Het dagelijkse doen en laten van een 28-jarige Antwerpse griet
03-04-2006
zondag 2 april
Zaterdagnacht, altijd een feest. Ik was in de stemming, waarom weet ik eigenlijk niet, want er was nu niet zoveel om vrolijk over te zijn. Een examen dat toch niet helemaal schitterend was gegaan, zoveel pijn in mijn arm dat ik mijn training had moeten staken, en niet echt een hot date in het vooruitzicht, hoewel veel vrouwen zouden willen ruilen met mij, denk ik. G was weer van de partij. En hoewel hij van zichzelf vond dat hij er wat fleps, moe en geïrriteerd uitzag, vond ik hem toch wel meer dan oké. De vrouwen in onze omgeving ook. We zouden wel goed zijn samen, denk ik dan, maar ja, het is er niet. Jammer. Bovendien is hij bij momenten zo geschift dat ik nu al weet dat zijn bij tijde onmogelijke gedrag een pijnpunt zou vormen. En hij is te hard op zoek en wil vader worden, iets wat niet direct in mijn agenda past, moeder worden dan. Mijn theorie is, en die gaat volledig tegen het spreekwoord in, wie zoekt die vindt niet. Liefde, verliefdheid, aantrekkingskracht is iets wat je overkomt. Tussen de rekken van de Colruyt bijvoorbeeld, of in een club, hoewel het daar steeds te betwijfelen valt hoe echt het allemaal is. Zo is er K, jong, beeldmooi lichaam, schattig kopke, intelligent. Ik zou zo voor hem kunnen vallen, maar op de één of andere manier hou ik het tegen. Een gedachteflits ging door me heen toen hij vanuit de massa naar me stond te staren. Neen, word nu niet verliefd op mij. De schattigheid in zijn ogen, het guitige en tegelijk die dromerige blik deden me het ergste vermoeden. Als ik de juiste interpretatie maak is het natuurlijk een immens compliment, welke oudere vrouw wil er nu geen toyboy van enkele jaren jonger. Wel ik. Ik weet dat daar gekwetsen gaan vallen, ik of hij. En eerlijk gezegd zou ik liever hebben dat hij mij kwetst dan andersom. De ervaring heeft me geleerd dat als je eenmaal tot in het binnenste van je hart geraakt bent, dat het dan nooit meer goed komt. Er versteend een stukje, letterlijk en figuurlijk. Jezelf verliezen in iemand wordt moeilijker, het wordt allemaal wat voorzichtiger dan voorheen, wat geremder, wat gereserveerder. Ik wil niet degene zijn die een ander hard maakt, die iemand verandert. Maar misschien ben ik wel zo naïef te denken dat ik dat kan?
Jaren geleden was 't dat ik nog eens in de winter/lente naar de zee was geweest. Lekker uitwaaien, een strand helemaal voor u alleen, je gedachten de vrije loop laten. Zaaaaalig! Er was maar één ding dat ik eigenlijk miste, een hondje. Bijna veertien jaar lang was hij de liefde van mijn leven. Blond, bruine trouwe kijkers en zo zacht als een pasgewassen schapentapijtje. Doefke. Nu is hij iets meer dan drie jaar dood en er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk. Hoe hij 's morgensvroeg bij me in bed kroop, hoe hij helemaal gek kon worden van een koekje, hoe hij het rook wanneer ik zuurkool at en wist dat hij de overschot mocht hebben, hoe hij me beschermde tegen "vreemde mannen" en hoe hij op het laatste helemaal aftakelde, incontinent werd, door zijn pootjes zakte van ouderdom, sleet en ziekte. Gehuild, tranen met tuiten, een verdriet zoals nooit tevoor, zelfs nu bollen de tranen over mijn kaken. Als hij een man was geweest, dan was ik met hem getrouwd, zonder twijfel. De liefde van mijn leven is niet meer. Hij staat hier nog wel in een potje op de kast, en soms heb ik het gevoel dat hij nog echt bij me is en over me waakt, maar toch ... Ik heb er al dikwijls aan gedacht om me een "nieuw" doefke aan te schaffen, maar diep in mijn hart weet ik dat er geen tweede zoals hij zal zijn. Hij die me zo begreep, het aanvoelde wanneer ik droevig was, me dan kwam dood knuffelen, en wanneer ik blij was kringetjes op zijn achterpoten sprong, van zot geluk. Ik mis hem zo ...
Vanavond een feestje in B., op dertig minuten van Antwerpen. k Heb wel zin, maar t is te ver. Stel je voor dat ik daar geen kat ken. Zo ben ik. Altijd bang dat ik niemand ga kennen, en k ken meestal heel den handel. En dan weer bang om iets te zeggen, als ik ze een tijdje niet gezien heb hé, want stel je voor dat ze mij niet meer kennen, of erger nog, dat ze gewoon niets met mij te maken willen hebben. Belachelijk. Pretentieus zeggen ze dan, ik ben pretentieus. Neeje, ik ben onzeker, das iets anders. Maar omdat ik er niet slecht uitzie gaat men ervanuit dat ik een strekenwijf ben, als ik lelijk was geweest dan was ik echt wel verlegen geweest, nu niet. Soit, k ben aan het afdwalen. Ik ga dus niet. En gelukkig dat het zo ver is, anders zou ik me toch weer laten verleiden. En als ik ga, dan slaap ik de auto, dat staat vast. Maar ik ga dus niet.
Vandaag gaan tennissen met S1, k heb nog een S vandaar, later meer daarover. t Ging weer slecht en het seizoen komt angstvallig dichterbij. Als ik zo doorga haalt mijn kader het begin echter niet, want amai ze vloog weer makkelijk uit men hand, een schande, zo driftig. Misschien van t weekend toch maar eens werk maken van maar niet met J. Bah.
Voor de rest kabbelt alles rustig voort. Bijna weekend, ja vandaag denk ik daar al aan. Erg hé. Zaterdagochtend wel nog eerst een vervelend examen gaan afleggen. Inhoud: de competenties die verbonden zijn aan de job. De vacature maakt me echter ook niet veel wijzer. Ach, we zien wel, vroeg gaan slapen en goed nadenken.
Ah ja, toch een kleine golf vandaag. G heeft gebeld, om een antwoord op zijn vraag te krijgen. G is onlangs gediagnosticeerd met ADHD, en soms denk ik dat ik dat overkrijg, want ik kan bij momenten zijn gedachtegang niet volgen en me er nog minder op concentreren. Ik weet zelfs niet meer precies wat ik heb gezegd. k Weet nog wel dat ik gezegd heb wanneer ik hem precies wou, want er is wel zon moment geweest, en wanneer dat het gestopt is, ongeveer tien minuten later. Hij denkt dat hij dat proces terug kan omdraaien, ik weet dat het niet zo is. Hij is trouwens een centimeter kleiner, en ik hou niet van kleinere mannen, buiten enkele uitzonderingen, maar dat heeft meer met ofwel echte liefde of echte hormonen te maken, en niet met echte vriendschap, voorlopig dan toch.
Vandaag nog duidelijk de naweeën van het weekend. Mijn hoofdpijn is gelukkig wel over, maar dat heeft me wel bijna een liter cola gekost, een pak frieten met een hoop mayonaise en ketchup en chocolade, hoewel ik denk dat laatste meer ter compensatie van iets anders was. Morgen weer boebelen en zagen dat ik ben bijgekomen.
Gisteren nog smsjes gekregen van J. en G.
Eerst J. Vorig jaar had ik in een vlaag van zinsverbijstering eens beweerd dat ik wel een vaste relatie wou met hem. Ik en vaste relatie, sowieso al een contradictie in terminis, en met hem helemaal. Het schoolvoorbeeld van de ideale schoonzoon. Ruitenhemd, propere jeans, degelijk IQ en diploma, proper gewassen, ook achter zijn oren, hoewel ik dat niet echt uitgetest heb. Het tegenovergestelde van al dat crapuul van ervoor zeg maar. Maar hij wilde niet. Waarschijnlijk omdat ik niet de ideale schoondochter ben, maar soit, daar hebben we het later nog wel over. Meneer wilde liever vrij zijn. Iedereen zijn keus, mijn motto en een waarheid als een koe. En nu blijft hij me smsen, bellen, vragen om samen dingen te doen. Ik zou denken, allé ik ben natuurlijk een vrouw en misschien iets anders ingesteld, maar als ik éénmaal met iemand in bed heb gelegen, mijn vinger in bijna, ik zeg dus wel degelijk bijna, elk gat heb gestoken en de ander zich zou omdraaien om te gaan slapen, dat ik daar dan niet meer als een zotteke zou achter lopen. Hij denkt dus blijkbaar anders. k Versta het niet. Hoe dan ook, als het de laatste vent op deze planeet was, dan deed ik het nog liever zelf, lange nagels of niet.
En dan G. In detail ga ik niet treden, k weet niet hoeveel paginas ik hier heb, maar da s wel ne speciale tiep zoals we hier in Antwerpen zeggen. Dan wilt hij me wel, dan weer niet, dan wilt hij mijn beste vriendin, dan weer niet, dan valt hem weer op één of ander ski-grietje, dan weer ik, Vermoeiend. Nu vraagt hij zich weer af wanneer hij definitief weet dat hij me niet kan krijgen. Waarschijnlijk weer een reactie op wat ik zaterdagnacht met mijn niet meer zon nuchter verstand heb gezegd. k Kan niet antwoorden, want k heb geen krediet meer, makkelijk, want k weet bij god niet wat te zeggen. Als je uw tong in mijne mond steekt, en ik bijt zo hard totdat ze los hangt?
Amai, koppijn man, niet te doen. Maar weer voor één ding goed, in de zetel hangen, letterlijk. Teveel vodka, te weinig water, en vooral dat één glas champagne was er teveel aan. t Was wel gezellig, niet extatisch, maar weer laat genoeg, en het uurverschil is geen excuus. En te braaf ook, veel te braaf. Als ik anderen bezig zie, ben ik bijna een non. Jongens toch. En ik had zon zin
Langzaam wakker worden, heel belangrijk en dikwijls zwaar onderschat. Tegenwoordig leeft iedereen zo gejaagd, volgens mij is de trend van slow living niet geheel belachelijk.
Ik heb om drie uur afgesproken met B. Lang geleden dat ik haar gezien heb, we hebben wel wat bij te praten. Denk ik. Tijd genoeg om een lange en hete douche te nemen. Alles ontharen. Scrub op mijn minder gevoelige delen. Voor mezelf, neem ik me maar voor. En dan huppa mijn kruk in en richting S., toch wel een dikke twintig minuten rijden van Antwerpen. Hopelijk heeft ze iets interessant te vertellen.
Hier zit ik dan met mijn blog, eigenlijk mijn dagboek. Wel pretentieus dat ik denk dat het anderen een moer interesseert wat ik doe, waaraan ik aan denk, wat mijn fantasieën, wensen en dromen zijn.
Welkom in mijn soms heel fucked-up wereldje, en men soms zo doodnormaal bestaan. Wat is er essentieel te weten van mij. Wel ik ben 28, bijna 29 (k mag er niet aan denken), vrouwelijk, single (bewust, behalve tijdens mijn eisprong), knap naar t schijnt (maar schoonheid wordt zwaar overschat), lang, groene ogen, bruin lang haar, niet mager, niet dik, rondingen op de juiste plaatsen (ook naar t schijnt). Ik tennis, veel, te veel, volgens mijn lichaam en das niet naar t schijnt. Voor de rest ben ik een echte partygirl, een weekend overslagen is als me opsluiten in een zwarte kooi in t midden van de Sahara, zonder water wel te verstaan. Allé das misschien lichtjes overdreven, en een beetje zielig, maar ik heb die uitlaatklep, dat fake wereldje echt nodig. Even zijn wie je wil zijn, en rechtstreeks, niet achter een pc-scherm, zoals sommigen doen Ik hou van de normale dingen, goede boeken, goed eten, goede muziek, en af en toe welgemeende rust. As a living, niet veel op t moment, rentenieren en carrièreopties overwegen. Ik twijfel nog tussen het verkopen van mijn ziel of lichaam
Neen, uw blog moet niet dagelijks worden bijgewerkt. Het is gewoon zoals je het zélf wenst. Indien je geen tijd hebt om dit dagelijks te doen, maar bvb. enkele keren per week, is dit ook goed. Het is op jouw eigen tempo, met andere woorden: vele keren per dag mag dus ook zeker en vast, 1 keer per week ook.
Er hangt geen echte verplichting aan de regelmaat. Enkel is het zo hoe regelmatiger je het blog bijwerkt, hoe meer je bezoekers zullen terugkomen en hoe meer bezoekers je krijgt uiteraard.
Het maken van een blog en het onderhouden is eenvoudig. Hier wordt uitgelegd hoe u dit dient te doen.
Als eerste dient u een blog aan te maken- dit kan sinds 2023 niet meer.
Op die pagina dient u enkele gegevens in te geven. Dit duurt nog geen minuut om dit in te geven. Druk vervolgens op "Volgende pagina".
Nu is uw blog bijna aangemaakt. Ga nu naar uw e-mail en wacht totdat u van Bloggen.be een e-mailtje heeft ontvangen. In dat e-mailtje dient u op het unieke internetadres te klikken.
