 |
|
|
| 05-08-2015 |
 Dag 20 rustdag van Madison tot Canyon village |
Vandaag laten we alle inspanningen eens aan ons voorbij gaan want we zijn toch wel moe en toe aan wat rust.
We begonnen dus al met uitslapen tot 8u; pas om 9u vertrokken uit Madison, wat al vrij laat is als je de stroom toeristen op gang ziet komen, maar we hadden niet veel op ons programma staan dus stoorde het ons ook niet.
De eerste stop was die van de Gibbon Falls; een mooie, toegankelijke weg leidde naar de waterval en die was niet overrompelend maar toch een stop waard.
Daarna hebben we nog de wandeling naar de Artists Painpots gemaakt. En dat was zeer de moeite waard! Slechts 1.6 km maar een mooie rondgang erbij die in de hoogte liep en dus een goed overzicht gaf; daarmee zag Edgard de 4e vorm van geothermische activiteit: de mud pot. Een borrelende modderpoel, zeg maar.
De andere drie vormen zagen we de vorige dagen:
- De geisers
- De warmwaterbronnen
- De fumorolen
Alleen de mud pots ontbraken nog. en het waren mooie!
Daarna lieten we veel links liggen want we hadden onszelf een rustdag beloofd.
Norris Junction lieten we voor wat het was; een afslag net erna was niet toegankelijk voor RVs en bussen, dus moesten we de Virginia Falls ook maar ongezien laten want te voet gingen we die weg deze keer niet doen.
En zo staken we Yellowstone middendoor tot in Canyon Village; overal in de centra vind je groceries (winkels, zeg maar, met een beperkt aanbod van basisproducten), giftshops, visitor centers, en hier een daar is er een tankstation en op twee plaatsen kan je ook propaan bijvullen: in Fishing Bridge en in Grant Village. Op vier plaatsen is er ook full service voor autos!
Omdat we nu af en toe de generator moeten gebruiken om stroom te hebben voor het opladen van apparaten, is ons propaangehalte gedaald. Dat merken we aan één kookvuur dat al op een laag pitje brandt. We wilden vandaag dus geen generator op en zijn in de lodge gaan eten; lodges hebben de naam duur te zijn omdat ze kamers en alle luxe bieden midden in de parken, maar alles bijeen kan je er nog eten aan een schappelijke prijs; al bestaat een zalmsalade bv uit héél veel salade en maar weinig zalm; toch heeft het ons gesmaakt!
Gaan eten is alleen voor bijzondere gelegenheden, en die scheppen we zelf, haha
In het educatief center zijn we eens naar een film gaan kijken over Yellowstone nu en we vonden ook veel info over het ontstaan ervan. Het is onstaan door een vulkaanuitbarsting 64 000 jaar geleden; dat was de laatste van een reeks die begon aan de westkust (vandaar al die mooie parken!).
De caldera is 16 000 mijl groot! (x 1.6 km!!!). Je kan die dus niet in zijn geheel zien. De geothermische activiteit is er zo zichtbaar omdat de aardkorst hier zo dun is; je moet dus niet proberen buiten de paden te lopen of je verbrandt je voeten!
Heel het park is eigenlijk een supervulkaan en de wetenschappers verwachten ooit nog een enorme uitbarsting (en die zal niemand kunnen navertellen) maar niemand weet wanneer. Als die zich voordoet, dan zal het noordelijk halfrond bedekt worden door een dikke grijze aslaag
Moge het nog héél lang duren voor dat gebeurt!
We zitten gewoon buiten te genieten van de rust (rond 15u) als Edgard plots een Wapiti ziet! Een hert dat meestal nog hoger in de bergen voorkomt (hier is het maar een dikke 2000m hoog), maar hij schijnt het hier goed te kennen en dagelijks zijn kostje te komen bijeen scharrelen. Het gras aan de restrooms van de A loop lijkt voor hem het lekkerste te zijn want hij laat zich door niets of niemand afschrikken. We staan zeker met 20 mensen uit de verschillende tenten en campers naar hem te kijken en hij vindt het blijkbaar goed.
Na een poos komt er een opzichter langs gereden en hij waarschuwt ons dat we niet dichter mogen komen; een half uur later komt een echte ranger langs en die doet van alles om de Wapiti verder uit de buurt van de mensen te krijgen want als dat beest het op zijn heupen krijgt, durft hij mensen wel op zijn horens nemen en dat valt dik tegen, denk ik. De ranger klapt in zijn handen maar de Wapiti graast rustig verder; en dan gaat de ranger in zijn auto en geeft hij een signaal dat misschien de roep van een vrouwtje is want mijnheer gaat wel op stap; nog een paar keer aandringen en hij is weg; tot morgen, misschien!
Terwijl ik zit te typen horen we voor het eerst in meer dan drie weken politiesirenes. Zoveel blauw er op straat loopt in Europa, zo weinig zie je ze hier. De rangers doen natuurlijk heel veel maar we merken hier niets van criminaliteit (hout vasthouden dat we het niet moeten zien!!).
Bier verkopen ze hier als koekenbrood, (en softdrinks in 28 soorten), maar wijn veel minder; die is ook heel duur, al produceert bv Zuid- Amerika echt goede wijn! Alleen voor de export?
We hebben maar 8 dagen meer; volgende week zitten we al in het vliegtuig
We weten nu al dat het niet evident zal zijn om dit achter ons te laten; het enige dat ons kan troosten is ons bed want dat van de camper is van bedenkelijke kwaliteit en dat voelen we toch, hoor! (gelukkig heeft de Carthago wel een goede matras!).
We kennen onze camper nu wel min of meer, en we hopen dat hij geen onaangename verrassingen meer voor ons in petto heeft, maar we zullen hem zonder tegenzin inleveren volgende week! En ze zullen mogen luisteren naar onze klaaglitanie! Onze reisagent liet weten dat we ook onze telefoonkosten mogen aanrekenen, en dat zullen we ook! Maar van mensen die hier met hun eigen camper rondtoeren horen we toch ook dat ze al het één en ander hebben meegemaakt
duimen maar dat de Carthago ons geen verrassingen bezorgt! Maar dat is voor later.
Straks moeten we onze dag van morgen plannen; het noordelijk gedeelte hebben we nog niet gezien; daar zouden beren en bizons te zien zijn, dus vroeg uit bed! Ik vermoed ook dat het een ruwer stuk zal zijn dan het deel met de geothermische activiteit. Dat zien we dan wel.
Het weer zou iets minder goed zijn; vandaag voelen we al een lichte daling van de temperatuur maar het is nog steeds zonnig en bijna 29° C! dus prima zo! de was is op een half uur droog!
|
|
|
|
Reacties op bericht (0)
|
