hey

Mijn man is sinds kort thuis omwille van ziekte. Dat betekent voor mij minder eigen ruimte.

Als de kinderen naar school gaan heb ik mijn eigen structuur . Met de hond wandelen daarna wat rusten en dan beginnen met wat er op mijn schema staat. Nu hij thuis is  dat al heel wat moeilijker. Er is geen rust op het moment dat ik wil rusten. Lijkt misschien onlogisch voor vele. Maar voor mij doet het veel. Mits ik toch al stress heb gehad om de kinderen op tijd klaar te krijgen en de prikkels die heb opgelopen door vooral het geluid. ( Ik ben heel geluid gevoelig).Normaal als niemand thuis is kan ik dan ontspannen door even rustig tv te kijken met een tas koffie. Nu met mijn man thuis komt hij er vaak bij zitten. Extra geluid maar ook de nabijheid van mensen kan mij extra stress geven. Waardoor het rust momentje alleen maar extra stress geeft. plus hij past niet in mijn schema.

Hoe voel ik dat?

Door vooral pijn in mijn lichaam te krijgen. Ik voel mijn spieren helemaal opspannen. Das goed voor 1 dag maar nu na een week begin ik het te voelen in mijn humeur. Moet oppassen dat ik niet uitvlieg dat hij mij met rust moet laten. Ben ook veel vermoeider. Nu probeer ik andere dingen in mijn schema in te plannen dat ook daar mee om kan. Maar ook dat vraagt veel want das terug verandering. Er voor ging het goed. Iedereen weg zodat ik genoeg energie kon opdoen om 's avonds de kinderen en mijn man aan te kunnen.  Eigenlijk had ik het zelfde probleem met de grote als ze thuis zijn/waren. Het zijn veel onverwachtheden. Dingen die in mijn hoofd zitten die ineens niet meer kunnen. Als zij dan juist voor tv zitten kan ik niet kijken wat ik normaal kijk. Zelf als ze rondlopen heb ik die stilte niet om energie op te doen.

Voor vele lijken dat kleine dingen. dingen die je dan ergens anders zoekt. Maar voor mij vraagt dat heel veel energie. Want ok ik kan naar mijn plekje gaan maar door het feit dat het niet loopt zoals in mijn hoofd betekent dat er weer heel wat energie verloren gaat en dat betekend langer zoeken naar rust. En soms lukt het gewoon niet om in de dag genoeg rust te vinden en dan blijft dat de dagen erop opstapelen. Je kan dat zien als een emmer die onder een lekkende kraan staat . Als ge die niet op tijd leegmaakt loopt die ook over. Voor mij zijn die druppels water geluiden. Of de aanwezigheid van personen. Dat kan al gaan van iemand die naast mij zit te eten tot het verkeer buiten of een gesprek, het horen stappen van voetstappen en een deur open en toe horen gaan. Of gewoon de aanwezigheid van iemand in de buurt want je kan niet controleren wat de ander doet. Deze druppels bijeen zorgen uitbarstingen, migraine, pijn in mijn lichaam, zware vermoeidheid, niks verdragen, alles overdenken, ......

Het is ook een evenwichtsoefening voor mijn gevoel want  natuurlijk voel ik mij schuldig omdat ik mij weer afsluit of ik weer met mijn hoofdtelefoon rondloop. Maar ik moet dit doen om te blijven overleven in deze maatschappij en het feit dat ik een gezin heb maakt het nog moeilijk maar oh zoveel belangrijker om genoeg eigen ruimte te creëren. Waardoor ik nogal vlug bestempeld word als lui en egoïstisch . Omdat ik niet werk en ook een kuisvrouw heb. Maar met een gezin kan het niet anders. Heb mijn eigen ruimte nodig.

Heb thuis ook sinds kort een eigen plekje waar ik kan knutselen, creatief kan bezig zijn. Mij dus kan terugtrekken ook als de kinderen er zijn. en ik moet zeggen het is een noodzaak voor mij.

Waarom dat eigen plekje? Waarom al die rust?

Tja eigenlijk om het leven aangenaam te houden voor mezelf. Dat ik zelf kalm ben en goed in mijn vel voel maar natuurlijk ook voor mijn omgeving. Ik heb jaren overprikkeld rondgelopen. Over mijn grenzen blijven gaan omdat het zo hoort in het leven. Jaren waar mijn partner en kids niks goed konden doen. Waar ze op hun tippen moesten lopen zodat ik niet zou kwaad worden. En dan kon dat gaan over een schoen dat scheef stond of dat ze een minuut te laat aan tafel zaten.

Nu met die eigen ruimte ben ik veel rustiger zodat het veel aangenamer is. Ik kan zo ook de wanorde in de kasten verdragen, enz... Dus is voor mij de keuze vlug gemaakt. Veel eigen ruimte zodat de momenten waar ik veel prikkels binnenkrijg het aangenaam blijft voor mezelf en voor mijn omgeving. Ik kom ook niet toe met een uurtje rust. Het hangt ervan af hoe de kinderen 's morgens waren , wie ik tegenkwam onderweg naar school, of er iemand thuis is of niet,.... Waardoor huishouden moeilijk word .

 Ik ben blij dat mijn partner het begrijpt. toch voor het grootste stuk. En das een groot pluspunt. Anders had ik nog langer over mijn grenzen blijven gaan omdat andere het leven anders zien en u huis en de kinderen in orde moeten zijn. Maar hier blijft de afwas soms staan, ziet de vloer vuil, is de strijk niet gedaan, word er microgolfeten gegeten,... Maar de kinderen hebben hierdoor een veel rustiger mama. En daar draait het toch om en ook ik voel me veel beter als ik niet leef naar de druk van de rest van de wereld.

xxx