Over mijzelf
Ik ben Nancy
Ik ben een vrouw en woon in Halle (België) en mijn beroep is thuis.
Ik ben geboren op 17/02/1980 en ben nu dus 46 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: haken, kaartjes maken, fotografie.
Zowel mijn dochter als ikzelf hebben ass. Daarnaast heb ik nog een partner een zoon en twee stiefdochters.
Inhoud blog
  		• diagnose als volwassenen ja of nee?
  		• een gesprek voeren
  		• voor diagnose
  		• eigen ruimte
  		• Hygiëne
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Autimama
    Een simpel verhaal van een mama met autisme met een kind met autisme
    16-06-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.diagnose als volwassenen ja of nee?
    hey,

    toen ik mij aanmeldde voor een diagnose te stellen in 2014 werd mij de vraag gesteld of het echt nodig was. Ook achteraf werd vaak gevraagd waarom voor mij een diagnose belangrijk was. 

    Jaren ben ik op zoek geweest wat mij anders maakte dan de andere. De dingen die in therapie werden aangereikt hielpen niet, wat maatschappelijk aanvaard werd werkte niet voor mij, zelf als kind werd er vaak gezegd dat ik een raar was en niet zoals de andere. Ik moest maar mee maar dat was ik niet.
    Op den duur begint ge zo te twijfelen aan u zelf dat het puur aan mij lag. Dat ik niet hard genoeg mijn best deed om mee te kunnen. En ook al hoort ge overal dat ge gewoon uzelf moogt zijn toch word ge beoordeeld op het anders zijn. 
    Denk maar eens na: als een vriendin komt vertellen dat ze liever in de natuur woont weg van de mensen. Hoe zou je reageren? De meeste zouden direct met tegen argumenten komen. Niet begrijpend want sociale contacten zijn toch oh zo belangrijk. Net als vriendschap. 
    Die dingen worden van kleins af er in gedramd. Als ge als tiener niet uitgaat zijt ge een raar want al de rest doet dat. Mij interesseerde dat niet. 
    Dus van kleins af aan word ge toch in dat maatschappelijk aanvaardbaar patroon geduwd en ge moet bijzonder sterk zijn om daar tegenin te gaan. 
    Mijn zoektocht naar mij zelf was ook altijd die richting uit. Meer buitenkomen, met vrienden iets gaan drinken, werken, kinderen...Maar bij mij putte mij dat uit net zoals zovele dingen. Ik werd elke keer ziek. Geraakte in depressies,..
    Iedereen heeft wel commentaar als ge zegt dat ge u goed voelt op uzelf ( meestal toch) zeker in een gezin met 4 kinderen. Dat ge eigenlijk aanvoelt dat het beter is om niet te werken maar dan ben je zwak. Of ben je gewoon rot verwent.

    Bij mij was die diagnose van belang want ik was niet zo sterk om ertegen in te gaan. Met die diagnose sta ik wat sterker. De diagnose heeft veel dingen duidelijker gemaakt. Maar natuurlijk eerst mij in de diepte geworpen. Ineens kon ik het geen iedereen zei dat goed was niet meer aan. Alles wat ik dacht dat goed was voor mij bleek ineens slecht. Mijn beeld van hoe ik moest leven in de maatschappij , gevormd door de jaren heen, klopte niet meer.
    Ben diep gegaan. Want wat ben ik voor een moeder dat veel zich moet afzonderen om toch iets van energie te hebben voor de kinderen. Betekend ook dat ik niet kon gaan werken. Want dat was de verklaring voor de vele buien naar de kinderen. Overprikkeling. Nu moest ik aanvaarden dat ik in het sociale beperkt was. Dat ik lage grenzen had en dat in tegenstelling tot mijn beeld wat ik moest zijn. Werkende mama met tijd voor de kinderen, die graag met vrienden uitgaat, tijd maakt voor de partner,... Maar dat kan niet meer.

    Ben dan ook in een depressie beland. En heb me ook voor negen maand laten opnemen. Zodat ik mezelf kon vinden met diagnose ASS. Het was zwaar. Al een geluk stond er iemand aan mijn zij met kennis van ass die mij hielp. Die wel wist wat ik moest doen.
    Dat was nodig want tijdens die zoektocht van 9 maand heb ik gemerkt hoe weinig mensen kennis hadden van ass. En als ik dan eens iets zei dan was het om mijn zin te doen of deed ik niet hard genoeg mijn best.
    Voorbeeld ervan is dat ik creatief moest zijn in een plaats met nog meer mensen en vooral veel rommel en materiaal waar ik gevoelig voor was. Heb dat meerdere keren aangehaald, Heb zelf op den duur met oortjes gelopen omdat het echt teveel werd in die ruimte. Maar werd een beetje tegengewerkt. Hoe kon ik iets met mijn gevoel maken als er mensen rondlopen , als ik met verf of klei moest werken waar ik heel gevoelig voor ben? En dat zonder mij een beetje af te zonderen met mijn muziek. 
    Ik stelde mij maar aan. Maar dat was niet want mijn emmer is daar volgelopen en met een bui tot gevolg. En dan nog wel tegen een interim maar haar opmerking was er eentje teveel. 
    Hier moest het ook zoals iedereen zijn. Iedereen voor dezelfde kar gespannen. Geen rekening gehouden met eventuele beperkingen van de ander. 
    Zo zijn er veel voorbeelden in die 9 maand. Al moet ik zeggen vooral de eerste 6 maand. Sinds ze daar eindelijk doorhadden dat wat ik zei niet om mij aan te stellen was maar noodzakelijk. bv kamer apart zonder teveel randlawaai ( airco dat dag en nacht lawaai maakt) ging het veel beter. 
    Als ik die diagnose niet had gehad en ook niet die persoon naast mij met wat kennis van ass om mij te leidden had ik misschien nu niet zover gestaan als nu. Dus was die diagnose nog echt nodig.

    Ik heb dus totaal geen spijt van de diagnose. Het heeft mij beter leren kennen, begrijpen. En nu kan ik alles beter plaatsen en aanpassen. Want zonder diagnose had ik nooit begrepen waar die buien naar de kinderen vandaan kwam. Bleef ik in het wereldje hangen van over mijn grenzen heen te gaan. En ging ik nog veel depressies hebben. Nu begrijp ik mezelf beter en kan ik vlugger ingrijpen. Ik heb nog een weg te gaan. Maar het in ieder geval thuis veel rustiger voor de kinderen en voor mezelf.

    En als mensen een verklaring zoeken dan kan ik die diagnose boven halen zodat ze het een klein beetje verstaan waarom ik rust nodig heb. Het maakt het gemakkelijker om aan mensen uit te leggen. Maar dan is het aan hun natuurlijk wat ze er mee doen. Want vele blijven het niet begrijpen omdat ze het aan mij niet zien. Maar andere, die wel moeite doen, begrijpen mij beter en das een verschil tegenover voor de diagnose.

    16-06-2017 om 14:35 geschreven door Nancy  


    Tags:diagnosse ass bij volwassenen ja of nee?
    >> Reageer (0)
    11-06-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.een gesprek voeren
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    hey

    ik kwam deze morgen tijdens de wandeling met mijn hond iemand tegen die een babbeltje wou slaan. Pff voor mij loopt dat altijd wel wat stroef zeker omdat ik het ook niet verwacht. nu hangt het ook af met wie en in welke situatie ik een gesprek moet voeren. Maar het vraagt toch elke keer veel van mij.

    Zo kan ik soorten gesprekken in 3 verdelen . Zo hebt ge ongeplande gesprekken met onbekende/bekende, geplande gesprekken met onbekende/bekende en dan hebt ge natuurlijk die met 1 of twee mensen die heel dicht bij mij staan.

    Ongeplande gesprekken kan ik moeilijk op voorhand voorbereiden. Natuurlijk zijn de basis zinnetjes aangeleerd. Mooi weer vandaag. enz... Zinnetjes waar ik het nut niet van inzie maar blijkbaar een basisprincipe. Meestal ben ik op dat moment wat in de war dat ik ook niet zelf veel zeg. Alleen maar hoop dat het vlug over is. Eigenlijk begint het met het passeren van mensen. Dan kijk ik meestal naar beneden om toch maar te hopen dat ze geen contact leggen. Vele vragen gaan door mijn hoofd. Hoe moet ik mij houden? Moet ik glimlachen? Moet ik gewoon dag zeggen uit beleefdheid?..... Eigenlijk ben ik wel moe van het gewoon maar passeren van mensen. Ik span mijn lichaam dan ook helemaal op en moet er dan opletten dat ik blijf ademhalen want door de stress durf ik die wel inhouden.
    Ik woon in de stad dus gewoon al mijn kinderen naar school brengen betekent heel veel mensen passeren. Heel veel opspannen van lichaam en vele gedachten. Ik moet daarvoor daarna al even ont prikkelen en dan heb ik nog niemand gesprokken. 
    Het is dan natuurlijk niet heel dat proces ervoor maar ook tijdens zon gesprek over koetjes en kalfjes moet ik al mijn energie gebruiken om te denken , om mee te praten. Wat kan ik het beste zeggen? Wat willen ze dat ik zeg? Zorgen dat ik niet teveel naar het ik schiet. ...
    Al duurt het gesprek maar een klein minuutje maar ik voel dat in mijn lichaam. Helemaal opgespannen, nek begint pijn te doen en ook meestal mijn kaken want durf nog al op mijn tanden te bijten. Geforceerd lachen want eigenlijk wil ik helemaal niet praten. Maar tijdens zon klein gesprekje heb ik niet veel tijd om na te denken . Gaat veel te vlug. 
    En tis niet gedaan wanneer het gesprek eindigt. Er is altijd een tijd erna dat ik heel dat gesprek opnieuw voer. Over en over. Dan valt meestal wel mijn biljetje wat ik had kunnen zeggen. Alsof dan pas de woorden van de mensen binnendringen. Heel vervelend want soms valt dan ook meestal pas het biljetje van een grap ofzo. 
    Na heel dat proces heb ik altijd behoefte om mij af te zonderen. Even totale rust. En dan spreek ik niet over 5 min. Maar om te verwerken van de mensen dat ik tegen kom onderweg dat ik de kinderen naar school doe of met de hond ga wandelen moet ik toch een uurtje rekenen voordat er terug wat rust komt in mijn lichaam en geest.


    Als ge al weet wat een onverwachts gesprek met mij doet vraagt een gepland gesprek nog een beetje meer van mij. Omdat ik dat dan voorbereid. Op alle mogelijke manieren komt dat gesprek in mijn hoofd. Positief , negatief,.. Alles wat ik moet vragen, alles waar ik aan moet denken. Maar ook de mogelijke reacties van de tegenpartij. 
    Een gepland gesprek is meestal met afspraak. bv rond 15 uur. Komt er nog eens bij dat als je bij mij 15 uur zegt ik al begin te paniekeren als het 15.01 is. Ondertussen hebben we wel geleerd om in mijn gedachten de mogelijke scenario's af te spelen waarom het niet stipt op tijd is maar het vraagt ook weer veel van mij. 
    Uren stress van de voorbereiding, stress om te wachten . Wat verwacht dan nog eens die persoon van begroeting. Iedereen heeft een andere begroeting . Hand geven, kus geven, knuffel geven of niks. Heel verwarrend want dat kan je niet voorbereiden. kunnen ze gewoon niet allemaal het zelfde doen? Zelf bij gekende personen wisselt dat geregeld dus is heel verwarrend.
    Komt er nog eens bij dat een gesprek niet perfect voor te bereiden valt. maw ze kunnen iets zeggen of vragen wat ge niet voorbereid hebt. Komt er nog eens stress en paniek bij. En door die stress en paniek weet ik meestal niet wat te zeggen. Alsof mijn hersenen blokkeren en dat ik niet meer kan denken. Ook heel veel onzekerheid van wat ik wel mag zeggen en wat niet. Want we willen natuurlijk niet overdrijven ( iets dat we vroeger wel vaker commentaar op kregen dat we overdreven dus dat is iets waar ik nu heel hard op let). Ook als het een lang gesprek is komt de vermoeidheid insluipen. Eigenlijk al vrij vlug . 
    Mag ook niet vergeten te vertellen dat ik ook heel wat indrukken opdoe. Wat er int de ruimte aanwezig is. Schilderijen, de kleur muur, tafel,...Ook wat de persoon tegenover mij aanheeft, hoe hun haar ligt,.... Als er nog mensen zijn zijn die ook allemaal nagekeken. Daarnaast neem ik ook het randlawaai op . Die extra prikkels maken het nog vermoeiender. 
    Door die externe prikkels vergeet ik vaak ook die belangrijke dingen te zeggen. Net zoals afwijking in het gesprek zorgt van paniek en zorgt dat ik dingen vergeet te zeggen. 
    Dat wil zeggen dat niet alleen wat er gezegd is moet verwerkt worden maar ook die externe prikkels. Dat duurt natuurlijk even. En is niet verwerkt op 5 minuten. 
    Soms kan ik ook eerst maar de indrukken zeggen voor het eigenlijke gesprek begint na te komen. Soms komen er stukken van dat gesprek pas dagen later terug boven.
    Heel frustrerend. 
    Wat ik vooral kan doen bij geplande gesprekken is op voorhand zorgen dat ik al rust heb in mijn hoofd. En dat ik in bepaalde gevallen een geschreven voorbereiding heb. Dat dan zorgt dat ik de belangrijkste dingen niet vergeet. ( maar ben nog in het proces dat ik me dat zou moeten aanleren dus durf ik af en toe nog te vergeten).
    Ook nadien zorgen voor te ont prikkelen. en rust vinden in mijn hoofd. Ik doe dat door te knutselen, haken, gewoon in bed muziek beluisteren. Maar het vraagt tijd om terug rust te vinden.

    Die uitzonderlijke personen waar ik gewoon alles zeg. Zijn meestal ook mensen die heel mijn verhaal kennen en ook mij in al mijn facetten. En dan zijn dat geen gesprekken van een half uur. Want ik zie mijzelf als een dieseltje. Ik heb even tijd nodig om die externe prikkels te verwerken voor ik echt in een gesprek zit. ( niet echt praktisch vooral in therapie sessies).
    En bij die 1 of 2 personen zijn het langere gesprekken die weten ook dat ze geduld moeten hebben en vragen stellen. Wie de juiste vraag stelt krijgt een antwoord tijdens een gesprek. Want jammer als ze het niet vragen vergeet ik het ook meestal te zeggen. 
    Ben ook in zon gesprek vaak gefocust op de andere persoon. om zeker te zijn dat ik niets vergeet over hen. Waardoor ik soms vergeet te vertellen over mezelf. 
    Maar ook bij deze gesprekken vergt het veel voor en na denk werk. 

    En het liefst van al vermijd ik een gesprek. Nee das niet waar omdat ik weet dat het altijd zoveel vraagt van mij vooraf en nadien vermijd ik ze liever. Maar het liefst van al wil ik een onbezonnen gesprek dat voor mij vanzelf gaat. Maar voor mij betekent een gesprek hard werken.


    11-06-2017 om 16:43 geschreven door Nancy  


    Tags:Autisme en gesprek
    >> Reageer (0)
    18-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.voor diagnose
    hey

    Bijlagen:
    asperger.docx (13.4 KB)   

    18-05-2017 om 10:55 geschreven door Nancy  
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.eigen ruimte

    hey

    Mijn man is sinds kort thuis omwille van ziekte. Dat betekent voor mij minder eigen ruimte.

    Als de kinderen naar school gaan heb ik mijn eigen structuur . Met de hond wandelen daarna wat rusten en dan beginnen met wat er op mijn schema staat. Nu hij thuis is  dat al heel wat moeilijker. Er is geen rust op het moment dat ik wil rusten. Lijkt misschien onlogisch voor vele. Maar voor mij doet het veel. Mits ik toch al stress heb gehad om de kinderen op tijd klaar te krijgen en de prikkels die heb opgelopen door vooral het geluid. ( Ik ben heel geluid gevoelig).Normaal als niemand thuis is kan ik dan ontspannen door even rustig tv te kijken met een tas koffie. Nu met mijn man thuis komt hij er vaak bij zitten. Extra geluid maar ook de nabijheid van mensen kan mij extra stress geven. Waardoor het rust momentje alleen maar extra stress geeft. plus hij past niet in mijn schema.

    Hoe voel ik dat?

    Door vooral pijn in mijn lichaam te krijgen. Ik voel mijn spieren helemaal opspannen. Das goed voor 1 dag maar nu na een week begin ik het te voelen in mijn humeur. Moet oppassen dat ik niet uitvlieg dat hij mij met rust moet laten. Ben ook veel vermoeider. Nu probeer ik andere dingen in mijn schema in te plannen dat ook daar mee om kan. Maar ook dat vraagt veel want das terug verandering. Er voor ging het goed. Iedereen weg zodat ik genoeg energie kon opdoen om 's avonds de kinderen en mijn man aan te kunnen.  Eigenlijk had ik het zelfde probleem met de grote als ze thuis zijn/waren. Het zijn veel onverwachtheden. Dingen die in mijn hoofd zitten die ineens niet meer kunnen. Als zij dan juist voor tv zitten kan ik niet kijken wat ik normaal kijk. Zelf als ze rondlopen heb ik die stilte niet om energie op te doen.

    Voor vele lijken dat kleine dingen. dingen die je dan ergens anders zoekt. Maar voor mij vraagt dat heel veel energie. Want ok ik kan naar mijn plekje gaan maar door het feit dat het niet loopt zoals in mijn hoofd betekent dat er weer heel wat energie verloren gaat en dat betekend langer zoeken naar rust. En soms lukt het gewoon niet om in de dag genoeg rust te vinden en dan blijft dat de dagen erop opstapelen. Je kan dat zien als een emmer die onder een lekkende kraan staat . Als ge die niet op tijd leegmaakt loopt die ook over. Voor mij zijn die druppels water geluiden. Of de aanwezigheid van personen. Dat kan al gaan van iemand die naast mij zit te eten tot het verkeer buiten of een gesprek, het horen stappen van voetstappen en een deur open en toe horen gaan. Of gewoon de aanwezigheid van iemand in de buurt want je kan niet controleren wat de ander doet. Deze druppels bijeen zorgen uitbarstingen, migraine, pijn in mijn lichaam, zware vermoeidheid, niks verdragen, alles overdenken, ......

    Het is ook een evenwichtsoefening voor mijn gevoel want  natuurlijk voel ik mij schuldig omdat ik mij weer afsluit of ik weer met mijn hoofdtelefoon rondloop. Maar ik moet dit doen om te blijven overleven in deze maatschappij en het feit dat ik een gezin heb maakt het nog moeilijk maar oh zoveel belangrijker om genoeg eigen ruimte te creëren. Waardoor ik nogal vlug bestempeld word als lui en egoïstisch . Omdat ik niet werk en ook een kuisvrouw heb. Maar met een gezin kan het niet anders. Heb mijn eigen ruimte nodig.

    Heb thuis ook sinds kort een eigen plekje waar ik kan knutselen, creatief kan bezig zijn. Mij dus kan terugtrekken ook als de kinderen er zijn. en ik moet zeggen het is een noodzaak voor mij.

    Waarom dat eigen plekje? Waarom al die rust?

    Tja eigenlijk om het leven aangenaam te houden voor mezelf. Dat ik zelf kalm ben en goed in mijn vel voel maar natuurlijk ook voor mijn omgeving. Ik heb jaren overprikkeld rondgelopen. Over mijn grenzen blijven gaan omdat het zo hoort in het leven. Jaren waar mijn partner en kids niks goed konden doen. Waar ze op hun tippen moesten lopen zodat ik niet zou kwaad worden. En dan kon dat gaan over een schoen dat scheef stond of dat ze een minuut te laat aan tafel zaten.

    Nu met die eigen ruimte ben ik veel rustiger zodat het veel aangenamer is. Ik kan zo ook de wanorde in de kasten verdragen, enz... Dus is voor mij de keuze vlug gemaakt. Veel eigen ruimte zodat de momenten waar ik veel prikkels binnenkrijg het aangenaam blijft voor mezelf en voor mijn omgeving. Ik kom ook niet toe met een uurtje rust. Het hangt ervan af hoe de kinderen 's morgens waren , wie ik tegenkwam onderweg naar school, of er iemand thuis is of niet,.... Waardoor huishouden moeilijk word .

     Ik ben blij dat mijn partner het begrijpt. toch voor het grootste stuk. En das een groot pluspunt. Anders had ik nog langer over mijn grenzen blijven gaan omdat andere het leven anders zien en u huis en de kinderen in orde moeten zijn. Maar hier blijft de afwas soms staan, ziet de vloer vuil, is de strijk niet gedaan, word er microgolfeten gegeten,... Maar de kinderen hebben hierdoor een veel rustiger mama. En daar draait het toch om en ook ik voel me veel beter als ik niet leef naar de druk van de rest van de wereld.

    xxx

    18-05-2017 om 10:22 geschreven door Nancy  
    >> Reageer (0)
    06-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hygiëne
    Hoe ga je om met een dochter dat zich niet wilt wassen?

    Eigenlijk weet ik het zelf nog niet.

    We hebben vaste dagen waarom mijn dochter zich moet wassen. En toch het blijft een gevecht. Als ik haar niet dwing dan wast ze haar niet. En zelf dan moet ik haar int oog houden of ze zich effectief wast want ze durft alleen haar haar wassen en dan nog. Het gebeurd vaak dat het gewoon nog vettig is.
    Ondertussen is ze 13 jaar. Wat betekent dat de lijfgeur wat erger word. Ze beweegt ook nog eens veel waardoor het soms niet aangenaam is om naast haar te zitten.
    Haar haar is daarnaast ook vaak vettig , niet gekamd en haar nagels vuil en ongeknipt.

    Dus 3 keer in de week moet ik al mijn energie bijeen zoeken om te zorgen dat ze zich wast. Heb haar al verschillende keren gevraagd waarom ze haar niet wilt wassen maar ze heeft er zelf niet echt een antwoord op. Ze vind het gewoon niet leuk.
    Daarnaast is het niet alleen het wassen dat voor problemen zorgt maar ook het veranderen van ondergoed en sokken. Als ik het niet int oog hou durft ze die wel een paar dagen achter elkaar aan hebben. Niet echt proper.
    Zelfde met haar kleren. Ze heeft een schema in haar hoofd. Per twee dagen draagt ze kleren of ze nu stinken of niet.

    Wat doet ze dan al ze gewassen moet worden?

    Ze word dan heel koppig, en kan dan heel dominant overkomen. Het is voor haar een nee is een nee. Ze kruipt dan in haar wereldje

    We hebben al van alles geprobeerd. Haar kleren klaargelegd, haar toestaan om alles maar 1 dag aan te doen als ze iets veranderd, positieve beloning,.... Maar het blijft elke keer een strijd. Ik kan pas echt gerust zijn als ik ze effectief zie doen wat ik haar vraag. Ze zou achter mijn rug nog durven iets anders te doen.
    Het vraagt veel geduld maar af en toe zijn er momenten dat ik teneinde raad ben want elke keer moet je er veel tijd en energie insteken. Ik kan ook af en toe gewoon het int negatieve trekken en haar dreigen dat ik haar computer ga af nemen. Om zeker van te zijn dat ze haar wast , was ik haar 1 keer per week zelf. Toch haar haar. Dan ben ik toch zeker dat ze 1 keer goed gewassen is.
    En hoe we het ook proberen uit te leggen ze doet toch lekker haar ding. Moest het iets anders zijn dan hygiëne ok dan kunt ge al eens door de vingers kijken maar hygiëne is belangrijk.
    Soms lukt het ook beter dan andere dagen. Heel afhankelijk hoe haar dag is geweest en of ze voldoende ont prikkelt is. Maar das heel moeilijk in te schatten mits ze niet zoveel aan ons verteld.

    Het is ook lastig omdat iedereen wel zijn mening erover heeft. Alsof we nog niet alles hebben geprobeerd. Ze trekt haar toch niets aan. Maar achter haar rug horen we het wel. "Ah das die met haar vieze nagels en vettig haar". "Ge moet veel strenger zijn". ze weten het allemaal beter.

    Herkenbaar bij mezelf.

    Nu ergens herken ik dat wel. Op die momenten ben je niet bezig wat de andere denken. En omdat school al zo vermoeiend is heb je vaak geen energie om je nog eens te wassen. Dan kies je voor activiteiten die er voor zorgen dat je de volgende dag nog door kunt komen. Ook ik was /ben slecht met hygiëne. Zeker in mijn pubertijd. Nu besef ik het belang er van en ben ik er in verbeterd maar toen had ik net zoals haar er helemaal geen zin in. Waste mij maar 1 keer per week en ook droeg ik vaak dezelfde kleren. Ik had wel 1 voordeel ik droeg een uniform wat zij niet heeft. Maar mijn ondergoed, ja , daar was ik gewoon te lui voor. Al weet ik nu wel anders

    Als ik zo terug denk aan wat mij zou geholpen hebben om mij te verzorgen. Denk ik dat ik ook moet zeggen : niks. Misschien iemand die elke keer naast mij stond , die mij het deed verplichten. Nu ik had dat niet. Dus besef ik pas nu hoe ik er soms moet heb bijgelopen.
    Maar door te weten hoe ze voelt ben ik misschien soms te soft voor haar. En zie ik het af en toe door de vingers. Of zijn het die momenten dat ik zelf veel te moe ben. Want dat mag ik niet vergeten ik heb ook ass. Het mag geen excuus zijn maar het verklaard wel waarom ik heel af en toe niet met haar in de clinch ga.

    Wat heeft het dan voor mij veranderd?

    Ik denk gewoon ouder worden. ervaringen op doen.
    Bij mij is dat ook pas gekomen na mijn middelbaar. Maar echt er een vinger op leggen van dat was het kantel moment kan ik niet zeggen. Ik denk dat het vooral te maken met hoeveel prikkels we dagelijks moeten opnemen en hoeveel we moeten ontprikkelen. Als ik mij rustig voel, mij goed voel wat betekent is dat ik vaak in mijn wereldje kan kruipen dan lukt het mij gemakkelijker dan als ik elke dag heel veel stress moet ondergaan door bv tussen mensen te komen. Plus die extra stress thuis om te leren en huiswerk te maken. Dus ik hoop voor haar dat ze het ook gaat inzien. Maar zolang ze naar school gaat vrees ik ervoor.

    Dus zal ik in de toekomst nog veel geduld mogen hebben.

    xxx




    06-05-2017 om 18:00 geschreven door Nancy  
    >> Reageer (0)
    27-04-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Emoties
    Als ik eerlijk mag zijn mogen ze van mij emoties afschaffen.

    Dat kan natuurlijk niet maar voor mij zijn emoties heel vreemd. Ze zijn meestal heel hard aanwezig. Maar ik begrijp ze meestal ook niet. Ze kunnen dan ook heel onverwachts opduiken. 

    Wat doen emoties bij mij?

    Ze zijn meestal zo hevig aanwezig dat ik geen blijf meer weet met me zelf. Het liefst wil ik ze dan wegtoveren en alles proberen om te weg te drijven zoals op en neer springen en is goed met mijn armen zwaaien.

    In mijn ogen zijn emoties verwarrend. Want zoals we leren is wenen voor verdriet en lachen voor plezier. Maar zoals afgelopen weekend kan ik ook wenen voor iets anders dan verdriet zoals bv beseffen dat je goede mensen rond u hebt die bereid zijn om veel voor u te doen. 
    Ik kan ook beginnen lachen als ik enorm gestresseerd ben dus dan ben ik niet perse gelukkig. Er zijn ook veel emoties die ik niet ken. Of die samen komen. Dan heb ik het nog moeilijker om ze te verwerken. En durf ik doordraaien door het feit dat ze onbekend zijn, onvoorspelbaar zijn.

    Emoties vragen ook veel van mij. Lichamelijk  kunnen ze me uitputten maar ook mentaal is het niet goed. Ze nemen op dat moment mijn gedachten over. Dus die momenten kan men beter bij mij niet in de buurt komen want ik kan dan in een van mijn buitjes vallen en de eerste beste persoon verbaal aanvallen. Dat zijn momenten waar ik liever alleen ben zonder veel externe prikkels. Dat word teveel.

    Dat moeten mensen van mij begrijpen als ze weten dat ik het moeilijk heb. Laat mij met rust , geef mij niet nog meer stress ( dat maakt het allemaal alleen maar erger). Natuurlijk niet altijd gemakkelijk als ge een gezin hebt. Kinderen houden daar niet echt rekening mee. Het is voor mij ook niet altijd gemakkelijk die dingen aan te geven. Dus zij zijn meestal de eerste slachtoffers.

    Nu ik weet nog niet zolang dat ik ass heb dus is het mij ook niet aangeleerd hoe ik met die emoties moet omgaan. Ik raad dus iedereen goed te bespreken wat die emoties inhouden. En dat ze niet verkeerd zijn. Ik heb geleerd alles voor mij te houden en dat leid tot depressies.

    Als men niet weet dat ge ass hebt word ge vaak bestempeld als aansteller, als overdrijver, over emotioneel,.... Die emoties worden de kop in gedrukt want de andere kunnen er niet mee om. Daarom als ge er niet leert mee omgaan creëer je dat ze vinden dat ze bepaalde emoties niet mogen voelen, gaan ze ook ( hoe weinig dat ze ook zeggen) niks meer delen en het in zich houden. En dat geld niet alleen voor verdriet enzo maar ook voor blijheid, tonen van geluk en plezier. Ik durf dit niet meer laten zien omdat mensen vonden dat ik te extreem was. Weet ook dat dit reacties zijn van onwetendheid, onverwachtheid,... Die dingen geven veel stress voor ons in alles dus ook bij emoties. 
    Na therapie begin ik ook in te zien dat die dingen voelen op mijn manier ok is maar het blijft een moeilijke om te tonen.

    Dus laat aub die hevige emoties tonen. En vooral leer ze wat ze betekenen. En heb veel geduld.

    Maar voor mij blijven elke emotie mysteries....

    xxx

    27-04-2017 om 13:38 geschreven door Nancy  
    >> Reageer (0)
    17-04-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.reflectie buien dochter
    hey

    In het vorig bericht schreef ik iets over een bui van de dochter. Deze bui bracht mij even terug naar mezelf. Want ook ik heb ass en ook ik heb van die buien.
    Al een geluk is het nu veel minder maar er is een tijd geweest dat ze er elke dag waren.
    Eigenlijk sta je er nooit zelf stil bij wat voor effect bepaalde woorden kunnen hebben op mensen. Op een moment van een bui wil je eigenlijk maar 1 ding en dat is rust. Zon bui is ook teken dat ik weer eens over mijn grenzen ben gegaan en geen rust heb gezocht. En dan kan iets klein al een trigger zijn.
    Zon buien zijn meestal ook gericht naar de mensen die het dichtst bij mij staan. Wat het voor hun nog zwaarder maakt.

    Tot een paar jaar terug had ik zelf niet door waarom ik die buien had  en zelf tot een paar maand geleden voelde ik ze ook niet aan. Dan zei of schreef ik gewoon wat er op dat moment uit moest. En ik kan zeggen vriendelijk was het niet. één en al verwijt naar de andere persoon. Op die momenten zie je alleen wat ze slecht doen. Het is hun fout dat je die buien hebt want zij passen hun niet aan aan jou.
    Maar sinds kort zie ik wel in wat voor kwaad er uit kan komen. O.a. door mijn therapie. ben bijna 9 maand van huis geweest om mezelf te vinden. Ook door dat mensen eindelijk begonnen te vertellen wat het met hen deed. Wat vroeger nooit aan mij was verteld. En waarschijnlijk niet doorgedrongen was. Ben daar vrienden door verloren. Niet veel mensen begrepen die buien niet. 1 ervan was ik zelf.
    Maar ook door dat ik het zie bij mijn dochter. Bij mij werd dat vroeger beschreven als 1 van mijn koppige buien. Maar ook door de ervaringen met mijn dochter.
    Nu zie ik en voel ik wat zon buien kan doen bij mensen. Het kan hen echt een gevoel geven dat ze nog zo hun best doen het nooit genoeg zal zijn. Het is enorm kwetsend om te horen dat het je schuld is dat alles misloopt. Het komt hard binnen. Respectloos.
    Al weet ik naar mijn dochter toe dat ze het zo niet bedoeld. Ik kan dat van haar dus vlug plaatsen. Maar nu kan ik ook begrijpen waardoor mensen het moeilijk vinden met mij.

    Sinds kort voel ik ze ook beter aan. Als ik ze voel opkomen dan zonder ik mij af . Ik zal nog wel alles luid op zeggen maar ergens waar niemand mij hoort. Maar dat geld ook voor schrijven. Want ik durfde ook wel verwijtende mails naar mijn therapeute te sturen dat ze me totaal niet begreep.
    Ondertussen weet ik ook dat alles een wisselwerking is. Dat het niet alleen hun schuld is dat alles verkeerd loopt maar dat ik dat ook in de hand heb. Want als ik een bui heb dan betekend dat ik niet goed gecommuniceerd heb, dat ik niet genoeg mijn momentjes heb gehad, dat ik teveel stress heb toegelaten en dat ik weer te negatief aant denken ben. En dit te weten doet mij ook wel kalmeren.
    Ze komen ook veel minder voor. Doordat ik activiteiten zoek die mijn hoofd leeg maken bv knutselen, wandelen, lezen,... ook al betekent dit dat mijn huis vuil ziet. Dat ik niet meer werk want voor mij is de stress van werk en een gezin teveel. Eén van de oorzaken van de buien. Nu ik niet meer werk kan ik ook die mijn momentjes inpassen.

    Het heeft lang geduurd voor ik rust vond. Ook door ik tot voor kort leefde hoe andere mensen zeiden hoe ik moest leven. Volgens de regeltjes van de normale mens. Maar wie is normaal? Iedereen is anders en leeft anders maar is daardoor niet slechter. Maar veel hulpverlening ziet het nog anders. Ook mensen rondom mij wilden dat ik mee liep met de stroom en als veel mensen dat zeggen zal het wel waar zijn. Ben daardoor heel negatief gaan denken over mezelf en ben ik in depressies beland.
     Maar niks is minder waard. Je moet voelen bij je zelf wat kan. Met vallen en opstaan. Want door bij mezelf te voelen waar mijn grenzen zijn, wat ik belangrijk vind int leven en dat ook proberen te leiden, het juiste evenwicht te zoeken tussen mezelf en het gezin. Zorgen ervoor dat de buien tot een minimum is gedrongen. En ik zal geen super vrouw worden voor velen.( eerder een lui iemand) Ik ben dat wel voor mezelf. En das belangrijker.

    xxx



    17-04-2017 om 19:09 geschreven door Nancy  
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.dochter en harde woorden
    We zijn een paar dagen met de kinderen op vakantie geweest. Niet simpel als ge vooral moet zien dat de dochter haar ding kan doen. Bij haar betekent dat minecraft spelen. We moeten vooral zien dat we een goei evenwicht vinden tussen haar momenten en momenten dat ze toch met ons mee doet.
    We hebben toch een beetje afgezien. pff
    We zijn met de mobilehome op een camping geweest. Eentje waar ze wifi hebben.( Op een camping kan de broer ook gewoon buiten spelen.)
    Maar de eerste dag hadden we al problemen met onze elektriciteit in gang te zetten. Dus eentje goe aant kreften. Verwijten dat ze naar ons hoofd heeft gegooid dat we haar vakantie verpest hebben. Want ze kan haar niet 24/24 opsluiten met haar minecraft.
    Harde momenten als ze die dingen zegt. Wel weten dat als ze dit zegt dat ze over haar grenzen is. Toch doet het zeer. Want we hebben direct voor oplossingen gezorgd zodat ze toch kon spelen. In haar buien geeft ze ons constant het gevoel dat we niet hard genoeg ons best doen. En toch draaien we ons zo dat alles aangepast is aan haar.
    Dat zijn de momenten dat ge haar beter kunt laten doen. Even niet denken aan de andere. Want voor hun is de dochter een verwend nest. die door te zeuren haar zin krijgt.
    Zelf de papa heeft het hier ontzettend moeilijk mee. Maar uit eigen ervaring weet ik dat het beter is dat we ze even laten doen tot ze gekalmeerd is. Als ze zo doet is dat meestal een schreeuw naar haar eigen wereld. Dat ze rust nodig heeft.
    Wat niet wil zeggen dat we er later niet op terug komen maar in de buien mee gaan betekend het erger maken.
    Het is niet gemakkelijk om altijd kalm te blijven. Soms heb ik ook zin om eens goed tegen haar te roepen dat ze er maar eens bij moet stilstaan wat we eigenlijk doen voor haar. Maar uit mijn eigen ervaring weet ik dat dat niets helpt dat ik zo alleen alles maar erger maakt. Dus probeer ik de rust te bewaren. Niet gemakkelijk en heel vermoeiend. Vooral als ze er een paar na elkaar heeft.
    Wat eigenlijk op moment het moeilijkste is , is een juist evenwicht zoeken tussen haar puberteit en ass. Een evenwicht vinden tussen ass en de wereld. Wanneer moet ge extra pushen of wanneer niet? We mogen ze niet overwaarderen maar ook niet onderwaarderen. Waar is de grens?
    Voor haar zijn die buien alles behalve leuk.
    Voor ons een oefening op geduld. De constante vraag of we er wel goed aan doen. En een gevoel van eenzaamheid omdat veel mensen het niet begrijpen en ons daardoor scheef aanzien.

    xxx

    17-04-2017 om 18:23 geschreven door Nancy  
    >> Reageer (0)
    10-04-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.schoenen
    hey

    De zoektocht naar schoenen voor de dochter. Het is een helse , frustrerende zoektocht.
    Want ze heeft een hekel aan winkelen. Ze weet ook heel goed wat ze niet wil. Bijna alles dus. Het mogen alleen maar schoenen met velcro zijn. vooral niets met roos of iets dat blinkt, geen zwart of wit. en dat in maat 37.
    pff Heb al een paar winkels gedaan. Niks aan alles was er iets niet goed. Dan maar het internet. Zeker niet gemakkelijk omdat ze een heel smalle voet daarboven heeft ze een tik aan haar tenen waardoor dat dat niet te smal mag zijn.
    Ik dacht na even te zoeken dat ik ze gevonden had. Ze zijn vandaag toegekomen. Ge zult het wel raden zeker. Ze zijn te groot. Met zooltjes van voor te smal. Om zot van te worden.
    Dan maar de zoektocht opnieuw beginnen. Zien heel veel mooie schoenen passeren maar om 1 of andere reden moeten de meisjes schoenen met roos zijn of blinkers. Ze zijn allemaal met veters of ritsen. pfff.
    Moet niet proberen om iets anders voor te stellen want ze doet ze toch niet aan en goedkoop is het ook niet.
    Maar het is ontzettend frustrerend.
    Hoop dat ik ze vlug vind. Want ze kan niet lang rondlopen met gaten in haar schoenen.
    Misschien toch maar 2 dezelfde kopen als ik ze vind .?????

    grts


    10-04-2017 om 11:30 geschreven door Nancy  
    >> Reageer (1)
    03-04-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.betekenis ass voor mezelf
    Wat betekent Ass nu voor mezelf. even niet gezien als partner en als mama.

    Het begint eigenlijk al smorgens vroeg. Ik hou van hetzelfde patroon. Het liefst loopt elke morgen hetzelfde. Wassen, aankleden, eten. En dan eet ik ook elke morgen hetzelfde. Ik merk de dagen dat er verandering in zit dat het speelt op mijn gemoed. Dan ben ik prikkelbaarder. Voel ik mij minder goed in mijn vel.

    Ik moet smorgens ook buiten komen maar van moment dat ik de voordeur opendoe voel ik alles opspannen. want daarbuiten zijn er veel onverwachtheden. geef mij maar de routine die ik kan controleren zoals de weg die ik ga om de kinderen naar school te brengen. altijd hetzelfde. Maar onderweg kom je mensen tegen. Dan sla ik een beetje in paniek wat nu: zeg ik dag? Wat als ze iets terug zeggen? Alst iemand bekend is moet ik dan wachten en met hun meewandelen?..... zo zijn er veel vragen.
    Niet alleen mensen maar ook de straat oversteken kost mij energie. Auto's zijn zo onvoorspelbaar. Ook al moeten ze eigenlijk stoppen om ons over te laten steken ( hou mij dus sterk vast aan de wet) toch gebeurd het in 80 % niet. En dan weer die twijfel kan ik oversteken , gaan ze op tijd kunnen stoppen?...
    Het zijn op dat moment niet alleen de prikkels die ik zie die veel vragen. Ik ben heel gevoelig voor geluid. En buiten op straat is het niet stil. Als ik alleen ben kan ik mijn IPod gebruiken om die prikkels uit te schakelen maar als ge met iemand op stap gaat lukt dat niet. En dan word het moeilijk om mij te concentreren om wat de andere zeggen want ik hoor eerder het verder geluid, de auto's, de vogels, mensen dat praten,...

    Eigenlijk kan ik daarna pas echt ontspannen als ik terug thuis ben. en iedereen weg is. Dan heb ik toch een uurtje nodig om wat te ontprikkelen met een koffietje en iets op tv. Daarna kan ik mij pas ingang trekken met wat er op mijn dag planning staat.

    Ass houdt voor mij ook in dat ik moet plannen en mij zo goed als kan aan een schema te houden. Als ik dat doe dan geraak ik door de week. Dat schema geeft mij een controle dat ik ergens anders niet heb dus dat is wel belangrijk. Als dat schema constant zou veranderen zou ik controle ergens anders gaan zoeken en dat gaat dan bv over de inhoud van de kasten tot dat de kinderen stipt opstaan,..... Als ik merk dat ik daar terug op val dan weet ik dat ik even tot mezelf moet komen en mijn schema terug moet bekijken en mij eraan houden.

    Ass houdt voor mij ook in dat ik verbaal heel zwak ben. Ik ben heel slecht in vluchtige gesprekken want meestal weet ik pas iets te zeggen als het gesprek al voorbij is. Tegen dan is mijn verwerking een beetje bijgebeend maar veel te laat natuurlijk. Ik hou ook liever gesprekken 1 op 1. Het lukt wel om met groepen af te spreken maar dat hou ik niet lang vol . Die vreten energie. Heb het ook moeilijk met het begrijpen van mensen. Soms merk ik dat ik dingen verkeerd begrijp van wat ze zeggen. Neem vaak de dingen ook letterlijk op. Nu met de jaren heb ik het wel geleerd wat ze willen zeggen bij bepaalde zaken maar dat houd mij niet tegen om in mijn hoofd wel het letterlijke te zien. Ben dus ook een beeld denker. Mensen kunnen de dingen beter uitleggen via beeld dan via tekst.
    Dit houdt ook in dat voor mij elke vorm van therapie heel moeilijk verloopt. Mensen klagen vlug dat ze tegen een muur botsen maar dit ben ik nu eenmaal. De laatste therapeute heeft mij laten communiceren via mail wat voor mij een verademing was. Nu kon ik eindelijk ergens mijn verhaal kwijt.
    Ik kan mij wel verbaal sterk houden als ik merk dat er iemand onrecht word aangedaan. Ik kan niet zeggen dat het altijd op de juiste toon word overgebracht. Maar alst voor een ander is kan ik wel voor hen opkomen.

    Ik kan ook slecht om met verandering. Ben , als ik het mag zeggen , vrij flexibel want tot de dag ervoor kan de planning aangepast worden. Het word moeilijker op de dag zelf en vooral het moment zelf. Moesten ze nu een afspraak verzetten dat gaat nog maar als ge plant om iets te doen en vlak ervoor willen ze dat ge iets totaal anders doet dan geraak ik in paniek. Dan heb ik toch wel even nodig om dat even te verwerken. Dan mogen ze mij niet kwalijk nemen maar dan kan ik kwaad worden.

    Zo zijn regeltjes heel belangrijk voor mij. Ze moeten gerespecteerd worden. ook al zijn ze niet logisch. ik kan mijn enorm storen aan mensen die dat niet doen. Heb het dus ook moeilijk met mensen die te laat zijn. als ge een uur afspreekt zorgt dat ge dan op tijd zijt. ok  1 keer maar na 2 keer hebben ze de kans dat ik mij laat horen. Ik kan zeggen dat er al mensen al hebben afgezien met mij omdat ze iets deden wat tegen de regels was. En dan eigenlijk voornamelijk als ze daardoor geen respect tonen naar de andere.

    Ik heb al geschreven dat ik moeite heb met lawaai maar heb dat ook bv eten. Bepaalde gevoelen in mijn mond verdraag ik niet. Zo eet ik liever geen rijst of couscous. Ik verdraag die textuur niet.
    ook gewoon voelen. zoals zand, klei, verf kan mij overstuur  maken. Ik draag ook niet graag broeken want mijn buik is gevoelig.
    Zo heb ik ook rare gewoonten. zo zou eet ik geen boterhammen met een gat in, vind ik het heel moeilijk eten als de tanden op mijn vork wat te lang zijn.
    Tegen bepaalde geuren kan ik ook niet. de geur van vis word ik ziek, bij parfum word ik misselijk.
    Dat zijn allemaal banale dingen voor de meeste maar als ge dat begint op te tellen op een dag kan zoiets klein zorgen dat ik in een uitbarsting schiet.

    Ass houdt voor mij ook in dat ik vaak moe ben. Ik heb elke dag veel prikkels te verwerken waardoor ik vaak smiddag al heel moe ben. Ik heb dit momenteel wel een beetje kunnen verminderen door mij aan een schema te houden en veel mijn momentjes in te plannen. Dat zijn momenten waar ik dingen doe zoals knutselen, haken, lezen... momenten waar ik alleen maar moet denken aan die dingen en even mijn hoofd op pauze kan zetten.
    Want dat hoort ook bij mijn ass ik stop niet met denken. ook al ben ik niets aant doen ik kan niet rustig nergens aan denken dus dan maar energie zoeken bij de dingen die ik graag doe.
    Int slaap vallen is nog zon probleem. Ik lig soms uren wakker gewoon om de dag te verwerken voor ik int slaap. Heb tegenwoordig wel pilletjes om mij te helpen slapen. Want mijn verwerkingsproces gaat in mijn slaap gewoon door.

    Ass houdt ook voor mij in dat , zolang de kinderen thuis zijn , niet ga kunnen werken. Hebben dat geprobeerd maar dat zorgt voor zoveel prikkels dat ik uitgeput geraak en in depressies sukkel.

    Ben nog niet zolang bezig met het ass in mij te leren kennen . En ook lijken dit veel belemmeringen , als je er mee rekening houd kun je toch nog groeien en de dingen doen die je graag doet.
    Maar je moet gewoon u manier vinden. Voor mij zal dat in geschreven taal zijn maar ook daarin zijn verschillende mogelijk heden. Ass betekent niet dat ik niets meer kan . Het betekent gewoon anders.

    03-04-2017 om 14:46 geschreven door Nancy  
    >> Reageer (0)

    Foto
    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.
    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Archief per week
  		• 12/06-18/06 2017
  		• 05/06-11/06 2017
  		• 15/05-21/05 2017
  		• 01/05-07/05 2017
  		• 24/04-30/04 2017
  		• 17/04-23/04 2017
  		• 10/04-16/04 2017
  		• 03/04-09/04 2017
  		• 27/03-02/04 2017
  		• 20/03-26/03 2017
    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Meer blogs