Lekker uitgeslapen tot 9 uur (7 uur bij jullie). Tijdens de lunch kreeg ik van Yadesa een telefoontje of ok met hem wou gaan koffie drinken. Hij bracht me naar een typisch koffiehuis (meer een barak) waar de grond bestrooid was met gras en waar er alleen maar lokale koffie gedronken en qat gekauwd wordt. Samen met Lieke em Sandra gingen we later naar de straatkinderen die een film zouden bekijken op Lieke's laptop.Taruk (een van de kinderen) had voor ons sjemberra (een soort linzen) gebakken en koffie gemaakt. Een andere jongen, Samuel, was zo fier op zijn vorderingen in het schrijven, dat hij dit absoluut aan Lieke wou tonen, Taruk wou dan, na de koffie z'n rekenvaardigheid demonstreren en de film werd weer opgeborgen. Dit was een echte rustdag!
Zaterdag 8 februari: Het meer van Hawasa
Na het traditionele ontbijt zijn we (Sandra en ik) met een echte vogelliefhebber en ook gids, Tamirat of kortweg Tami met eem bajaj naar het Hawasameer gereden. Het eerste wat we zagen waren de imposante maraboe's: grote vogels (iets groter dan een ooievaar maar dan veel en veel lelijker) met eem lange afhangende keelzak, een kale nek en afschuwelijke kop. De mannetjes herken je aan een soort rode blaas in hun nek. Als ze dan al eens vliegen, want meestal lopen ze, hebben hun vleugels een spanwijdte van meer dan 2 meter. Verder hebben we langs een paadje, dat langs het meer liep, gewandeld om vogels te spotten. Bijna bij elke stap zagen we nooit geziene (tenzij in een documemtaire), prachtige vogels van allerlei grootte en kleuren. Ik probeerde enkele foto's te maken, maar heb al vlug de camera aan Timi gegeven die meer vogels opmerkte dan wij en er dan ook prachtige foto's van maakte. Tijdens onze wandeling werden we begeleid door het geroep van vis-arenden. Het volgende punt op het programma was een ' een injerra' maken. Injerra is een typisch Ethiopisch product dat wordt gemaakt van 'teff '. Dit is een soort graan dat alleen maar hier groeit, op een primitieve manier wordt gedorst en geplet en later vermengd met water. Deze vloeistof ondergaat enkele processen tot er een soort pannenkoekendeeg met de vloeibaarheid van melk. In de typische injerra-bakkerij stonden zo verschillende tonnen met deze melk klaar, langs de muur stond het ene oventje naast het ander waarin voortdurend vers hout gestopt wordt. Bovenop elk oventje ligt een grote ronde plaat die telkens opnieuw met zand wordt schoongemaakt en dan ingewreven wordt met een of andere vetstof. In cirkels, van buiten naar binnen, wordt dan met een soort gietertje de deegvloeistof op de gloeiende plaat gegoten. Alles wordt gedurende ongeveer 1 minuut afgsloten met eem strooien deksel en de injerra is klaar. Deze wordt dan, met een rond strooien matje van de plaat genomem en te drogen gelegd. Naar het schijnt kan dit dagen bewaard worden, maar wordt elke dag een beetje zuurder. Dan was het onze beurt om onze eigen injerra te maken: de smaak was wel goed maar hij was meer dan het dubbele te dik. Met onze zelf-gemaakte injerra trokken we naar een typisch restaurantje om daar de lokale gerechten te eten. Zoals wij met alles petatten eten, eten ze hier met alles injerra. Het verschil met ons is ook dat ze alles met de handen eten, daarom worden vlees en groenten steeds klein gesneden. Met een glaasje wijn met cola ( want de wijn alleen is niet te drinken) werden we uitgenodigd op de koffieceremonie: de groene koffiebonen worden in een schaaltje op een traditioneel vuurtje gezet ( als ik de woorden vind om het te beschrijven, laat ik het zo vlug mogelijk weten) van zo' 20 cm hoog. De bonen worden, onder voortdurend roeren, verhit tot ze bijna verbrand zijn en de kleur krijgen van onze koffiebonen. Dan worden ze in een hoge mortier gedaan en met een zware ijzeren staaf geplet.Ondertussen werd het water, dat in een typische koffiepot gegoten werd, op hetzelfde vuurtje verhit en gekookt. Beide processen waren ongeveer gelijktijdig klaar. Met een lepeltje werd de geplette bonen in het kannetje gedaan terwijl het water verder kookte. Dit brouwsel werd ons geserveerd in kleine kopjes (zonder oortje) met veel suiker. Echt wel lekker! Terug naar het Hawassameer voor een boottocht. Terwijl we de goedkoopste schipper uitzochten, passeerden we een plek waar allerlei lage groene begroeiing stond. Daarin zagen we wel een honderdtal ibissen, waarvan er enkel opvlogen als we er voorbijkwamen, ook een koe en een geit. Grappig! Het bootje, dat Tami uiteindelijk had uitgekozen, voerde ons langs het resort van Haibrei Selasie (de beroemde loper), waar nu een groot sportcentrum is met SPA met alles er op en er aan. Uiteindelijk voeren we naar een van de mooiste plekken die ik ooit ervaren heb: midden op het meer, met hier en daar wat groen de volledige stilte, behalve het geluid van enkele waadvogels en het gebrul van een familie nijlpaarden. Indrukwekkend!!! Op de terugvaart moest Tami het roer voor een tijdje overnemen zodat de schipper de boot kon leeghozen, er stond ondertussen zo al een 20 cm water in. Toch veilig en wel weer aan wal geraakt waar de maraboes ons stonden op te wachten. We gingen er in de buurt nog iets drinken waar we de lokale bevolking gefrituurde vissen zagen leegpulken met hun handen. Sommigen maakten eerst een paar kruistekens over de vissen, anderen hadden de binnenzijde van hun handen zwart geschilderd en hun nagels rood gelakt (mannen!). Raar volkje die Ethiopiers! Na nog een lekkere afsluiter (goulash van vis) weer naar mijn pensionnetje waar ik de belevenissen van de dag zou schrijven. Pech: geen electriciteit! Dan maar met de zaklamp mijn huiswerk gemaakt. Wanneer ik zo halfweg was ging het licht weer aan. Was het maar uitgebleven! Toen het weer licht was zag ik dat een kakkerlak, ter grote van een veldmuis, me al de ganse tijd gezelschap had gehouden. De jacht werd geopend en na een tijdje had ik hem toch te stekken: voorzichtig met toiletpapier opgepakt en doorgespoeld in het toilet, alleen de kakkerlak, want het papier hoort in het vuilbakje!
Het verslag van zondag komt morgen, want nu moet ik gaan 'werken'. Ik zou het hewel leuk vinden dat je via e-mail af en toe eens commemtaar geeft op mijn blog, die kan ik dan hier lezen.
