Het is weer verhaaltjestijd! (jéééééj!)

Donderdag was officieel de laatste dag waar ik mij maximum 50 meter van een toilet kon begeven. Het lijkt erop dat mijn maag en darmen eindelijk gewend zijn aan het moeilijk verteerbare Indonesische eten! Hoera voor vaste stoelgang! (Geluk schuilt in de kleine dingen)

Dit kwam goed uit want vrijdag bezochten we wederom een boerenorganisatie. Het was de eerste keer dat we de grote baan van Solo naar Boyolali met de scooter deden. Veel verkeer, uitlaatgassen & mensen die vrolijk toeteren naar die 2 gekke blanken op een scooter. (Behalve die ene buschauffeur die behoorlijk pissig was dat wij op zijn rijvak reden) Het was wel even wennen, in de stad rijdt iedereen namelijk maar een dikke 30 kilometer per uur, op de grote baan moet men al 60 - 70 rijden om enigszins vlot mee te rijden in het verkeer. Nadat we wat verschillende tactieken hadden geprobeerd, bleek toch dat “balls forward” het meeste succes had. In het verkeer hier geldt namelijk de regel “ieder voor zich en Allah voor ons allen”. De rolverdeling is als volgt: ik hou het verkeer voor ons in de gaten en probeer me een weg te zoeken tussen de verschillende gaten in het wegdek en Maryse fungeert als GPS, richtingaanwijzer en waarschuwt wanneer die ene grote boze vrachtwagen toch wel verdacht dichtbij begint te komen. Vrolijk toeteren is ook de boodschap! Toeteren betekend hier namelijk: “GET OUT OF MY WAY BITCHES, I AIN’T STOPPING FOR NOBODEH!” en mensen respecteren dat. (ook standaard toeteren wanneer ge ook maar enigszins vermoedt dat ge u in de dode hoek van een groot voertuig bevindt) Wanneer de andere persoon ook vrolijk op de toeter begint te rammen, is het wel aan te raden om wat gas terug te nemen.

Na een ritje van een halfuur zijn we even gestopt in het kantoor van VECO in Boyolali waar we met de hele groep gingen eten. Een bord vol dingen die ik nog nooit gezien, laat staan geproefd had. Maar zoals ze zeggen: “honger is de beste saus” en het bordje werd mooi leeggegeten. Na deze maaltijd weer de scooter op en richting platte land. Rustige wegen, mooie landschappen & lekker weertje. Heerlijk. Eenmaal bij de boerenorganisatie aangekomen, namen we plaats op een matje en kregen we thee met (veel) suiker aangeboden. Toen de boer zag dat ik een mede-roker was, bood hij me sigaret met kaneel aan. De tabak kwam recht van het veld en het was één van de beste sigaretten die ik ooit gerookt heb. Toen ik dit aan de boer meldde, ging hij gelijk een zak van 50 gram halen en bood hij me deze aan als relatiegeschenk. Zoiets kan men uiteraard niet afwijzen. Na de vergadering gaf hij ons een rondleiding door de velden en de stallen.

Toen de vergadering afgelopen was, hebben we op de terugweg nog 2 kleine tempels bezocht. Niet echt spectaculair maar volgens mij waren wij de eerste toeristen die ze ooit aanschouwd hebben. Ze liggen namelijk écht wel in the middle of nowhere. (en zijn eerlijk gezegd ook niet echt de moeite als ge daar niet in de buurt moet zijn) ’s Avonds onze spullen gepakt want voor het weekend was onze HomeStay wederom geboekt door andere gasten. Omdat Rini in het weekend ook niet thuis was, zijn wij dus voor 2 nachten verhuisd naar een andere HomeStay. Chakra HomeStay is gelegen in een redelijk obscuur deel van de stad maar eenmaal je er binnenkomt is het een oase van rust. Zaterdag dus vooral in het zwembad gelegen, wat gelezen en ’s avonds met Eko en Sofie een hapje gaan eten en de avondmarkt bezocht.

Zondag was een verschrikkelijk vroege dag. Om 5 uur opgestaan om met Healthy Food Healthy Living duurzame producten te verkopen op de autovrije zondag. ’s Middags bij Ken (vrijwilliger van HFHL) haar familie gaan eten en daarna een zwarte broek gaan zoeken om mijn Indonesische outfit compleet te maken. ’s Avonds weer lekker liggen plonzen in het zwembad en onze eerste keer gezondigd in de McDonalds. Een grote BigMac menu voor €2,50. FRIETEN, GEEN RIJST, OMNOMNOM! Daarna met een gekke Amerikaan meegegaan naar het prinselijke paleis waar we een repetitie van de muzikanten en dansers van de universiteit bijwoonden. Maandagochtend onze spullen terug gepakt en deze gaan afzetten in onze vertrouwde HomeStay. Hierna was het de bedoeling om een vergadering bij te wonen. Veel gewacht, weinig vergaderd.

Vandaag hebben we een conferentie bijgewoond met als onderwerp “gezonde & duurzame voeding”. Grappig wel dat het grootste deel van de zaal een BMI van tegen de 30 had. ’s Middags wel ongelofelijk goed gegeten. (rijst uiteraard)

’s Avonds (daarjuist) nodigde Eko ons uit om met hem en een kameraad mee te gaan badmintonnen. Grappige “sportzaal”, heeft wel iets weg van een grote schuur. Er was een man of tien en het was constant twee tegen twee. Er wordt veel gelachen en geschreeuwd, zeker wanneer wij Belgen een onverwacht drop-shotje placeren. Omdat Indonesiërs nu eenmaal échte sportmannen zijn, wordt er tussen de wedstrijden door constant gerookt en thee gedronken. Jullie hebben geen idee hoe intensief badmintonnen is bij een temperatuur van 30°C met hoge vochtigheidsgraad. Maar goed, zweten is gezond!

De dag juist afgesloten met een koude douche (er is geen warm water) en wat vier-vier.

Life is good!

Groetjes van jullie avonturier,

Shplo.

19-03-2013, 18:58 Geschreven door Jo Lodewijckx  

Hallo!

Hier ben ik weer met wederom een ontzettend interessante blog! Ik zal misschien best eerst eens beginnen met een korte situatieschets van ons project, kwestie dat jullie weten wat ik hier nu eigenlijk zit te doen.

In het kort:

De nieuwe campagne van Vredeseilanden heet “De vraag van 9 miljard”. In 2050 zouden we blijkbaar met 9 miljard mensen op onze aardkloot wonen, en dit heeft blijkbaar nefaste gevolgen voor de natuur. Vredeseilanden probeert dus een antwoord te vinden op de vraag “Hoe voeden we in 2050 9.000.000.000 mensen zonder onze planeet compleet naar de ruk te helpen?” (wel iets professioneler geformuleerd) Om een antwoord te vinden op deze vraag, heeft vredeseilanden de organisatie VECO opgericht. VECO is een organisatie die momenteel in 18 landen actief is en duurzame landbouwprojecten steunt. Ze doen dit vooral door bestaande plaatselijke organisaties te steunen, te verenigen en zo kennisnetwerken uit te bouwen. Vredeseilanden voorziet dus de middelen waardoor lokale NGO’s de problemen in hun eigen land kunnen oplossen.

Hoe gaat dit nu precies in zijn werk?

Hier in Indonesië werkt VECO zowel met een pull- als push-strategie. Enerzijds helpen ze boerenorganisaties over te schakelen naar duurzame landbouw. Indonesië is een zéér dicht bevolkt land, en de huidige aanpak (met chemische meststoffen & pesticides) heeft een enorme impact op het ecosysteem hier. VECO steunt daarom 2 boerenorganisaties (APOLLI & APOB) die hun leden van de nodige kennis en middelen voorzien om over te schakelen naar een duurzaam productieproces. Ook helpen deze boerenorganisaties hun leden om een eerlijke prijs voor hun producten te krijgen door rechtstreeks aan bedrijven/consumenten te verkopen. (de push-strategie)

Anderzijds organiseert VECO verschillende consumentenorganisaties om de lokale bevolking bewust te maken van de voordelen van duurzame voeding. Hiermee willen ze een grotere vraag naar duurzame producten creëren. (pull-strategie)

Deze uitleg is uiteraard vrij basic, er zijn ontzettend veel organisaties mee gemoeid die allemaal door VECO gecoördineerd worden, maar zoiets is onmogelijk uit te leggen zonder schema. Hier gaan wij ons de komende maanden dus mee bezig houden. Zoals het er momenteel voor staat, zullen wij ons vooral focussen op het optimaliseren van de verschillende verkooppunten van de consumentenorganisaties en zullen we proberen om de 2 boerenorganisaties (APOLLI & APOB) beter met elkaar te laten samenwerken.

Verder met ons eigen leventje dan,

Maandag en dinsdag hebben we gesprekken gehad met enkele leden van de boerenorganisaties. Hieruit bleek dat de inspanningen van VECO wel degelijk hun vruchten afwerpen en dat de boeren effectief meer verdienen zonder gebruik te maken van chemische middelen. (Het is trouwens best moeilijk om tussen rijstvelden te lopen zonder natte voeten te krijgen, een goed evenwicht is noodzakelijk) Woensdag hadden we een vergadering met de consumentenorganisaties en bezochten we 3 verschillende verkooppunten waar duurzame rijst verkocht wordt. Op elk verkooppunt werden we volgepropt met thee en hapjes, met als gevolg dat ik vandaag weer een dagje in de buurt van het toilet moest blijven. (geen idee welk hapje me genekt heeft)

Om af te sluiten geef ik jullie graag nog enkele feitjes mee:

• ·         De baard was een absolute no-go en is dus geschoren, de snor blijft wel nog enkele weekjes staan!
• ·         Als ik een euro kreeg voor iedereen die met me op de foto wilt, kwam ik terug naar België als een rijk man.
• ·         Ik begin best pro te worden met mijn scootertje.
• ·         Granaatappelsap is dé shit.
• ·         Ik ben bijna door men voorraad immodium heen, FML.
• ·         Als het regent durft de stroom in ons stadsdeel wel eens uit te vallen.
• ·         Muggen diggen Vlaamsch bloed, 17 beten op mijn voeten alleen. Aan een volledige telling begin ik niet eens.
• ·         Indonesiërs hebben een rare muzieksmaak. (zacht uitgedrukt)
• ·         Het bruine kleurtje begint te komen, gonna come back like the black man I really am.
• ·         De koffie is van erbarmelijke kwaliteit.

Dat was het weer voor vandaag! Ik ga nog wat verder werken aan onze scriptie onder het genot van een frisse pint. (Anker, fuck Heineken)

Peace!

<3

14-03-2013, 14:52 Geschreven door Jo Lodewijckx  

Dag vriendjes & vriendinnetjes,

Alles nog steeds goed ginder? Hier begint het leven eindelijk een beetje in zijn plooi te vallen. Elke dag leren we weer wat bij over de cultuur en de gebruiken hier in Indonesië. Zo weet ik nu bijvoorbeeld dat het absoluut not done is om je neus te snuiten aan tafel. (Learned it the hard way, verschrikte blikken van mijn tafelgenoten lieten wel zien hoe laat het was) “Gelukkig” deed ik dit bij de jonge generatie die er over het algemeen iets minder aanstoot aan neemt. Bij de oudere generatie moet je zoiets absoluut niet proberen, dat komt hier ongeveer overeen met in iemand anders zijn bord kotsen en dan verwachten dat desbetreffende persoon het alsnog opeet. Ik heb er ook mijn eerste diarree-aanval opzitten, ik heb ongelooflijk veel geluk gehad dat dit gebeurde in de buurt van een (echte) toilet. Even snel naar een Franse toilet gaan om je behoeften te doen is geen probleem, maar wanneer je meer dan een uur boven zo’n gat moet hangen kan zoiets behoorlijk arbeidsintensief worden.

Om verder te gaan waar ik jullie de vorige keer heb verlaten. Eerdergenoemde vergadering was zeer snel afgelopen waarna we ons naar het politiekantoor begaven om te informeren achter ons rijbewijs, kwestie van op zeker te spelen. Ook werd ons aangeraden om ons volledig te bedekken wanneer we met de brommer rijden zodat we er niet zo blank uitzien. Voor de politie hier is een blanke op een scooter zoiets als een rijdende geldautomaat, het is dus beter om er zo Indonesisch mogelijk uit te zien. (Lange broek, handschoenen, lange mouwen en een sjaal, doodgaan dus) Ook hebben we een tolk gevonden die ons zal bijstaan wanneer we met de niet-engels-sprekende lokale bevolking in aanraking komen. Gaat vooral handig zijn wanneer we richting platteland gaan denk ik. ’s Avonds wat verder liggen kloten aan mijn laptop maar helaas zonder resultaat. De dag erna onze eerste vergadering gehad met alle leden van het Healthy Food Healthy Living program. Het zijn allemaal studenten met zeer verschillende culturele achtergronden. Nu, wanneer je de foto’s zou zien lijkt het meer op een picknick dan een vergadering, maar productief was het wel degelijk. Langzaam maar zeker beginnen de verschillende puzzelstukjes op hun plaats te vallen en weten wij dus eindelijk iets concreter wat ons project hier inhoudt. Een volledige uitleg hierover volgt nog wanneer we écht weten wat onze rol binnen het project precies wordt. Na deze vergadering namen de leden van HFHL ons mee naar een karaokebar waar we vrolijk meezongen op de deuntjes van zowel Engelse als Indonesische hits.

In het weekend was onze HomeStay al geboekt door andere gasten en moesten wij dus verhuizen. We logeren nu dus bij Rini, een medewerkster van VECO. Het is hier allemaal redelijk basic, maar goed, we klagen niet. Wel grappig dat er geen douche is maar wel internet. Prioriteiten stellen zeker? Ik begin me ook al een stuk comfortabeler te voelen in het verkeer, het is vooral belangrijk om ofwel alles achter u in de gaten te houden, ofwel supersnel te rijden. Ik prefereer momenteel de eerste optie maar die tweede wil ik zeker ook eens geprobeerd hebben. Vandaag naar een traditionele markt gegaan waar we ons wat Indonesische kledij op de kop getikt hebben. Binnen een dikke week zijn we normaal gezien uitgenodigd op een bruiloft en we willen daar niet te hard uit de toon vallen. J Het eten begint ook te wennen, maar tot nu toe hebben we wel altijd op zen Europees ontbeten (Cornflakes met melk of bokes met choco). Ik vind rijst best ok, maar 3 keer per dag is een beetje teveel van het goede. Ook ben ik eindelijk helemaal bekomen van mijn jetlag, dus ik slaap weer als een roosje (eindelijk).

Dat was zo ongeveer alles wat ik me kan herinneren. Het ga jullie goed daar in het verre Belgenland, ik hoop dat de stages ginder evengoed meevallen als de onze hier! :D

Dikke zoen van jullie kapoen,

Jo

En een beetje extra liefde voor mijn Lumen-schatjes,
Hope y’all had a wonderfull Saturday night & enjoy that mellow Sunday :D

xx

10-03-2013, 10:30 Geschreven door Jo Lodewijckx  

• mijn laptop is naar de kloten :(
• het verkeer is hier gestoord, wel kicken om met de scooter tussen de bussen door te vlammen (geen zorgen ouders, we zijn voorzichtig! en ik heb een helm)
• het eten is soms zeer matig, soms supergoed, maar altijd goedkoop (zal nog wel even duren voor we weten welke gerechten we precies moeten bestellen, momenteel laat ik de uitbaters van het kraampje altijd kiezen of wijs ik naar iemand anders zijn bord)
• mensen ontvangen ons overal supervriendelijk
• sigaretten aan een euro, damn
• heb me een paar Crocs aangeschaft. #SWAG
• ik laat men 'baard' groeien, vrij tot zeer hilarisch zicht
• mijn muskietennet is te klein en ik sta dus vol beten
• qwerty toetsenborden zijn matig (waar staan die accenten dan?)
• alles gaat hier ontzettend traag, vergaderingen duren 5 uur voor iets wat in Belgie op een halfuurtje afgehandeld zou zijn. (love it)
• naft kost 40 eurocent per liter, bier een euro voor een 33er
• met de oude generatie kunnen we nederlands praten! :D (kolonie van nederland)

08-03-2013, 00:00 Geschreven door Jo Lodewijckx