Inhoud blog
  • Mijn eerste week in New Orleans - Februari 1957
  • New Orleans als Hollywood South
  • is it true what they say about DIXIE ?
  • Voltreffers in het Nachtleven van de Crescent City
  • where all the proud and elite folks meet...they call it Basin Street
    Zoeken in blog

    Foto
    In 1955 luisterde ik ten huize van Pierre Claessens naar enkele ' American Music ' platen...
    mijn eerste kennismaking met de muziek van George Lewis en de wondere wereld van New Orleans...een ware revelatie
    Foto
    Ik ben de paters jezuïeten ontzettend dankbaar voor de opvoeding, de kennis en de wijsheid die ze me via de Grieks- Latijnse humaniora hebben bijgebracht.
    Maar na enkele jaren onder het devies AD MAJOREM DEI GLORIAM hield ik het bij het beëindigen van mijn zesde retorica voor bekeken.
    Ik gooide het letterlijk en figuurlijk over een andere boeg.
    Terwijl mijn klasgenoten ervoor kozen om een klassiek pad te bewandelen als advocaat, apotheker, arts, geestelijke of ingenieur, koos ik voor de Hogere Zeevaartschool van Antwerpen
    Zodoende maakte ik tijdens het schooljaar 1956/57 aan boord van de Mercator twee onvergetelijke wereldreizen mee met o a een eerste, onvergetelijke ontdekking van NEW ORLEANS
    Foto
    Tijdens mijn eerste wereldreis legde de MERCATOR 13.341 zeemijlen af ( 5338 onder zeil...8003 met hulpmotor). Voor het Belgische schoolschip was het een 34ste
    wereldcruise. Na een drie maand lange intensieve opleiding in het Willemsdok verlieten we Antwerpen op 14 december 1956. We bezochten achtereenvolgens Teneriffe, San Juan de Puerto Rico, Vera Cruz in Mexico, New Orleans, Louisiana en Port Hamilton in de Bermuda eilanden. Op 6 april 1957 bereikten we opnieuw het Antwerpse Willemsdok. 
    Foto
    Dit ruiterbeeld van Jeanne d'Arc staat in Decatur Street op enkele stappen van de FRENCH MARKET. Jaarlijks op 6 januari start hier een parade die de wapenfeiten van de Maagd van Orléans viert, in het bijzonder de bevrijding van de Franse stad uit de Britse klauwen (1429). De Franse stad Orléans en de Amerikaanse stad New Orleans zijn officieel zustersteden sinds 5 januari 2018
    Foto
    Pas in 1949 was het de beurt aan een zwarte artiest om als ZULU KING te fungeren, in casu Louis Armstrong. Dit feit werd als historisch beschouwd en belangrijk genoeg om op de voorpagina van TIME magazine vermeld te worden.
    Foto
    De Zulu parade is spectaculair. Ze wordt jaarlijks georganiseerd door de zwarte gemeenschap van de Crescent City. Deze krewe kiest telkens een koning om over de parade te waken. Meestal wordt daarvoor een beroep gedaan op sterren uit de artistieke wereld. Deze eer viel o a te beurt aan Tom Jones, Dolly Parton, Dennis Quaid, Harry Connick Jr e a
    Foto
    King Cakes worden in New Orleans tussen 6 januari en Mardi Gras in meer dan 500.000 exemplaren gebakken terwijl er nog 50.000 andere door koerierdiensten in andere Staten en landen worden geleverd
    Foto
    de spectaculaire traditie van de Mardi Gras Indians
    Foto
    ik raad je aan om tijdens je verblijf in New Orleans ook eens een excursie mee te maken naar de River Road waar je een aantal schitterende plantagewoningen kan bewonderen. Meerdere zijn toegankelijk voor het publiek zoals bvb OAK ALLEY waar een adembenemende eikenlaan vanaan de Mississippi-dijk leidt naar de indrukwekkende in neo-Griekse stijl opgetrokken planterswoning
    Foto
    Tom Anderson's annex/café/restaurant vormde zo'n beetje de ,toegang tot Storyville. Tom zèlf werd officieus erkend als de ' Mayor ' van het Red-Light District. In zijn etablissement kocht je o a het fameuze BLUE BOOK, de gids waarin de prostituées van de beruchte wijk werden gerepertorieerd met beschrijving en vermelding van adres en 'specialiteiten'. Daarin stonden een aantal foto's van Ernest Bellocq, de man die de enige bekende foto van Buddy Bolden's band realiseerde. Zijn andere jazzfoto's overleefden een hevige brand niet.

















    Foto
    Foto
    tijdens zijn jeugd lieten kleine jobs Louis Armstrong toe om wat geld te verdienen. Zo kwam hij ook terecht bij de Karnoffskys, Poolse migranten die hem inschakelden om samen met een paar andere knapen steenkool te leveren in het Red-Light District. In 1923 schreef hij COAL CART BLUES samen met Lil Hardin en Clarence Williams. In de veertiger jaren nam hij het nummer op  samen met zijn stadsgenoot Sidney Bechet
    Foto
    In 1795 verliet Antoine Peychaud het eiland Saint-Domingue (nu Haïti) om zich als apotheker te vestigen in Royal Street. Op de bovenverdieping richtte hij een vergaderzaal in en serveerde hij zijn broeders vrijmetselaars exotische drankjes in eierdopjes ( 'coquetiers' in het Frans )  Bij de Amerikanen werd dat al vlug als 'cocktail' uitgesproken
    Foto
    Mooi voorbeeld van schijnheilige tolerantie. In de straten van New Orleans mag je alcohol drinken als dat maar gebeurt uit plastic bekers. Glazen flessen moeten in papieren verpakkingen blijven
    Foto
    Bij Pat O'Brien's (St Peter Street 718) wordt de HURRICANE cocktail, op basis van witte en donkere rum,  met tienduizenden per jaar geserveerd in het feestelijk decor van een exotische courtyard.
    Foto
    absint was in New Orleans, Louisiana een bijzonder populaire likeur. Waarschijnlijk één van de talrijke tradities die de Franse kolonisten en hun creoolse nakomelingen uit het verre moederland hadden geïmporteerd. Het goedje werd met de tijd echter beschouwd als een gevaarlijke drug en werd in 1912 over het hele Amerikaanse grondgebied rigoureus verboden. Officieel is absint nog steeds illegaal maar lichtere versies met legale kruiden en anisette zijn wèl toegelaten.
    New Orleans Memories
    Pearl of the Deep South
    03-02-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.if you love New Orleans she'll love you back
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    " You'll never know
    what heaven means
    until you've been down in New Orleans "

    (Elvis Presley )
    klik op deze foto om hem te vergroten
    America's most interesting City

    Ik ben al langer dan 6 decennia verliefd op New Orleans. Deze verliefdheid is weliswaar niet blind. Ik ken dus ook de negatieve kanten van ' America's most interesting City '. Zo heb ik  er 's zomers met de zwoelte van het sub-tropische klimaat leren leven. In de schaduw van de pralerige plantagewoningen ontdekte ik vervallen slavenhutten. Ik stelde vast dat de inwoners van het French Quarter zich achter gepantserde deuren, elektrische beveiligings- en alarmsystemen barricadeerden. Ik leerde de home made souvenirs onderscheiden van de made in Taiwan-prullen en meer dan eens nam ik aanstoot aan het agressieve, kitcherige striptease-vertoon van Bourbon Street.
    Tóch wist New Orleans mij van bij de eerste ontmoeting in te palmen. Het was in februari 1957. Als noeste kadet bereidde ik me aan boord van het schoolschip MERCATOR voor op een loopbaan van officier ter lange omvaart.
    Een onvergetelijke 23 dagen durende zeiltocht bracht me o a naar New Orleans, bakermat van de muziek die ik dankzij enkele Vlaamse jazzpioniers had leren kennen en waarvan de revival ons continent toen, vooral via Britse kanalen, binnensijpelde. Die pioniers...Pierre Claessens, Jacques Cruyt en Walter Detroch woonden in de Gentse Albertlaan waar ze regelmatig onder één dak repeteerden (ROOF JAZZBAND).

    van Homeros tot generaal Lafayette

    Ontdekkingsreizen heb ik steeds boeiend gevonden. Tijdens mijn Grieks-Latijnse humaniora raakte ik al gefascineerd door de ILIAS, Homeros' heldenepos. Het KON-TIKI avontuur van Thor Heyerdahl sprak me evenzeer aan als de transatlantische tocht van MAYFLOWER THE 2nd, repliek van het zeilschip dat de Pilgrim Fathers naar New England had gebracht en dat ik in 1957 vanuit Brixham zag vertrekken. In 2014 juichte ik het Franse initiatief toe om succesvol en onder enorme publieke belangstelling een repliek van de HERMIONE naar de States te laten varen, In 1780 had een gelijknamig fregat generaal Lafayette naar de USA gebracht om er de Amerikanen in hun onafhankelijkheidsstrijd bij te staan.
    Van dergelijke reisverhalen krijg ik nooit genoeg. Ik achtte me dus bijzonder bevoorrecht toen ik vernam dat ik tijdens mijn eerste transatlantische reis o a New Orleans zou ontdekken. Het was de 34ste reis van het Belgische schoolschip Mercator en de 'very only one' op haar 41 tochten met een bezoek aan de Crescent City. Alsof het zo moest zijn...

    vive le Duc d'Orléans

    Toen onze driemaster vanuit de Golf van Mexico de Mississippi opvoer voelde ik me als een ontdekkingsreiziger die voor het eerst kennismaakte met de Nieuwe Wereld.. Dat maakten ook de gebroeders Lemoyne de Bienville en d'Iberville mee die via de delta van de FLEUVE SAINT LOUIS (zoals de Fransen toen de Mississippi noemden) de reusachtige stroom opvoeren om iets later, in 1718, ' la Nouvelle Orléans ' te stichten ter ere van de Franse Regent, de Hertog van Orléans.
    In een volgende bijdrage vertel ik méér over mijn eerste verblijf inNew Orleans met o a het muzikale onthaal door de lokale politie-harmonie, een kennismaking met mayor (burgemeester) de Lesseps Morrison, een eerste confrontatie met rassendiscriminatie, mijn bezoek aan Borenstein's kunstgalerij , een emotionele ontmoeting met de EUREKA BRASSBAND en een vertolking van 'High Society ' door Alphonse Picou in de Paddock Lounge.

    louisianitis...aanstekelijk maar ongevaarlijk

    Na die eerste ontmoeting was ik voorgoed aangetast door de 'louisianitis' en besmette ik mijn hele gezin plus enkele honderden Belgische, Duitse, Engelse en Nederlandse vrienden. Deze bracht ik tijdens 25 groepsreizen naar de birthplace of jazz... ik ken er geen die ontgoocheld terugkwamen. Een aantal van die groepsreizen liet ik muzikaal begeleiden door bands als de Cotton City Jazzband, de Jeggpap New Orleans Jazzband, de New Orleans Roof Jazzmen, de Fondy Riverside Bullet Band, de Big Easy Bunch en de Nederlandse Midlife Revival Jazzband. Ik slaagde erin om enkele tientallen van die muzikanten tot ereburgers van New Orleans te laten benoemen. 
    We beleefden heuglijke momenten, verdiepten ons samen in de wonderen van onze geliefkoosde muziek en keerden gelouterd terug van de bron.

    Mijn grootste voldoening putte ik uit de levensvreugde die mijn medereizigers uitstraalden wanneer ze ' van daar ' terugkwamen of wanneer ze  ' daarover ' napraatten. Wat me ook gelukkig stemt is dat ik me in mijn reisprogramma's nooit heb willen beperken tot enkel maar muziek. Ik voel een gematigd medelijden voor die jazzfreaks die enkel naar New Orleans reizen om er een soort kroegentocht te ondernemen...van de ene jazztent naar het andere podium. New Orleans heeft zoveel meer te bieden !

    JPDS



    03-02-2019 om 00:00 geschreven door JP De Smet  


    >> Reageer (0)
    30-01-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.it's Mardi Gras Time in New Orleans
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    een carnavalskoning, een Russische groothertog
    en een Franse Maagd




    Big Easy of Red Planet ?

    Er is geen ontkomen aan. Zelfs diegenen die al meermaals New Orleans bezochten krijgen in de Mardi Grasweek vlug de indruk dat ze met buitenaardse toestanden te maken hebben. Geloof me. De carnavalsvirus heeft je onmiddellijk te pakken. Van toeschouwer word je bijna automatisch figurant of acteur
    Het is me tweemaal overkomen. Een eerste keer zo'n 62 jaar geleden toen ik de Crescent City aan boord van de Mercator bereikte. Een tweede maal in 1999 toen ik een groep vrienden naar dit gekke circus gidste.
    Op een tribune aan de voet van het Robert E Lee monument (dat onlangs om racistische redenen werd verwijderd) hadden we zitplaatsen veroverd waar we nauwelijks konden van genieten wegens de hysterische uitbundigheid van andere (Amerikaanse) toeschouwers die om de haverklap rechtsprongen en aldus ons visueel genot aanzienlijk beperkten. Bovendien was het bijzonder lang wachten vooraleer de eerste ruiters, muziekkorpsen en praalwagens zich aanmeldden.
    Tóch loonde het de moeite al moet ik bekennen dat ik liever New Orleans bezoek in kalmere tijden.
    Arthur Harding wist de Mardi Grasroes aldus te omschrijven: " Eén van mijn favoriete films dateert van 1953: BUD ABBOTT AND LOU COSTELLO GO TO MARS met o a een merkwaardige scène waarin het dwalende ruimteschip van het komische duo in het centrum van New Orleans neerstort op Mardi Grasdag. Het gaat er zo bont aan toe dat onze pseudo ruimtevaarders zich op de Rode Planeet MARS wanen ".

    REX - de superkoning

    Op Mardi Gras 1999 werden mijn reisgenoten en ikzelf verwend. Niet alléén zagen we de ZULU parade défileren. Ook de Rex-optocht trok aan onze tribune voorbij. De figuur van Rex verscheen voor het eerst in 1872 ter gelegenheid van het bezoek aan New Orleans van de Russische groothertog Alexis Alexandrovitch Romanoff. Toen werd Rex de allereerste dagparade en werden de officiële Mardi Graskleuren geïntroduceerd: paars voor rechtvaardigheid, groen voor geloof en goud voor macht. Ook werd dat jaar het officiële Mardi Graslied gelanceerd ' IF I EVER CEASE TO LOVE ' (als ik ooit stop met liefhebben ), een knipoogje naar de razend populaire romance die zich toen ontwikkelde tussen de groothertog en Lydia Thompson, de hoofdactrice in het BLUEBEARD spektakel dat in die periode in de Big Easy werd opgevoerd.
    REX is de vorst die over Mardi Gras heerst. Zijn parade is de spectaculaire afsluiter van de carnavalsfeesten in New Orleans.

    Hoe ook Jeanne d'Arc bij Mardi Gras wordt betrokken

    In Decatur Street, vlakbij de FRENCH MARKET, prijkt het ruiterbeeld van Jeanne d'Arc. Het 'gouden' monument werd in 1972 aan de inwoners van New Orleans geschonken door ' le peuple français ', als teken van vriendschap maar ook ter herinnering aan het feit dat Jeanne de stad Orléans in 1429 uit de Britse klauwen wist te bevrijden , de eerste van haar talrijke wapenfeiten en overwinningen.
    Pas sinds 5 januari 2018 zijn de Franse stad Orléans en de Amerikaanse stad New Orleans officieel zustersteden
    De New Orleanians zijn geboren feestvierders en toen bleek dat de Maagd van Orléans op een 6de januari (1412) het levenslicht had gezien was dat voor hen een schitterende gelegenheid om een Jeanne d'Arc-krewe op te richten en jaarlijks een gelijknamige parade te organiseren

    Throw me something !

    Jaarlijks stort  Mardi Gras 400 miljoen $ in de stadskas. Geen wonder dat de stad volledig aan de organisatie meewerkt

    Aangezien de krewes zich niet commercieel mogen laten sponsoren zijn het de leden die de organisatiekosten via lidgeld dragen. Zo'n jaarlijkse bijdrage varieert van 250 tot 600 $. Daarboven schenken de leden zoveel als ze willen voor het vervaardigen van doubloons (medailles), beads (kransjes) en andere THROWS zoals plastic bekers en andere gadgets, zelfs beschilderde kokosnoten.

    De superparades van Bacchus en Endymion presenteren samen 80 praalwagens en niet minder dan 60 marching bands. Hun tweeduizend leden gooien meer dan anderhalf miljoen bekers, doubloons en beads naar de juichende menigte.


    " Parlez-vous Mardi Gras? " een aparte woordenschat

    Krewes, Captains, Queens, Kings, doubloons, beads en throws. De Franse Mardi Graswoordenschat heeft al geruime tijd een Amerikaans jasje aangetrokken.
    KREWES zijn carnavalsverenigingen. Het zijn non-profit organisaties waarvan de meeste zich voor hun naam lieten inspireren door de mythologie: Aphrodites, Bacchus, Hermes, Eros, Pegasus, Thor etc...
    Aan het hoofd van een krewe staat een CAPTAIN
    Jaarlijks worden KINGS en QUEENS gekozen om over de parades te heersen. De meeste genootschappen kiezen die koninklijke hoogheden uit hun eigen ledenbestand maar krewes als die van Bacchus en Endymion nodigen beroemdheden uit de artistieke wereld uit. Deze eer viel o a te beurt aan Bob Hope, Dennis Quaid, Tom Jones, Neil Sedaka, Dolly Parton en Harry Conninck Jr.
    THROWS is de algemene term voor alle objecten die vanop de praalwagens naar het publiek worden gegooid. Vanuit de menigte klinkt het overal " THROW ME SOMETHING ! "


    JPDS


    30-01-2019 om 00:00 geschreven door JP De Smet  


    >> Reageer (0)

    Archief per week
  • 01/04-07/04 2019
  • 11/03-17/03 2019
  • 25/02-03/03 2019
  • 18/02-24/02 2019
  • 11/02-17/02 2019
  • 04/02-10/02 2019
  • 28/01-03/02 2019
  • 21/01-27/01 2019

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !

    Foto

    Op vrijdag 22 februari 1957 zette ik voor het eerst voet aan wal in New Orleans, Louisiana . Vanuit de Golf van Mexico was het Belgische schoolschip Mercator de indrukwekkende Mississippi opgevaren om onder enorme belangstelling van de plaatselijke bevolking aan te leggen ter hoogte van Poydras Street. Over dit onvergetelijke moment en een rijkgevulde eerste week in de stad van mijn dromen verneem je binnenkort méér in de middenkolom van deze blog. Het is een understatement om te beweren dat die dagen mijn levenskoers voorgoed hebben beïnvloed
    Foto

    Op 21 maart 1959 woonde ik, samen met mijn Arletje, een eerste superjazzconcert bij in het Gentse Kuipke. Op het programma niemand minder dan Louis ' Satchmo ' Armstrong en zijn All Stars.
    Bij zijn Gents optreden werd Armstrong schitterend omringd door James 'Trummy ' Young (tb), Billy Kyle (p), Danny Barcelona (d), Mort Herbert (b), Peanuts Hucko (kl) en zangeres Velma Middleton

    Foto

    Ook in de fifties trad Sidney Bechet in Gent op ( in het operagebouw) met de Franse band van André Reweliotty. Weer zo'n revelatie . De muziek die de creool Bechet uit zijn sopranosax toverde overtrof alle verwachtingen.
    In hetzelfde programma was een optreden voorzien van de Dutch Swing College Band. Helaas werden deze Nederlandse muzikanten om administratieve redenen opgehouden aan de grens. Ze bereikten de Gentse Kouter  pas nadat Bechet de hele avond netjes had afgewerkt. Stoetsgewijze trok het busje van de DSCB gevolgd door wild entoesiaste fans naar het Gentse centrum om tenslotte een totaal geïmproviseerd nachtconcert te verzorgen in de CRYPTE op het Sint-Baafsplein.

    Foto

    Mijn eerste jazz-LP ' TEDDY BUCKNER AND HIS DIXIELAND BAND '.
    Sterk beïnvloed door Louis Armstrong liep Buckner een beetje in de schaduw van zijn idool.
    Hij speelde o a met Lionel Hampto,; Kind Ory, Fats Waller en Benny Carter.

    Foto

    In 1979 bracht ik een eerste groep vrienden en sympatisanten naar New Orleans. Dat waren 81 reizigers w o de COTTON CITY JAZZBAND in de volgende occasionele line-up: vlnr Romain Vandriessche + (tb), Jacques Cruyt + (tp), Colin Bowden (d), Pierre Claessens + (kl), Karel Algoed (b) en Luc Van Hoeteghem (bjo). We vlogen toen met SABENA
    Foto

    Vanop de praalwagens gooien figuranten en acteurs allerlei objecten, gadgets en sieraden. Deze traditie is zo oud als die van Mardi Gras zèlf. Alléén de doubloons ( aluminium medailles) werden, zoals we ze nu kennen, pas in 1960 voor het eerst massaal vervaardigd.
    Een grote keuze aan Mardi Grasartikelen vind je op www.mardigrasoutlet.com
    In New Orleans is een bezoek aan www.mardigrasworld.com beslist de moeite waard

    Foto

    New Orleans heeft veel bijnamen. De bekendste is wellicht CRESCENT CITY. De stad ligt immers in een halvemaanvormige bocht van de Mississippi ( crescent = croissant = halvemaan)
    Foto

    Lulu Hendley , beter bekend als Lulu White 1868-1939 - "entrepreneur " - ' Madam ' aan het hoofd van Mahogany Hall ( Basin Street 235) in Storyville, het Red-Light District dat in New Orleans bloeide van 1897 tot 1917, jaar waarin het op bevel van de US Navy werd gesloten
    Foto

    Wie meer wenst te vernemen ivm het Red-Light District van New Orleans zal met plezier en leesgenot kennismaken met Al Rose's ' STORYVILLE '
    Foto

    Spencer Williams was de neef en beschermeling van Lulu White. Na de sluiting van Storyville trok hij naar New York waar hij zich ontpopte als een buitengewoon begaafd componist. Zijn werken werden één voor één jazzstandaards zoals BASIN STREET BLUES, MAHOGANY HALL STOMP, TISHOMINGO BLUES, DALLAS BLUES alsook I AIN'T GOT NOBODY dat als medley verscheen samen met Louis Prima's JUST A GIGOLO
    Foto

    Nicholas Girod, burgemeester van New Orleans van 1812 tot 1815 en overtuigd bonapartist, had het plan opgevat om de Franse keizer uit diens ballingschap op Sint-Helena te bevrijden en hem in zijn huis in het French Quarter ( op de hoek van Chartres en St Louis ) te verwelkomen. Het nieuws van Napoleon's overlijden kwam Girod's plannen dwarsbomen
    Foto

    Het interieur en de patio van NAPOLEON HOUSE roepen de sfeer op van de oude wereld en herinneren aan het leven en de wapenfeiten van de Franse keizer. Aan de rustieke bar geniet je van een PIMM'S CUP, een verfrissende aperitief op basis van gin. en dàt met een rustige, klassieke achtergrondmuziek.
    Foto

    Ondanks de mooie plannen van Nicholas Girod heeft Napoleon Bonaparte nooit New Orleans bezocht. Maar in het Cabildo ( deel van het Louisiana State Museum ) rust het keizerlijke doodsmasker. Dit werd in 1834 aan de Crescent City geschonken door François Carlo Antommarchi, persoonlijke arts van de keizer die zijn illustere patiënt tot diens dood op Sint-Helena begeleidde. In ' les derniers moments de Napoléon ' bevestigde Antommarchi dat de keizer overleed aan de gevolgen van maagkanker
    Foto

    In OLD ABSINTHE HOUSE ( hoek Bourbon/Bienville) ontmoetten generaal Andrew Jackson en de piraat Jean Lafitte elkaar om te overwegen hoe zij de Britse invasietroepen het hoofd konden bieden. En het werkte vermits ze erin slaagden om de Britten op 8 januari 1815 succesvol te verslaan en aldus niet alléén de stad New Orleans te redden maar de geschiedenis van de USA een totaal nieuwe wending te geven.
    Foto

    op de hoek van Bourbon en St Philip vind je LAFITTE's BLACKSMITH SHOP, populaire nightspot maar ook ' National Historic Landmark '. Het gebouw dateert van 1770. De piraat Jean Lafitte en zijn broer Pierre runden er een smidse die ze eigenlijk meer als 'façade' gbruikten om hun talrijke smokkelactiviteiten te camoufleren

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!