UUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU

EIJK EN LÉONARD GEEN KARDINAAL: ‘NIET VERRASSEND’

Hilversum 21 oktober 2010 - Dat aartsbisschop Wim Eijk van Utrecht en aartsbisschop Léonard van Mechelen-Brussel op 20 november geen kardinaal worden, is allerminst verrassend. Dat zegt Vaticaan-kenner Stijn Fens vandaag tegenover katholieknederland.nl. Fens reageert daarmee op beweringen dat het opmerkelijk is dat paus Benedictus XVI de beide aartsbisschoppen van de Lage Landen heeft gepasseerd.

Simonis en Danneels

“De reden dat Eijk en Léonard niet op de lijst staan, is simpel. Hun voorgangers, de kardinalen Simonis en Danneels, zijn nog geen 80 jaar. In geval van overlijden van de paus zijn Simonis en Danneels dus nog gerechtigd om in een conclaaf een paus te kiezen. Het zou hoogst opmerkelijk zijn als er kardinalen uit een klein land van dezelfde bisschopszetel aan een conclaaf zouden deelnemen”, aldus Fens, wiens boek Vaticanië volgende maand verschijnt. 

New York

Fens wijst erop dat hetzelfde opgaat voor bijvoorbeeld de huidige aartsbisschoppen op belangrijke metropolitaanse zetels als New York, Rio de Janeiro en Toledo. “Hun voorgangers zijn kardinaal en nog geen 80, dus stemgerechtigd”, aldus Fens.

‘Zeer opmerkelijk’

Theoloog Erik Borgman zegt vandaag in Trouw dat hij het “zeer opmerkelijk” vindt dat mgr. Eijk is gepasseerd. “Iedereen had verwacht dat hij Eijk tot kardinaal zou worden verheven.” Prof. Borgman meent dat Eijk omstreden is en daarom overgeslagen zou kunnen zijn. “Onzin”, zegt Fens. “Paus Benedictus luistert niet zo vaak naar rumoer rond een persoon. Hij vaart zijn eigen koers. Zeker hierbij, want een kardinaalscreatie is een pauselijke gunst.”

UUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU

SYNOPSIS VAN DE TOESPRAAK VAN  PATER SVETOZAR  ofm

TE MEDJUGORJE OP 11 OKTOBER 2010.

De conferentie voor verscheidene Vlaamse groepen bedevaarders vond plaats  in het zogenaamde “gele gebouw” in Medjugorje.

“Beste mensen ik heet u allen van harte welkom. Als ik mij even mag voorstellen: ik ben pater Svetozar en ik ben  franciscaan en net zoals u allen ben ik ook een pelgrim!

Wie wil pelgrim zijn, voldoet aan een menselijke behoefte, een innerlijke noodwendigheid.

Sinds enige tijd is het aantal bedevaarders  dat naar  Medjugorje komt, explosief gegroeid. Vanop het ogenblik dat de verschijningen begonnen zijn, waren er reeds vele duizenden bedevaarders en ook nieuwsgierigen naar dit kleine onbeduidend dorpje gekomen, dat midden in het toenmalige communistisch Joegoslavië was gelegen. Als ge weet dat de communisten het  bestaan van God verwierpen, kunt u begrijpen dat vermeende verschijningen absoluut niet als aanvaardbaar werden geacht.  De leugens van de zieners en ziensters werden door de communistische machthebbers beschouwd als een provocatie en dus een bedreiging van het regime.  Bijeenkomsten in open lucht werden dan ook streng verboden en zeker “samenscholingen” die met religie en geloof te maken hadden.  De communisten konden amper tolereren dat de mensen in een kerk samen kwamen en ook in deze plan-economie was ook het kerkbezoek aan strikte regels onderworpen.  Op die manier konden de communisten ook de samenkomsten in het kerkgebouw van nabij controleren. Kerkbezoek werd dan ook door de trouwe parochianen ondergaan als een eerder gevaarlijke bedoening, want de communisten zagen iedere samenkomst, die niet communistisch getint was als een bedreiging voor het regime.  Samenkomsten die niet gepland waren en toegelaten door de machthebbers, waren dan ook strafbaar.

Maar, zoals eerder gezegd, beantwoordt op bedevaart gaan, aan een menselijke nood.  En in een onderdrukte en politiek gemarginaliseerde samenleving is deze nood erg groot.  De mensen trotseerden dan ook het gevaar en zij kwamen als vanzelfsprekend naar de plaats waar dingen aan het gebeuren waren, die het menselijk bevattingsvermogen te boven gingen.   Dit pelgrimeren was een antwoord op de voorheen vermelde  innerlijke nood.  Vele mensen voelden een intense honger naar het roepen  vanuit de hemel. De mensen die niet alleen oorlogsmoe, maar ook  communistisch moe  waren, hadden bitter weinig geluk gekend. Nu vonden zij rust en vrede in Medjugorje en zij bleven komen, soms van heel ver. In Las Vegas  zijn er ook mensen die op zoek zijn  naar geluk, het is een vergelijkbare impuls.

We mogen dan ook stellen dat plaatsen als Medjugorje en Las  Vegas om een identieke  reden worden bezocht!  Dit betekent echter niet dat alle mensen, datgene zullen vinden waar ze naar op zoek zijn. Mensen zijn immers niet geneigd om hun wensen af te stemmen op de realiteit.  Als mensen honger hebben,  krijgen ze soms een slang in plaats van vis. Maar een bedevaart kan iedere geestelijke honger stillen.

De vele pelgrims die in de begindagen naar  Medjugorje kwamen, gingen allemaal onmiddellijk naar de plaats waar het gebeuren plaats vond, namelijk de verschijningsberg. In de parochiekerk gebeurde er immers niets.

De communistische veiligheid verbood bijna onmiddellijk de samenkomsten op de berg.  De massa was aldus verplicht om samen te komen in de kerk.  Een plaats waar ze voorheen slechts omzichtig naar toe gingen, want de ‘rode’ politie hield zorgvuldig lijsten bij van kerkgangers, overal in het land.  De mensen waren niet meer gewoon om in een kerk te gaan bidden, ze voelden zich op die plaats een beetje verloren, niettegenstaande de sterke aantrekkingskracht van het devote.  De paters voelden de stijgende honger van de menigte en zij begonnen biecht te horen, eucharistie te vieren en spoorden aan tot het bidden van de Rozenkrans.

De Heilige Geest verleende de gezegende ogenblikken en de sacramenten werden tot heilig voedsel en dit is nu vandaag  na dertig jaar nog steeds zo. De meest belangrijke boodschap die de Gospa aan haar kinderen geeft in Medjugorje, is de oproep tot gebed.  De vraag luidt dan ook: “Hoe moeten we bidden?”

De vraag is zeker niet misplaatst want er is iets essentieels verkeerd aan ons gebed. Ons gebed is ernstig ziek.  Wij weten uit statistieken dat ondanks de verwereldlijking  van de samenleving,  toch circa  90% van het mensdom in een God gelooft.  Wij geloven wel in ‘iets’ maar tegelijkertijd bouwen we aan een gematerialiseerde wereld.

Daarin schuilt het grootste  probleem. De jeugd volgt de ouderen niet meer, zij is meer zelfstandig geworden en menen de wijsheid in pacht te hebben.  Wat is hiervan de reden?

De engel Gabriel  boodschapte aan Maria en “het Woord is vlees geworden”.  Dat betekent  de menswording.  Als men Maria ziet, ziet men God. Maria bidt op een zodanige wijze dat Zij iets  van God kan zien. Hierin schuilt  het mysterie van Haar gebed. Dat is het woord dat vlees wordt.  De Heilige Maagd wil dat wij op identieke wijze bidden.  Zij wil ons leiden in ons gebed zodat het Woord van God ook vlees wordt, in ons.

Christus was geen redenaar. Hij stierf in  stilte. Christus is de incarnatie van Gods Woord.  Christus is de volmaakte vervulling van Gods liefde. Dat is het wat ons gebed mist. Ons gebed mist de incarnatie van het Woord.     De wereld, onze kinderen hebben getuigen nodig, hebben heiligen nodig, hebben mensen nodig die bidden ... bidden zoals Maria bidt.

Mensen zijn in wezen niet, wat zij zelf veronderstellen te zijn.  Het is slechts wanneer uw naaste buur een biddende getuige in u ziet, dat je als  een gelovige christen wordt aanvaard, anders niet.

Als mijn geloof privaat is,  ben ik in feite een atheïst. Mijn geloof moet publiek zijn zoals ook het leven van Jezus publiek was. Zijn optreden was publiek, zijn lijden en sterven waren publiek. Een christen kan maar christen zijn als hij dat openlijk is.    Hoe leren bidden? Hoe leren geloven? Deze vragen vergen een antwoord omwille van onze kinderen, onze buren,…en omwille van God zelf. Hij zegt immers: “Als gij Mij niet erkent, dan zal ik u ook niet erkennen.”    Het antwoord op deze vragen ligt in het pelgrim zijn. Hoe bidden? Medjugorje is een les, een ervaring, een genade.

Uw dorst is uw verlangen naar hier te komen. Het is datgene, dat  u deed besluiten tijd vrij te maken, om  u in te schrijven voor de bedevaart.  Toch is het zo dat velen vlak voor het effectieve vertrek met een inwendige strijd geconfronteerd worden: “waarom ga ik nu daar toch naar toe?” Die strijd heeft met het wezen zelf van het gebed te maken. Gebed is namelijk niet gemakkelijk. Echt gebed wil zich innestelen in mijn leven, wil afstand doen van mijn gewoontes, wil mijn wil breken, wil bij wijze van spreken zelfs mijn botten breken, wil interfereren in mijn prioriteiten, mijn relaties, wil overal in mijn leven doordringen.  Gebed is storend!

Dan komen we naar Medjugorje en bestijgen we de berg.  Prins Filip van België  was hier en ik zei hem de berg op te gaan.  Daar had de man niet veel zin in.  Dan heb ik hem uitgelegd :  je moet dit doen, want ik kan je de smaak van een glas water niet uitleggen als je dorst hebt.  Je moet zelf proeven. Hij besteeg de berg  en was verheugd nadien over zijn ervaring. 

Gebed wil uw hele leven veranderen, uw lichaam en uw ziel.  Het moet ons lichaam, onze ziel en onze gedachten aanspreken.  De duivel blijft helemaal  op zijn gemak als ons gebed alleen maar spiritueel blijft. Dat is niet bedreigend voor hem, dat stoort hem niet. Wij moeten ons lichaam aan God geven als een gebed zoals Christus dat gedaan heeft. Het Woord moet vlees worden.   Wat betekent een bedevaart?

Een echte bedevaart, een echt gebed begint bij de sacramenten.  De moderne tendens is er één van: ”geloof aanvaarden we, maar tegen de  sacramenten zeggen we –neen-”.  Een mens kan slechts gelovig worden door  de sacramenten.  Het niet voldoende beleven (ontvangen)  van de sacramenten verklaart de huidige geloofscrisis.  In de sacramenten worden we immers getuigen. Zonder sacramenten zijn we atheïsten. God spreekt Zijn wil uit in de sacramenten. Ieder detail van ons geloof zit vervat in de sacramenten, den buiten de sacramenten is er geen geloof.   In wezen is er maar één sacrament: Jezus Christus. De zeven sacramenten vormen Zijn hart, Zijn lichaam. Jezus is niet te scheiden van de sacramenten. Indien we Hem afscheiden van de sacramenten is Jezus in ons dood en wij in Hem. We geloven dat we zonder priesters kunnen, maar dat is het einde van ons geloof. Onze bekommernis moet in de sacramenten liggen en daar hebben we priesters voor nodig.  De boodschap die Maria ons in Medjugorje  geeft is niet: “kom naar Medjugorje”, maar wel: “ga naar de sacramenten”.  Medjugorje zal ons dat leren.

Spreek na de bedevaart niet te veel over Medjugorje. Maar ga wel naar de mis, ontvang de  de sacramenten. Beleef die radicaal.  Dan zal God mirakels verrichten door U. De mensen moeten aan je leven zien, aan je lichaam zien dat je gelooft. Iedereen moet u naar  naar de mis zien gaan.

De grootste zonde van onze tijd is het wegvallen van de zondagsmis.  Dit is in wezen een abortuszonde: je wordt uit de het lichaam van Christus getrokken, uit de schoot van de Kerk, onze Moeder.  Als mijn lichaam niet het lichaam van Christus wordt, vorm ik een voedingsbodem voor de zonde. Dit is de basis van alle zonden in de wereld,  van de gekende abortuszonden, van de zonde van Judas, van alle zonden. De vernieuwing van de Kerk kan alleen via de sacramenten gebeuren.  Dat moet het doel van de bedevaart zijn.

Na de toespraak hadden de toehoorders de gelegenheid om vragen te stellen.

Vraag:  Als er geen mogelijkheid is om een H. Mis bij te wonen,  is dan  Mis op de TV geldig?

Neen.  Je moet getuigen, je moet laten zien dat je wil offeren om de heilige mis te kunnen bijwonen. We leven in een cultuur van excuses.  Excuses die geen andere functie hebben dan de secularisatie te voeden.  Beschouw deze tijd als een tijd van vervolging en inspireer je aan wat andere vervolgde christenen ervoor over hadden, om toch een mis te kunnen bijwonen.

Vraag:  Mogen gescheiden mensen de communie ontvangen?

Gods liefde vindt altijd een weg. Voor gescheiden mensen zal er een andere weg zijn. Gods kent geen beperking en een geestelijke communie zal ook voor deze mensen een genade zijn, Gods liefde zal de weg vinden.

Vraag: Is de handcommunie geen vorm van heiligschennis?

Onze vorige paus deelde ooit de communie uit, een dame bood haar handen aan om het Allerheiligste te ontvangen. De heilige Vader keerde zich naar de bisschop, die naast hem stond en hij vroeg: “is de handcommunie toegelaten in uw bisdom. De bisschop knikte ja en Paus Johannes Paulus II gaf de communie op de hand.

Commentaar: “ Wij hebben een gezegde in Belgie: “ Ge moet niet heiliger zijn dan de Paus!”

UUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU

Oktober 2010.

UUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU

PREEK ERGENS IN LIMBURG “ BIDDEN!”

In Medjugorje vraagt Onze Lieve Vrouw reeds  vele, vele, vele malen om te bidden ... Lees daarom het  hierna volgend, en erg toepasselijk sermoen.

Dierbare broeders en zusters,

Zowel in het evangelie als in de 1^ste lezing hoorden we de noodzaak om te bidden. In elke godsdienst wordt er gebeden. Gebed is in relatie treden met God. Vooral in het Christendom heeft het bidden een voorname rol, want de almachtige God heeft Zich geopenbaard in Jezus Christus die zijn leerlingen heeft leren bidden en zelf ook veel bad.  Soms kunnen we ons laten ontmoedigen, wanneer we geen verhoring menen te krijgen. Nochtans, Jezus spoorde zijn leerlingen aan om stééds te bidden en daarin niet te versagen. Daarmee bedoelt Hij dat we, zoals in het voorbeeld van de weduwe, niet mogen opgeven als we schijnbaar niet onmiddellijk verhoord worden. Soms heeft God een andere oplossing voor onze noden dan die waarvoor we bidden. Wij kijken eerder naar het kortstondige, aardse geluk.    Voor God gaat het er eerder om, dat we Hem dátgene vragen, wat ons echt verder helpt met het oog op ons eeuwig leven. Iets anders dan wat ons tot heil strekt zal de Heer ons nooit geven. Zo kan het gebeuren dat we bidden om een bepaalde job te krijgen, maar dat God een ander werk voor ons beschikt heeft. Waar we meer voor Hem kunnen doen en waar we ons zelfs gelukkiger zullen voelen.  Of we bidden met hart en ziel voor de genezing van een jonge zieke, die helaas overlijdt, en een hartverscheurende pijn achterlaat bij de nabestaanden. Zijn deze gebeden dan zinloos geweest? Of mogen we er niet van overtuigd zijn dat de zieke, dankzij onze aanhoudende en oprechte gebeden, in het huis van de Vader is

aangekomen en onze voorspreker geworden is bij de Heer? Voor de eeuwigheid is de duur van een mensenleven van niet veel belang, hoewel het voor ons heel pijnlijk is iemand te moeten zien sterven…

We mogen er wél zeker van zijn dat God naar ons luistert, dat ons smeken Hem niet onbewogen laat. God belooft ons immers niet een rustige vaart, maar wel een behouden thuiskomst bij Hem. Hij verlangt ten zeerste dat we tot Hem naderen, met al onze zorgen en bekommernissen, vandaar dat Hij zegt: “Komt allen tot Mij die uitgeput zijt en onder lasten gebukt, en Ik zal u rust en verlichting schenken.”[1]

Door het volhardend gebed zal ons hart veranderen. We zullen meer op de Heer vertrouwen en geloven dat Hij alleen het beste met ons voor heeft. Dan zullen we kunnen zeggen: “Heer verhoor mijn gebed, maar niet mijn wil, maar Uw wil geschiede. Jezus, ik vertrouw op U!”

Toch bestaan er ook directe gebedsverhoringen. Denk maar aan de recente gebeurtenis in Chili. Een groep van 33 mijnwerkers zat meer dan 2 maanden vast in de mijn, en toch hebben ze het allen overleefd. Herinner u de beelden hoe er dagelijks veel voor hen en door hen gebeden werd. Resultaat: hun harten waren veranderd, ze waren één geworden. Er ontstond bijna ruzie, bij wijze van spreken, wie als laatste wilde bevrijd worden in plaats om als eerste naar boven te komen…

Nog een voorbeeld van de tussenkomst van God, was de slag bij Lepanto in het jaar 1571. Deze maand, de rozenkransmaand, vierden we op 7 oktober de overwinning op de Turken door het bidden van de rozenkrans. Ook weten wij, dat door het massaal bidden van de rozenkrans, Oostenrijk kort na de 2^de wereldoorlog niet ingelijfd werd bij Rusland.  Het gebed is dus zeer krachtig!

Broeders en zusters, bidden is levensnoodzakelijk! Het is nodig om de moed erin te houden, want zonder gebed gaat iemand dood, geestelijk dood. De kracht van het gebed is stil en diepgaand, we merken het resultaat weliswaar niet onmiddellijk, maar het werkt, dat  moeten  we wel degelijk geloven. Geloof en gebed gaan namelijk samen. Wat valt er te bidden als je niet gelooft? Ooit zei de heilige Augustinus: “Als het geloof van iemand zwakker wordt, dan vermindert het gebed. Het geloof is immers de bron van het gebed. Een rivier kan niet stromen als zijn bron verdroogd is.”  [2]

Zo stelt Jezus ons de vraag: “Zal de Mensenzoon bij Zijn komst nog geloof op aarde vinden?” Maken we daarom nú het voornemen om ons dagelijkse gebed te verzorgen. Denken we daarbij aan de volgende uitspraak: “Een Christen die niet bidt, is als een stoel met vermolmde poten. Vroeg of laat zakt hij in elkaar door de druk van het leven”.  Amen.

EEN SPIRITUEEL ROOSJE UIT MIJN DOOSJE.

“Wees altijd verheugd. Bid zonder ophouden. Dank God voor alles.

Dit verlangt God van u in Christus Jezus” ( 1 Tes. 5, 16-18).

Bid, bid, bid, dit is een uitnodiging van een hemelse Moeder, die ook Hemels is.  Maria, de nederige dienstmaagd die toont waar de schat van vreugde verborgen ligt.   Elk gepreveld roosje van de rozenkrans openbaart de glans van dit mysterie.  In het hart van ieder kind koestert Maria de rijkdom van haar liefdesdroom.  Doorheen het gebed ademt het verlangen van deze zachte Moederlijke stem:

“Doe maar wat Hij u zeggen zal”, het onthult de lange weg van twijfel naar vertrouwen. Jezus staat met open armen te wachten om ons in al zijn glorie te omhelzen.

We wandelen aan de sterke hand van de Goede Herder op het smalle pad naar het onbekende.  Door onszelf te vergeten en al onze zorgen af te geven aan de Heer leeft zijn Geest in ons.  Zo ontdekken wij een lieve God die alleen onze zaligheid en onze groei op het oog heeft.  Een goddelijke Vader die met onmetelijke liefde alles ten goede wil keren in ons leven.  Want wie is er uiteindelijk de schenker van alles wat goed en mooi is in de wereld?

Wat kunnen wij de barmhartige Heer teruggeven voor alles wat Hij ons gegeven heeft? Laten wij hiervoor de vraag van de Maagd der Armen beantwoorden: “bid veel”.  Bidden niet alleen om te vragen en te smeken maar ook om God te danken en te prijzen. De Heer loven omwille van zijn grote daden, zoals Maria heeft gedaan in haar Magnificat.

“Hoog verheft nu mijn ziel de Heer, verrukt is mijn geest om God, mijn verlosser.  Zijn keus viel op zijn eenvoudige dienstmaagd: van nu af prijst ieder geslacht mij zalig. Wonderbaar is het wat Hij mij deed, de Machtige, groot is zijn Naam! Barmhartig is Hij tot in lengte van dagen voor ieder die Hem erkent.

Hij doet zich gelden met krachtige arm, vermetelen drijft Hij uiteen. Machtigen haalt Hij omlaag van hun troon, eenvoudigen  brengt Hij tot aanzien. Behoeftigen schenkt Hij overvloed, maar rijken gaan heen met ledige handen.  Hij trekt zich zijn dienaar Israël aan, zijn milde erbarming indachtig.  Zoals Hij de vaderen heeft beloofd, voor Abraham en zijn geslacht voor altijd”(Lc 1, 46-55)

Verenigd in de Krans van Rozen.

Lea.

Oktober 2010.

UUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU

UUUUUUUUU

DE VRAAG NAAR EEN TWEEDE KERKELIJK HUWELIJK…

Enkele keren per jaar krijg ik als pastoor de vraag naar een plechtigheid bij gelegenheid van een burgerlijk huwelijk. Minstens een van de partners is eerder burgerlijk en kerkelijk getrouwd, is gescheiden en bij een nieuw burgerlijk huwelijk vraagt men om iets kerkelijks te doen. Het is voor een priester moeilijk om te moeten zeggen dat dit niet mogelijk is. Je wil hen nabij zijn en niet afstoten en toch mag en kan je liturgisch wat dat betreft niets voor hen betekenen want de Kerk verbiedt mij dat. Mensen zijn dan wel eens ontgoocheld en worden ook wel eens kwaad dat er voor hen geen plechtigheid mogelijk is. Men zoekt dan soms op internet naar een voorganger van een ander kerkgenootschap om toch iets met hen te doen… Waarom kan en mag een priester dat niet doen?

       Een goed gesloten kerkelijk huwelijk is voor de Rooms-Katholieke Kerk onverbrekelijk. Een huwelijk is voor ons niet een contract wat men kan opzeggen maar een onverbrekelijk verbond tussen man en vrouw en God. http://www.youtube.com/watch?v=TeN7hhICLZw God verbond zich met hen en geeft de kracht om trouw aan elkaar te blijven en van elkaar te blijven houden zoals Hij dat met ons doet. Men belooft elkaar trouw tot de dood van een van beiden. De Heer zegt: “Wat God verbonden heeft, dat mag de mens niet scheiden”.

       We weten allemaal dat er mensen uit elkaar gaan, ook kerkelijk gehuwden. Men gaat niet zomaar uit elkaar. Aan elke echtscheiding zit een verhaal, het is een drama voor hen die het betreft maar ook voor de kinderen en de families. Soms is er een kerkelijke nietigverklaring van het huwelijk mogelijk, de Kerk stelt dan vast dat een wezenlijke element ontbrak op het moment dat het huwelijk gesloten werd. Wanneer zo een nietigverklaring uitgesproken is, kan iemand meestal opnieuw beginnen en opnieuw voor de Kerk trouwen. Er is in de ogen van de God en de Kerk immers geen huwelijk geweest. Ook wanneer iemands partner is overleden kan er een nieuw kerkelijk huwelijk plaatsvinden.

       Wanneer de partner niet overleden is en er geen nietigverklaring is geweest, dan blijft men getrouwd voor God en de Kerk en kan er nooit een tweede huwelijk plaatsvinden. De Kerk kent geen bigamie. Vanuit die gedachte mogen geestelijken ook geen plechtigheden doen wanneer een gescheiden iemand burgerlijk hertrouwt. Onze Kerk is daar nu zeer duidelijk in. Paus Johannes Paulus II bepaalde in zijn Apostolische Exhortatie Familiaris Consortio nr. 84: “Het respect dat verschuldigd is aan het sacrament van het huwelijk, alsmede aan de echtgenoten zelf, aan hun gezinsleden en ook aan de gemeenschap van de gelovigen, verbiedt … aan de herders, om welk motief of om welke pastorale reden ook, voor gescheidenen die hertrouwen, plechtigheden van welke aard dan ook te organiseren. Deze zouden namelijk de indruk geven van de viering van een nieuw sacramenteel en geldig huwelijk en bijgevolg tot dwaling leiden omtrent de onontbindbaarheid van het geldig gesloten huwelijk”. http://www.rkdocumenten.nl/rkdocs/index.php?mi=600&doc=267&al=84

       Bovenstaande toont waarom er geen plechtigheden mogelijk zijn. Het toont aan hoe ernstig de Kerk het Sacrament van het huwelijk neemt. Zij die in gebroken situaties terecht zijn gekomen, moet de Kerk moederlijk nabij zijn en hen niet in de kou laten staan. Ze moet hen bezoeken, hen bijzonder helpen in hun band met Jezus Christus in de gebroken situatie, met en voor hen te bidden en hen wegen te laten zien om hun trouw te blijven beleven.

 Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne.

www.rk-bergeijk.nl

UUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU

Mijn Heer en God,
leg zinvolle woorden in mijn mond
en stuur de daden van mijn handen,
laat mij gaan naar mensen toe
die mijn aanwezigheid nodig hebben
ter verlossing van hun eenzaamheid,
en leegte en lucht in hun bestaan.
Spreekt Gij doorheen de leegte
en waai uw wind van verrukking.
Dan zullen mensen opstaan en zeggen:
Dat heeft God aan mij gedaan
door Jezus zijn zoon
en mijn medemensen in zijn naam. Amen

Mijn keuze voor jou, God,
zal mij leven
niet gemakkelijker maken.
Er zullen altijd mensen zijn
die mij zullen uitlachen
vanwege die keuze,
of die mij links
zullen laten liggen
omdat ik mijn leven
afstem op de golflengte
van jouw hart.
Wil dan naar mij knipogen
en mij opnieuw toefluisteren
dat je van mij houdt
en dat geen haar
van mijn hoofd
verloren zal gaan
als ik op jou
durf vertrouwen.

Heer onze God,
in uw liefde voor de schepping
schenkt U ons het leven:
met grote hoogten van groei en bloei, met diepe dalen van zorg en leed.
Wij bidden U: geef dat wij bij alles wat ons overkomt
onze hoop gevestigd houden
op de boodschap van uw Zoon,
Hij die steeds met U verbonden is.
Amen.

Wij willen U dank zeggen Vader. Gij hield al van ons toen wij nog niet geboren waren. Gij hebt alles gemaakt als een geschenk. Uw liefde was zo groot dat Gij niet alleen zijt gebleven. Gij maakte een wereld, mooi en eeuwig veranderend. De mensen die Gij maakte mochten er leven in Uw tuin van Eden. Zo hebt Gij alles gewild. Gij plaatste ons op Uw wereld opdat wij van elkaar zouden houden zoals Gij van ons houdt. Voor zoveel liefde prijzen en danken wij U en zingen U vol vreugde toe:
Heilig, heilig, ...

Ja, heilig zijt Gij. Uw liefde voor ons is ontzettend groot. Maar wij zijn beperkte mensen en wij maken van Uw tuin van Eden een rovershol, een oorlogsveld. Sterken vechten op aarde tegen zwakkeren. Mensen zien elkaars noden niet en zij luisteren niet naar elkaars vragen. De wereld dreigt een woestijn van onbegrip en blinde dwaasheid te worden. Toch was Uw liefde sterker. Gij gaf aan de mensen een teken door de mens Jezus. Hij leerde ons dat Gij onze Vader en Moeder zijt, liefde voor de mensen. Hij vroeg ons om ook zo van elkaar te houden.
Op de laatste avond voor Zijn sterven gaf Hij daarvan het beste teken: Hij nam het brood op de tafel, ....

Tenslotte is Jezus voor ons allen gestorven. Toch geloven wij dat Hij leeft door de liefde die nooit sterft. Hij nam voor ons Zijn kruis op. Zoals Hij proberen velen dit teken van het kruis eer aan te doen: Er zijn de heiligen die dachten aan het geluk van de medemensen, er zijn de zachten-van-hart die leven in vrede met anderen, er zijn de volgelingen van Jezus in Zijn Kerk, die Zijn boodschap verder uitdragen. Zij laten het zien en aan hen kan men horen dat Gij leven geeft hier en over de dood heen.
Gij, Vader, zijt de liefde die van boven komt, gratis, zomaar. Jezus maakte ons duidelijk dat wij die liefde kunnen verspreiden onder alle mensen. Daarom heeft ons kruisteken twee bewegingen: één tussen u en ons, en één tussen medemensen onderling. In mooie en droevige dagen is het kruis waaraan Uw Zoon gestorven is, voor ons een teken van eenheid, van geloof in Uw nieuw rijk. Want door Hem, in Hem en met Hem zullen alle mensen op de hele wereld ooit U, de Eeuwige, eren, omdat allen geloven dat Gij de Liefde zijt die mensen gelukkig maakt door te leven in Zijn Geest. Amen.

" Wie in mij gelooft" zegt Jezus, "zal leven
ook al is hij gestorven".
We hebben allemaal mensen gekend
Die intussen gestorven zijn.
We dragen hun licht met ons mee,
dat wij aangestoken hebben aan het licht van Jezus.
Samen onderweg,
met elkaar,
met hen die ons voorgingen,
met alle zoekenden.

Heer God,
U bent geen God van doden maar van levenden.
Uw leven wordt het onze
wanneer we het willen delen met alle mensen.
Als teken van die wil
doen we wat Jezus deed: brood breken en delen
en de wijn rond reiken en drinken.
Zo komt Uw Zoon Jezus tot leven in ons midden.
Amen.

God, wij zoeken u
En mogen U vinden in elke medemens.
Want wij zijn geschapen
naar uw beeld en gelijkenis.
Wij hopen en bidden dat wij zó met elkaar omgaan,
dat wij onszelf niet ontluisteren
en het beeld niet schenden dat wij van U zijn.
Vader van alle mensen,
hoe begrensd en sterfelijk wij ook zijn,
wij bidden dat wij U blijvend openbaren
en uw toekomst worden voor alle mensen, over de dood heen.