Het dagelijkse doen en laten van een 28-jarige Antwerpse griet
09-04-2006
zaterdag 8 april
Moe gisteren, niet te doen. En toch laat ik me overhalen door V om een uurtje te gaan sparren. Altijd gezellig met V, eigenlijk meer salontennis dan iets anders. Beetje spelen, beetje babbelen, terug een beetje spelen. Leuk. En zo kwamen we op de Colruyt-man. Ze kende hem niet echt, maar eigenlijk vond ze het maar een rare kwiet, allé daar kwam het op neer. Of ik zijn nummer moest hebben. Goh, eigenlijk vind ik dat je een nummer altijd van de persoon in kwestie moet krijgen, al dat via via gedoe maakt de zaak alleen maar ingewikkeld. Nee dus. Maar omdat ik een sucker ben for love, en omdat ze mij kent, gaf ze hem toch maar, ingeval dat ik hem eens nodig zou hebben voor t één of t ander.
Vier uur deze nacht. S en G in een geanimeerd gesprek. k Ben blij dat ze eindelijk normaal met elkaar kunnen omgaan en tien minuten kunnen converseren zonder dat de scherpe opmerkingen over en t weer vliegen. Maar niemand schonk mij onverdeelde aandacht, met alle gevolgen van dien. Ik wil wel eens met je sparren, groetjes Colruyt-meisje. t Is erover, k weet het, maar t was sterker dan mezelf. Hij vond dat ik vroeg opstond, en ik had hem duidelijk wakker gemaakt. Slecht begin. k Probeerde hem uit te leggen dat ik eigenlijk een nachtvlinder ben, soms tegen wil en dank, maar toch. Hij kreeg koppijn van nachtvlinders, shit. Hij zoekt naar een evenwicht in zijn leven en tracht naar zijn ultieme vlinder. Visje? Ja waarschijnlijk wel. Dan nog even een prikje over mijn hautaine gedrag in de Colruyt, met een duidelijke allusie op het feit dat een griet zoals ik niet verlegen kan zijn. Ach, ik doe al geen moeite meer om anderen ervan te overtuigen, hij zal het straks wel merken. Ja, we gaan dus sparren binnen een uurtje. Raar. Ik heb al een heel beeld van hem gevormd en ben nu bang dat hij anders gaat zijn. Stom. Ach, als ik straks niet terug in mijn cocon kruip dan komt het wel goed zeker?
Het was plezant, heel plezant zelfs en toch heb ik een lastig gevoel hier vanbinnen. k Heb K gezien, van ver, heel ver, veel te ver eigenlijk. k Durfde er niet naartoe gaan. Belachelijk. Enkele weken geleden was hij gewoon K, de vriend van D en L, nu is hij K de lekkere jongen, en dat zorgt ervoor dat ik nu ineens bang ben van hem. Soit, hij stond daar dus, op een vijftal meter van mij, leuk te wezen en ik dacht ach, ik zie hem later wel. Niet dus. Daar stond ik met mijn mooie lingerie. Waar dat hij ineens naartoe was, Joost mag het weten. S2 was erbij. Altijd plezant met haar. Ik denk, nee k ben er bijna zeker van, dat ze nog zotter is dan mij. Proficiat trouwens, je hebt de weddenschap met verve gewonnen. Ze kreeg het ineens, ze wou naar de N. Ik en S volgden lijdzaam, niet dat het nu zo slecht is in de N., maar eigenlijk was het waar we waren ook wel oké. En wie kwam ik tegen in de N.? K1. Verdomme toch. Ik had hem al weken niet gezien, en eigenlijk was dat maar beter zo, want hij is, tja, anders. Mooi, heel mooi, en tegelijk zo lief, warm, open en eerlijk. Zelden heb ik me bij iemand direct zo goed gevoeld. Maar te jong, weeral te jong, en nog veel te zot. Hij stond aan de deur. Er naartoe gaan leek me zo net te, dus bleef ik maar in mijn hoekje plakken, smachtend kijkend, hopend dat hij de juiste deur zou kiezen. Niet dus. Hij verdween. En daar stond ik dan weer. Ik denk dat het makkelijker is dat ik alle Ks uit mijn wereld ban, veel makkelijker. En dus gingen wij maar weer naar de SS. C was daar en t was wel een fijn feestje vond hij. En stiekem hoopte ik dat ik dat K er nog ergens rond zou hangen, nope. De enige man van tel die er nog was, was T. Ik denk niet dat ik al iets over hem heb verteld. T is the one, mijn grote liefde. Diegene die van mijn hart een klein vergeetputje heeft gemaakt. Diegene die ervoor zorgt dat ik steeds naar dingen tracht die niet goed voor me zijn. Ach, ik weet wel dat ik voor mezelf verantwoordelijk ben, en niemand anders de schuld kan geven van mijn eigen stommiteiten, maar toch. Ik heb door de jaren geleerd mezelf in de hand te houden als hij in de buurt is. Koud zijn, hard, een masker opzetten, een muurtje optrekken. Makkelijk eens je het kan, heel makkelijk. En telkens ik hem zie, zet ik een steentje bij, onbewust, en tegelijk me er heel goed van bewust dat het die steentjes zijn die ervoor zorgen dat mannen, jongens, zoals K denken dat ik hen niet mag, terwijl dat helemaal zo niet is, ik slaag er gewoon niet in ze een eerlijke kans te geven.
Mannen en taal. Iets wat volgens mij niet goed samengaat. Deze morgen weer een berichtje gekregen van G. Wie zet wie op het verkeerde been?!?Wil je me niet omdat Ik zet hem helemaal niet op het verkeerde been. Ik snap ook niet waar dat hij nu weer ineens vandaan komt. Mars of zo denk ik. Soit, er volgde nog heel veel andere tekst waar ik niet goed van weet wat ik ermee aan moet. Ik heb nog niet geantwoord. Ik ben gewoon niet verliefd op hem, is dat nu zo moeilijk te verstaan? Ik zeg niet dat ik altijd verliefd moet zijn om het er eens van te pakken, integendeel, soms is het makkelijker als je het niet bent, maar eens je in het vriendenstadium bent, moet je naar mijn mening heel voorzichtig zijn. En misschien ben ik vorige zaterdag wel te ver gegaan, en heeft hij het over dat been, het been waar ik rond hing te dansen. Misschien was het dat wel? Maar zeg, als je jezelf en een ander nu ook al niet meer mag entertainen. Ik ben blij dat hij morgen niet mee uitgaat, echt. Soms heb ik geen behoefte aan al dat diepzinnig gepraat en dan ga ik echt zo van die dingen doen zoals rond iemands been dansen. Oppervlakkig bij momenten, dat verweet hij me ook. Nee, helemaal niet oppervlakkig, alleen moet je weten wanneer je moet zwijgen. En over ons moet hij zwijgen. We zijn vrienden, en daarmee basta. S, mijn soulmate, vroeg me trouwens of ze morgenavond met haar eigen wagen moet gaan. Waar ze dat nu weer vandaan haalt. Ik denk dat ze alludeert op K, mijn jonge, veel te jonge, lekkere kerel. Om eerlijk te zijn zou ik er mijn hand niet voor omdraaien, k heb zelf vandaag nieuwe lingerie gaan halen. Mooi, alleen is mijn broekje net iets te klein, klein beetje maar, maar toch. Afvallen tegen morgen zal niet lukken denk ik. Ach, eigenlijk heb ik het nog maar zelden meegemaakt dat iemand mijn lingerie aan een uitgebreide inspectie onderwerpt. K zal, naar zijn leeftijd te oordelen, daar helemaal geen tijd voor maken. Hoor mij, precies of ik zou het durven om hem mee te nemen. Nee, zo ben ik niet. Ach, we zien wel. Nu zit ik dus nog altijd met G in mijn maag. Ik vrees, zoals S ook al zei, dat hij toch een beetje verliefd op me is, maar ik weet echt niet wat ik nog meer kan zeggen dan dat het voor mij niet zo is. Hellup!
Vandaag in de tuin gewerkt. t Was er weer voor, hoewel de zon iedere keer ik me naar haar draaide, verdween. Ach, de zelfbruiner zal het ook wel doen zeker. Ik denk dat het jaren geleden is dat ik nog eens echt een paar uur achtereen heb zitten ploeteren. k Doe dat eigenlijk niet echt graag, hoewel het wel bevrijdend kan werken, denk ik. Vandaag niet. Er zijn stukjes af mijn nagels, en hoewel dat niet echt een wereldramp is, is het toch ook niet echt plezant. En k ben ongesteld. De eerste dag. Meestal heb ik er niet veel last van, maar het rommelt toch allemaal een beetje daar beneden. En ja, net dan, moet ik drie uur twijgjes en takjes gaan knippen, met een gebogen rug en een kniptang die altijd blijft hangen. De kniptang verwisselen met het goede exemplaar van mijn tuinman bleek niet veel te helpen, van zodra ik dat ding in mijn handen had, kreeg het dezelfde ziekte. k Heb dus nu rugpijn, en nog niet zon beetje ook, maar t gaat wel over. k Zou misschien eens kunnen leren van alles een beetje minder extreem te doen. Ik weet niet wanneer ik precies deze ziekte heb gekregen, misschien heb ik het altijd wel een beetje in me gehad, maar ik kan precies niets meer met mate doen. In de tuin werken is niet voor een uurtje, nee direct voor drie uur. Kuisen, nooit gewoon één kamer, nee direct een heel huis. Eten, soms niets, en dan ineens twee borden. Een chocolaatje tegelijk, dat is een onmogelijke zaak. Tennissen, nog zoiets. Jaren geen racket aangeraakt en nu speel ik in de winter een uur of zes per week, en in de zomer kan dit oplopen tot makkelijk vijftien uur. Geniet, maar met mate zeggen ze dan. Uitgaan, hetzelfde verhaal. Nooit gewoon een feestje attenderen zoals gewone mensen. Nee, altijd blijven plakken, andere, betere en vollere oorden opzoeken. Ik neem gewoon geen genoegen met een beetje, of een beetje normaal. Met mannen ben ik ook zo. Maanden niks en dan huppa ineens teveel om op te noemen. Ik heb er eigenlijk al mee leren leven, en probeer mezelf, ook al zal de buitenwereld hier niet veel van merken, te temperen als het nodig is. Maar nodig is relatief. Vrijdag is er weer een leuk feestje in t Antwerpse, en hoewel ik zou moeten denken we zullen het eens rustig aan doen, denk ik eigenlijk meer ik heb nood aan een goede portie sex, drugs and rock-and-roll to be continued
Net een mailtje gekregen van S2, zij en M, haar trouwe, maar ietwat ongeïnspireerde wederhelft hebben besloten er een punt achter te zetten. Wel, eigenlijk heeft zij besloten er een punt achter te zetten. Het is voorbij. De liefde is op, de passie is weg, graag zien ja, dat nog wel, maar da s niet genoeg vindt ze. En gelijk heeft ze. Denk ik. Want wanneer weet je wanneer je iemand graag genoeg ziet. Is er zoiets als een graadmeter? Gaan er lampjes branden wanneer je een aanvaardbaar niveau hebt bereikt? Of luidt er misschien een sirene? In ieder geval, ze heeft nu gekozen voor B2. Allemaal heel snel eigenlijk, maar wel eerlijk. Dat zei ze me, toen ik haar verschrikt opbelde, ze wil eerlijk zijn vanaf nu en eerlijk gezegd vond ik dat tijd worden. Iedereen kan een misstap begaan, en zelfs twee, maar op een bepaald moment moet je jezelf in vraag durven stellen. En dat heeft ze nu dus blijkbaar gedaan. Ik ben blij voor haar, en een beetje triest voor hem, want hij was echt wel een bijou. Vreemdgaan en durven kiezen, wel meerdere koppels in mijn omgeving worstelen hiermee. Zo is er S1 die twijfelt om haar huwelijk op te blazen of niet. Ze was verliefd op iemand anders, sterker nog, ze hield van hem en hij van haar, maar ook dat is nu allemaal niet meer zo perfect. En wat doe je dan? Ook B heeft dit allemaal al eens meegemaakt, alleen aan de andere kant. Ik ben niet het type van de lange duurzame relaties, en k heb er dan ook geen enkel idee van hoe graag je iemand kan zien (eigenlijk wel een beetje, maar da s een ander verhaal), maar ik denk wel dat ik eerlijk zou zijn en in de eerste plaats eerlijkheid zou verwachten, boven al de rest. S2 heeft lang dubbel spel gespeeld, niet één, twee of drie keer, nee, ontelbare keren. Ze kon het niet helpen, was verliefd, voelde zich aangetrokken, miste iets. Begrijpelijk. Ja misschien wel, maar langs de andere kant ook niet. Als je als single door het leven wil gaan, en dan bedoel ik al feestend, flirtend, uitspattend, doe het zoals ik, proper, niemand bewust kwetsen, geen verwachtingen scheppen als er geen zijn. Ook S1 speelt het spel voor mij niet altijd even netjes, maar het grote verschil met S2 zit erin dat ze er niet van geniet, integendeel, ze ziet af, en je mag jezelf niet pijnigen onder het mom van een ander niet te willen kwetsen, alles te laten zoals het is, de kerk letterlijk in het midden te houden. Soit, ik ben hier veel te diep aan het gaan. Naar mijn mening, en dat is een vreselijk egoïstische, moet je altijd je eigen geluk nastreven. Jij bent degene rond wie het draait (klinkt echt vreselijk, maar het is wel zo), en dat wil zeggen dat je soms keuzes moet maken. S2 heeft gekozen voor een (voorlopig) bestaan met B2, S1 moet nog een duwtje in de goede richting krijgen, maar ze komt er wel en B, B is gewoon blij dat ze niet single is, want toen ze vernam dat haar partner haar al enige tijd bedroog, was dat haar grootste probleem, nu was ze alleen, ze heeft daarom gekozen voor een onzeker bestaan met een partner die haar al meermaals kwetste, maar als dat haar gelukkig maakt, ben ik blij voor haar. Ieder zijn geluk!
Sommige dagen kunnen zo kleurloos zijn. Er gebeurt eigenlijk niks of toch niks relevant. Vandaag was zon dag. Hij kabbelde voort zonder één hoogtepunt. G heeft me weer verscheidene keren gebeld. Ik ben zijn pispaal, niet letterlijk, maar toch bijna. Hij wil weten wat te doen met S5, zijn skichick. Volgens mij is ze veel te braaf voor hem, maar ja wie ben ik? Ik heb hem gezegd dat hij maar eens een feestje moet geven, bij hem thuis, gewoon gezellig, enkele verwanten zielen in één ruimte. Iedereen brengt zijn eigen drank en eten mee, want hij heeft een cashflowprobleem, teveel cashflow vooral. Soit, een feestje dus, ter ere van mijn observatie van haar, S5. Mmm mummelde hij, misschien wel. En dan ineens, out of the blue, vroeg hij of ik hem niet kon helpen in zijn natuurlijke behoeften. Nog voor zijn zin af was begon ik al nee, nee, nee te brullen, dus eigenlijk weet ik niet of hij dat helpen nu echt zo letterlijk bedoelde als ik het interpreteerde. Wat is dat toch met mannen en seks? Uiteindelijk draait heel hun wereldje enkel daar rond, of zie ik het verkeerd. Er zullen natuurlijk uitzonderingen zijn, zoals B2, een vriend annex collega van S2, mijn voluptueuze, goedlachse, intelligente en aantrekkelijke vriendin. Enkele weken geleden stelde ze B2 aan me voor. Een klein, schriel mannetje met een schattig kopke, maar niet echt mijn ding. Sympathiek, dat wel, maar niet echt stomend sexy of zo. Er was niets aan de hand verzekerde ze me, gewoon vrienden, buddys, zoals ik en G. En zo hoorde het volgens mij ook. Allereerst woont ze samen, al is het geen rozengeur en maneschijn, uit respect voor je partner zet je niet teveel misstappen. En zij had al haar krediet al verspeeld. Bovendien denk ik dat ze hem letterlijk zou versmachten. Maar het omgekeerde is dus waar. Hij ziet haar graag, de tweede vrouw in zijn leven die hij echt bemind, en zij is verliefd zoals nooit tevoren, zei ze me. De vrouw die me de avond tevoren nog bezworen had dat het enkel vriendschap was, zei me nu nog maar eens goed na te denken over vriendschappen tussen mannen en vrouwen, het bestaat niet was haar duidelijke conclusie. En misschien heeft ze wel gelijk
Zaterdagnacht, altijd een feest. Ik was in de stemming, waarom weet ik eigenlijk niet, want er was nu niet zoveel om vrolijk over te zijn. Een examen dat toch niet helemaal schitterend was gegaan, zoveel pijn in mijn arm dat ik mijn training had moeten staken, en niet echt een hot date in het vooruitzicht, hoewel veel vrouwen zouden willen ruilen met mij, denk ik. G was weer van de partij. En hoewel hij van zichzelf vond dat hij er wat fleps, moe en geïrriteerd uitzag, vond ik hem toch wel meer dan oké. De vrouwen in onze omgeving ook. We zouden wel goed zijn samen, denk ik dan, maar ja, het is er niet. Jammer. Bovendien is hij bij momenten zo geschift dat ik nu al weet dat zijn bij tijde onmogelijke gedrag een pijnpunt zou vormen. En hij is te hard op zoek en wil vader worden, iets wat niet direct in mijn agenda past, moeder worden dan. Mijn theorie is, en die gaat volledig tegen het spreekwoord in, wie zoekt die vindt niet. Liefde, verliefdheid, aantrekkingskracht is iets wat je overkomt. Tussen de rekken van de Colruyt bijvoorbeeld, of in een club, hoewel het daar steeds te betwijfelen valt hoe echt het allemaal is. Zo is er K, jong, beeldmooi lichaam, schattig kopke, intelligent. Ik zou zo voor hem kunnen vallen, maar op de één of andere manier hou ik het tegen. Een gedachteflits ging door me heen toen hij vanuit de massa naar me stond te staren. Neen, word nu niet verliefd op mij. De schattigheid in zijn ogen, het guitige en tegelijk die dromerige blik deden me het ergste vermoeden. Als ik de juiste interpretatie maak is het natuurlijk een immens compliment, welke oudere vrouw wil er nu geen toyboy van enkele jaren jonger. Wel ik. Ik weet dat daar gekwetsen gaan vallen, ik of hij. En eerlijk gezegd zou ik liever hebben dat hij mij kwetst dan andersom. De ervaring heeft me geleerd dat als je eenmaal tot in het binnenste van je hart geraakt bent, dat het dan nooit meer goed komt. Er versteend een stukje, letterlijk en figuurlijk. Jezelf verliezen in iemand wordt moeilijker, het wordt allemaal wat voorzichtiger dan voorheen, wat geremder, wat gereserveerder. Ik wil niet degene zijn die een ander hard maakt, die iemand verandert. Maar misschien ben ik wel zo naïef te denken dat ik dat kan?
Jaren geleden was 't dat ik nog eens in de winter/lente naar de zee was geweest. Lekker uitwaaien, een strand helemaal voor u alleen, je gedachten de vrije loop laten. Zaaaaalig! Er was maar één ding dat ik eigenlijk miste, een hondje. Bijna veertien jaar lang was hij de liefde van mijn leven. Blond, bruine trouwe kijkers en zo zacht als een pasgewassen schapentapijtje. Doefke. Nu is hij iets meer dan drie jaar dood en er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk. Hoe hij 's morgensvroeg bij me in bed kroop, hoe hij helemaal gek kon worden van een koekje, hoe hij het rook wanneer ik zuurkool at en wist dat hij de overschot mocht hebben, hoe hij me beschermde tegen "vreemde mannen" en hoe hij op het laatste helemaal aftakelde, incontinent werd, door zijn pootjes zakte van ouderdom, sleet en ziekte. Gehuild, tranen met tuiten, een verdriet zoals nooit tevoor, zelfs nu bollen de tranen over mijn kaken. Als hij een man was geweest, dan was ik met hem getrouwd, zonder twijfel. De liefde van mijn leven is niet meer. Hij staat hier nog wel in een potje op de kast, en soms heb ik het gevoel dat hij nog echt bij me is en over me waakt, maar toch ... Ik heb er al dikwijls aan gedacht om me een "nieuw" doefke aan te schaffen, maar diep in mijn hart weet ik dat er geen tweede zoals hij zal zijn. Hij die me zo begreep, het aanvoelde wanneer ik droevig was, me dan kwam dood knuffelen, en wanneer ik blij was kringetjes op zijn achterpoten sprong, van zot geluk. Ik mis hem zo ...
Vanavond een feestje in B., op dertig minuten van Antwerpen. k Heb wel zin, maar t is te ver. Stel je voor dat ik daar geen kat ken. Zo ben ik. Altijd bang dat ik niemand ga kennen, en k ken meestal heel den handel. En dan weer bang om iets te zeggen, als ik ze een tijdje niet gezien heb hé, want stel je voor dat ze mij niet meer kennen, of erger nog, dat ze gewoon niets met mij te maken willen hebben. Belachelijk. Pretentieus zeggen ze dan, ik ben pretentieus. Neeje, ik ben onzeker, das iets anders. Maar omdat ik er niet slecht uitzie gaat men ervanuit dat ik een strekenwijf ben, als ik lelijk was geweest dan was ik echt wel verlegen geweest, nu niet. Soit, k ben aan het afdwalen. Ik ga dus niet. En gelukkig dat het zo ver is, anders zou ik me toch weer laten verleiden. En als ik ga, dan slaap ik de auto, dat staat vast. Maar ik ga dus niet.
Vandaag gaan tennissen met S1, k heb nog een S vandaar, later meer daarover. t Ging weer slecht en het seizoen komt angstvallig dichterbij. Als ik zo doorga haalt mijn kader het begin echter niet, want amai ze vloog weer makkelijk uit men hand, een schande, zo driftig. Misschien van t weekend toch maar eens werk maken van maar niet met J. Bah.
Voor de rest kabbelt alles rustig voort. Bijna weekend, ja vandaag denk ik daar al aan. Erg hé. Zaterdagochtend wel nog eerst een vervelend examen gaan afleggen. Inhoud: de competenties die verbonden zijn aan de job. De vacature maakt me echter ook niet veel wijzer. Ach, we zien wel, vroeg gaan slapen en goed nadenken.
Ah ja, toch een kleine golf vandaag. G heeft gebeld, om een antwoord op zijn vraag te krijgen. G is onlangs gediagnosticeerd met ADHD, en soms denk ik dat ik dat overkrijg, want ik kan bij momenten zijn gedachtegang niet volgen en me er nog minder op concentreren. Ik weet zelfs niet meer precies wat ik heb gezegd. k Weet nog wel dat ik gezegd heb wanneer ik hem precies wou, want er is wel zon moment geweest, en wanneer dat het gestopt is, ongeveer tien minuten later. Hij denkt dat hij dat proces terug kan omdraaien, ik weet dat het niet zo is. Hij is trouwens een centimeter kleiner, en ik hou niet van kleinere mannen, buiten enkele uitzonderingen, maar dat heeft meer met ofwel echte liefde of echte hormonen te maken, en niet met echte vriendschap, voorlopig dan toch.
Vandaag nog duidelijk de naweeën van het weekend. Mijn hoofdpijn is gelukkig wel over, maar dat heeft me wel bijna een liter cola gekost, een pak frieten met een hoop mayonaise en ketchup en chocolade, hoewel ik denk dat laatste meer ter compensatie van iets anders was. Morgen weer boebelen en zagen dat ik ben bijgekomen.
Gisteren nog smsjes gekregen van J. en G.
Eerst J. Vorig jaar had ik in een vlaag van zinsverbijstering eens beweerd dat ik wel een vaste relatie wou met hem. Ik en vaste relatie, sowieso al een contradictie in terminis, en met hem helemaal. Het schoolvoorbeeld van de ideale schoonzoon. Ruitenhemd, propere jeans, degelijk IQ en diploma, proper gewassen, ook achter zijn oren, hoewel ik dat niet echt uitgetest heb. Het tegenovergestelde van al dat crapuul van ervoor zeg maar. Maar hij wilde niet. Waarschijnlijk omdat ik niet de ideale schoondochter ben, maar soit, daar hebben we het later nog wel over. Meneer wilde liever vrij zijn. Iedereen zijn keus, mijn motto en een waarheid als een koe. En nu blijft hij me smsen, bellen, vragen om samen dingen te doen. Ik zou denken, allé ik ben natuurlijk een vrouw en misschien iets anders ingesteld, maar als ik éénmaal met iemand in bed heb gelegen, mijn vinger in bijna, ik zeg dus wel degelijk bijna, elk gat heb gestoken en de ander zich zou omdraaien om te gaan slapen, dat ik daar dan niet meer als een zotteke zou achter lopen. Hij denkt dus blijkbaar anders. k Versta het niet. Hoe dan ook, als het de laatste vent op deze planeet was, dan deed ik het nog liever zelf, lange nagels of niet.
En dan G. In detail ga ik niet treden, k weet niet hoeveel paginas ik hier heb, maar da s wel ne speciale tiep zoals we hier in Antwerpen zeggen. Dan wilt hij me wel, dan weer niet, dan wilt hij mijn beste vriendin, dan weer niet, dan valt hem weer op één of ander ski-grietje, dan weer ik, Vermoeiend. Nu vraagt hij zich weer af wanneer hij definitief weet dat hij me niet kan krijgen. Waarschijnlijk weer een reactie op wat ik zaterdagnacht met mijn niet meer zon nuchter verstand heb gezegd. k Kan niet antwoorden, want k heb geen krediet meer, makkelijk, want k weet bij god niet wat te zeggen. Als je uw tong in mijne mond steekt, en ik bijt zo hard totdat ze los hangt?
Amai, koppijn man, niet te doen. Maar weer voor één ding goed, in de zetel hangen, letterlijk. Teveel vodka, te weinig water, en vooral dat één glas champagne was er teveel aan. t Was wel gezellig, niet extatisch, maar weer laat genoeg, en het uurverschil is geen excuus. En te braaf ook, veel te braaf. Als ik anderen bezig zie, ben ik bijna een non. Jongens toch. En ik had zon zin
Langzaam wakker worden, heel belangrijk en dikwijls zwaar onderschat. Tegenwoordig leeft iedereen zo gejaagd, volgens mij is de trend van slow living niet geheel belachelijk.
Ik heb om drie uur afgesproken met B. Lang geleden dat ik haar gezien heb, we hebben wel wat bij te praten. Denk ik. Tijd genoeg om een lange en hete douche te nemen. Alles ontharen. Scrub op mijn minder gevoelige delen. Voor mezelf, neem ik me maar voor. En dan huppa mijn kruk in en richting S., toch wel een dikke twintig minuten rijden van Antwerpen. Hopelijk heeft ze iets interessant te vertellen.
Hier zit ik dan met mijn blog, eigenlijk mijn dagboek. Wel pretentieus dat ik denk dat het anderen een moer interesseert wat ik doe, waaraan ik aan denk, wat mijn fantasieën, wensen en dromen zijn.
Welkom in mijn soms heel fucked-up wereldje, en men soms zo doodnormaal bestaan. Wat is er essentieel te weten van mij. Wel ik ben 28, bijna 29 (k mag er niet aan denken), vrouwelijk, single (bewust, behalve tijdens mijn eisprong), knap naar t schijnt (maar schoonheid wordt zwaar overschat), lang, groene ogen, bruin lang haar, niet mager, niet dik, rondingen op de juiste plaatsen (ook naar t schijnt). Ik tennis, veel, te veel, volgens mijn lichaam en das niet naar t schijnt. Voor de rest ben ik een echte partygirl, een weekend overslagen is als me opsluiten in een zwarte kooi in t midden van de Sahara, zonder water wel te verstaan. Allé das misschien lichtjes overdreven, en een beetje zielig, maar ik heb die uitlaatklep, dat fake wereldje echt nodig. Even zijn wie je wil zijn, en rechtstreeks, niet achter een pc-scherm, zoals sommigen doen Ik hou van de normale dingen, goede boeken, goed eten, goede muziek, en af en toe welgemeende rust. As a living, niet veel op t moment, rentenieren en carrièreopties overwegen. Ik twijfel nog tussen het verkopen van mijn ziel of lichaam
Neen, uw blog moet niet dagelijks worden bijgewerkt. Het is gewoon zoals je het zélf wenst. Indien je geen tijd hebt om dit dagelijks te doen, maar bvb. enkele keren per week, is dit ook goed. Het is op jouw eigen tempo, met andere woorden: vele keren per dag mag dus ook zeker en vast, 1 keer per week ook.
Er hangt geen echte verplichting aan de regelmaat. Enkel is het zo hoe regelmatiger je het blog bijwerkt, hoe meer je bezoekers zullen terugkomen en hoe meer bezoekers je krijgt uiteraard.
Het maken van een blog en het onderhouden is eenvoudig. Hier wordt uitgelegd hoe u dit dient te doen.
Als eerste dient u een blog aan te maken- dit kan sinds 2023 niet meer.
Op die pagina dient u enkele gegevens in te geven. Dit duurt nog geen minuut om dit in te geven. Druk vervolgens op "Volgende pagina".
Nu is uw blog bijna aangemaakt. Ga nu naar uw e-mail en wacht totdat u van Bloggen.be een e-mailtje heeft ontvangen. In dat e-mailtje dient u op het unieke internetadres te klikken.
