hey,

toen ik mij aanmeldde voor een diagnose te stellen in 2014 werd mij de vraag gesteld of het echt nodig was. Ook achteraf werd vaak gevraagd waarom voor mij een diagnose belangrijk was. 

Jaren ben ik op zoek geweest wat mij anders maakte dan de andere. De dingen die in therapie werden aangereikt hielpen niet, wat maatschappelijk aanvaard werd werkte niet voor mij, zelf als kind werd er vaak gezegd dat ik een raar was en niet zoals de andere. Ik moest maar mee maar dat was ik niet.

Op den duur begint ge zo te twijfelen aan u zelf dat het puur aan mij lag. Dat ik niet hard genoeg mijn best deed om mee te kunnen. En ook al hoort ge overal dat ge gewoon uzelf moogt zijn toch word ge beoordeeld op het anders zijn. 

Denk maar eens na: als een vriendin komt vertellen dat ze liever in de natuur woont weg van de mensen. Hoe zou je reageren? De meeste zouden direct met tegen argumenten komen. Niet begrijpend want sociale contacten zijn toch oh zo belangrijk. Net als vriendschap. 

Die dingen worden van kleins af er in gedramd. Als ge als tiener niet uitgaat zijt ge een raar want al de rest doet dat. Mij interesseerde dat niet. 

Dus van kleins af aan word ge toch in dat maatschappelijk aanvaardbaar patroon geduwd en ge moet bijzonder sterk zijn om daar tegenin te gaan. 

Mijn zoektocht naar mij zelf was ook altijd die richting uit. Meer buitenkomen, met vrienden iets gaan drinken, werken, kinderen...Maar bij mij putte mij dat uit net zoals zovele dingen. Ik werd elke keer ziek. Geraakte in depressies,..

Iedereen heeft wel commentaar als ge zegt dat ge u goed voelt op uzelf ( meestal toch) zeker in een gezin met 4 kinderen. Dat ge eigenlijk aanvoelt dat het beter is om niet te werken maar dan ben je zwak. Of ben je gewoon rot verwent.

Bij mij was die diagnose van belang want ik was niet zo sterk om ertegen in te gaan. Met die diagnose sta ik wat sterker. De diagnose heeft veel dingen duidelijker gemaakt. Maar natuurlijk eerst mij in de diepte geworpen. Ineens kon ik het geen iedereen zei dat goed was niet meer aan. Alles wat ik dacht dat goed was voor mij bleek ineens slecht. Mijn beeld van hoe ik moest leven in de maatschappij , gevormd door de jaren heen, klopte niet meer.

Ben diep gegaan. Want wat ben ik voor een moeder dat veel zich moet afzonderen om toch iets van energie te hebben voor de kinderen. Betekend ook dat ik niet kon gaan werken. Want dat was de verklaring voor de vele buien naar de kinderen. Overprikkeling. Nu moest ik aanvaarden dat ik in het sociale beperkt was. Dat ik lage grenzen had en dat in tegenstelling tot mijn beeld wat ik moest zijn. Werkende mama met tijd voor de kinderen, die graag met vrienden uitgaat, tijd maakt voor de partner,... Maar dat kan niet meer.

Ben dan ook in een depressie beland. En heb me ook voor negen maand laten opnemen. Zodat ik mezelf kon vinden met diagnose ASS. Het was zwaar. Al een geluk stond er iemand aan mijn zij met kennis van ass die mij hielp. Die wel wist wat ik moest doen.

Dat was nodig want tijdens die zoektocht van 9 maand heb ik gemerkt hoe weinig mensen kennis hadden van ass. En als ik dan eens iets zei dan was het om mijn zin te doen of deed ik niet hard genoeg mijn best.

Zo zijn er veel voorbeelden in die 9 maand. Al moet ik zeggen vooral de eerste 6 maand. Sinds ze daar eindelijk doorhadden dat wat ik zei niet om mij aan te stellen was maar noodzakelijk. bv kamer apart zonder teveel randlawaai ( airco dat dag en nacht lawaai maakt) ging het veel beter. 

Als ik die diagnose niet had gehad en ook niet die persoon naast mij met wat kennis van ass om mij te leidden had ik misschien nu niet zover gestaan als nu. Dus was die diagnose nog echt nodig.

Ik heb dus totaal geen spijt van de diagnose. Het heeft mij beter leren kennen, begrijpen. En nu kan ik alles beter plaatsen en aanpassen. Want zonder diagnose had ik nooit begrepen waar die buien naar de kinderen vandaan kwam. Bleef ik in het wereldje hangen van over mijn grenzen heen te gaan. En ging ik nog veel depressies hebben. Nu begrijp ik mezelf beter en kan ik vlugger ingrijpen. Ik heb nog een weg te gaan. Maar het in ieder geval thuis veel rustiger voor de kinderen en voor mezelf.

En als mensen een verklaring zoeken dan kan ik die diagnose boven halen zodat ze het een klein beetje verstaan waarom ik rust nodig heb. Het maakt het gemakkelijker om aan mensen uit te leggen. Maar dan is het aan hun natuurlijk wat ze er mee doen. Want vele blijven het niet begrijpen omdat ze het aan mij niet zien. Maar andere, die wel moeite doen, begrijpen mij beter en das een verschil tegenover voor de diagnose.