Mijn licht en mijn wijsheid is God.
Voor wie zou ik bang zijn ?
U bent het veilige huis van mijn leven.
Daarom ben ik niet bang.
Hoor, mij, God, als ik roep,
ontferm U over mij.
U hebt mij laten weten dat ik U moet zoeken,
om te begrijpen hoe U mij aanziet
in Uw goddelijke liefde.
Laat mij niet los, God, blijf bij mij.
Zelfs al zouden mijn vader en moeder mij verlaten,
U neemt mij aan als Uw kind.
Ik wacht op U, Heer.
Ik wil sterk zijn, niet bang zijn.
Ik wacht op U.

Er zou nogal wat drukte zijn ! Bloemen in de kerk, licht, feestmuziek, zenuwachtig pratende en lachende mensen, luidsprekers buiten aan de kerk, want die zou te klein zijn voor iedereen ...
Maar het is niet zo ... we zitten precies allemaal in de kerk te wachten, ... veel mensen zijn thuis gebleven.
En toch is Jezus er. Blijf dus op hem wachten. Jezus wil immers altijd komen. Hij klopt altijd op de deur van ons hart. Bidden wij tot hem, zitten wij op hem te wachten ?
Wij hopen dat Jezus komt bij ieder van ons want dan zou het feest zijn in het hart van alle mensen, en dan zou veel leed ineens verdwenen zijn!
Laten wij dus samen komen en hier aan het altaar samen wachten, bidden en zingen bij de kaarsjes hier op het altaar. Het zijn kleine lichtjes, deze kaarsjes, die branden omdat wij wachten op Jezus. Laten wij waakzaam zijn, en wachten want Jezus komt. Wij geloven immers dat Jezus verrezen is en dat hij voor ons allemaal terug komt: nu, als wij ons hart voor hem open zetten, later, als wij nog meer in hem geloven en ons nog gelukkiger kunnen voelen, en na ons leven hier op aarde, als wij eens bij Jezus zullen leven.

Toen zei Jezus tegen de menigte en zijn leerlingen: `Op de stoel van Mozes hebben de schriftgeleerden en de farizeeën plaatsgenomen. Doe en onderhoud daarom alles wat ze u zeggen, maar handel niet naar hun daden. Zelf doen ze niet wat ze zeggen. Ze bundelen zware en ondraaglijke lasten en leggen die de mensen op de schouders, maar willen er zelf geen vinger naar uitsteken. Alles wat ze doen, doen ze om door de mensen gezien te worden. Want ze maken hun gebedsriemen breed en hun kwasten groot, ze zijn uit op de ereplaats bij de maaltijden en de voornaamste zetels in de synagogen, en willen op de markt graag gegroet en door de mensen rabbi genoemd worden. Maar laat u zich geen rabbi noemen, want één is uw meester en u bent allemaal broeders. Noem ook niemand van u op aarde vader, want één is uw Vader, die in de hemel. Laat u ook geen leraar noemen, want één is uw leraar, de Messias. De grootste van u zal uw dienaar zijn. Wie zich verheft, zal vernederd worden, en wie zich vernedert, zal verheven worden.

Toen de farizeeën hoorden dat Hij de sadduceeën tot zwijgen had gebracht, kwamen ze bij elkaar en een van hen, een wetgeleerde, vroeg om Hem op de proef te stellen: `Meester, wat is het grootste gebod in de wet?' Jezus zei hem: `U zult de Heer uw God liefhebben met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand. Dat is het grootste en eerste gebod. Het tweede is daaraan gelijk: U zult uw naaste liefhebben als uzelf. Aan deze twee geboden hangen heel de Wet en de Profeten.'

Ik, Paulus, ben een mens zoals jullie.
ik wil Jezus navolgen,
hoe moeilijk het ook kan zijn.
Ik ondervind met vreugde
dat jullie ook de weg van Jezus gaan,
dat jullie echte vrienden zijt van elkaar in woord en daad.
Lieve mensen,
ga verder in de navolging van Jezus.
Breng vreugde overal waar je komt.
Steek de handen uit je mouwen,
kom op voor recht,
verdedig de kleinen en de zwakken,
dan wordt Jezus' boodschap echt waar
in de plaats waar je woont en werkt.

Onze vragen, God van mensen, kunnen U niet vreemd zijn, want gij weet dat onze overledenen ons lief en dierbaar waren en dat ook blijven zal.
Eens vernemen wij Uw antwoord misschien op al onze mensenvragen.
Zegen onze herinnering aan onze lieve doden. Houd hun naam levend in ons midden en laat hen wonen in uw 'vrede die alle begrip te boven gaat' en duren zal tot in de eeuwen der eeuwen Amen

Belangrijk bericht - Betalen in Euro niet langer mogelijk!

Eigen bericht - Het is voortaan helaas niet langer mogelijk om in Medjugorje te betalen in Euro of een andere vreemde munteenheid. Supermarkten, restaurants en souvenirwinkels mogen voortaan enkel nog handel drijven in de officiële munteenheid van Bosnië-Herzegovina, de Konvertibilna Marka (KM).

De wisselkoers van 1 KM = ongeveer 0,50 euro. Als muntcode voor de Mark kan u zowel KM als BAM tegenkomen. Beiden slaan op dezelfde, officiële munteenheid.

Een aantal handelszaken accepteert momenteel nog altijd vreemde munten, maar dit zal slechts duren totdat overheidsinspectie ingrijpt. De controles zijn stevig opgedreven. Verwacht wordt dat de regel ook in praktijk weldra veralgemeend zal zijn.

Pensionhouders aanvaarden wel nog steeds de euro als betaalmiddel maar wisselen naderhand zelf om in KM.

Voortaan heeft u als pelgrim de keuze:

- Ofwel neemt u Euro mee en wisselt ter plaatse om. De wisselkoers

ligt vast, de plaatselijke banken rekenen GEEN extra kosten voor

omwisseling van of naar Euro.

- Ofwel haalt u ter plaatse Mark uit de muur. Doe dit dan wel enkel in

Bosnië-Herzegovina. In Kroatië krijgt u Kuna. Ook de Kuna is niet

langer bruikbaar in Medjugorje! Voor het afhalen van geld uit de

automaat in het buitenland kunnen wel kosten aangerekend worden.

Hiervoor informeert u best eens bij uw bank.

U vindt hier een overzicht van geldautomaten in Medjugorje waar u

terecht kan met een VISA-kaart en hier een overzicht voor Maestro.

Het is niet mogelijk om in België of Nederland van tevoren KM te bestellen bij de bank en/of later weer in te leveren.

BRON,  http://www.bedevaart.net/

BOODSCHAP VAN 25 OKTOBER 2010

Lieve kinderen, 

Moge deze tijd voor u, een tijd van gebed zijn.  Mijn oproep, kleine kinderen, wil een oproep zijn om de weg naar bekering te volgen. Daarom,  bid en zoek de voorspraak van alle heiligen. Dat zij voor u een voorbeeld mogen zijn en een aansporing en een vreugde op weg naar het eeuwig leven. Dank U,  dat U aan mijn oproep gevolg hebt gegeven. 

UUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU

EIJK EN LÉONARD GEEN KARDINAAL: ‘NIET VERRASSEND’

Hilversum 21 oktober 2010 - Dat aartsbisschop Wim Eijk van Utrecht en aartsbisschop Léonard van Mechelen-Brussel op 20 november geen kardinaal worden, is allerminst verrassend. Dat zegt Vaticaan-kenner Stijn Fens vandaag tegenover katholieknederland.nl. Fens reageert daarmee op beweringen dat het opmerkelijk is dat paus Benedictus XVI de beide aartsbisschoppen van de Lage Landen heeft gepasseerd.

Simonis en Danneels

“De reden dat Eijk en Léonard niet op de lijst staan, is simpel. Hun voorgangers, de kardinalen Simonis en Danneels, zijn nog geen 80 jaar. In geval van overlijden van de paus zijn Simonis en Danneels dus nog gerechtigd om in een conclaaf een paus te kiezen. Het zou hoogst opmerkelijk zijn als er kardinalen uit een klein land van dezelfde bisschopszetel aan een conclaaf zouden deelnemen”, aldus Fens, wiens boek Vaticanië volgende maand verschijnt. 

New York

Fens wijst erop dat hetzelfde opgaat voor bijvoorbeeld de huidige aartsbisschoppen op belangrijke metropolitaanse zetels als New York, Rio de Janeiro en Toledo. “Hun voorgangers zijn kardinaal en nog geen 80, dus stemgerechtigd”, aldus Fens.

‘Zeer opmerkelijk’

Theoloog Erik Borgman zegt vandaag in Trouw dat hij het “zeer opmerkelijk” vindt dat mgr. Eijk is gepasseerd. “Iedereen had verwacht dat hij Eijk tot kardinaal zou worden verheven.” Prof. Borgman meent dat Eijk omstreden is en daarom overgeslagen zou kunnen zijn. “Onzin”, zegt Fens. “Paus Benedictus luistert niet zo vaak naar rumoer rond een persoon. Hij vaart zijn eigen koers. Zeker hierbij, want een kardinaalscreatie is een pauselijke gunst.”

UUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU

SYNOPSIS VAN DE TOESPRAAK VAN  PATER SVETOZAR  ofm

TE MEDJUGORJE OP 11 OKTOBER 2010.

De conferentie voor verscheidene Vlaamse groepen bedevaarders vond plaats  in het zogenaamde “gele gebouw” in Medjugorje.

“Beste mensen ik heet u allen van harte welkom. Als ik mij even mag voorstellen: ik ben pater Svetozar en ik ben  franciscaan en net zoals u allen ben ik ook een pelgrim!

Wie wil pelgrim zijn, voldoet aan een menselijke behoefte, een innerlijke noodwendigheid.

Sinds enige tijd is het aantal bedevaarders  dat naar  Medjugorje komt, explosief gegroeid. Vanop het ogenblik dat de verschijningen begonnen zijn, waren er reeds vele duizenden bedevaarders en ook nieuwsgierigen naar dit kleine onbeduidend dorpje gekomen, dat midden in het toenmalige communistisch Joegoslavië was gelegen. Als ge weet dat de communisten het  bestaan van God verwierpen, kunt u begrijpen dat vermeende verschijningen absoluut niet als aanvaardbaar werden geacht.  De leugens van de zieners en ziensters werden door de communistische machthebbers beschouwd als een provocatie en dus een bedreiging van het regime.  Bijeenkomsten in open lucht werden dan ook streng verboden en zeker “samenscholingen” die met religie en geloof te maken hadden.  De communisten konden amper tolereren dat de mensen in een kerk samen kwamen en ook in deze plan-economie was ook het kerkbezoek aan strikte regels onderworpen.  Op die manier konden de communisten ook de samenkomsten in het kerkgebouw van nabij controleren. Kerkbezoek werd dan ook door de trouwe parochianen ondergaan als een eerder gevaarlijke bedoening, want de communisten zagen iedere samenkomst, die niet communistisch getint was als een bedreiging voor het regime.  Samenkomsten die niet gepland waren en toegelaten door de machthebbers, waren dan ook strafbaar.

Maar, zoals eerder gezegd, beantwoordt op bedevaart gaan, aan een menselijke nood.  En in een onderdrukte en politiek gemarginaliseerde samenleving is deze nood erg groot.  De mensen trotseerden dan ook het gevaar en zij kwamen als vanzelfsprekend naar de plaats waar dingen aan het gebeuren waren, die het menselijk bevattingsvermogen te boven gingen.   Dit pelgrimeren was een antwoord op de voorheen vermelde  innerlijke nood.  Vele mensen voelden een intense honger naar het roepen  vanuit de hemel. De mensen die niet alleen oorlogsmoe, maar ook  communistisch moe  waren, hadden bitter weinig geluk gekend. Nu vonden zij rust en vrede in Medjugorje en zij bleven komen, soms van heel ver. In Las Vegas  zijn er ook mensen die op zoek zijn  naar geluk, het is een vergelijkbare impuls.

We mogen dan ook stellen dat plaatsen als Medjugorje en Las  Vegas om een identieke  reden worden bezocht!  Dit betekent echter niet dat alle mensen, datgene zullen vinden waar ze naar op zoek zijn. Mensen zijn immers niet geneigd om hun wensen af te stemmen op de realiteit.  Als mensen honger hebben,  krijgen ze soms een slang in plaats van vis. Maar een bedevaart kan iedere geestelijke honger stillen.

De vele pelgrims die in de begindagen naar  Medjugorje kwamen, gingen allemaal onmiddellijk naar de plaats waar het gebeuren plaats vond, namelijk de verschijningsberg. In de parochiekerk gebeurde er immers niets.

De communistische veiligheid verbood bijna onmiddellijk de samenkomsten op de berg.  De massa was aldus verplicht om samen te komen in de kerk.  Een plaats waar ze voorheen slechts omzichtig naar toe gingen, want de ‘rode’ politie hield zorgvuldig lijsten bij van kerkgangers, overal in het land.  De mensen waren niet meer gewoon om in een kerk te gaan bidden, ze voelden zich op die plaats een beetje verloren, niettegenstaande de sterke aantrekkingskracht van het devote.  De paters voelden de stijgende honger van de menigte en zij begonnen biecht te horen, eucharistie te vieren en spoorden aan tot het bidden van de Rozenkrans.

De Heilige Geest verleende de gezegende ogenblikken en de sacramenten werden tot heilig voedsel en dit is nu vandaag  na dertig jaar nog steeds zo. De meest belangrijke boodschap die de Gospa aan haar kinderen geeft in Medjugorje, is de oproep tot gebed.  De vraag luidt dan ook: “Hoe moeten we bidden?”

De vraag is zeker niet misplaatst want er is iets essentieels verkeerd aan ons gebed. Ons gebed is ernstig ziek.  Wij weten uit statistieken dat ondanks de verwereldlijking  van de samenleving,  toch circa  90% van het mensdom in een God gelooft.  Wij geloven wel in ‘iets’ maar tegelijkertijd bouwen we aan een gematerialiseerde wereld.

Daarin schuilt het grootste  probleem. De jeugd volgt de ouderen niet meer, zij is meer zelfstandig geworden en menen de wijsheid in pacht te hebben.  Wat is hiervan de reden?

De engel Gabriel  boodschapte aan Maria en “het Woord is vlees geworden”.  Dat betekent  de menswording.  Als men Maria ziet, ziet men God. Maria bidt op een zodanige wijze dat Zij iets  van God kan zien. Hierin schuilt  het mysterie van Haar gebed. Dat is het woord dat vlees wordt.  De Heilige Maagd wil dat wij op identieke wijze bidden.  Zij wil ons leiden in ons gebed zodat het Woord van God ook vlees wordt, in ons.

Christus was geen redenaar. Hij stierf in  stilte. Christus is de incarnatie van Gods Woord.  Christus is de volmaakte vervulling van Gods liefde. Dat is het wat ons gebed mist. Ons gebed mist de incarnatie van het Woord.     De wereld, onze kinderen hebben getuigen nodig, hebben heiligen nodig, hebben mensen nodig die bidden ... bidden zoals Maria bidt.

Mensen zijn in wezen niet, wat zij zelf veronderstellen te zijn.  Het is slechts wanneer uw naaste buur een biddende getuige in u ziet, dat je als  een gelovige christen wordt aanvaard, anders niet.

Als mijn geloof privaat is,  ben ik in feite een atheïst. Mijn geloof moet publiek zijn zoals ook het leven van Jezus publiek was. Zijn optreden was publiek, zijn lijden en sterven waren publiek. Een christen kan maar christen zijn als hij dat openlijk is.    Hoe leren bidden? Hoe leren geloven? Deze vragen vergen een antwoord omwille van onze kinderen, onze buren,…en omwille van God zelf. Hij zegt immers: “Als gij Mij niet erkent, dan zal ik u ook niet erkennen.”    Het antwoord op deze vragen ligt in het pelgrim zijn. Hoe bidden? Medjugorje is een les, een ervaring, een genade.

Uw dorst is uw verlangen naar hier te komen. Het is datgene, dat  u deed besluiten tijd vrij te maken, om  u in te schrijven voor de bedevaart.  Toch is het zo dat velen vlak voor het effectieve vertrek met een inwendige strijd geconfronteerd worden: “waarom ga ik nu daar toch naar toe?” Die strijd heeft met het wezen zelf van het gebed te maken. Gebed is namelijk niet gemakkelijk. Echt gebed wil zich innestelen in mijn leven, wil afstand doen van mijn gewoontes, wil mijn wil breken, wil bij wijze van spreken zelfs mijn botten breken, wil interfereren in mijn prioriteiten, mijn relaties, wil overal in mijn leven doordringen.  Gebed is storend!

Dan komen we naar Medjugorje en bestijgen we de berg.  Prins Filip van België  was hier en ik zei hem de berg op te gaan.  Daar had de man niet veel zin in.  Dan heb ik hem uitgelegd :  je moet dit doen, want ik kan je de smaak van een glas water niet uitleggen als je dorst hebt.  Je moet zelf proeven. Hij besteeg de berg  en was verheugd nadien over zijn ervaring. 

Gebed wil uw hele leven veranderen, uw lichaam en uw ziel.  Het moet ons lichaam, onze ziel en onze gedachten aanspreken.  De duivel blijft helemaal  op zijn gemak als ons gebed alleen maar spiritueel blijft. Dat is niet bedreigend voor hem, dat stoort hem niet. Wij moeten ons lichaam aan God geven als een gebed zoals Christus dat gedaan heeft. Het Woord moet vlees worden.   Wat betekent een bedevaart?

Een echte bedevaart, een echt gebed begint bij de sacramenten.  De moderne tendens is er één van: ”geloof aanvaarden we, maar tegen de  sacramenten zeggen we –neen-”.  Een mens kan slechts gelovig worden door  de sacramenten.  Het niet voldoende beleven (ontvangen)  van de sacramenten verklaart de huidige geloofscrisis.  In de sacramenten worden we immers getuigen. Zonder sacramenten zijn we atheïsten. God spreekt Zijn wil uit in de sacramenten. Ieder detail van ons geloof zit vervat in de sacramenten, den buiten de sacramenten is er geen geloof.   In wezen is er maar één sacrament: Jezus Christus. De zeven sacramenten vormen Zijn hart, Zijn lichaam. Jezus is niet te scheiden van de sacramenten. Indien we Hem afscheiden van de sacramenten is Jezus in ons dood en wij in Hem. We geloven dat we zonder priesters kunnen, maar dat is het einde van ons geloof. Onze bekommernis moet in de sacramenten liggen en daar hebben we priesters voor nodig.  De boodschap die Maria ons in Medjugorje  geeft is niet: “kom naar Medjugorje”, maar wel: “ga naar de sacramenten”.  Medjugorje zal ons dat leren.

Spreek na de bedevaart niet te veel over Medjugorje. Maar ga wel naar de mis, ontvang de  de sacramenten. Beleef die radicaal.  Dan zal God mirakels verrichten door U. De mensen moeten aan je leven zien, aan je lichaam zien dat je gelooft. Iedereen moet u naar  naar de mis zien gaan.

De grootste zonde van onze tijd is het wegvallen van de zondagsmis.  Dit is in wezen een abortuszonde: je wordt uit de het lichaam van Christus getrokken, uit de schoot van de Kerk, onze Moeder.  Als mijn lichaam niet het lichaam van Christus wordt, vorm ik een voedingsbodem voor de zonde. Dit is de basis van alle zonden in de wereld,  van de gekende abortuszonden, van de zonde van Judas, van alle zonden. De vernieuwing van de Kerk kan alleen via de sacramenten gebeuren.  Dat moet het doel van de bedevaart zijn.

Na de toespraak hadden de toehoorders de gelegenheid om vragen te stellen.

Vraag:  Als er geen mogelijkheid is om een H. Mis bij te wonen,  is dan  Mis op de TV geldig?

Neen.  Je moet getuigen, je moet laten zien dat je wil offeren om de heilige mis te kunnen bijwonen. We leven in een cultuur van excuses.  Excuses die geen andere functie hebben dan de secularisatie te voeden.  Beschouw deze tijd als een tijd van vervolging en inspireer je aan wat andere vervolgde christenen ervoor over hadden, om toch een mis te kunnen bijwonen.

Vraag:  Mogen gescheiden mensen de communie ontvangen?

Gods liefde vindt altijd een weg. Voor gescheiden mensen zal er een andere weg zijn. Gods kent geen beperking en een geestelijke communie zal ook voor deze mensen een genade zijn, Gods liefde zal de weg vinden.

Vraag: Is de handcommunie geen vorm van heiligschennis?

Onze vorige paus deelde ooit de communie uit, een dame bood haar handen aan om het Allerheiligste te ontvangen. De heilige Vader keerde zich naar de bisschop, die naast hem stond en hij vroeg: “is de handcommunie toegelaten in uw bisdom. De bisschop knikte ja en Paus Johannes Paulus II gaf de communie op de hand.

Commentaar: “ Wij hebben een gezegde in Belgie: “ Ge moet niet heiliger zijn dan de Paus!”

UUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU

Oktober 2010.

UUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU

PREEK ERGENS IN LIMBURG “ BIDDEN!”

In Medjugorje vraagt Onze Lieve Vrouw reeds  vele, vele, vele malen om te bidden ... Lees daarom het  hierna volgend, en erg toepasselijk sermoen.

Dierbare broeders en zusters,

Zowel in het evangelie als in de 1^ste lezing hoorden we de noodzaak om te bidden. In elke godsdienst wordt er gebeden. Gebed is in relatie treden met God. Vooral in het Christendom heeft het bidden een voorname rol, want de almachtige God heeft Zich geopenbaard in Jezus Christus die zijn leerlingen heeft leren bidden en zelf ook veel bad.  Soms kunnen we ons laten ontmoedigen, wanneer we geen verhoring menen te krijgen. Nochtans, Jezus spoorde zijn leerlingen aan om stééds te bidden en daarin niet te versagen. Daarmee bedoelt Hij dat we, zoals in het voorbeeld van de weduwe, niet mogen opgeven als we schijnbaar niet onmiddellijk verhoord worden. Soms heeft God een andere oplossing voor onze noden dan die waarvoor we bidden. Wij kijken eerder naar het kortstondige, aardse geluk.    Voor God gaat het er eerder om, dat we Hem dátgene vragen, wat ons echt verder helpt met het oog op ons eeuwig leven. Iets anders dan wat ons tot heil strekt zal de Heer ons nooit geven. Zo kan het gebeuren dat we bidden om een bepaalde job te krijgen, maar dat God een ander werk voor ons beschikt heeft. Waar we meer voor Hem kunnen doen en waar we ons zelfs gelukkiger zullen voelen.  Of we bidden met hart en ziel voor de genezing van een jonge zieke, die helaas overlijdt, en een hartverscheurende pijn achterlaat bij de nabestaanden. Zijn deze gebeden dan zinloos geweest? Of mogen we er niet van overtuigd zijn dat de zieke, dankzij onze aanhoudende en oprechte gebeden, in het huis van de Vader is

aangekomen en onze voorspreker geworden is bij de Heer? Voor de eeuwigheid is de duur van een mensenleven van niet veel belang, hoewel het voor ons heel pijnlijk is iemand te moeten zien sterven…

We mogen er wél zeker van zijn dat God naar ons luistert, dat ons smeken Hem niet onbewogen laat. God belooft ons immers niet een rustige vaart, maar wel een behouden thuiskomst bij Hem. Hij verlangt ten zeerste dat we tot Hem naderen, met al onze zorgen en bekommernissen, vandaar dat Hij zegt: “Komt allen tot Mij die uitgeput zijt en onder lasten gebukt, en Ik zal u rust en verlichting schenken.”[1]

Door het volhardend gebed zal ons hart veranderen. We zullen meer op de Heer vertrouwen en geloven dat Hij alleen het beste met ons voor heeft. Dan zullen we kunnen zeggen: “Heer verhoor mijn gebed, maar niet mijn wil, maar Uw wil geschiede. Jezus, ik vertrouw op U!”

Toch bestaan er ook directe gebedsverhoringen. Denk maar aan de recente gebeurtenis in Chili. Een groep van 33 mijnwerkers zat meer dan 2 maanden vast in de mijn, en toch hebben ze het allen overleefd. Herinner u de beelden hoe er dagelijks veel voor hen en door hen gebeden werd. Resultaat: hun harten waren veranderd, ze waren één geworden. Er ontstond bijna ruzie, bij wijze van spreken, wie als laatste wilde bevrijd worden in plaats om als eerste naar boven te komen…

Nog een voorbeeld van de tussenkomst van God, was de slag bij Lepanto in het jaar 1571. Deze maand, de rozenkransmaand, vierden we op 7 oktober de overwinning op de Turken door het bidden van de rozenkrans. Ook weten wij, dat door het massaal bidden van de rozenkrans, Oostenrijk kort na de 2^de wereldoorlog niet ingelijfd werd bij Rusland.  Het gebed is dus zeer krachtig!

Broeders en zusters, bidden is levensnoodzakelijk! Het is nodig om de moed erin te houden, want zonder gebed gaat iemand dood, geestelijk dood. De kracht van het gebed is stil en diepgaand, we merken het resultaat weliswaar niet onmiddellijk, maar het werkt, dat  moeten  we wel degelijk geloven. Geloof en gebed gaan namelijk samen. Wat valt er te bidden als je niet gelooft? Ooit zei de heilige Augustinus: “Als het geloof van iemand zwakker wordt, dan vermindert het gebed. Het geloof is immers de bron van het gebed. Een rivier kan niet stromen als zijn bron verdroogd is.”  [2]

Zo stelt Jezus ons de vraag: “Zal de Mensenzoon bij Zijn komst nog geloof op aarde vinden?” Maken we daarom nú het voornemen om ons dagelijkse gebed te verzorgen. Denken we daarbij aan de volgende uitspraak: “Een Christen die niet bidt, is als een stoel met vermolmde poten. Vroeg of laat zakt hij in elkaar door de druk van het leven”.  Amen.

EEN SPIRITUEEL ROOSJE UIT MIJN DOOSJE.

“Wees altijd verheugd. Bid zonder ophouden. Dank God voor alles.

Dit verlangt God van u in Christus Jezus” ( 1 Tes. 5, 16-18).

Bid, bid, bid, dit is een uitnodiging van een hemelse Moeder, die ook Hemels is.  Maria, de nederige dienstmaagd die toont waar de schat van vreugde verborgen ligt.   Elk gepreveld roosje van de rozenkrans openbaart de glans van dit mysterie.  In het hart van ieder kind koestert Maria de rijkdom van haar liefdesdroom.  Doorheen het gebed ademt het verlangen van deze zachte Moederlijke stem:

“Doe maar wat Hij u zeggen zal”, het onthult de lange weg van twijfel naar vertrouwen. Jezus staat met open armen te wachten om ons in al zijn glorie te omhelzen.

We wandelen aan de sterke hand van de Goede Herder op het smalle pad naar het onbekende.  Door onszelf te vergeten en al onze zorgen af te geven aan de Heer leeft zijn Geest in ons.  Zo ontdekken wij een lieve God die alleen onze zaligheid en onze groei op het oog heeft.  Een goddelijke Vader die met onmetelijke liefde alles ten goede wil keren in ons leven.  Want wie is er uiteindelijk de schenker van alles wat goed en mooi is in de wereld?

Wat kunnen wij de barmhartige Heer teruggeven voor alles wat Hij ons gegeven heeft? Laten wij hiervoor de vraag van de Maagd der Armen beantwoorden: “bid veel”.  Bidden niet alleen om te vragen en te smeken maar ook om God te danken en te prijzen. De Heer loven omwille van zijn grote daden, zoals Maria heeft gedaan in haar Magnificat.

“Hoog verheft nu mijn ziel de Heer, verrukt is mijn geest om God, mijn verlosser.  Zijn keus viel op zijn eenvoudige dienstmaagd: van nu af prijst ieder geslacht mij zalig. Wonderbaar is het wat Hij mij deed, de Machtige, groot is zijn Naam! Barmhartig is Hij tot in lengte van dagen voor ieder die Hem erkent.

Hij doet zich gelden met krachtige arm, vermetelen drijft Hij uiteen. Machtigen haalt Hij omlaag van hun troon, eenvoudigen  brengt Hij tot aanzien. Behoeftigen schenkt Hij overvloed, maar rijken gaan heen met ledige handen.  Hij trekt zich zijn dienaar Israël aan, zijn milde erbarming indachtig.  Zoals Hij de vaderen heeft beloofd, voor Abraham en zijn geslacht voor altijd”(Lc 1, 46-55)

Verenigd in de Krans van Rozen.

Lea.

Oktober 2010.

UUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU

UUUUUUUUU

DE VRAAG NAAR EEN TWEEDE KERKELIJK HUWELIJK…

Enkele keren per jaar krijg ik als pastoor de vraag naar een plechtigheid bij gelegenheid van een burgerlijk huwelijk. Minstens een van de partners is eerder burgerlijk en kerkelijk getrouwd, is gescheiden en bij een nieuw burgerlijk huwelijk vraagt men om iets kerkelijks te doen. Het is voor een priester moeilijk om te moeten zeggen dat dit niet mogelijk is. Je wil hen nabij zijn en niet afstoten en toch mag en kan je liturgisch wat dat betreft niets voor hen betekenen want de Kerk verbiedt mij dat. Mensen zijn dan wel eens ontgoocheld en worden ook wel eens kwaad dat er voor hen geen plechtigheid mogelijk is. Men zoekt dan soms op internet naar een voorganger van een ander kerkgenootschap om toch iets met hen te doen… Waarom kan en mag een priester dat niet doen?

       Een goed gesloten kerkelijk huwelijk is voor de Rooms-Katholieke Kerk onverbrekelijk. Een huwelijk is voor ons niet een contract wat men kan opzeggen maar een onverbrekelijk verbond tussen man en vrouw en God. http://www.youtube.com/watch?v=TeN7hhICLZw God verbond zich met hen en geeft de kracht om trouw aan elkaar te blijven en van elkaar te blijven houden zoals Hij dat met ons doet. Men belooft elkaar trouw tot de dood van een van beiden. De Heer zegt: “Wat God verbonden heeft, dat mag de mens niet scheiden”.

       We weten allemaal dat er mensen uit elkaar gaan, ook kerkelijk gehuwden. Men gaat niet zomaar uit elkaar. Aan elke echtscheiding zit een verhaal, het is een drama voor hen die het betreft maar ook voor de kinderen en de families. Soms is er een kerkelijke nietigverklaring van het huwelijk mogelijk, de Kerk stelt dan vast dat een wezenlijke element ontbrak op het moment dat het huwelijk gesloten werd. Wanneer zo een nietigverklaring uitgesproken is, kan iemand meestal opnieuw beginnen en opnieuw voor de Kerk trouwen. Er is in de ogen van de God en de Kerk immers geen huwelijk geweest. Ook wanneer iemands partner is overleden kan er een nieuw kerkelijk huwelijk plaatsvinden.

       Wanneer de partner niet overleden is en er geen nietigverklaring is geweest, dan blijft men getrouwd voor God en de Kerk en kan er nooit een tweede huwelijk plaatsvinden. De Kerk kent geen bigamie. Vanuit die gedachte mogen geestelijken ook geen plechtigheden doen wanneer een gescheiden iemand burgerlijk hertrouwt. Onze Kerk is daar nu zeer duidelijk in. Paus Johannes Paulus II bepaalde in zijn Apostolische Exhortatie Familiaris Consortio nr. 84: “Het respect dat verschuldigd is aan het sacrament van het huwelijk, alsmede aan de echtgenoten zelf, aan hun gezinsleden en ook aan de gemeenschap van de gelovigen, verbiedt … aan de herders, om welk motief of om welke pastorale reden ook, voor gescheidenen die hertrouwen, plechtigheden van welke aard dan ook te organiseren. Deze zouden namelijk de indruk geven van de viering van een nieuw sacramenteel en geldig huwelijk en bijgevolg tot dwaling leiden omtrent de onontbindbaarheid van het geldig gesloten huwelijk”. http://www.rkdocumenten.nl/rkdocs/index.php?mi=600&doc=267&al=84

       Bovenstaande toont waarom er geen plechtigheden mogelijk zijn. Het toont aan hoe ernstig de Kerk het Sacrament van het huwelijk neemt. Zij die in gebroken situaties terecht zijn gekomen, moet de Kerk moederlijk nabij zijn en hen niet in de kou laten staan. Ze moet hen bezoeken, hen bijzonder helpen in hun band met Jezus Christus in de gebroken situatie, met en voor hen te bidden en hen wegen te laten zien om hun trouw te blijven beleven.

 Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne.

www.rk-bergeijk.nl

UUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU