GEBED  VAN  EEN  HERDER.

Heer  Jezus ,  ik  zit  hier  in  mijn  werkkamer.  Heel  mijn  tuin  baadt  in  de  zon.  Door  het  open  raam  zie  ik  een  weelde  van  bloemen.  Ontelbare  vogels  hoor  ik  tjilpen  en  fluiten.  En  toch  ben  ik  met  mijn  gedachten  elders.  Ik  denk  aan  de  vele  mensen  die  moeten  leven  onder  grauwe  en  loodzware  wolken ;  mensen  die  gebukt  gaan  onder  lichamelijk  lijden  of  gekweld  worden  door  angst  en  verdriet.  Ik  denk  aan  de  mensen  met  honger  en  pijn.  Gevangenen  en  verdrukten.  Mensen  ook  met  sombere  vooruitzichten.  Verlies  ik  mijn  baan ?  Vind  ik  nog  werk ?  Gaat  mijn  zaak  ten  onder ?  Wordt  het  zwarte  armoede ?  Velen  voelen  zich  alleen  met  hun  kwellingen.  Oudere  mensen  en  ook  jonge  mensen ;  onbegrepen  door  hun  ouders.  Teleurgesteld  door  hun  partner.  Verlaten  door  eigen  kinderen.  Onschuldig  en  toch  ellendig.  Eenzame  mensen ,  ontroostbaar  om  het  verlies  van  een  beminde.  Zieke  mensen ,  krachteloos ,  misschien  bedreigd  door  een  ongeneeslijke  kwaal.  Of  geestelijk  ondermijnd.  Ze  kijken  naar  de  toekomst  met  angst  in  de  ogen.  Heeft  het  leven  nog  betekenis ?  Ben  ik  de  speelbal  van  het  noodlot ?  De  pechvogel ?  Die  mensen  met  tegenspoed  zijn  mijn  medemensen.  De  meesten  onder  hen  zijn  mijn  broeders  en  zusters  in  het  christelijk  geloof.  Vooral  in  mijn  gebed.  Gij  weet  het  Heer ,  maar  ik  zou  vandaag  heel  lang  met  U  over  hen  willen  spreken.  Heel  persoonlijk  over  die  mensen  die  het  kruis  zwaar  op  hun  schouders  voelen  wegen.  Over  die  mensen  met  kommer  en  verdriet.  Goede  Meester ,  ik  ben  voor  hen  geen  vreemde.  Ze  hebben  een  grote  plaats  in  mijn  hart.  Gij  hebt  mij  naar  hen  gezonden  want  ik  ben  een  van  de  herders  in  uw  Kerk.  Ik  mag  bij  U  komen  uit  naam  van  hen  aan  wie  Gij  beloofd  hebt  dat  Gij  verkwikking  zult  brengen  als  ze  belast  en  overladen  zijn.  Velen  onder  hen  zijn  doorgaans  zeer  moedig.  Als  je  hun  medevoelen  betuigt ,  krijg  je  vaak  als  spontane  reactie ;  zo  beladen  en  belast  ben  ik  toch  ook  wel  niet.  Gij  hoort  graag  dat  antwoord.  Heel  wat  bedroefde  mensen  hebben  van  U  geleerd  met  hun  lijden  te  leven.  Ze  hebben  hun  moeilijke  uren ,  maar  ze  komen  die  weer  te  boven.  Ze  trachten  hun  lijden  'voorlopig'  te  dragen.  Ze  kennen  uren  van  tegenslag  en  teleurstelling  maar  ze  leren  leven  met  wat  onvolkomen  is.  Ze  wachten  niet  tot  alle  zwarte  wolken  weg  zijn.  Nu  reeds  doen  ze  wat  ze  kunnen ;  ze  werken  wat ,  ze  rusten  wat ,  ze  bidden  wat.  Ze  scheppen  een  zekere  orde  in  hun  dag.  Dat  geeft  hun  genezende  kracht.  Geordende  bezigheid  voert  hen  naar  gezond  levensritme.  Velen  weten  dat  hun  pijn  een  diepere  ondergrond  heeft.  Ze  voelen  angst ,  een  dof  geknaag ,  een  soort  zelfverwijt ;  had  ik  dit  maar  niet  gedaan ,  had  ik  daar  maar  gezwegen ,  had  ik  dat  maar  aangepakt.  Die  mensen  fluistert  Gij  in  het  oor ; 'Til  niet  te  zwaar  aan  dat  onrustig  gevoel.  Je  moet  niet  steeds  aan  jezelf  de  schuld  geven  van  wat  in  je  leven  mislukt.  Soms  ligt  de  schuld  bij  anderen.  Vaak  is  het  een  samenloop  van  omstandigheden.  Je  kunt  niet  alles.  Je  krachten  zijn  beperkt.  Iedereen  kan  zich  vergissen.  Bij  iedereen  loopt  de  toestand  al  eens  uit  de  hand ,  zonder  dat  je  daarvoor  verantwoordelijk  bent'.  Sommigen  slaan  zich  weliswaar  niet  zonder  reden  op  de  borst ;  'Door  mijn  schuld ,  door  mijn  grote  schuld' ,  maar  Gij  zegt  hun ; 'Je  hoeft  daarom  niet  te  wanhopen.  Dank  zij  mijn  kruisdood  is  vergeving  altijd  mogelijk.  God  vraagt  u  aan  anderen  vergiffenis  te  geven ,  maar  Hij  doet  dat  ook  zelf.  Op  jouw  berouw  volgt  steeds  zijn  helend  woord ;  'Je  zonden  zijn  je  vergeven'.  En  de  barmhartige  God  is  daarbij  oprecht.  Met  goddelijke  kracht  heeft  Hij  je  dan  werkelijk  gereinigd.  Je  bent  opnieuw  bij  Hem  aanvaard.  Zoals  voordien.  Meer  dan  voordien  want  de  ervaring  van  mijn  barmhartigheid  geeft  Je  een  stut  in  de  rug !  Gij  hebt  gezegd ; 'Ik  ben  de  verrijzenis  en  het  leven'.  Dank  zij  U  heeft  een  christen  nooit  een  geldige  reden  om  in  de  grond  van  zijn  hart  angstig  te  blijven  of  wanhopig  te  worden.  Uw  Vader ,  onze  Vader  zorgt  immers  voor  zijn  mensen.  Meer  dan  voor  zijn  bloemen  in  de  velden  en  zijn  vogels  in  de  lucht.  Zelfs  als  de  orkaan  raast ,  horen  ze  nog  uw  stem ; 'Waarom  zijn  jullie  bang ,  kleingelovigen ? ( Mt.  8 , 26 ).  Gij  schenkt  de  mensen  moed.  Uw  Geest  wil  ze  vindingrijkheid  geven  om  een  uitkomst  te  ontdekken.  Hij  biedt  kracht  om  te  volharden.  Gij  zijt  altijd  van  goede  wil ,  overvloeiend  van  goedwillendheid.  Daarom  kan  een  christen  met  vertrouwen  bidden ; 'Uw  wil  geschiede  op  aarde  als  in  de  hemel !  Goede  Meester ,  vele  mensen  zeggen  met  beklemd  gemoed ; 'Bidden ?  Ik  bid  zo  weinig.  Ik  ben  zo  ver  van  God  en  van  de  godsdienst  gaan  leven.  Soms  ben  ik  kwaad  op  God.  Help  ze  om  hierdoor  niet  ontmoedigd  te  worden.  Leer  ze  geloven  dat  de  Vader  iedere  dag  op  de  uitkijk  staat.  Steeds  gereed  om  te  vergeven  en  alles  weer  goed  te  maken.  Zoals  ouders  dat  zouden  doen  voor  hun  eigen  kind.  Voor  iedereen  is  er  redding.  Toon  hun  de  wonden  in  uw  handen  en  uw  voeten.  Voor  hen  zijt  Gij  gestorven  en  verrezen.  Zeg  ook  vandaag  aan  uw  ontstelde  leerlingen ;  Je  Vader  kan  begrijpen  dat  je  inzinkingen  hebt ,  dat  je  soms  schreeuwt ;  'Laat  die  bittere  kelk  aan  mij  voorbijgaan'.  Ze  mogen  gerust  huilen ; 'Mijn  God ,  mijn  God ,  waarom  hebt  Gij  mij  verlaten'  ?  Deze  woorden  zijn  geen  vloekwoorden.  Het  zijn  Uw  eigen  woorden  als  Zoon  van  God.  Gij  hebt  het  uitgeschreeuwd  van  menselijke  ellende.  Maar  uw  liefde  en  uw  vertrouwen  haalden  de  bovenhand ;  'Maar  niet  mijn  wil ,  maar  uw  wil  geschiede.  'En  in  volle  overgave  hebt  Gij  op  het  kruis  gezegd ;  'Vader ,  in  uw  handen  beveel  ik  mijn  Geest'.  Lijdende  mensen  vergeten  soms  dat  zij  niet  alleen  staan  met  het  lijden  en  dat  anderen  nog  meer  lijden  dan  zijzelf.  Ze  denken  er  niet  aan  dat  ze  voor  anderen  een  troost  kunnen  zijn.  Leer  hun  een  opbeurend  woord  tot  hen  te  spreken  en  hun  lijden  te  offeren  voor  de  redding  van  anderen ,  zoals  Gij  gedaan  hebt.  Gij  zult  hun  medewerking  niet  onbeloond  laten.  De  vrouwen  aan  het  graf  legden  hun  eigen  smart  het  zwijgen  op  om  eerst  uw  dode  lichaam  te  balsemen.  Aan  hen  verschijnt  Gij  als  Verrezene  het  eerst.  Wat  gij  ontvangt  aan  zorgen  voor  uw  ledematen ,  geeft  Gij  terug  als  troost  voor  de  harten.  Wie  voor  de  anderen  lijdt ,  ervaart  een  mysterieuze  vreugde.  Paulus  die  wist  wat  lijden  was ,  schreef ; 'Op  dit  ogenblik  verheug  ik  mij  dat  ik  voor  U  lijden  mag'.  Ik  mag  aanvullen  wat  aan  kwellingen  van  de  Christus  in  mijn  vlees  ontbreekt ,  ten  bate  van  zijn  lichaam  dat  de  Kerk  is'  ( Kolos.  1 , 24 ).  Geen  mens  begrijpt  het  lijden  ten  volle.  Waarom ?  Waarom  ik ?  Waarom  opnieuw ?  Waarom  zo  dikwijls ?  Waarom  nu ?  Het  lijden  is  en  blijft  een  afgrond  in  het  menselijk  bestaan.  Een  duistere  mysterie.  Licht  en  verlichting  vindt  hij  slechts  in  een  ander  mysterie ;  het  mysterie  van  Uw  kruis  en  verrijzenis.  Leer  deze  mens  zijn  lot  toevertrouwen  aan  U ,  zijn  gekruisigde  Meester.  Laat  hem  niet  eenzaam  worstelen  met  zijn  vragen  en  problemen.  Laat  hun  geloven  dat  Gij  bereid  zijt  met  hen  door  het  mysterie  te  stappen  en  hun  hart  brandend  te  maken.  Grijp  hen  bij  de  hand  en  zeg  hun ;  'Ik  ben  de  verrijzenis  en  het  leven.  Wie  in  mij  gelooft ,  zal  leven ,  ook  al  is  hij  gestorven.  En  iedereen  die  leeft  in  geloof  aan  Mij ,  zal  in  eeuwigheid  niet  sterven'  ( Joh.  11 , 25 - 26 ).  Na  lijden  komt  verblijden.  Eeuwig  verblijden  in  Gods  onuitsprekelijke  vreugde  voor  hen  die  in  U  hun  vertrouwen  hebben  gesteld.  Jezus  Christus ,  Zoon  van  God ,  en  mijn  gekruisigde  Medemens ,  ontferm  U  over  alle  lijdende  en  angstige  mensen.  Ik  bid  U  om  hen  op  te  beuren  en  hen  te  troosten.  Zorg  voor  hen  vanuit  de  hemel.  Geef  hun  vertrouwen  en  moed.  En  komt  er  soms  een  dag  dat  ze  aan  de  hemel  nergens  meer  een  licht  kunnen  ontwaren ,  leer  hun  dan  met  gesloten  ogen  voor  de  Vader  staan  en  bidden ;  Mijn  God ,  ik  ben  zo  bang.  Ik  vrees  voor  deze  avond  en  voor  morgen.  Wat  zal  het  weer  worden ?  Ik  voel  me  hulpeloos  en  klein ,  onzeker  en  onveilig.  Mijn  God ,  ik  heb  veel  verdriet.  Uit  de  diepte  roep  ik ,  Heer ,  luister  naar  mijn  stem.  Laat  uw  kind  niet  eenzaam  achter.  Leg  uw  handen  zacht  op  mijn  hoofd  en  zeg  het  nogmaals ; 'Ik  ben  toch  Uw  Vader  waarom  ben  je  dan  zo  bang' ?

Gods  Zegen.

Tranen over Jerusalem

Zo is Maria werkelijk de grote profetes van het Nieuwe Verbond, die op de beslissende keerpunten van de geschiedenis zelf tot ons komt om ons te waarschuwen en te vermanen zoals de eerbiedwaardige profetengestalten dat in het Oude Verbond hebben gedaan. Het lijkt echter wel of Maria ook hun tragisch lot moet delen. Geldt Gods aanklacht in het Oude Verbond niet evenzeer nu: «Van de dag af, dat hun vaders uit het land van Egypte zijn getrokken, tot heden toe, heb Ik hun al de profeten, mijn dienaars, gezonden, iedere dag opnieuw, ’s morgens vroeg en ’s avonds laat. Maar ze hebben niet naar Mij willen horen, niet willen luisteren. Ze bleven hardnekkig, erger nog dan hun vaders» (Jer. 7, 25-26). En zoals Jeremias tranen stortte over de ondergang van de heilige stad Jerusalem en haar tempel (Jer. 9, 1), zo weende Maria ook te La Salette en Syracuse over het gebrek aan boetvaardigheid en de verstoktheid van het Avondland.

Het Rijk Gods ontnomen?

Het Rijk Gods werd aan het oude Israël ontnomen en aan het Avondland gegeven, opdat het vrucht zou voortbrengen. Thans staat het Avondland zelf voor de beslissing of het Rijk Gods zal worden weggenomen en aan andere volkeren zal worden gegeven, die beter vrucht voort zullen brengen. Dit Woord van de Heer is het slot van de gelijkenis van de slechte wijngaardeniers (Matt. 21, 39-46). Ook deze gelijkenis geeft de mogelijkheid voor een mariale verwijding.

In de gelijkenis heeft een huisvader een wijngaard aangeplant. Op de tijd van de oogst stuurde hij zijn knechten uit om de opbrengst in ontvangst te nemen. Maar de wijngaardeniers mishandelden zijn afgezanten: «…de een sloegen zij, de ander doodden, een derde stenigden ze». Een tweede maal gebeurde hetzelfde. Uiteindelijk zond hij zijn zoon tot hen en zei: «Voor mijn zoon zullen ze wel respect hebben». Het slot is bekend: de wijngaardeniers brachten ook de zoon om het leven. In korte trekken heeft Christus hier de hele heilsgeschiedenis van het Oude Testament getekend: de Vader had de ene profeet na de andere gestuurd. Zij werden vervolgd en gedood en toen Hij tenslotte zijn eigen Zoon zond, overkwam Hem hetzelfde: Hij werd aan het kruis geslagen.

Nu zendt Hij echter zijn Moeder tot ons en zegt: ‘Voor mijn Moeder zullen ze toch wel ontzag hebben?!’ Maar wat gebeurt er? De wereld gaat onverschillig aan de tranen van de Moeder voorbij, de Moeder in wie het Avondland ook nu nog zijn vernieuwing en wedergeboorte zou kunnen vinden. Want het woord dat de Kerk de Moeder Gods in de mond legt: «Wie mij vindt heeft het leven gevonden en welbehagen verkregen van Jahweh» (Spr. 8, 35), is niet alleen van kracht voor de afzonderlijke mens, maar ook voor volkeren en culturen.

De waarschuwing in de boodschap van Fatima

In het 33ste hoofdstuk van het boek Ezechiël zegt God: «Gesteld, Ik laat het zwaard los op een land, en de burgers kiezen iemand uit hun midden en stellen hem aan als wachter. Wanneer deze nu het zwaard op het land ziet af komen, alarm blaast en de bevolking waarschuwt, maar hij die het hoorngeschal verneemt, zich niet laat waarschuwen, zodat het zwaard komt en hem treft: dan komt zijn bloed op zijn eigen hoofd neer. Hoewel hij het hoorngeschal vernam heeft hij zich niet laten waarschuwen; zijn bloed komt dus neer op hemzelf. Maar de ander heeft gewaarschuwd, en daardoor zijn leven gered. Maar gesteld de wachter ziet het zwaard aankomen en hij blaast geen alarm, zodat het volk niet wordt gewaarschuwd: komt het zwaard en treft het iemand van hen, dan wordt die wel getroffen om zijn eigen schuld, maar van zijn bloed zal Ik de wachter rekenschap vragen».

U hebt zeker wel begrepen waarom wij deze diepzinnige tekst van de profeet citeren. De door God aangestelde wachters zien het zwaard op het land af komen, zij hebben de bazuin gestoken.

De eerste bazuin

Het eerste hoorngeschal kwam uit Portugal. De bisschop van Fatima heeft op 17 mei 1960 een brief tot alle bisschoppen van de wereld gericht om hen uit te nodigen zich op 12 en 13 oktober met hem en de pelgrims te Fatima te verenigen. Hiervoor bestonden twee redenen: eerstens te bidden voor de bekering van Rusland, en tweeden te bidden voor de vrede in de wereld, die zo ernstig gevaar loopt.

De bisschop van Fatima heeft nog meer gedaan. Hij is naar Amerika gegaan en in Europa op de eerste plaats naar Duitsland, in het hart van Europa, dat het meeste gevaar loopt. Hij heeft bisschoppen en gelovigen gesmeekt de Rozenkrans te bidden en boete te doen. Hij heeft mij persoonlijk gezegd, dat deze wereldgebeds- en boetedag «maxime necessarium», uiterst noodzakelijk, is. Hij heeft zijn taak als wachter ernstig genomen. Geloof u dat hij voor zijn plezier van Freiburg via Dillingen naar ons is gekomen en van hier naar Klingenbrunn en Schardenberg bij het IJzeren Gordijn is gegaan, om vandaar weer naar het Saargebied, het Rijnland en het Roergebied te reizen om overal de boodschap van Onze Lieve Vrouw te verkondigen, als hij er niet van overtuigd was: ik moet de bazuin laten schallen opdat, wanneer het zwaard komt, zijn bloed niet op mijn hoofd komt?

De tweede bazuin

De tweede bazuinstoot kwam uit Rome, van de bisschop der bisschoppen zelf. Op 28 september 1960 schreef paus Johannes XXIII een brief aan de kardinaal-vicaris van Rome; de opperste wachter van de Kerk sprak hierin over de vele berichten van rampen en catastrofen die in deze jaren niet aflaten en ging dan verder: «Wat echter de gehele mensheid de adem beneemt is het droevige voortduren van de onzekerheid van de toekomst, dat veelal onrustig maakt en verwarring sticht». Hij schreef voorts dat «het uur dat de wereld moet doormaken zeer ernstig is, ernstig en vol gevaren». Hij zegt zelfs: «De historische roeping van de volkeren, de eeuwige bestemming van ieder naar Gods beeld geschapen mens staat op het spel». Vervolgens roept de paus ook op de Rozenkrans te bidden. Paus Johannes XXIII vervulde zijn taak als wachter; hij heeft Gods volk gewaarschuwd. Wanneer het zwaard werkelijk zou komen, zal het bloed niet over zijn hoofd komen.

Profiteurs reageren niet

De profeet spreekt ook over hen die zich niet laten waarschuwen, die het dus aan zichzelf te wijten hebben als het bloed op hun eigen hoofd neerkomt. Christus heeft al een eerste groep gekenschetst: «Zoals het was in de dagen van Noë, zo zal ook de komst van de Mensenzoon zijn. Zoals men toch in de dagen vòòr de zondvloed at en dronk, huwde en uithuwde, tot op de dag waarop Noë de ark binnen ging: en zoals men er geen acht op sloeg, totdat de zondvloed kwam en allen verzwolg, zo zal ook de komst van de Mensenzoon zijn» (Matt. 24, 37-39). Dat zijn de mensen met een hoge levensstandaard, de profiteurs van de economische welvaart. Hun oren blijven gesloten voor het bazuingeschal van de profeten; zij reageren uitsluitend op het lawaai van machines en motoren. Deze mensen lachen om Fatima. Maar wanneer het zwaard komt en hen wegmaait, komt het bloed over hun eigen hoofd. Zij dragen zelf de schuld.

Maar zijn we niet allen een beetje besmet met de bedwelming van het aardse? Steeds meer verdienen, steeds hogere salarissen, steeds meer vrije tijd, steeds meer comfort. Moet het zwaard ook ons treffen wegens ons materialisme, zoals de zondvloed de tijdgenoten van Noë liet verdrinken en zoals het vuur van de jongste dag de in het aardse verzonken mensen zal verbranden?

Een tweede groep doven

Er is nog een groep die zich niet laat waarschuwen. Deze mensen hebben een theologisch toverwoord ter beschikking, dat zij op alle Mariaverschijningen plaatsen om ze oninteressant te maken. Dit toverwoord luidt: “particuliere openbaring”. Nu heeft men het gevonden! Een privé openbaring verplicht tot niets: ik houd me aan de grote openbaring van God, die met Christus en de apostelen is afgesloten. Waarom al dat lawaai over Fatima? Inderdaad, zij hebben gelijk: de algemeen verplichtende openbaring is met Christus en de apostelen afgesloten. Maar dat wil nog niet zeggen dat God daarna niet meer tot ons zou kunnen spreken, of zelfs niet zou mògen spreken. Ieder spreken van God is iets groots en iets heiligs, of het nu gericht is tot Isaïas of tot een analfabetisch boerenmeisje. Wat zouden we allen overgelukkig zijn als wij, al was het maar één keer in ons leven in een toestand van vertwijfeling, wanneer we geen uitweg meer weten, de stem van God zouden mogen horen! Op Pinksteren werd de H. Geest uitgestort over alle vlees, «Zonen en dochters zullen profeteren en grijsaards zullen dromen ontvangen, zelfs over slaven en slavinnen wordt de Geest uitgestort», zo spreekt Petrus met Joël. Jeremias zegt: «Ik zal een eeuwig verbond met hen sluiten: dat Ik nooit zal ophouden hun goed te doen» (Jer. 32, 40). Wie zich niet laat waarschuwen heeft het aan zichzelf te wijten als het zwaard komt en hem wegmaait. Het bloed komt over zijn eigen hoofd.

Fatima’s boodschap tot de wereld: totale ommekeer door boete en gebed

Hoe luidt de boodschap van God te Fatima tot de wereld? De mens is behept met de neiging het meest belangrijke en beslissende links te laten liggen en zich vol overgave op het sensationele te werpen. Bij Fatima ligt deze sensatie in het derde geheim. U weet waar het over gaat.

Op 13 juli 1917 heeft de Moeder Gods gezegd: «Wanneer men aan mijn verlangen voldoet zal Rusland zich bekeren en zal er vrede heersen; doet men het echter niet, dan zal het zijn dwaalleer over de gehele wereld verbreiden en oorlogen ontketenen; vele goeden zullen gemarteld worden; de H. Vader zal veel te lijden hebben en vele naties zullen vernietigd worden…» Dan volgt een uitlating waarachter velen het derde geheim vermoeden. De slotzin echter luidt: «Tenslotte zal mijn Onbevlekt Hart zegevieren». Op deze uitlating nu concentreert zich de hele belangstelling: “Zal het geheim geopenbaard worden? Wanneer? Waarom gebeurt het niet?” Woedende brieven fladderen rond: “Het zwijgen van de bisschop van Fatima is tegen de beginselen van de verdraagzaamheid, vrijheid en democratie”. Erger kan het al niet! En daarbij kan ieder die maar een klein beetje begrip heeft, nagaan wat dit zogenaamde geheim behelst. Vooral waar gezegd wordt, dat verscheidene naties vernietigd zullen worden, gelooft u dan dat er iets in staat over een loonsverhoging van 10%? Wanneer de bescheiden bisschop van Fatima zich tot alle bisschoppen van de wereld wendt en ze uitnodigt voor een wereldgebeds- en boetedag en wanneer de paus tot een storm van gebed oproept, dan kan alleen maar een idioot geloven dat in die uitlating sprake is van gouden appelen en een heerlijke toekomst. Is het voor ons niet voldoende: verscheidene naties zullen van het aangezicht van de aarde verdwijnen! Waar wachten we dan nog op? Voelen we hier niet duidelijk de list van de hel, hoe deze ons met zachte drang tracht af te keren van wat wezenlijk en alleen beslissend is, en de sensatie als lokmiddel gebruikt om de nieuwsgierigheid te prikkelen?

Het belangrijkste van de boodschap, dat waarom het gaat, is de gedachte van boete en verzoening. Al bij de eerste verschijning vroeg Maria aan de kinderen: «Willen jullie God offers brengen en alle lijden aannemen dat Hij jullie zal opleggen tot uitboeting van de talloze zonden die zijn Goddelijke Majesteit beledigen?» En bij de laatste verschijning zei de Moeder Gods: «De mensen moeten zich beteren, zij moeten smeken om vergeving voor hun zonden!» Dìt is het beslissende punt en niet de speculatie op de toekomst. Meer nog, deze beangstigende toekomst vol gevaren kan juist worden afgewend door de verlangens van Maria na te komen: bidden en boete doen voor onze zonden en voor die van de wereld.

Met deze boodschap van een totale ommekeer van de mensen staat Fatima eigenlijk geheel in het teken van de grote heilsopenbaring van God. Boven het begin van het Nieuwe Verbond en daarmee tot de voltooiing van de openbaring staan de woorden van Jezus, waarmee Hij zijn openbare prediking begint: «Doe boete, want het Rijk Gods is nabij!»

Het credo van de moderne wereld

Met dezelfde woorden begint het leven van het Mystieke Lichaam van Christus, wanneer Petrus op Pinksteren zegt: «Bekeer u!» Met de boete staat en valt het christendom. De moderne technische, materialistische wereld heeft in plaats van dit categorische bevel een ander omhelsd: verdien geld, stapel zo veel mogelijk bezit op ten koste van alles en iedereen, produceer steeds meer, consumeer steeds meer, tijd is geld enz.! Daarom legt de Moeder Gods sinds 1830, sedert haar verschijning in de Parijse Rue du Bac, steeds weer de nadruk op dit woord: «Doe boete, verander uw leven, bekeer u!» De wereld heeft niet naar haar geluisterd en luistert ook vandaag niet. Twee wereldoorlogen, een aantal minder omvangrijke oorlogen en een hele reeks bloedige revoluties zijn hiervan het gevolg. De wereld heeft de waarschuwing van Maria in de wind geslagen.

Op het ogenblik krijgen wij misschien wel de allerlaatste vermaning. Ik ben bang dat ook hierop geen acht wordt geslagen. In plaats van tot aanbidding en boete roepen de media op tot dansen en vermaak, en opnieuw klaagt de Heer als in de nacht voor het begin van zijn lijden op de Olijfberg: «Kunt ge dan niet één uur met Mij waken?» (Matt. 26, 40)

De wapens van Maria

Fatima ligt met zijn oproep tot boete en bekering diep verankerd in de heilsgeschiedenis, maar is tegelijk geworteld in de tijdelijke geschiedenis. Precies in de maanden tussen april en november, waarin de bolsjewisten in Rusland hun bloedige revolutie voorbereidden, greep de hemel in. Zesmaal verscheen de Moeder Gods in het uiterste westen van Europa, in Portugal, om de strijd op te nemen tegen de vijand in het oosten. Twee wapens geeft Maria ons in de hand: gebed en boete. Waar men nu in het Oosten, in China op de eerste plaats, maar ook in Korea, de arme mens geheel in beslag neemt en hem onbarmhartig met zijn hele lichaam en ziel tot dienstbaarheid dwingt, antwoordt Maria daarop met de toewijding aan haar Onbevlekt Hart.

Toewijding is vrijwillige en totale overgave aan God door de handen van Maria en biedt verzoening voor de totale slavernij van de mens in het Oosten. Het is een bewijs van onbegrip voor de betekenis van deze tijd, wanneer men spreekt over een primitieve vroomheid die zich optrekt aan een kitscherig Mariabeeld. Het gaat ons als de mensen op het Pinksterfeest, die Pe- trus vroegen: Wat zullen we doen? We kennen inmiddels de verlangens van Maria: op de eerste plaats bidden. We hebben de pausen en de bisschoppen horen oproepen tot het bidden van de Rozenkrans.

Al eerder in de geschiedenis heeft het Rozenkransgebed een vijand uit het Oosten teruggeslagen. Dat was toen de Turken voor de poorten van Wenen stonden en denk eens aan de zeeslag bij Lepanto. Maar bidden we nog wel? Bidden we nog gemeenschappelijk in het gezin?

Op de tweede plaats is het boete doen. Het is niet nodig daarbij aan grote dingen te denken, maar moeten we nu echt iedere film hebben gezien? Moeten we iedere paar maanden met vakantie? Moeten wij zo dikwijls in dure restaurants gaan eten? Is het noodzakelijk alle genoegens mee te maken? Brengt iedere dag niet genoeg onaangenaams, dat we als offer kunnen aanvaarden? Waarom ons opwinden, waarom dwaas en liefdeloos zijn waar we de mooiste gelegenheid hebben naar het voorbeeld van de twee overleden kinderen van Fatima, deze onaangename dingen als verzoening en boete voor de zonden van de wereld te dragen?

Op de derde plaats is het de toewijding aan het Onbevlekt Hart van Maria: de totale toewijding aan God door Maria, niet alleen met de lippen, maar van de gehele mens, die ook in het dagelijks leven tot uitdrukking komt. Dus in feite alleen maar datgene doen wat wij eigenlijk al lang bij het doopsel hebben beloofd, maar nooit ernstig hebben genomen: de duivel verzaken en al zijn werken en ijdelheden. Dàt is de redding van deze tijd.

Wat zal men later van ons zeggen? Hetzelfde als de vluchteling die bij Ezechiël kwam? Ezechiël zegt in hoofdstuk 33, 21: «In het twaalfde jaar van onze verbanning, op de vijfde van de tiende maand, kwam de vluchteling uit Jerusalem naar mij toe met de tijding: de stad is gevallen!»

Trouw en ijverig de Rozenkrans bidden

Wij hebben als maar weinig geslachten gevaren doorstaan, maar niemand kan ons zeggen dat de verschrikkingen alleen maar een voorspel waren. De mogelijkheid staat wijd open voor alle gevaren van vernietiging, dood en verschrikkingen die ons voorstellingsvermogen geheel te boven gaan. In deze tijd heeft de wereld het alles omvattende gebed nodig, uit welks kracht het ‘ik’ overgaat in de gehele smekende mensheid. Als wij er over spreken dat de Rozenkrans moet worden teruggevonden, denken wij allereerst aan hen die hem in hun eenzaamheid – die tegelijk een genadenrijke verbondenheid was – reeds hebben teruggevonden. Zij kunnen ons zeggen wat de Rozenkrans eigenlijk is. Echt gebed kan men niet uitleggen en heeft ook geen uitleg nodig.

Wij moeten inzien dat alle bezwaren tegen de Rozenkrans voortkomen uit het feit, dat hij niet gebeden wordt. Zij komen van hen die hem niet bidden. Een gebed wordt alleen maar in het bidden onthuld, zoals de waarheid zich onthult aan hem die haar nakomt, zoals het sacrament hem verandert en verlicht die het waardig ontvangt, zoals het Mystieke Lichaam van Christus alleen door de levende lidmaten van dit lichaam wordt ervaren.

Fatima grijpt terug op het geweldige woord van Mozes in zijn afscheidsrede: «Zie, ik heb u heden leven en geluk, dood en ongeluk voorgehouden… Ik roep heden plechtig hemel en aarde tegen u tot getuigen, dat ik u leven en dood, zegen en vloek heb voorgehouden! Kies dus het leven, opdat gij en uw kroost het leven moogt hebben… Want daarvan hangt uw leven af en de duur van uw verblijf in het land…» (Deut. 30, 15; 19, 20). Dàt is Fatima!

Naast de ernstige vermaning tot boete en bekering en de aansporing tot verering van het Onbevlekt Hart van Maria is Fatima een ernstige vermaning tot het ijverig en trouw bidden van de Rozenkrans. Maria zegt in twee verschijningen tot de kinderen: «Bid dagelijks de Rozenkrans en vergeet het niet» (13 juni) en zij herhaalt het een maand later nog eens: «Bid dagelijks de Rozenkrans en vergeet het niet!» (13 juli).

Bij haar laatste verschijning in oktober 1917 stelde de Moeder Gods zich aan de kinderen voor met de woorden: «Ik ben Onze Lieve Vrouw van de Rozenkrans».

Maria, ook Koningin van de vrede

In 1917 heeft er zich nog een mariale gebeurtenis voorgedaan. Op 5 mei 1917 heeft paus Benedictus XV in een brief aan kardinaalstaatssecretaris Pietro Gasparri bepaald, dat in het vervolg in de litanie van de H. Maagd de aanroeping “Koningin van de vrede, bid voor ons” moest worden ingevoegd. Vele jaren zijn er sindsdien verlopen en nog steeds vrezen wij mensen de vrede te verliezen. Daarom is het goed dat wij ons ernstig op deze historische datum bezinnen.

Als we de kalender van Mariafeesten in de wereld doorbladeren vinden we vele feestdagen ter ere van ‘Maria van de vrede’ en ook de titel ‘Koningin van de vrede’ is al van zeer oude datum. Pater Franziskus Maria Stratmann O.P. vermeldt in zijn boek Regina Pacis (Berlijn, 1927) dat in een oeroude, Oud-Ierse litanie Maria als “Voorbode van de vrede” wordt gehuldigd en hij haalt ook een gebed aan uit de 30-jarige oorlog waarin Maria wordt begroet als «doorluchtige Koningin van de Vrede». Verder spreekt hij over een feest “Regina Pacis”, dat op vele plaatsen wordt of werd gevierd op 9 juli. Dit feest bestond werkelijk en werd op 7 september 1658 toegestaan voor de door de H. Eudes gestichte Congregatie van de HH. Harten van Jezus en Maria. Het door F. G. Holweck uitgegeven Calendarium liturgicum festorum Dei et Dei Matris Mariae (Philadelphia, 1925) noemt nog andere feest ter ere van de Koningin van de Vrede.

Belangrijker echter dan deze historische aantekeningen is voor ons het feit dat kort na het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog een aantal bisschoppen de H. Stoel toestemming verzocht na de aanroeping “Koningin van de allerheiligste Rozenkrans” in de litanie van de H. Maagd “Koningin van de Vrede” in te lassen. Paus Benedictuis XV gaf op 16 november 1915 de bisschoppen zijn toestemming, echter alleen voor de duur van de oorlog. Anderhalf jaar later stelde hij deze aanroeping voor altijd verplicht.

De Moeder Gods en de pausen roepen op tot boete

De openbaringen van de Moeder Gods van de laatste tijd en de woorden van de pausen grijpen duidelijk in elkaar. Wat de Kerk verkondigt, bevestigt Maria en wat Maria mededeelt aanvaardt de Kerk. Er bestaat een innerlijke samenhang tussen de openbaringen van de Moeder Gods te Parijs in 1830 (wonderdadige medaille), La Salette in 1846, Lourdes in 1858, Fatima in 1917 en Syracuse in 1953, om alleen de voornaamsten te noemen. Wat in het begin nog niet duidelijk was, komt steeds meer in het volle licht te staan. Het duidelijkst heeft Maria te Fatima gesproken. Al haar mededelingen worden beheerst door drie grondgedachten:

Om Gods strafgericht af te wenden roept Maria op tot boete; het door een zwaard doorboorde Hart van Maria op de wonderdadige medaille en ten derde de randtekst op de keerzijde: “O Maria, zonder zonde ontvangen, bid voor ons, die onze toevlucht tot u nemen”.

De wenende Moeder Gods zegt te La Salette: «De arm van mijn Zoon is zo zwaar en drukt zozeer, dat ik hem niet langer tegen kan houden». De dringende woorden van Maria tot Bernadette Soubirous te Lourdes: boete, boete, boete! De hartroerende aansporing van de Moeder Gods op 18 augustus 1917 te Fatima: «Bid, bid en breng veel offers voor de zondaars, want er komen er velen in de hel omdat niemand voor hen offert en voor hen bidt». Tenslotte zijn er de tranen van de beeltenis van het Heilig Hart van Maria te Syracuse.

Hetzelfde zeggen de pausen

Paus Leo XIII, die niet minder dan 12 mariale encyclieken tot de wereld heeft gericht, schreef met profetische blik in zijn Adjutricem populi van 1895: «Laten we dus met het grootste vertrouwen tot Maria gaan! Met haar gehele kracht zal zij zich er voor inzetten, dat ons heilig geloof in nieuwe glans zal stralen; zij zal het vervullen van deze wens bespoedigen, zodat de volkeren zich eensgezind aaneen zullen sluiten in het belijden van het ene geloof en een band van volmaakte liefde ook de harten zal verbinden…»

In zijn Ad diem illum laetissimum van 1904, verklaart paus Pius X: «Hebben wij niet met recht kunnen zeggen dat Maria, nadat zij Jezus zo trouw ter zijde heeft gestaan vanaf het huis te Nazareth tot op de berg van Calvarië, en als niemand anders vertrouwd is met de geheimen van zijn Hart, nu ook de schat van zijn verdiensten rechtens beheert, zoals het een moeder toekomt?»

Paus Pius XI in ‘Over gebeden en werken van boete tot hulp aan de mensheid’ op 3 mei 1932: «De volkeren worden zelf voor de beslissende keuze gesteld: ofwel zij vertrouwen zich toe aan de welwillende en weldoende machten (gebed en boete, R.G.) en richten zich in nederigheid en berouw tot hun Heer en Vader vol barmhartigheid, ofwel zij geven zichzelf en de laatste rest van hun aardse geluk prijs aan de vijand van God, de geest van wraak en vernietiging».

Paus Pius XII schreef in zijn encycliek over het Mystieke Lichaam van Christus op 29 juni 1943: «Een werkelijk huiveringwekkend mysterie dat men niet genoeg kan overwegen: dat namelijk het heil van velen afhankelijk is van de gebeden en vrijwillige boetedoening die ledematen van het Mystieke Lichaam van Jezus Christus hiertoe op zich nemen».

Paus Johannes XXIII zei in zijn radiotoespraak van 27 april 1959: «De Moeder Gods maakt in deze tijd op heel bijzondere manier haar behulpzame tegenwoordigheid kenbaar. Hoe meer de liefde verkilt, des te meer spoort zij haar kinderen aan tot vroomheid, tot deugd en tot boete voor de zonden. Terwijl aan alle kanten het dreigende onheil voortdurend toeneemt, ervaren wij haar als onze goede voorspreekster die de goddelijke barmhartigheid over ons afsmeekt… Wij hebben een Moeder die met tedere liefde alle lijden van haar kinderen meevoelt. Daarom brengt eenieder die, in de stormen van deze tijd heen en weer geslingerd, weigert haar helpende hand te grijpen, zijn eigen heil in gevaar».

Paus Paulus VI op 2 februari 1966: «De verering van Maria is zowel een karakteristiek kenmerk van de katholieke religiositeit als een kern- en hoogtepunt van de geestelijke opvoeding, waarop alle herderlijke zorg van de bisschop van Rome en de apostolische zorg van de stadhouder van Christus in de wereldkerk met altijd durende waakzaamheid en vermanende oplettendheid gericht moet zijn».

Er is derhalve geen betere en veiliger weg naar de kennis en de liefde van Christus dan Maria. Zijn niet jammer genoeg zij, die verleid zijn door de listen van de boze, of zij die, misleid door verkeerde vooroordelen, menen te kunnen afraden de hulp van de H. Maagd te zoeken, het beste bewijs van deze waarheid?! Deze armen en ongelukkigen verbeelden zich Maria te moeten passeren om zogenaamd Christus de eer te geven, maar zij zien niet in dat het dat het Kind nergens anders te vinden is dan bij zijn Moeder, Maria.

Aansporing tot de verering van het Onbevlekt Hart van Maria

Al op de wonderdadige medaille komt het doorboorde Hart van Maria voor; te La Salette wijzen de tranen van Maria op de bedroefdheid van het Hart van Maria; te Lourdes wordt de nadruk gelegd op de onbevlektheid van dit Hart: «Ik ben de Onbevlekte Ontvangenis»; te Syracuse is het een beeltenis van het Hart van Maria dat weent. Maar verreweg het duidelijkst spoort Fatima aan tot de verering van het Onbevlekt Hart.

Maria zei tegen de kinderen van Fatima: «Jullie hebben de hel gezien waarheen de arme zondaars op weg zijn. Om hen te redden wil de Heer de verering van mijn Onbevlekt Hart ingang doen vinden in de wereld. Wanneer men dit doet, zeg ik jullie, zullen vele zielen gered worden en zal er vrede komen» En bij dezelfde verschijning op 13 juli 1917: «Offer je op voor de zondaars en zeg dikwijls, in het bijzonder wanneer je een offer brengt: O Jezus, uit liefde voor U en voor de bekering van de zondaars, als genoegdoening voor de beledigingen die het Onbevlekt Hart van Maria worden aangedaan».

De pausen aarzelden niet gevolg te geven aan deze uitnodiging, want 25 jaar na de verschijningen van Fatima, in 1942, wijdde paus Pius XII de Kerk en de gehele mensheid toe aan het Onbevlekt Hart van Maria. Het deed het wegens de plaats die Maria inneemt in het verlossingswerk en met het oog op de nood van de tijd; hij verwachtte van de verering van dit Hart de vrede onder de volkeren, de vrijheid van de Kerk, de bekering van de zondaars en het opnieuw opbloeien van de christelijke deugden. (Decreet over het Feest van het Hart van Maria, 4 mei 1944).

We moeten hier nog vermelden, dat paus Pius IX op 8 december 1854 plechtig het dogma van de Onbevlekte Ontvangenis van Maria heeft afgekondigd, zoals Maria dit bij de wonderdadige medaille heeft verlangd en in de verschijningen te Lourdes heeft bevestigd.

Paus Pius XII, de grote Maria-paus, begint zijn brief Ingruentium malorum van 1951 met de woorden: «Bij het zien van het dóórbreken van het kwaad hebben Wij, sedert Wij door het raadsbesluit van de Goddelijke Voorzienigheid tot de hoogte van de Stoel van Petrus zijn geroepen, nooit nagelaten het lot van de mensenfamilie aan de machtige bescherming van de Moeder Gods toe te vertrouwen».

De Rozenkrans

De aansporing tot het ijverig bidden van de Rozenkrans begint niet in Fatima, maar wordt al in Lourdes ingeleid, weliswaar niet met zoveel woorden, maar wel zeer nadrukkelijk met gebaren. Maria verschijnt met de Rozenkrans aan de arm, maakt zelf bij het begin het kruisteken, laat de kralen door de vingers glijden en verdwijnt wanneer Bernadette de Rozenkrans heeft gebeden.

Te Fatima is het de kern van de boodschap van Maria: «Bid dagelijks de Rozenkrans en vergeet het niet!» (13 juli). Al bij de eerste verschijning op 13 mei belooft zij bij de laatste, in oktober, haar naam te zullen noemen: «Ik ben Onze Lieve Vrouw van de Rozenkrans!». De gedachte van de Rozenkrans loopt als een gouden draad door alle openbaringen van de Moeder Gods te Fatima. Maria laat er ook geen twijfel aan bestaan dat de Rozenkrans de beste manier is om haar Onbevlekt Hart te vereren, voor zich te winnen en te verzoenen.

Voor paus Leo XIII is «de Rozenkrans hèt gebed van de Kerk in kritieke tijden (Octobri mense, 1891); onder vele gebedsoefeningen van de katholieke Kerk heel bijzonder aan te bevelen (Salutaris ille, 1883); als gemaakt voor het juiste bidden (Jucunda semper, 1894); in ieder opzicht uitstekend en als gemaakt om het eeuwig heil te verkrijgen (Fidentem piumque, 1896); een gebed dat voor onze voorouders het beste kenmerk voor hun vrome christelijke gezindheid betekende (Supremi apostolatus, 1883) ons door Maria zelf geleerd (Laetitiae sanctae, 1893) en door haar zo geliefd (Adjutricem populi, 1895)». «De eretitel van Koningin van de Allerheiligste Rozenkrans is», volgens Leo XIII, «voor het katholieke volk gelijk aan het kenmerk van het geloof en de samenvatting van de verering die Maria toekomt» (Octobri mense, 1891).

Behalve door zijn brieven heeft Leo XIII nog meer gedaan voor het bevorderen van het bidden van de Rozenkrans:«Wat Ons betreft hebben Wij voor het voortdurende gebed bevolen, dat dit feest (nl. dat van de Rozenkrans) met zijn officie in de gehele Kerk als feest tweede klasse zal worden gevierd. Wij hebben bepaald dat de gehele maand oktober aan deze heilige oefening gewijd zal zijn en tenslotte hebben Wij vastgesteld dat in de litanie van de H. Maagd de aanroeping “Koningin van de Allerheiligste Rozenkrans” wordt ingevoegd. Deze aanroeping moet tevens een lichtend voorteken zijn van de overwinning, die Wij na alle strijd in deze tijd verwachten» (Diuturni temporis, 1898).

Dat de Moeder Gods en de Kerk in de hemel en op aarde in elkaar grijpen wordt bij de Onbevlekte Ontvangenis evenals bij de Rozenkrans zichtbaar. Leo XIII kan niet genoeg doen om dit gebed aan te bevelen; Maria verschijnt te Fatima als Onze Lieve Vrouw van de Rozenkrans.

Wanneer wij het geheel overzien moeten we zeggen: de les van de verschijningen van de Moeder Gods en de leer van de Kerk zijn hetzelfde, zodat de Kerk niet aarzelt om ze als bovennatuurlijk te erkennen. Ook laat zij zich klaarblijkelijk door deze les in haar houding beïnvloeden en bevruchten; zij heeft immers zelf het meisje van Lourdes heiligverklaard. Zo straalt het licht van de Kerk terug op de boodschappen van de Moeder Gods, die door haar zijn onderzocht en worden erkend, zodat zij een heel andere betekenis krijgen en wij doen goed met eerbied naar deze boodschappen te luisteren. De persoonlijke aanwezigheid van onze Heilige Vader, Paulus VI, bij de jubileumplechtigheden te Fatima ter gelegenheid van de viering van de 50ste verjaardag van de eerste verschijning op 13 mei 1917 is wel het bewijs hiervoor.

Maria, Koningin van de hemel en van de aarde, bid voor ons!

Alle eer en alle glorie
geldt de luisterrijke Naam!
Viert de vrede die Hij heden
uitroept over ons bestaan.
Aangezicht vol van licht,
zie ons met ontferming aan!

Alle eer en alle glorie
geldt de Zoon, de erfgenaam!
Als de genade die ons toekomt
is Hij onze nieuwe naam.
Licht uit licht, vergezicht,
steek ons met uw stralen aan!

Alle eer en alle glorie
geldt de Geest, die leven doet,
die de eenheid in ons ademt,
vlam die ons vertrouwen voedt!
Levens zon, liefdesbron,
maak de tongen los voorgoed!

Niet Gods arm is te kort om ons te redden,
niet zijn oor is te doof om ons te horen.
Maar onze misdaden verduisteren het licht.
Wij plegen geweld, wij zaaien verwoesting,
de weg van de vrede kennen wij niet.
Wij wachten op licht, maar het blijft donker,
op het licht van de zon,
maar wij dolen in duisternis.
Als blinden tasten wij langs de wand,
als mensen die geen ogen hebben.
Wij struikelen op klaarlichte dag,
in de bloei van ons leven zijn wij als doden.
Scheur dan de wolken uiteen en kom,
zoals de morgenlicht het duister verdrijft.
Maak ons open voor U, de komende
en wees ons genadig.
Amen.