in Decatur Street op enkele stappen van de FRENCH MARKET. Jaarlijks op 6 januari start hier een parade die de wapenfeiten van de Maagd van Orléans viert, in het bijzonder de bevrijding van de Franse stad uit de Britse klauwen (1429). De Franse stad Orléans en de Amerikaanse stad New Orleans zijn officieel zustersteden sinds 5 januari 2018
    Foto
    Pas in 1949 was het de beurt aan een zwarte artiest om als ZULU KING te fungeren, in casu Louis Armstrong. Dit feit werd als historisch beschouwd en belangrijk genoeg om op de voorpagina van TIME magazine vermeld te worden.
    Foto
    De Zulu parade is spectaculair. Ze wordt jaarlijks georganiseerd door de zwarte gemeenschap van de Crescent City. Deze krewe kiest telkens een koning om over de parade te waken. Meestal wordt daarvoor een beroep gedaan op sterren uit de artistieke wereld. Deze eer viel o a te beurt aan Tom Jones, Dolly Parton, Dennis Quaid, Harry Connick Jr e a
    Foto
    King Cakes worden in New Orleans tussen 6 januari en Mardi Gras in meer dan 500.000 exemplaren gebakken terwijl er nog 50.000 andere door koerierdiensten in andere Staten en landen worden geleverd
    Foto
    de spectaculaire traditie van de Mardi Gras Indians
    Foto
    ik raad je aan om tijdens je verblijf in New Orleans ook eens een excursie mee te maken naar de River Road waar je een aantal schitterende plantagewoningen kan bewonderen. Meerdere zijn toegankelijk voor het publiek zoals bvb OAK ALLEY waar een adembenemende eikenlaan vanaan de Mississippi-dijk leidt naar de indrukwekkende in neo-Griekse stijl opgetrokken planterswoning
    Foto
    Tom Anderson's annex/café/restaurant vormde zo'n beetje de ,toegang tot Storyville. Tom zèlf werd officieus erkend als de ' Mayor ' van het Red-Light District. In zijn etablissement kocht je o a het fameuze BLUE BOOK, de gids waarin de prostituées van de beruchte wijk werden gerepertorieerd met beschrijving en vermelding van adres en 'specialiteiten'. Daarin stonden een aantal foto's van Ernest Bellocq, de man die de enige bekende foto van Buddy Bolden's band realiseerde. Zijn andere jazzfoto's overleefden een hevige brand niet.

















    Foto
    Foto
    tijdens zijn jeugd lieten kleine jobs Louis Armstrong toe om wat geld te verdienen. Zo kwam hij ook terecht bij de Karnoffskys, Poolse migranten die hem inschakelden om samen met een paar andere knapen steenkool te leveren in het Red-Light District. In 1923 schreef hij COAL CART BLUES samen met Lil Hardin en Clarence Williams. In de veertiger jaren nam hij het nummer op  samen met zijn stadsgenoot Sidney Bechet
    Foto
    In 1795 verliet Antoine Peychaud het eiland Saint-Domingue (nu Haïti) om zich als apotheker te vestigen in Royal Street. Op de bovenverdieping richtte hij een vergaderzaal in en serveerde hij zijn broeders vrijmetselaars exotische drankjes in eierdopjes ( 'coquetiers' in het Frans )  Bij de Amerikanen werd dat al vlug als 'cocktail' uitgesproken
    Foto
    Mooi voorbeeld van schijnheilige tolerantie. In de straten van New Orleans mag je alcohol drinken als dat maar gebeurt uit plastic bekers. Glazen flessen moeten in papieren verpakkingen blijven
    Foto
    Bij Pat O'Brien's (St Peter Street 718) wordt de HURRICANE cocktail, op basis van witte en donkere rum,  met tienduizenden per jaar geserveerd in het feestelijk decor van een exotische courtyard.
    Foto
    absint was in New Orleans, Louisiana een bijzonder populaire likeur. Waarschijnlijk één van de talrijke tradities die de Franse kolonisten en hun creoolse nakomelingen uit het verre moederland hadden geïmporteerd. Het goedje werd met de tijd echter beschouwd als een gevaarlijke drug en werd in 1912 over het hele Amerikaanse grondgebied rigoureus verboden. Officieel is absint nog steeds illegaal maar lichtere versies met legale kruiden en anisette zijn wèl toegelaten.
    New Orleans Memories
    Pearl of the Deep South
    13-02-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.where all the proud and elite folks meet...they call it Basin Street
    she had a client list of the most prominent
    and wealthiest men in Louisiana
    ( Al Rose ivm Lulu White  )



    klik op de afbeelding 
    en ontdek een grove leugen


    Sites of Memory and remarkable People

    Ik ben geen historicus en tóch weet geschiedenis mij te boeien. Maar net zoals de Franse académicien Pierre Nora het verwoordt ben ik de mening toegedaan dat geschiedenis geen enorme berg van zinloze data hoeft te zijn...wèl een ontmoeting met een aantal ' lieux de mémoire ' ( sites of memory, plaatsen van herinnering ) waarbij de mens zich verbonden voelt met het verleden.
    Persoonlijk heb ik dat meer dan eens in de praktijk ervaren.
    Zo voelde ik me tijdens mijn transatlantische vaarten en bij het opvaren van de Mississippi en van de Sint-Laurens als een ontdekkingsreiziger...op weg naar mijn Nieuwe Wereld. Ofwel kon ik me aan een verlaten kruispunt op het platteland in het Diepe Zuiden van de USA voorstellen hoe de muziek van de duivel was ontstaan toen ik Robert Johnson zijn ziel zag ruilen voor een bluestalent.

    Soms bereiken nieuwsgierigheid en verbeelding méér dan wetenschappelijke benaderingen.
    Die ' plaatsen van herinnering ' bekijk ik in de ruimste betekenis van de term. Het kan gaan om een ruiterbeeld, een slagveld, een graftombe, een manuscript en alles wat daarrond leefde, bloeide of teloorging...het kader waarin feiten zich voordeden...de sfeer waarin zij gedijden.
    Daarnaast herinner ik me dan ook mijn talrijke ontmoetingen met mensen die daarbij betrokken waren. Echte ontmoetingen...maar ook 'virtuele'. Afgesproken maar ook toevallige of zelfs denkbeeldige contacten, vaak op een vage grens tussen fictie en realiteit. Telkens had ik de indruk dat ik ' erbij ' was.

    In de USA noemen ze dat ' bringing history to life '. Ik citeer Burt Kummerow, voorzitter van de Maryland History Association: " History is not just facts but the atmosphere, the sense of place, the drama of what occured...HISTORY ALIVE.

    In mijn geheugen wemelt het van dergelijke ontmoetingen...van plaatsen en personen uit de wondere wereld van het Diepe Zuiden...de vrucht van meer dan 6 decennia passie voor New Orleans, City of a Million Dreams. Dat is dan ook, dear friend, een soort verantwoording voor deze blog.
    ' People and Sites '...die wil ik hier tot leven roepen. Zoals bvb Lulu White als eerste in de rij. Haar naam komt fris over maar zoals vaker voorkomt dekt het etiket een sombere, verrassende lading, ja zelfs een crimineel curriculum vitae

    van boerin tot koningin

    Lulu Hendley ( haar ware naam die ze verzweeg ) was corpulent. Zeker niet de lieve gezelschapsdame van je dromen en evenmin een schoonheidskoningin. Tóch werd ze algemeen erkend als THE QUEEN OF STORYVILLE.
    Om haar beter te leren kennen starten we onze reis in Basin Street. Deze ligt er vandaag wat verlaten bij met weliswaar een druk verkeer op een aantal rijvakken aan weerszijden van een groene ' neutral ground' ( neutraal gebied zoals middenbermen daar heten ) waarop de standbeelden van enkele zuid- en middenamerikaanse helden prijken zoals dat van Simon Bolivar.
    Eertijds, van 1897 tot 1917, was Basin Street de aorta van het beruchte Storyville of Red-Light District. Men vond er diverse luxebordelen zoals Josie Arlington's Annex en vooral Mahogany Hall dat floreerde onder de leiding van de excentrieke ' Madam ' Lulu White.

    Ze loog over haar leeftijd en fantaseerde over haar herkomst. Ze beweerde afkomstig te zijn uit de West Indies maar in werkelijkheid was zij geboren op een boerderij in het naburige Alabama.
    Officieel gold zij als ' entrepreneur '...helemaal geen dame...maar een ' Madam ' lees maar bordeelhoudster...een soort CEO in mensenhandel.
    Ze had een ziekelijke voorliefde voor luxe, kunstobjecten, juwelen en pruiken. Haar Mahogany Hall (Basin Street 235 ) was één en al kitsch en pluche.

    Ze bezondigde zich dus aan proxénétisme maar daar werd ze nooit voor vervolgd vermits souteneursbedrijven met ingang van 6 juli 1897 bij stedelijk decreet officieel werden erkend en toegelaten  op voorwaarde dat ze zich in die beruchte wijk ten noorden van het French Quarter vestigden. Dat was gebeurd op voorstel van gemeenteraadslid Sidney Story, vandaar de naam Storyville.
    Toch kwam de flamboyante, corrupte manipulator regelmatig in botsing met politie en justitie. Witwaspraktijken, vastgoedfraude, herhaalde inbreuken op de Volstead Act (prohibitiedecreet), omkoopaffaires...genoeg om een zwaar strafblad te vullen

    Octoroon meisjes

    Lulu had een lichtbruine huid en stelde bijna uitsluitend kleurlingenmeisjes tewerk, voornamelijk ' octoroons' met 1/8 zwart bloed, 40 in totaal.
    Storyville kende een tamelijk kortstondig bestaan. De plechtige opening vond plaats in 1897 onder het gedoogbeleid van de stad. In 1917 werd de wijk gesloten op bevel van de US Navy.
    Geografisch telde de wijk 36 huizenblokken waar op piekmomenten niet minder dan 2000 prostituées verdeeld waren over een zestigtal bordelen en ontuchthuizen. Het was een stad binnen de stad...begrensd door North Robertson, Iberville, Basin en St Louis Streets. De pers had het over SIN CITY met café- en restauranthouder Tom Anderson als zelfstandige burgemeester en met een BLUE BOOK ( 25 ct/stuk), een officiële gids waarin de lichtekooien waren gerepertorieed met beschrijving, adres en specialiteiten. Dat alles geïllustreerd met foto's van Ernest Bellocq, de man die ook de enige bekende foto van Buddy Bolden's band realiseerde.

    Het DISTRICT had zich ontwikkeld rond St Louis Cemetery Nr 1 en in de nabijheid van een treinstation dat dagelijks het cliënteel van zeer ver aanbracht. Dat station werd volledig gerenoveerd en omgevormd in touristisch infocentrum dat ik je warm aanbeveel.
    Zwarte heren werden als klant geweerd. Die kwamen dan wat verder aan hun trekken, uptown aan de overkant van Canal Street...in de buurt van South Rampart, Perdido en Gravier...de buurt waar Louis Armstrong het levenslicht zag en die hij zelf in zijn autobiografie THE BATTLEFIELD noemde. Zijn interpretatie van BACK O'TOWN BLUES is daarom des te treffender.

    en overal muziek natuurlijk

    De kleine ' cribs ' waren net ruim genoeg voor 2 personen maar er waren ook heel grote etablissementen met een veertigtal kamers verdeeld over 4 verdiepingen, de zogenaamde ' sporting palaces '. Deze super-bordelen namen regelmatig muzikanten in dienst om de bras- en andere partijen wat op te fleuren.
    De nieuwe muziek die door Buddy Bolden en anderen was gelanceerd stond weliswaar nog niet bekend als ' jazz '. Men sprak van blues, ragtime of hot music. Het is pas later dat de naam ' jass ' en daarna ' jazz ' op affiches en in de pers zou verschijnen.
    Het zou verkeerd zijn om te beweren dat die muziek ontstaan is in het Red-Light District van de Crescent City. Wèl heeft het nachtelijk leven daar flink aan meegeholpen. In zijn schitterend gedocumenteerde werk ' STORYVILLE ' brengt Al Rose een lijst van tweehonderd illustere en minder bekende muzikanten die in THE DISTRICT jobs aanvaardden tussen 1 januari 1898 en 17 november 1917. We vinden er  o a de namen terug van Sidney Bechet, Jimmie Noone, Buddy Bolden, Freddy Keppard, Kid Ory, Joe Oliver, Clarence Williams, Alphonse Picou, Bunk Johnson, Manuel Manetta en Oscar Celestin.
    Sommige pianisten/zangers waren bijzonder in trek en werden ' professors ' genoemd. Dat waren bvb Jelly Roll Morton en Tony Jackson.
    Naast Storyville kwam de nieuwe muziek ook op veel andere plaatsen aan bod...in bruine kroegen, in vrijmetselaarsloges, op raderboten, in social and pleasure clubs, in dansgelegenheden, aan de oevers van LAKE PONTCHARTRAIN alsook voor grote menigtes in Lincoln en Johnson Parks.

    Lulu White's getalenteerde neef

    Wie zeker onze aandacht verdient als we het hebben over Lulu White en haar Mahogany Hall is haar jonge neef en beschermeling Spencer Williams. Af en toe speelde hij een stukje piano of entertainde hij als zanger het cliënteel.
    Bij de sluiting van Storyville trok hij noordwaarts om te belanden in New York waar hij een rijke muzikale carrière begon en zich vooral ontpopte als een uiterst begaafde componist, vaak met duidelijke knipoogjes naar zijn geboortestad aan de Mississippi en zijn verblijf bij tante Lulu.
    Zijn werken werden één voor één overbekende standaardnummers: Basin Street Blues, I found a New Baby, Tishomingo Blues, Mahogany Hall Stomp, Dallas Blues  om er maar enkele te noemen.
    Interessant is de medley JUST A GIGOLO van Louis Prima en I AIN'T GOT NOBODY van Spencer Williams. Wellicht zullen de twee New Orleanstelgen elkaar in The Big Apple ontmoet hebben en er een feestje van gemaakt hebben

    Na de sluiting van 1917 begon de ondergang van wat ooit voor de stad New Orleans een goudmijn bleek te zijn. De 'sin' industrie bracht jaarlijks 15 miljoen $ in de stadskas ( het equivalent van 350 miljoen $ van vandaag ).
    Veel muzikanten trokken naar Chicago...Storyville stierf stilaan uit... Mahogany Hall werd in 1949 vernietigd...Lulu White verdween met de noorderzon...in mysterieuze omstandigheden zoals ze was opgedaagd.
    Om de slechte herinneringen te wissen werd Basin Street omgedoopt in Nth Saratoga Street maar in 1946 kreeg de hoofdstraat van Storyville terug haar oorspronkelijke naam als gevolg van het overdonderende succes van ' Basin Street Blues , Spencer Williams' compositie waar ook Jack Teagarden en Glenn Miller hun aandeel in tekst en melodie hebben gehad.

    in mijn volgende bijdrage neem ik je mee naar PAT O'BRIENS

    copyright JP DS




    Geef hier uw reactie door
    Uw naam *
    Uw e-mail
    URL
    Titel *
    Reactie * Very Happy Smile Sad Surprised Shocked Confused Cool Laughing Mad Razz Embarassed Crying or Very sad Evil or Very Mad Twisted Evil Rolling Eyes Wink Exclamation Question Idea Arrow
      Persoonlijke gegevens onthouden?
    (* = verplicht!)
    Reacties op bericht (0)


    Archief per week
  • 01/04-07/04 2019
  • 11/03-17/03 2019
  • 25/02-03/03 2019
  • 18/02-24/02 2019
  • 11/02-17/02 2019
  • 04/02-10/02 2019
  • 28/01-03/02 2019
  • 21/01-27/01 2019

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !

    Klik hier
    om dit blog bij uw favorieten te plaatsen!

    Foto

    Op vrijdag 22 februari 1957 zette ik voor het eerst voet aan wal in New Orleans, Louisiana . Vanuit de Golf van Mexico was het Belgische schoolschip Mercator de indrukwekkende Mississippi opgevaren om onder enorme belangstelling van de plaatselijke bevolking aan te leggen ter hoogte van Poydras Street. Over dit onvergetelijke moment en een rijkgevulde eerste week in de stad van mijn dromen verneem je binnenkort méér in de middenkolom van deze blog. Het is een understatement om te beweren dat die dagen mijn levenskoers voorgoed hebben beïnvloed
    Foto

    Op 21 maart 1959 woonde ik, samen met mijn Arletje, een eerste superjazzconcert bij in het Gentse Kuipke. Op het programma niemand minder dan Louis ' Satchmo ' Armstrong en zijn All Stars.
    Bij zijn Gents optreden werd Armstrong schitterend omringd door James 'Trummy ' Young (tb), Billy Kyle (p), Danny Barcelona (d), Mort Herbert (b), Peanuts Hucko (kl) en zangeres Velma Middleton

    Foto

    Ook in de fifties trad Sidney Bechet in Gent op ( in het operagebouw) met de Franse band van André Reweliotty. Weer zo'n revelatie . De muziek die de creool Bechet uit zijn sopranosax toverde overtrof alle verwachtingen.
    In hetzelfde programma was een optreden voorzien van de Dutch Swing College Band. Helaas werden deze Nederlandse muzikanten om administratieve redenen opgehouden aan de grens. Ze bereikten de Gentse Kouter  pas nadat Bechet de hele avond netjes had afgewerkt. Stoetsgewijze trok het busje van de DSCB gevolgd door wild entoesiaste fans naar het Gentse centrum om tenslotte een totaal geïmproviseerd nachtconcert te verzorgen in de CRYPTE op het Sint-Baafsplein.

    Foto

    Mijn eerste jazz-LP ' TEDDY BUCKNER AND HIS DIXIELAND BAND '.
    Sterk beïnvloed door Louis Armstrong liep Buckner een beetje in de schaduw van zijn idool.
    Hij speelde o a met Lionel Hampto,; Kind Ory, Fats Waller en Benny Carter.

    Foto

    In 1979 bracht ik een eerste groep vrienden en sympatisanten naar New Orleans. Dat waren 81 reizigers w o de COTTON CITY JAZZBAND in de volgende occasionele line-up: vlnr Romain Vandriessche + (tb), Jacques Cruyt + (tp), Colin Bowden (d), Pierre Claessens + (kl), Karel Algoed (b) en Luc Van Hoeteghem (bjo). We vlogen toen met SABENA
    Foto

    Vanop de praalwagens gooien figuranten en acteurs allerlei objecten, gadgets en sieraden. Deze traditie is zo oud als die van Mardi Gras zèlf. Alléén de doubloons ( aluminium medailles) werden, zoals we ze nu kennen, pas in 1960 voor het eerst massaal vervaardigd.
    Een grote keuze aan Mardi Grasartikelen vind je op www.mardigrasoutlet.com
    In New Orleans is een bezoek aan www.mardigrasworld.com beslist de moeite waard

    Foto

    New Orleans heeft veel bijnamen. De bekendste is wellicht CRESCENT CITY. De stad ligt immers in een halvemaanvormige bocht van de Mississippi ( crescent = croissant = halvemaan)
    Foto

    Lulu Hendley , beter bekend als Lulu White 1868-1939 - "entrepreneur " - ' Madam ' aan het hoofd van Mahogany Hall ( Basin Street 235) in Storyville, het Red-Light District dat in New Orleans bloeide van 1897 tot 1917, jaar waarin het op bevel van de US Navy werd gesloten
    Foto

    Wie meer wenst te vernemen ivm het Red-Light District van New Orleans zal met plezier en leesgenot kennismaken met Al Rose's ' STORYVILLE '
    Foto

    Spencer Williams was de neef en beschermeling van Lulu White. Na de sluiting van Storyville trok hij naar New York waar hij zich ontpopte als een buitengewoon begaafd componist. Zijn werken werden één voor één jazzstandaards zoals BASIN STREET BLUES, MAHOGANY HALL STOMP, TISHOMINGO BLUES, DALLAS BLUES alsook I AIN'T GOT NOBODY dat als medley verscheen samen met Louis Prima's JUST A GIGOLO
    Foto

    Nicholas Girod, burgemeester van New Orleans van 1812 tot 1815 en overtuigd bonapartist, had het plan opgevat om de Franse keizer uit diens ballingschap op Sint-Helena te bevrijden en hem in zijn huis in het French Quarter ( op de hoek van Chartres en St Louis ) te verwelkomen. Het nieuws van Napoleon's overlijden kwam Girod's plannen dwarsbomen
    Foto

    Het interieur en de patio van NAPOLEON HOUSE roepen de sfeer op van de oude wereld en herinneren aan het leven en de wapenfeiten van de Franse keizer. Aan de rustieke bar geniet je van een PIMM'S CUP, een verfrissende aperitief op basis van gin. en dàt met een rustige, klassieke achtergrondmuziek.
    Foto

    Ondanks de mooie plannen van Nicholas Girod heeft Napoleon Bonaparte nooit New Orleans bezocht. Maar in het Cabildo ( deel van het Louisiana State Museum ) rust het keizerlijke doodsmasker. Dit werd in 1834 aan de Crescent City geschonken door François Carlo Antommarchi, persoonlijke arts van de keizer die zijn illustere patiënt tot diens dood op Sint-Helena begeleidde. In ' les derniers moments de Napoléon ' bevestigde Antommarchi dat de keizer overleed aan de gevolgen van maagkanker
    Foto

    In OLD ABSINTHE HOUSE ( hoek Bourbon/Bienville) ontmoetten generaal Andrew Jackson en de piraat Jean Lafitte elkaar om te overwegen hoe zij de Britse invasietroepen het hoofd konden bieden. En het werkte vermits ze erin slaagden om de Britten op 8 januari 1815 succesvol te verslaan en aldus niet alléén de stad New Orleans te redden maar de geschiedenis van de USA een totaal nieuwe wending te geven.
    Foto

    op de hoek van Bourbon en St Philip vind je LAFITTE's BLACKSMITH SHOP, populaire nightspot maar ook ' National Historic Landmark '. Het gebouw dateert van 1770. De piraat Jean Lafitte en zijn broer Pierre runden er een smidse die ze eigenlijk meer als 'façade' gbruikten om hun talrijke smokkelactiviteiten te camoufleren

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!