Op een dag had Jezus een moeilijk gesprek.
Er waren mensen die vertelden:
als je er maar voor zorgt dat je alles doet wat in de wet staat,
dan verdien je eeuwig gelukkig te worden.
Maar Jezus probeerde hen te laten verstaan
dat dat niet genoeg is,
want dat je extra moeite kan doen
arme en zieke mensen helpen, bijvoorbeeld.
Altijd, heel je leven zal je jouw best doen
voor het geluk van andere mensen.
Om dat beter uit te leggen vertelde hij dit verhaal:

Er waren eens tien bruidmeisjes.
Zoals ze dat gewoon waren in hun streek
gingen zij 's nachts op stap met lampen in de hand.
Dat deden zij zo want ze wisten dat de toekomstige bruidegom
te voet een lange reis maakte van zijn dorp
naar het dorp van de bruid.
De meisjes wisten het en zij gingen met hun lampen de bruidegom tegemoet.
Vijf van hen dachten na en vijf waren niet zo verstandig geweest.
Want de domme hadden wel hun lampen,
maar geen brandolie om het vuur in de lamp aan te houden.
De verstandige bruidsmeisjes namen wel olie mee in kruiken.
Het duurde lang, de reis van de bruidegom duurde precies langer dan verwacht.
De meisjes dommelden allemaal in, ze vielen in een diepe slaap.
Maar midden in de nacht klonk er geroep:
"Daar komt de bruidegom! Ga naar hem toe!''
Toen stonden alle meisjes op en maakten hun lampen in orde.
De domme zeiden tegen de verstandige:
"Geef ons van jullie olie, want onze lampen gaan uit."
Maar de verstandige gaven ten antwoord:
"Nee, want dan is er misschien niet genoeg voor ons allemaal;
loop liever snel naar de winkel om olie te kopen."
Toen ze weg waren om te kopen, kwam de bruidegom,
en de meisjes die klaar stonden,
gingen met hem mee naar binnen voor de bruiloft,
en de deur ging dicht.
Later kwamen ook de andere meisjes en riepen:
"Heer, heer, doe open voor ons."
Maar hij antwoordde: "Ik verzeker jullie, ik ken jullie niet."

En toen zei Jezus er nog bij:
"Als je dus eeuwig gelukkig wilt zijn,
let dan altijd op, zorg dat je altijd klaar staat
want je kent dag noch uur dat de bruidegom komt..."

Goede Vader,
Gij hebt ons het geloof geschonken dat Jezus' Licht de duisternis verdrijft en dat ons in staat stelt de toekomst met vertrouwen tegemoet te zien. Herbevestig onze hoop wanneer wij in waakzaamheid verflauwen. Wakker in ons het vuur aan van de liefde die zichzelf niet zoekt en zo de ware wijsheid vindt. Dat vragen wij U door Jezus Christus, uw Zoon en onze Heer. Amen.

Mijn licht en mijn wijsheid is God.
Voor wie zou ik bang zijn ?
U bent het veilige huis van mijn leven.
Daarom ben ik niet bang.
Hoor, mij, God, als ik roep,
ontferm U over mij.
U hebt mij laten weten dat ik U moet zoeken,
om te begrijpen hoe U mij aanziet
in Uw goddelijke liefde.
Laat mij niet los, God, blijf bij mij.
Zelfs al zouden mijn vader en moeder mij verlaten,
U neemt mij aan als Uw kind.
Ik wacht op U, Heer.
Ik wil sterk zijn, niet bang zijn.
Ik wacht op U.

Er zou nogal wat drukte zijn ! Bloemen in de kerk, licht, feestmuziek, zenuwachtig pratende en lachende mensen, luidsprekers buiten aan de kerk, want die zou te klein zijn voor iedereen ...
Maar het is niet zo ... we zitten precies allemaal in de kerk te wachten, ... veel mensen zijn thuis gebleven.
En toch is Jezus er. Blijf dus op hem wachten. Jezus wil immers altijd komen. Hij klopt altijd op de deur van ons hart. Bidden wij tot hem, zitten wij op hem te wachten ?
Wij hopen dat Jezus komt bij ieder van ons want dan zou het feest zijn in het hart van alle mensen, en dan zou veel leed ineens verdwenen zijn!
Laten wij dus samen komen en hier aan het altaar samen wachten, bidden en zingen bij de kaarsjes hier op het altaar. Het zijn kleine lichtjes, deze kaarsjes, die branden omdat wij wachten op Jezus. Laten wij waakzaam zijn, en wachten want Jezus komt. Wij geloven immers dat Jezus verrezen is en dat hij voor ons allemaal terug komt: nu, als wij ons hart voor hem open zetten, later, als wij nog meer in hem geloven en ons nog gelukkiger kunnen voelen, en na ons leven hier op aarde, als wij eens bij Jezus zullen leven.

Toen zei Jezus tegen de menigte en zijn leerlingen: `Op de stoel van Mozes hebben de schriftgeleerden en de farizeeën plaatsgenomen. Doe en onderhoud daarom alles wat ze u zeggen, maar handel niet naar hun daden. Zelf doen ze niet wat ze zeggen. Ze bundelen zware en ondraaglijke lasten en leggen die de mensen op de schouders, maar willen er zelf geen vinger naar uitsteken. Alles wat ze doen, doen ze om door de mensen gezien te worden. Want ze maken hun gebedsriemen breed en hun kwasten groot, ze zijn uit op de ereplaats bij de maaltijden en de voornaamste zetels in de synagogen, en willen op de markt graag gegroet en door de mensen rabbi genoemd worden. Maar laat u zich geen rabbi noemen, want één is uw meester en u bent allemaal broeders. Noem ook niemand van u op aarde vader, want één is uw Vader, die in de hemel. Laat u ook geen leraar noemen, want één is uw leraar, de Messias. De grootste van u zal uw dienaar zijn. Wie zich verheft, zal vernederd worden, en wie zich vernedert, zal verheven worden.

Toen de farizeeën hoorden dat Hij de sadduceeën tot zwijgen had gebracht, kwamen ze bij elkaar en een van hen, een wetgeleerde, vroeg om Hem op de proef te stellen: `Meester, wat is het grootste gebod in de wet?' Jezus zei hem: `U zult de Heer uw God liefhebben met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand. Dat is het grootste en eerste gebod. Het tweede is daaraan gelijk: U zult uw naaste liefhebben als uzelf. Aan deze twee geboden hangen heel de Wet en de Profeten.'

Ik, Paulus, ben een mens zoals jullie.
ik wil Jezus navolgen,
hoe moeilijk het ook kan zijn.
Ik ondervind met vreugde
dat jullie ook de weg van Jezus gaan,
dat jullie echte vrienden zijt van elkaar in woord en daad.
Lieve mensen,
ga verder in de navolging van Jezus.
Breng vreugde overal waar je komt.
Steek de handen uit je mouwen,
kom op voor recht,
verdedig de kleinen en de zwakken,
dan wordt Jezus' boodschap echt waar
in de plaats waar je woont en werkt.

Onze vragen, God van mensen, kunnen U niet vreemd zijn, want gij weet dat onze overledenen ons lief en dierbaar waren en dat ook blijven zal.
Eens vernemen wij Uw antwoord misschien op al onze mensenvragen.
Zegen onze herinnering aan onze lieve doden. Houd hun naam levend in ons midden en laat hen wonen in uw 'vrede die alle begrip te boven gaat' en duren zal tot in de eeuwen der eeuwen Amen

Belangrijk bericht - Betalen in Euro niet langer mogelijk!

Eigen bericht - Het is voortaan helaas niet langer mogelijk om in Medjugorje te betalen in Euro of een andere vreemde munteenheid. Supermarkten, restaurants en souvenirwinkels mogen voortaan enkel nog handel drijven in de officiële munteenheid van Bosnië-Herzegovina, de Konvertibilna Marka (KM).

De wisselkoers van 1 KM = ongeveer 0,50 euro. Als muntcode voor de Mark kan u zowel KM als BAM tegenkomen. Beiden slaan op dezelfde, officiële munteenheid.

Een aantal handelszaken accepteert momenteel nog altijd vreemde munten, maar dit zal slechts duren totdat overheidsinspectie ingrijpt. De controles zijn stevig opgedreven. Verwacht wordt dat de regel ook in praktijk weldra veralgemeend zal zijn.

Pensionhouders aanvaarden wel nog steeds de euro als betaalmiddel maar wisselen naderhand zelf om in KM.

Voortaan heeft u als pelgrim de keuze:

- Ofwel neemt u Euro mee en wisselt ter plaatse om. De wisselkoers

ligt vast, de plaatselijke banken rekenen GEEN extra kosten voor

omwisseling van of naar Euro.

- Ofwel haalt u ter plaatse Mark uit de muur. Doe dit dan wel enkel in

Bosnië-Herzegovina. In Kroatië krijgt u Kuna. Ook de Kuna is niet

langer bruikbaar in Medjugorje! Voor het afhalen van geld uit de

automaat in het buitenland kunnen wel kosten aangerekend worden.

Hiervoor informeert u best eens bij uw bank.

U vindt hier een overzicht van geldautomaten in Medjugorje waar u

terecht kan met een VISA-kaart en hier een overzicht voor Maestro.

Het is niet mogelijk om in België of Nederland van tevoren KM te bestellen bij de bank en/of later weer in te leveren.

BRON,  http://www.bedevaart.net/

BOODSCHAP VAN 25 OKTOBER 2010

Lieve kinderen, 

Moge deze tijd voor u, een tijd van gebed zijn.  Mijn oproep, kleine kinderen, wil een oproep zijn om de weg naar bekering te volgen. Daarom,  bid en zoek de voorspraak van alle heiligen. Dat zij voor u een voorbeeld mogen zijn en een aansporing en een vreugde op weg naar het eeuwig leven. Dank U,  dat U aan mijn oproep gevolg hebt gegeven. 

UUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU

EIJK EN LÉONARD GEEN KARDINAAL: ‘NIET VERRASSEND’

Hilversum 21 oktober 2010 - Dat aartsbisschop Wim Eijk van Utrecht en aartsbisschop Léonard van Mechelen-Brussel op 20 november geen kardinaal worden, is allerminst verrassend. Dat zegt Vaticaan-kenner Stijn Fens vandaag tegenover katholieknederland.nl. Fens reageert daarmee op beweringen dat het opmerkelijk is dat paus Benedictus XVI de beide aartsbisschoppen van de Lage Landen heeft gepasseerd.

Simonis en Danneels

“De reden dat Eijk en Léonard niet op de lijst staan, is simpel. Hun voorgangers, de kardinalen Simonis en Danneels, zijn nog geen 80 jaar. In geval van overlijden van de paus zijn Simonis en Danneels dus nog gerechtigd om in een conclaaf een paus te kiezen. Het zou hoogst opmerkelijk zijn als er kardinalen uit een klein land van dezelfde bisschopszetel aan een conclaaf zouden deelnemen”, aldus Fens, wiens boek Vaticanië volgende maand verschijnt. 

New York

Fens wijst erop dat hetzelfde opgaat voor bijvoorbeeld de huidige aartsbisschoppen op belangrijke metropolitaanse zetels als New York, Rio de Janeiro en Toledo. “Hun voorgangers zijn kardinaal en nog geen 80, dus stemgerechtigd”, aldus Fens.

‘Zeer opmerkelijk’

Theoloog Erik Borgman zegt vandaag in Trouw dat hij het “zeer opmerkelijk” vindt dat mgr. Eijk is gepasseerd. “Iedereen had verwacht dat hij Eijk tot kardinaal zou worden verheven.” Prof. Borgman meent dat Eijk omstreden is en daarom overgeslagen zou kunnen zijn. “Onzin”, zegt Fens. “Paus Benedictus luistert niet zo vaak naar rumoer rond een persoon. Hij vaart zijn eigen koers. Zeker hierbij, want een kardinaalscreatie is een pauselijke gunst.”

UUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU

SYNOPSIS VAN DE TOESPRAAK VAN  PATER SVETOZAR  ofm

TE MEDJUGORJE OP 11 OKTOBER 2010.

De conferentie voor verscheidene Vlaamse groepen bedevaarders vond plaats  in het zogenaamde “gele gebouw” in Medjugorje.

“Beste mensen ik heet u allen van harte welkom. Als ik mij even mag voorstellen: ik ben pater Svetozar en ik ben  franciscaan en net zoals u allen ben ik ook een pelgrim!

Wie wil pelgrim zijn, voldoet aan een menselijke behoefte, een innerlijke noodwendigheid.

Sinds enige tijd is het aantal bedevaarders  dat naar  Medjugorje komt, explosief gegroeid. Vanop het ogenblik dat de verschijningen begonnen zijn, waren er reeds vele duizenden bedevaarders en ook nieuwsgierigen naar dit kleine onbeduidend dorpje gekomen, dat midden in het toenmalige communistisch Joegoslavië was gelegen. Als ge weet dat de communisten het  bestaan van God verwierpen, kunt u begrijpen dat vermeende verschijningen absoluut niet als aanvaardbaar werden geacht.  De leugens van de zieners en ziensters werden door de communistische machthebbers beschouwd als een provocatie en dus een bedreiging van het regime.  Bijeenkomsten in open lucht werden dan ook streng verboden en zeker “samenscholingen” die met religie en geloof te maken hadden.  De communisten konden amper tolereren dat de mensen in een kerk samen kwamen en ook in deze plan-economie was ook het kerkbezoek aan strikte regels onderworpen.  Op die manier konden de communisten ook de samenkomsten in het kerkgebouw van nabij controleren. Kerkbezoek werd dan ook door de trouwe parochianen ondergaan als een eerder gevaarlijke bedoening, want de communisten zagen iedere samenkomst, die niet communistisch getint was als een bedreiging voor het regime.  Samenkomsten die niet gepland waren en toegelaten door de machthebbers, waren dan ook strafbaar.

Maar, zoals eerder gezegd, beantwoordt op bedevaart gaan, aan een menselijke nood.  En in een onderdrukte en politiek gemarginaliseerde samenleving is deze nood erg groot.  De mensen trotseerden dan ook het gevaar en zij kwamen als vanzelfsprekend naar de plaats waar dingen aan het gebeuren waren, die het menselijk bevattingsvermogen te boven gingen.   Dit pelgrimeren was een antwoord op de voorheen vermelde  innerlijke nood.  Vele mensen voelden een intense honger naar het roepen  vanuit de hemel. De mensen die niet alleen oorlogsmoe, maar ook  communistisch moe  waren, hadden bitter weinig geluk gekend. Nu vonden zij rust en vrede in Medjugorje en zij bleven komen, soms van heel ver. In Las Vegas  zijn er ook mensen die op zoek zijn  naar geluk, het is een vergelijkbare impuls.

We mogen dan ook stellen dat plaatsen als Medjugorje en Las  Vegas om een identieke  reden worden bezocht!  Dit betekent echter niet dat alle mensen, datgene zullen vinden waar ze naar op zoek zijn. Mensen zijn immers niet geneigd om hun wensen af te stemmen op de realiteit.  Als mensen honger hebben,  krijgen ze soms een slang in plaats van vis. Maar een bedevaart kan iedere geestelijke honger stillen.

De vele pelgrims die in de begindagen naar  Medjugorje kwamen, gingen allemaal onmiddellijk naar de plaats waar het gebeuren plaats vond, namelijk de verschijningsberg. In de parochiekerk gebeurde er immers niets.

De communistische veiligheid verbood bijna onmiddellijk de samenkomsten op de berg.  De massa was aldus verplicht om samen te komen in de kerk.  Een plaats waar ze voorheen slechts omzichtig naar toe gingen, want de ‘rode’ politie hield zorgvuldig lijsten bij van kerkgangers, overal in het land.  De mensen waren niet meer gewoon om in een kerk te gaan bidden, ze voelden zich op die plaats een beetje verloren, niettegenstaande de sterke aantrekkingskracht van het devote.  De paters voelden de stijgende honger van de menigte en zij begonnen biecht te horen, eucharistie te vieren en spoorden aan tot het bidden van de Rozenkrans.

De Heilige Geest verleende de gezegende ogenblikken en de sacramenten werden tot heilig voedsel en dit is nu vandaag  na dertig jaar nog steeds zo. De meest belangrijke boodschap die de Gospa aan haar kinderen geeft in Medjugorje, is de oproep tot gebed.  De vraag luidt dan ook: “Hoe moeten we bidden?”

De vraag is zeker niet misplaatst want er is iets essentieels verkeerd aan ons gebed. Ons gebed is ernstig ziek.  Wij weten uit statistieken dat ondanks de verwereldlijking  van de samenleving,  toch circa  90% van het mensdom in een God gelooft.  Wij geloven wel in ‘iets’ maar tegelijkertijd bouwen we aan een gematerialiseerde wereld.

Daarin schuilt het grootste  probleem. De jeugd volgt de ouderen niet meer, zij is meer zelfstandig geworden en menen de wijsheid in pacht te hebben.  Wat is hiervan de reden?

De engel Gabriel  boodschapte aan Maria en “het Woord is vlees geworden”.  Dat betekent  de menswording.  Als men Maria ziet, ziet men God. Maria bidt op een zodanige wijze dat Zij iets  van God kan zien. Hierin schuilt  het mysterie van Haar gebed. Dat is het woord dat vlees wordt.  De Heilige Maagd wil dat wij op identieke wijze bidden.  Zij wil ons leiden in ons gebed zodat het Woord van God ook vlees wordt, in ons.

Christus was geen redenaar. Hij stierf in  stilte. Christus is de incarnatie van Gods Woord.  Christus is de volmaakte vervulling van Gods liefde. Dat is het wat ons gebed mist. Ons gebed mist de incarnatie van het Woord.     De wereld, onze kinderen hebben getuigen nodig, hebben heiligen nodig, hebben mensen nodig die bidden ... bidden zoals Maria bidt.

Mensen zijn in wezen niet, wat zij zelf veronderstellen te zijn.  Het is slechts wanneer uw naaste buur een biddende getuige in u ziet, dat je als  een gelovige christen wordt aanvaard, anders niet.

Als mijn geloof privaat is,  ben ik in feite een atheïst. Mijn geloof moet publiek zijn zoals ook het leven van Jezus publiek was. Zijn optreden was publiek, zijn lijden en sterven waren publiek. Een christen kan maar christen zijn als hij dat openlijk is.    Hoe leren bidden? Hoe leren geloven? Deze vragen vergen een antwoord omwille van onze kinderen, onze buren,…en omwille van God zelf. Hij zegt immers: “Als gij Mij niet erkent, dan zal ik u ook niet erkennen.”    Het antwoord op deze vragen ligt in het pelgrim zijn. Hoe bidden? Medjugorje is een les, een ervaring, een genade.

Uw dorst is uw verlangen naar hier te komen. Het is datgene, dat  u deed besluiten tijd vrij te maken, om  u in te schrijven voor de bedevaart.  Toch is het zo dat velen vlak voor het effectieve vertrek met een inwendige strijd geconfronteerd worden: “waarom ga ik nu daar toch naar toe?” Die strijd heeft met het wezen zelf van het gebed te maken. Gebed is namelijk niet gemakkelijk. Echt gebed wil zich innestelen in mijn leven, wil afstand doen van mijn gewoontes, wil mijn wil breken, wil bij wijze van spreken zelfs mijn botten breken, wil interfereren in mijn prioriteiten, mijn relaties, wil overal in mijn leven doordringen.  Gebed is storend!

Dan komen we naar Medjugorje en bestijgen we de berg.  Prins Filip van België  was hier en ik zei hem de berg op te gaan.  Daar had de man niet veel zin in.  Dan heb ik hem uitgelegd :  je moet dit doen, want ik kan je de smaak van een glas water niet uitleggen als je dorst hebt.  Je moet zelf proeven. Hij besteeg de berg  en was verheugd nadien over zijn ervaring. 

Gebed wil uw hele leven veranderen, uw lichaam en uw ziel.  Het moet ons lichaam, onze ziel en onze gedachten aanspreken.  De duivel blijft helemaal  op zijn gemak als ons gebed alleen maar spiritueel blijft. Dat is niet bedreigend voor hem, dat stoort hem niet. Wij moeten ons lichaam aan God geven als een gebed zoals Christus dat gedaan heeft. Het Woord moet vlees worden.   Wat betekent een bedevaart?

Een echte bedevaart, een echt gebed begint bij de sacramenten.  De moderne tendens is er één van: ”geloof aanvaarden we, maar tegen de  sacramenten zeggen we –neen-”.  Een mens kan slechts gelovig worden door  de sacramenten.  Het niet voldoende beleven (ontvangen)  van de sacramenten verklaart de huidige geloofscrisis.  In de sacramenten worden we immers getuigen. Zonder sacramenten zijn we atheïsten. God spreekt Zijn wil uit in de sacramenten. Ieder detail van ons geloof zit vervat in de sacramenten, den buiten de sacramenten is er geen geloof.   In wezen is er maar één sacrament: Jezus Christus. De zeven sacramenten vormen Zijn hart, Zijn lichaam. Jezus is niet te scheiden van de sacramenten. Indien we Hem afscheiden van de sacramenten is Jezus in ons dood en wij in Hem. We geloven dat we zonder priesters kunnen, maar dat is het einde van ons geloof. Onze bekommernis moet in de sacramenten liggen en daar hebben we priesters voor nodig.  De boodschap die Maria ons in Medjugorje  geeft is niet: “kom naar Medjugorje”, maar wel: “ga naar de sacramenten”.  Medjugorje zal ons dat leren.

Spreek na de bedevaart niet te veel over Medjugorje. Maar ga wel naar de mis, ontvang de  de sacramenten. Beleef die radicaal.  Dan zal God mirakels verrichten door U. De mensen moeten aan je leven zien, aan je lichaam zien dat je gelooft. Iedereen moet u naar  naar de mis zien gaan.

De grootste zonde van onze tijd is het wegvallen van de zondagsmis.  Dit is in wezen een abortuszonde: je wordt uit de het lichaam van Christus getrokken, uit de schoot van de Kerk, onze Moeder.  Als mijn lichaam niet het lichaam van Christus wordt, vorm ik een voedingsbodem voor de zonde. Dit is de basis van alle zonden in de wereld,  van de gekende abortuszonden, van de zonde van Judas, van alle zonden. De vernieuwing van de Kerk kan alleen via de sacramenten gebeuren.  Dat moet het doel van de bedevaart zijn.

Na de toespraak hadden de toehoorders de gelegenheid om vragen te stellen.

Vraag:  Als er geen mogelijkheid is om een H. Mis bij te wonen,  is dan  Mis op de TV geldig?

Neen.  Je moet getuigen, je moet laten zien dat je wil offeren om de heilige mis te kunnen bijwonen. We leven in een cultuur van excuses.  Excuses die geen andere functie hebben dan de secularisatie te voeden.  Beschouw deze tijd als een tijd van vervolging en inspireer je aan wat andere vervolgde christenen ervoor over hadden, om toch een mis te kunnen bijwonen.

Vraag:  Mogen gescheiden mensen de communie ontvangen?

Gods liefde vindt altijd een weg. Voor gescheiden mensen zal er een andere weg zijn. Gods kent geen beperking en een geestelijke communie zal ook voor deze mensen een genade zijn, Gods liefde zal de weg vinden.

Vraag: Is de handcommunie geen vorm van heiligschennis?

Onze vorige paus deelde ooit de communie uit, een dame bood haar handen aan om het Allerheiligste te ontvangen. De heilige Vader keerde zich naar de bisschop, die naast hem stond en hij vroeg: “is de handcommunie toegelaten in uw bisdom. De bisschop knikte ja en Paus Johannes Paulus II gaf de communie op de hand.

Commentaar: “ Wij hebben een gezegde in Belgie: “ Ge moet niet heiliger zijn dan de Paus!”

UUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU