hey

In het vorig bericht schreef ik iets over een bui van de dochter. Deze bui bracht mij even terug naar mezelf. Want ook ik heb ass en ook ik heb van die buien.

Al een geluk is het nu veel minder maar er is een tijd geweest dat ze er elke dag waren.

Eigenlijk sta je er nooit zelf stil bij wat voor effect bepaalde woorden kunnen hebben op mensen. Op een moment van een bui wil je eigenlijk maar 1 ding en dat is rust. Zon bui is ook teken dat ik weer eens over mijn grenzen ben gegaan en geen rust heb gezocht. En dan kan iets klein al een trigger zijn.

Zon buien zijn meestal ook gericht naar de mensen die het dichtst bij mij staan. Wat het voor hun nog zwaarder maakt.

Tot een paar jaar terug had ik zelf niet door waarom ik die buien had  en zelf tot een paar maand geleden voelde ik ze ook niet aan. Dan zei of schreef ik gewoon wat er op dat moment uit moest. En ik kan zeggen vriendelijk was het niet. één en al verwijt naar de andere persoon. Op die momenten zie je alleen wat ze slecht doen. Het is hun fout dat je die buien hebt want zij passen hun niet aan aan jou.

Maar sinds kort zie ik wel in wat voor kwaad er uit kan komen. O.a. door mijn therapie. ben bijna 9 maand van huis geweest om mezelf te vinden. Ook door dat mensen eindelijk begonnen te vertellen wat het met hen deed. Wat vroeger nooit aan mij was verteld. En waarschijnlijk niet doorgedrongen was. Ben daar vrienden door verloren. Niet veel mensen begrepen die buien niet. 1 ervan was ik zelf.

Maar ook door dat ik het zie bij mijn dochter. Bij mij werd dat vroeger beschreven als 1 van mijn koppige buien. Maar ook door de ervaringen met mijn dochter.

Nu zie ik en voel ik wat zon buien kan doen bij mensen. Het kan hen echt een gevoel geven dat ze nog zo hun best doen het nooit genoeg zal zijn. Het is enorm kwetsend om te horen dat het je schuld is dat alles misloopt. Het komt hard binnen. Respectloos.

Al weet ik naar mijn dochter toe dat ze het zo niet bedoeld. Ik kan dat van haar dus vlug plaatsen. Maar nu kan ik ook begrijpen waardoor mensen het moeilijk vinden met mij.

Sinds kort voel ik ze ook beter aan. Als ik ze voel opkomen dan zonder ik mij af . Ik zal nog wel alles luid op zeggen maar ergens waar niemand mij hoort. Maar dat geld ook voor schrijven. Want ik durfde ook wel verwijtende mails naar mijn therapeute te sturen dat ze me totaal niet begreep.

Ondertussen weet ik ook dat alles een wisselwerking is. Dat het niet alleen hun schuld is dat alles verkeerd loopt maar dat ik dat ook in de hand heb. Want als ik een bui heb dan betekend dat ik niet goed gecommuniceerd heb, dat ik niet genoeg mijn momentjes heb gehad, dat ik teveel stress heb toegelaten en dat ik weer te negatief aant denken ben. En dit te weten doet mij ook wel kalmeren.

Ze komen ook veel minder voor. Doordat ik activiteiten zoek die mijn hoofd leeg maken bv knutselen, wandelen, lezen,... ook al betekent dit dat mijn huis vuil ziet. Dat ik niet meer werk want voor mij is de stress van werk en een gezin teveel. Eén van de oorzaken van de buien. Nu ik niet meer werk kan ik ook die mijn momentjes inpassen.

Het heeft lang geduurd voor ik rust vond. Ook door ik tot voor kort leefde hoe andere mensen zeiden hoe ik moest leven. Volgens de regeltjes van de normale mens. Maar wie is normaal? Iedereen is anders en leeft anders maar is daardoor niet slechter. Maar veel hulpverlening ziet het nog anders. Ook mensen rondom mij wilden dat ik mee liep met de stroom en als veel mensen dat zeggen zal het wel waar zijn. Ben daardoor heel negatief gaan denken over mezelf en ben ik in depressies beland.

 Maar niks is minder waard. Je moet voelen bij je zelf wat kan. Met vallen en opstaan. Want door bij mezelf te voelen waar mijn grenzen zijn, wat ik belangrijk vind int leven en dat ook proberen te leiden, het juiste evenwicht te zoeken tussen mezelf en het gezin. Zorgen ervoor dat de buien tot een minimum is gedrongen. En ik zal geen super vrouw worden voor velen.( eerder een lui iemand) Ik ben dat wel voor mezelf. En das belangrijker.

xxx

We zijn een paar dagen met de kinderen op vakantie geweest. Niet simpel als ge vooral moet zien dat de dochter haar ding kan doen. Bij haar betekent dat minecraft spelen. We moeten vooral zien dat we een goei evenwicht vinden tussen haar momenten en momenten dat ze toch met ons mee doet.

We hebben toch een beetje afgezien. pff

We zijn met de mobilehome op een camping geweest. Eentje waar ze wifi hebben.( Op een camping kan de broer ook gewoon buiten spelen.)

Maar de eerste dag hadden we al problemen met onze elektriciteit in gang te zetten. Dus eentje goe aant kreften. Verwijten dat ze naar ons hoofd heeft gegooid dat we haar vakantie verpest hebben. Want ze kan haar niet 24/24 opsluiten met haar minecraft.

Harde momenten als ze die dingen zegt. Wel weten dat als ze dit zegt dat ze over haar grenzen is. Toch doet het zeer. Want we hebben direct voor oplossingen gezorgd zodat ze toch kon spelen. In haar buien geeft ze ons constant het gevoel dat we niet hard genoeg ons best doen. En toch draaien we ons zo dat alles aangepast is aan haar.

Dat zijn de momenten dat ge haar beter kunt laten doen. Even niet denken aan de andere. Want voor hun is de dochter een verwend nest. die door te zeuren haar zin krijgt.

Zelf de papa heeft het hier ontzettend moeilijk mee. Maar uit eigen ervaring weet ik dat het beter is dat we ze even laten doen tot ze gekalmeerd is. Als ze zo doet is dat meestal een schreeuw naar haar eigen wereld. Dat ze rust nodig heeft.

Wat niet wil zeggen dat we er later niet op terug komen maar in de buien mee gaan betekend het erger maken.

Het is niet gemakkelijk om altijd kalm te blijven. Soms heb ik ook zin om eens goed tegen haar te roepen dat ze er maar eens bij moet stilstaan wat we eigenlijk doen voor haar. Maar uit mijn eigen ervaring weet ik dat dat niets helpt dat ik zo alleen alles maar erger maakt. Dus probeer ik de rust te bewaren. Niet gemakkelijk en heel vermoeiend. Vooral als ze er een paar na elkaar heeft.

Wat eigenlijk op moment het moeilijkste is , is een juist evenwicht zoeken tussen haar puberteit en ass. Een evenwicht vinden tussen ass en de wereld. Wanneer moet ge extra pushen of wanneer niet? We mogen ze niet overwaarderen maar ook niet onderwaarderen. Waar is de grens?

Voor haar zijn die buien alles behalve leuk.

Voor ons een oefening op geduld. De constante vraag of we er wel goed aan doen. En een gevoel van eenzaamheid omdat veel mensen het niet begrijpen en ons daardoor scheef aanzien.

xxx