Hier zijn we met ons eerste bericht rechtstreeks uit India!
Dag 0:
Na een reis van meer dan 24 uur met 3
vliegtuigen en een helse autorit zijn we aangekomen in het IIMC. Al op het
eerste vliegtuig werden we in de Indische stemming gebracht door stewardessen
met kleurrijke pakjes en korte hoofddoekjes. Op iedere vlucht kregen we een
maaltijd en tot onze o-zo-grote-verrassing bestonden avondeten, lunch en
ontbijt uit rijst met kip en curry. Enkel bij het ontbijt besloten we de kip in
te ruilen voor vers fruit na verschillende waarschuwingen om nooit, never, maar
dan ook echt nooit iets van eten te bestellen waar er spicy in de naam
staat. Anne had nog nooit zo ver
gevlogen en was dan ook helemaal verrast door de luxe van de vliegtuigen met
films, Amerikaanse series, moderne hitlijsten en verschillende spelletjes.
Iemand is plots veel minder geïnteresseerd
in het reizen met reisbussen Na een tussenstop in Dubai en New Delhi
waren we door de nacht heen gevlogen en ondanks dat we uren gezeten hadden
zagen we iedere stoel als een kans om wat slaap in te halen. Op de luchthaven van
Kolkata werden we opgewacht door een man met de gemakkelijkste job van heel
India, namelijk 2 blonde en blanke meisjes vinden in een gebouw waar enkel
Indiërs rondlopen. Op ons laatste vliegtuig waren wij al de enige
bleekscheten. We stapten uit de airco-gekoelde
inkomhal en werden overvallen door de vochtige hitte die meteen in uw kleren
kruipt en zorgt dat deze op een paar tellen helemaal nat zijn.
De autorit naar het IIMC was op zijn zachtst
gezegd te omschrijven als uniek en avontuurlijk, te meer aangezien Indiërs er
een speciaal verkeersreglement op na houden. Rijstroken, fietspaden en
voetpaden bestaan niet en iedereen loopt en rijdt en toetert om zich een weg te
banen door de menigte. Onderweg naar het IIMC maakte we een eerste keer kennis
met India. India is kleurrijk, beweeglijk en vol geluiden.
Wist-je-datjes:
Wist je dat
-
de meest behendige chauffeurs in
India wonen?
-
5 cm langs beide kanten meer dan
voldoende is om andere autos in te halen?
-
het niks uitmaakt of dit langs
links of langs rechts gebeurd?
-
ook de andere verkeersregels niet
zo bekend zijn bij de lokale bevolking?
-
Verkeerslichten optioneel zijn?
-
We desondanks geen doodsangsten
uitstonden omdat de teller zelden boven de 40 km/uur raakte
-
Alle Indiërs rijden met hun duim
op de toeter?
-
Deze dan ook zeer multifunctioneel
is?
-
Een druk op de toeter betekent:
Aan de kant dan haal ik u in!, Dat had je maar gedacht!, Sneller lopen
voetgangers!, alsook He kijk naar mij, ik heb een auto!?
Wat we willen zeggen: we zijn uiteindelijk toch
wel aangekomen. Het IIMC is nog wel een mooi gebouw. Echt zoals in de films. Ik
kan niet meer zeggen als: je moet het zien om het te snappen.
We werden verwelkomd door Bernali en zij
toonde ons onze kamer. De eerste 2 nachten zullen we slapen in de indoor
kliniek zelf, omdat de guesthouse nog vol zit. We zijn met 24 vrijwilligers
hier! Lekker veel! Spanjaarden, Italianen, een Deense en nog een paar andere
nationaliteiten waar we nog niet achter zijn. Onze kamer is een kamer van 2,5
bij 5 ongeveer, met 2 bedden in (lees: 4
poten en een houten plank, met daarop een dun dekentje als matras) en het
gewoonlijke traliewerk als raam.
We zijn meteen ingesprongen in de meeting van
maandagavond met de vrijwilligers, bij dr Sujit. Iedereen mocht zijn zegje doen
over de voorbije week, dus dat duurde lekker lang. Daarna gingen de
vrijwilligers terug naar de guesthouse en kregen wij nog een maaltijd voor we
ons eindelijk konden douchen en gaan slapen.
De vrouwen in de keuken zijn nog wat moeilijk
te begrijpen, maar na wat gebarentaal over het feit dat we niet wisten hoe de
maaltijden geregeld/betaald worden, kwam er een: YOU SHUT UP AND START EATING
RICE! PAY IS TOMORROW.
Ai-hai sir! En dus aten we rijst J
Wel lekker hoor.. met een soort van frietjes
bij en saus. En ze schepten gretig bij op
Nog wat wist-je-datjes over ons
verblijfsplaats:
-
Wist je dat we huisdiertjes
hebben? Leuke hagedisjes en hagedissen fleuren zowat elke kamer hier op.
Daarnaast is er nog een assortiment spinnen, muggen en andere insecten.
-
Ramen hier compleet nutteloos
zijn. Traliewerk en houten schotjes voldoen.
Dag 1:
Vandaag hebben we de andere vrijwilligers
gewoon een beetje gevolgd, omdat we nog niet echt een planning hadden. In de
voormiddag zijn we in de indoor gaan helpen om de parameters te nemen van
enkele patiënten die hier liggen. Met het weinige materiaal dat er ter
beschikking was en met behulp van de nodige gebarentaal is ons dat gelukt. Vlak
na de middag zijn we in het lokale winkeltje van het IIMC een sari gaan
uitkiezen. Deze saris worden gemaakt door de vrouwen in het naai-atelier en de
opbrengst gaat dus ook naar het project.
Wat een keuze!! Het was moeilijk kiezen tussen
de grote hoeveelheid fleurige en kleurige stofjes. Uiteindelijk heeft Anne een
rood-groene sari en Leen een paarse met goud. Fotos hiervan zullen later
ongetwijfeld verschijnen, want zondag moeten we immers in sari gaan eten bij
dr. Sujit en zijn familie.
Om 15u is Anne vertrokken naar een
voetbalwedstrijd tussen de kinderen van de school (die getraind worden door
mensen van Real Madrid) en de vrijwilligers. Op dat moment viel de regen met
bakken uit de lucht en het veld leek dus eerder op een zwembad. Zoals verwacht hebben de kinderen gewonnen.
Leen ging in tussentijd mee naar de outdoor in
Chukberia om een women-empowerment activiteit bij te wonen. Eerst kregen ze
uitleg over de werking van de microkredietbank. De women empowerment bestaat
uit vele groepen van telkens 11 vrouwen. Deze groep (groep 4 Mother theresa),
komt elke week 2 uren samen. Tijdens die uren bespreken ze de kranten en
magazines van de stad. De belangrijkste artikels worden uitgeknipt en in een
boek geplakt. Enkele keren per maand gaan zij naar de afgelegen dorpen en dan
vertellen zij aan de lokale vrouwen over deze artikels. Zo blijven de vrouwen
mee met wat er leeft in de maatschappij en in hun stad. Bovendien hebben ze 2
medisch-verantwoordelijke vrouwen. Zij krijgen 6 maanden lang opleiding (lees:
oefenen op de bijeenkomsten) om te leren hoe ze bloeddruk moeten meten en
temperatuur en dergelijke. Als er bij hun bezoek aan de dorpen enig medisch
probleem opduikt, dan kunnen zij als eerste aanspreekpunt dienen.
s avonds zijn we voor de eerste keer buiten
de indoor gaan eten, bij de welbekende Sugar Spice. De lekkere egg-rolls waren
een welgekomen afwisseling van de rijst, rijst en rijst.
Vanavond is onze laatste nacht in deze kamer,
morgen kunnen we verhuizen naar de guesthouse bij de andere vrijwilligers.
Zo.. dat was het voor nu.
Tot de volgende blog!
Tata!! (goodbye!!!)
P.S.: De foto's zijn:
Onze eerste kamer
Panorama van het indoor centrum (tevens uitzicht vanuit onze kamer)
groepsfoto van groep mother theresa op de women empowerment
oefenen met de bloeddrukmeter bij groep mother theresa
Hier een eerste bericht van A01 (of voor de goede verstaander: Anne Leen).
INDIA01 is onze blog waarop jullie het verhaal kunnen volgen van onze eerste trip naar India.
Voorlopig spreken wij nog vanuit België, maar dat zal niet lang meer duren.
Na een heel academiejaar voorbereiding is het binnen 4 weken eindelijk zo ver: wij stappen op het vliegtuig richting India!
Onze koffers zijn al voor een groot deel gepakt en staan lonkend langs ons bed te wachten (zie foto's).
De vaccinaties zijn geprikt, de paspoorten klaar, de visums aangevraagd,...
Voor nu wachten ons nog 3 weken vol super leuke examenstress en bachelor-beproevingen, maar daarna ligt het avontuur op ons te wachten.
Na enkele dagen afscheid nemen van familie en vriendjes & vriendinnetjes, vertrekken we op 5 juli vanuit Dusseldörf naar het zwoele, hete en natte India (dank u, moesson-seizoen).
We gaan daar stage lopen in het IIMC (Institute for Indian Mother and Child - http://www.iimcmissioncal.org).
We zullen het werk verderzetten van onze collega-klasgenoten die in april en mei reeds daar waren (http://studentsforkolkata.blogspot.in).
Dit zal onder andere betekenen dat we inspringen in de indoor en outdoor medische centra, maar ook lessen geven aan kinderen en vrouwen en zo hopen bij te dragen aan een betere toekomst voor deze kwetsbare groepen.
Wij staan alvast te popelen om te vertrekken!
Hopelijk komen we met evenveel goede ervaring thuis als onze voorgangers.
