Openbaring van MARIA, – dinsdag 28 april 2009

Maria en de zielegrot

“Lieve zielen uit de Bron der Goddelijke Liefde. Zie toch eens hoe God in beelden tot jullie spreekt. Toen Ik destijds te Lourdes verscheen, deed Ik dit in een afgelegen grot, in een oord waar zelfs slangen huisden. Ik maakte Mij bekend als ‘de Onbevlekte Ontvangenis’. Ik droeg een wit kleed, een witte sluier, en een blauwe gordel. Mijn beide voeten waren bekleed met telkens een roos. In Mijn handen droeg Ik de rozenkrans.

Zielen, begrijp toch wat Ik jullie ook zonder woorden heb willen zeggen. Sedert de erfzonde is elke ziel een grot op een afgelegen plaats: een verduisterde en minder of meer verkilde holte met stenen wanden. De ziel leeft onder de onophoudelijke bekoring om zichzelf in de stenen mantel van wereldse gedachten en gevoelens te hullen, laat slechts sporadisch een straal van Gods Licht tot in de kern van haar wezen doordringen, en verliest heel gemakkelijk de warmte van de ware Liefde. Bovendien ligt de zielegrot afgelegen, van God verwijderd, teruggetrokken in het wereldse, als in een wereld die niets meer te maken heeft met het Hart van God. Regelmatig wordt zij door slangen bezocht, die zelfs in haar willen nestelen, als symbool voor de bekoringen en het feit dat de ziel tot verblijfplaats van de satan wordt.

In deze grot verscheen Ik, om aan te duiden dat een nieuw tijdperk was begonnen: het tijdperk waarin Maria Haar ware roeping zou ontplooien in de kern van de mensenziel. Ik maakte Mij bekend als ‘de Onbevlekte Ontvangenis’ om aan de satan te verkondigen dat Ik elke welwillende ziel die Mij in zich zou laten heersen, zou terugvoeren naar de toestand van vóór de erfzonde, de toestand van de onbevlekte gesteldheid van de ziel die één was met het Hart van God.

Ik droeg een wit kleed om aan te tonen dat de Meesteres van de zielegrot is bekleed met de opperste zuiverheid. Mijn witte sluier toonde aan dat de geest van de volmaakt zuivere ziel omhuld is van het Goddelijk Licht en geen enkele duistere gedachte koestert. De blauwe gordel wijst erop dat de volmaakte ziel omgord is met de absoluut volmaakte Hemelse vrede. Ik heb je vroeger reeds gezegd dat hemelsblauw de kleur is van de volmaakte vrede, en dat om deze reden de Schepper de aarde heeft overkoepeld met een blauw uitspansel, als symbool voor het feit dat de aarde was bestemd om Gods Rijk te zijn.

Elk van Mijn voeten was gesierd met een roos. Onder Mijn voeten zie je een stenen plateau van de grot, om aan te duiden dat al het wereldse onderworpen is aan Mijn macht, en door de ziel tot Mijn voetbank moet worden gemaakt, opdat Ik Mijn onbeperkte heerschappij over de duisternis en al haar werken vrij zou kunnen ontplooien.

De roos is het symbool van de Liefde. Het is door de voltooide Hemelse Liefde dat Ik de ziel naar God terugbreng, en dat Ik de satan onder Mijn voet ter aarde zal neerdrukken, want zijn werken zijn de absolute tegenpool van de Liefde en Haar uitwerkingen, en slechts de Liefde heeft de macht om alle duisternis te verbannen. In de Liefde straalt Gods Licht en het Goddelijk Leven. Waar zij heerst, wordt datgene wat dood is doch voor God bruikbaar is, tot leven gewekt, en datgene wat zelf heeft gekozen voor de dood – zoals de satan en zijn gevolg – volkomen onwerkzaam gemaakt.

Toen Ik Mijn lieve dochter Bernadette verzocht, de aarde om te woelen, en Ik er een bron liet ontspringen, wilde Ik daarmee aanduiden dat Ik in elke ziel die bereid zou zijn om aan zichzelf te werken, een bron van Goddelijk Leven zou ontsluiten. Bernadette maakte zichzelf door deze handeling tot voorwerp van spot. Inderdaad, de ziel die de moed heeft om op Mijn uitnodiging aan zichzelf te werken, zal het onbegrip van de wereld oogsten, maar zij zal volkomen gewassen worden in het water van Goddelijk Leven dat in haar zal ontspringen, en Ik zal haar tot bron van heil en genezing maken voor velen, zoals Ik te Lourdes heb voorafgebeeld. Aan zichzelf werken, betekent: de aarde van alle wereldse invloeden terzijde schuiven om in de zielebodem de kiem der heiligheid opnieuw toegankelijk te maken voor Gods Licht, dat deze kiem tot bloei moet brengen.

De rozenkrans in Mijn handen was een oproep, niet alleen tot het bidden van de Rozenkrans, doch tot een wedergeboorte van het verlangen van de ziel om elk ogenblik van de dag en de nacht met God in contact te treden. Gebed is het bouwen van een brug tussen de ziel en haar Schepper. Het is: zich openstellen voor de bezieling met het Goddelijk Leven, en voor alle wenken waarmee de Goddelijke Voorzienigheid de ziel terugroept naar de wegen die naar de Poort van het Paradijs leiden.

Zielen, herinner jullie dat God de mensenziel heeft voorzien als de brug tussen Zijn Hart en de schepping. Gods Hart laat onophoudelijk de Goddelijke Liefde, draagster van het Goddelijk Leven, naar de hele schepping stromen. Indien deze stroming één seconde lang zou ophouden, zou de hele wereld vergaan. Vergeet nooit dat deze stroming van God naar de schepping toe, verloopt via de mensenzielen. Doordat talloze mensenzielen zo ziek zijn geworden, stroomt nog slechts een fractie van de Goddelijke Liefde vanuit de mensenzielen naar de rest van de schepping door. Dit, Mijn zielen, verklaart de ontwrichting van de schepping, die jullie in de natuur aan vele dingen kunnen merken.

Laat Ik de zielen erop wijzen dat ook de roofzucht in de dierenwereld een gevolg is van de erfzonde en de verdere door de mensenzielen bedreven zonden. Zie toch hoezeer de mens, en hij alleen, verantwoordelijk is voor de atmosfeer die in de schepping heerst. Indien alle mensenzielen de stroming van de ware Liefde in zichzelf en tussen zich en de schepping onbelemmerd zouden laten verlopen door zich van alle zonde af te wenden en zichzelf grondig te reinigen van elk spoor van wereldse invloeden die in de ziel een eigen leven willen leiden, zou zelfs de roofzucht in de dierenwereld in drie dagen tijd verdwijnen.

De terugkeer naar het Aards Paradijs ligt in jullie handen. Ik ben de Meesteres van alle zielen. Ik ken de weg, Ik leid elke welwillende ziel langsheen deze weg, en Ik heb de macht om alle hindernissen op deze weg op te ruimen. Wat Ik nu ieder van jullie vraag, is de totale toewijding van jullie zelf en van jullie vrije wil aan Mij, opdat het parfum uit de Hemelse rozen op Mijn voeten de satan moge verlammen, en Ik hem door de macht van de zuivere Liefde totaal aan Mij en aan Mijn kroost moge onderwerpen.

Zielen van Mijn Hart, Ik herinner jullie eraan, dat elke bedevaart veel aan waarde verliest wanneer zij niet gepaard gaat met een tocht naar de grot van jullie ziel. Jullie kunnen Mij ontmoeten in een bedevaartsoord, maar de ware ontmoeting met Mij, met Mijn omvormende en diep genezende macht, voltrekt zich louter en alleen in de kern van jullie ziel. Zolang Ik daar niet de Mij door God toebedeelde rol als ware Koningin en Meesteres mag uitoefenen door de totale toewijding van jullie zelf en jullie vrije wil aan Mij, kan Ik voor jullie weinig doen dat blijvend zaad voor het Eeuwig Leven in jullie kan achterlaten, want slechts door Mijn heerschappij in jullie zielegrot kan Ik de kiem der heiligheid in jullie tot bloei brengen. Daartoe ben Ik geroepen, en daartoe heeft Jezus jullie aan Mij gegeven.”

Evangelist overtuigt Christen van zijn dwaling.

Zo ging dan CHRISTEN van de weg af en begaf zich naar het huis van Heer WETTISCH, om daar geholpen te worden. Maar zie, toen hij dicht bij de berg kwam, scheen hem deze zeer steil en hoog; ook hing de kant, die het dichtst naar hem toelag, zoveel voorover, dat CHRISTEN bevreesd was, zich verder te wagen uit angst dat de berg op zijn hoofd zou vallen. Hij stond dus stil, niet wetende, wat te doen. Ook scheen zijn last zwaarder te worden en hem harder te drukken, dan toen hij nog op de vorige weg was. Er schoten ook bliksems en vlammen uit de berg, zodat CHRISTEN vreesde erdoor verteerd te zullen worden. Daarom begon hij te zweten en te beven uit vrees (Exod.19:16), en hij werd meteen bedroefd, dat hij de raad van WERELDWIJZE had opgevolgd.

Terwijl hij daar stond, zag hij EVANGELIST tot zich komen en begon te blozen van schaamte. EVANGELIST, intussen naderbij komende, keek naar hem met een vertoornd en ontzagwekkend aangezicht en vroeg: "Wat doet u hier, CHRISTEN?"

Dit woord deed CHRISTEN verstommen; hij wist niets te antwoorden. EVANGELIST vervolgde: "Bent u niet de man, die ik eens kermende vond buiten de muren van de stad VERDERF?" "Ja, mijn waarde heer, ik ben die man," zei CHRISTEN. "Heb ik u niet verwezen naar de weg die naar dat kleine poortje leidt?" hervatte EVANGELIST. CHRISTEN antwoordde: "Ja, mijn dierbare heer!"

EVANGELIST. "Waarom bent u dan zo spoedig terzijde afgeweken? Want u bent nu van het pad af."

CHRISTEN. "Ik ontmoette een man, zodra ik uit de poel MISTROUWEN was opgeklommen, die mij bewoog naar het dorp te gaan, dat daar voor mij ligt, en mij wijsmaakte, dat ik daar een man zou vinden, die mij van mijn pak verlossen zou."

EVANGELIST. "Wat was het voor een man?"

CHRISTEN. "Het leek wel een edelman, en hij noemde zo veel goede redenen, dat ik op het laatst in zijn voorstel bewilligde, zó ben ik hier gekomen. Maar toen ik deze berg zag en merkte, hoe hij over de weg hing, bleef ik haastig staan, omdat ik vreesde, dat hij mij op het hoofd zou vallen,"

EVANGELIST. "Wat zei die edelman tot u?"

CHRISTEN. "Hij vroeg mij, waarheen ik dacht te gaan en dat zei ik hem."

EVANGELIST. "En wat zei hij toen?"

CHRISTEN. "Hij vroeg mij of ik een gezin had. Ik zei ja, maar ook dat ik nu zo beladen was met het pak, dat ik op mijn rug heb, dat ik daar zulk een vermaak niet meer in kon scheppen als vroeger."

EVANGELIST. "Nu, ga verder."

CHRISTEN. "Hij gebood mij, mij met alle spoed van deze last te ontdoen; en ik zei, dat dit juist de zaak was, die ik zocht, en dat ik mij daarom naar dat kleine poortje begaf, om daar onderwijs te verkrijgen aangaande de plaats van mijn verlossing. Hij zei ook, dat hij mij een betere en kortere weg zou aanwijzen, die ook niet gepaard ging met moeilijkheden, zoals op deze weg, die gij, mijnheer, mij hebt gewezen. Die betere en kortere weg zou mij brengen naar het huis van een edelman, die verstand had, om van zulke lasten te bevrijden. Ik geloofde hem en ging van die weg op deze, opdat ik mogelijk te eerder verlicht mocht worden van mijn pak. Maar toen ik aan deze plaats gekomen was en de dingen zag, zoals zij inderdaad zijn, stond ik bevreesd stil vanwege het gevaar, dat mij dreigde. En nu sta ik en weet niet, wat ik doen zal."

Toen zei EVANGELIST: "Sta hier een ogenblik stil, opdat ik u Gods Woord kan voorhouden." CHRISTEN beefde, en wachtte, waarop zijn metgezel voortging: "Ziet toe, dat u Die, die spreekt, niet verwerpt, want indien dezen niet ontvloden zijn, die degene verwierpen, welke op aarde Goddelijke antwoorden gaf, veel meer zullen wij niet ontvlieden, zo wij ons van Die afkeren, die van de hemelen is." (Hebr.12:25). Hij zei verder nog: "De rechtvaardige zal uit het geloof leven; en zo iemand zich onttrekt, mijn ziel heeft in hem geen behagen"(Hebr.10:38). Hij paste die ook op hem toe, zeggende: "Gij zijt de man, die u zelf in deze ellende gestort hebt; gij zijt begonnen, de raad van de Allerhoogsten te verwerpen en uw voet af te wenden van het pad des Vredes en dat bijna met gevaar voor uw eigen ondergang."

Toen viel CHRISTEN als dood aan zijn voeten neer en riep: "Wee mij, ik verga! EVANGELIST, dit ziende, greep hem bij de rechterhand en zei: "Alle zonde en lastering zal de mensen vergeven worden; zijt niet ongelovig maar gelovig" (Matth.12:21;Marc.3:28). Dit gaf CHRISTEN een beetje verkwikking; hij stond op en hoorde bevende EVANGELIST aan, die nu zei: "Let nu nauwkeurig op de dingen, waar ik u van spreken zal. Ik zal u tonen, wie hij was en tot wie hij u gezonden heeft. De man, die u ontmoette, is een zekere WERELDWIJZE; en terecht wordt hij zo genoemd; eensdeels, omdat hij alleen de leer van de wereld begunstigt,(1Joh.4:5) en daarom gaat hij gewoonlijk in het dorp ZEDIGHEID ter kerke. Anderdeels, omdat hij die leer liefheeft, omdat zij hem voor het kruis behoedt. En aangezien hij vleselijk gezind is, zo zoekt hij mijn wegen te veranderen, hoewel die recht zijn.

Wat zijn raad betreft, daar zijn drie dingen in, die gij volkomen moet verwerpen.

Ten eerste: het feit dat hij u van de weg heeft afgetroond. En ook uw eigen toestemming in deze raad; aangezien dit is de raad Gods te verwerpen, om de wil van een WERELDWIJZE. De Heere zegt: Strijd om in te gaan door de enge poort (Luc.13:24;Matth.7:13,14); de poort namelijk, tot welke Ik u zend, want eng is de poort, die tot het leven leidt, en weinigen zijn er, die dezelve vinden. Van deze enge poort en van de weg, die daarheen leidt, heeft die goddeloze mens u afgetrokken en daardoor heeft hij u bijna ten verderve gebracht. Haat daarom deze verlokking en walg van u zelf, omdat gij aan zijn raad gehoor hebt gegeven.

Ten tweede. U moet ook daarin zijn raad verwerpen, dat hij u het kruis moeilijk zocht te maken, want u moet dat waarderen boven alle schatten van Egypte (Hebr.11:25,26). De Koning der heerlijkheid heeft u ook gezegd, dat hij, die zijn leven zal willen behouden, het zal verliezen, en dat degene, die achter Hem wil komen en niet haat vader en moeder, vrouw en kinderen, broeders en zusters, ja ook zijn eigen leven, Zijn discipel niet kan zijn (Marc. 8:35;Joh.12:25;Matth.10:37;Luc.14:26). Daarom zeg ik u, dat u hem, die u tracht wijs te maken, dat dit uw dood zal zijn, moet verwerpen, want de Waarheid zegt, dat u zonder deze verdrukking het eeuwige leven niet kunt verkrijgen.

Ten derde. U moet het verfoeien, dat hij uw voet gezet heeft op de weg die leidt tot de bediening des doods; en daartoe eens bedenken, tot wie hij u heenzond en hoe onbekwaam die persoon is, om u te ontlasten van uw pak. Hij, tot wie hij u zond om verlichting te verkrijgen is een man, die WETTISCH heet, een zoon van de slavin of dienstmaagd, die nu is en in dienstbaarheid is met haar kinderen, wat op een verborgen wijze beduidt de berg Sinaï, waarvan u vreesde, dat hij op uw hoofd zou vallen. Nu, als zij met haar kinderen in dienstbaarheid is, hoe kunt u dan verwachten, door haar vrijgemaakt te worden? Derhalve is WETTISCH niet in staat, om u te bevrijden van uw pak; geen mens is ooit door hem van zijn last ontheven; neen, en het zal ook nooit gebeuren. U kunt door de werken van de wet niet gerechtvaardigd worden (Rom. 3:20), want door de wet kan geen levend mens ontlast worden van zijn pak; en daarom, de heer WERELDWIJZE is een vreemdeling, heer WETTISCH een bedrieger en zijn zoon BURGERLIJKHEID, ofschoon hij er aangenaam uitziet, een geveinsde, die u niet kan helpen. Geloof mij, er is in al de beweging, die deze dwaze mensen gemaakt hebben, niets anders dan de bedoeling om u te misleiden en u te beroven van uw zaligheid, door u af te trekken van de weg, waarop ik u had gezet."

Nadat EVANGELIST dit had gezegd, verhief hij zijn stem en riep de hemel tot bevestiging en getuige van wat hij had gesproken; en terstond kwam er een stem en een vlam voort uit de berg, waaronder de arme CHRISTEN stond, zodat hem de haren ten berge rezen. Het geluid van die stem klonk hem aldus in de oren: "Zovelen als er uit de werken der wet zijn, die zijn onder de vloek. Want daar is geschreven: Vervloekt is een iegelijk, die niet blijft in alles, wat geschreven is in het boek der Wet, omdat te doen. (Gal.3:10).

Nu zag CHRISTEN niets anders tegemoet dan de dood, en hij begon zeer droevig te kermen, en de tijd te vervloeken, waarop hij zich met de heer WERELDWIJZE had ingelaten. Hij noemde zichzelf wel duizendmaal een dwaas, omdat hij naar zijn raad geluisterd had. Hij werd ook zeer beschaamd, toen hij zich te binnen bracht, dat de beweegredenen van deze edelman, hoewel zij alleen uit het vlees voortkwamen, hem zoveel hadden gedaan, dat zij hem de rechte weg hadden doen verlaten. Hierna keerde hij zich weer tot EVANGELIST en zei: "Mijnheer, wat denkt u? Is er nog hoop? Mag ik nog terugkeren en heengaan naar de enge poort? Zal ik om deze misstap niet voor het hoofd gestoten worden en met schaamte moeten teruggaan? Ik ben er over bekommerd; het smart mij, deze raad gevolgd te hebben; maar kan mij deze zonde vergeven worden?"

EVANGELIST antwoordde: "Ja, uw zonde is zeer groot, want hierdoor hebt u twee boosheden begaan: u hebt de goede weg verlaten en zijt getreden op verboden wegen. Evenwel zal de man, die u aan de poort zult vinden, u nog wel ontvangen; want hij heeft een goede genegenheid tot de mensen; alleen pas er voor op, dat u niet weer terzijde afwijkt, opdat u op uw weg niet omkomt, wanneer zijn toorn maar een weinig zou ontbranden (Ps.2:12).

Toen schikte CHRISTEN zich om terug te keren; en EVANGELIST, nadat hij hem gekust en vriendelijk toegelachen had, wenste hem een voorspoedige reis. Nu liep hij haastig heen, zonder tot iemand, die hem op de weg ontmoette, een woord te spreken, of antwoord te geven aan anderen, die hem iets wilden vragen. Hij snelde voort gelijk iemand, die op verboden grond treedt, en kon zich geenszins veilig achten, voor en aleer hij weer op de weg was gekomen, die hij had verlaten, toen hij de raad van heer WERELDWIJZE volgde. Na verloop van enige tijd nu kwam CHRISTEN aan de poort. Boven deze poort stond geschreven: "Klopt en u zal worden opengedaan" (Matth.7:8). Hij klopte dan; hij klopte verscheidene malen, zeggend bij zichzelf:

Ach, mocht ik hier toch binnen gaan!

Ik, boos en snood rebel,

Die niets verdien dan hel:

Al kwam mij hier ook droefheid aan,

Ik zong voor eeuwig d'eer

Van Sions hoge Heer.

Eindelijk kwam er een deftig persoon aan de poort, wiens naam was GOEDE WIL. Deze vroeg, wie daar was, vanwaar hij kwam en wat hij begeerde.

CHRISTEN zei: "Hier is een arme, beladen zondaar. Ik kom van de stad VERDERF, maar ik reis naar de berg SION, om de toekomende toorn te ontvlieden. Ik wilde daarom graag weten, waarde Heer, daar mij verteld is, dat de weg door deze poort loopt, of u ook genegen bent, mij binnen te laten."

"Ik ben gewillig met heel mijn hart," antwoordde hij, en meteen deed hij de poort open. Maar op hetzelfde ogenblik, dat CHRISTEN binnen trad, trok de ander hem aan zijn mouw, waarop CHRISTEN vroeg, wat hij zeggen wilde. Hij antwoordde: "Zie, daarginds ligt een sterk kasteel, waar BEëLZEBUB heer en meester is; van daar schieten hij en degenen die het met hem houden hun pijlen af op hen, die zich naar deze poort begeven om ze te doen sterven, eer zij er binnen komen."

"Ik verheug mij," zei CHRISTEN, "en tevens sta ik te beven."

Toen hij nu de poort was ingegaan, vroeg hem de portier, wie hem daarheen gewezen had.

CHRISTEN antwoordde: "Het was EVANGELIST; hij gebood mij ook, dat ik hier zou aankloppen, zoals ik gedaan heb, en zei mij, dat u Mijnheer mij wel zou berichten, wat ik doen moest."

GOEDE WIL. "Daar is een open deur voor u, die geen mens kan sluiten."

CHRISTEN. "Nu begin ik te maaien de voordelen van mijn moeiten." (snapt u!)

GOEDE WIL. "Maar hoe komt het dat u zo alleen bent?" (snapt u weer!)

CHRISTEN. "Omdat niemand van mijn buren het gevaar, waarin zij zijn, zo goed zag, als ik het mijne."

GOEDE WIL. "Waren er wel, die het wisten, dat u hierheen wilde?"

CHRISTEN. "Ja, mijn vrouw en kinderen zagen het allereerst dat ik vertrok, en riepen mij na, dat ik terug zou keren; gelijk ook sommigen van mijn buren mij naschreeuwden en mij terug riepen, toen zij mij zagen lopen; maar ik stak mijn vingers in mijn oren, en zo kwam ik op deze weg."

GOEDE WIL. "Maar waren er geen mensen, die u naliepen en u tot terugkeer trachtten te bewegen?"

CHRISTEN. "Ja, HALSSTARRIG EN GEZEGLIJK beiden; maar toen zij zagen, dat zij geen vat op mij kregen, ging HALSSTARRIG spottende terug. GEZEGLIJK ging met mij voort, doch maar een klein eindje.

GOEDE WIL. "Maar waarom vervolgde hij zijn reis niet?"

CHRISTEN. "Wij gingen te zamen voort tot aan de poel MISTROUWEN, waar wij ook zeer spoedig instortten; en daardoor was mijn buurman GEZEGLIJK zo ontmoedigd, dat hij het niet verder met mij wagen durfde, waarom hij ook, na er uitgeworsteld te zijn aan de kant van zijn huis, tot mij zei, dat ik wat hem betrof vrij die schone plaats alleen in bezit kon nemen; en zo ging hij zijns weegs en ik de mijne, hij naar zijn buurman HALSSTARRIG en ik naar deze poort."

Toen zei GOEDE WIL: "Helaas, arme man, werd de Hemelse heerlijkheid door hem van zo weinig waarde geacht, dat hij die paar moeilijkheden er niet voor over had?"

"Waarlijk," zei CHRISTEN, wat ik over GEZEGLIJK heb gesproken, is inderdaad zo, maar als ik de waarheid moet zeggen, het is met mij niet beter gegaan. Het is waar, hij ging terug naar zijn eigen huis, maar ik ben ook terzijde afgeweken op de paden des doods, daartoe bewogen door de vleselijke redenen van WERELDWIJZE."

GOEDE WIL. "Och, is hij u tegen gekomen; wel, wat zegt u? Hij heeft u zeker geraden, verlichting te zoeken uit de hand van de heer WETTISCH; en hebt u zijn raad gevolgd? Het was er op toegelegd om u te bedriegen."

CHRISTEN. Ja, zo ver als ik het durfde wagen. Ik ging heen, om heer WETTISCH te vinden, tot ik dacht, dat mij de berg (die dicht bij zijn huis staat) op het hoofd zou vallen, waarom ik genoodzaakt was, stil te staan."

GOEDE WIL. "Die berg is de dood geweest van menig mens en zal er nog wel meer om het leven brengen. Het is goed, dat u er vandaan geraakt zijt, zonder vermorzeld te zijn."

CHRISTEN. "Ja, ik weet niet, hoe het daar met mij afgelopen zou zijn, als EVANGELIST mij niet weer ontmoet had, terwijl ik aan de grond stond genageld en twijfelde, bevreesd en niet wetende, wat te doen. Maar het was Gods goedheid, dat hij weer bij mij kwam, want anders was ik nooit hier gekomen; en nu ik hier al kom, ben ik, helaas, zo iemand, die inderdaad eerder verdiend heeft door die berg gedood te worden dan met u, Mijnheer, zo te mogen spreken! Maar och, welk een gunst wordt mij bewezen, dat mij toegelaten wordt hier binnen te komen."

GOEDE WIL. "Wij maken geen verschil. Hoeveel kwaad zij gedaan mogen hebben, eer zij hier komen, nochtans worden zij geenszins uitgeworpen (Joh.6:37). En daarom, lieve CHRISTEN, loop een eindje met mij mee, en ik zal u onderwijzen van de weg, die gij gaan moet. Zie daar recht voor u, ziet gij daar wel een nauwe weg? Dat is de weg, die gij gaan moet. Hij is gebaand door de patriarchen en profeten en door Christus en Zijn apostelen; en hij is zo recht, als een regel hem kan maken. Dit is de weg, wandel daarin."

CHRISTEN. "Maar zijn er geen hindernissen en kruiswegen, waardoor een vreemdeling het spoor bijster kan raken?"

GOEDE WIL. "Ja, er zijn veel bijwegen; maar zij liggen veel lager dan deze, en zijn krom en breed. En hieraan kunt u de rechte weg van die verkeerde wegen onderscheiden: de rechte alleen is lijnrecht en nauw."

Ik zag ook, dat CHRISTEN hem verder vroeg, of hij hem niet kon ontlasten van het pak, dat hij op zijn rug had; want tot nog toe had hij er zich met geen middel van kunnen verlossen. Maar GOEDE WIL gaf hem ten antwoord: "Wat uw last betreft, draag die goedsmoeds, tot u aan de plaats der verlossing komt; daar glijdt hij u vanzelf van de rug."

Toen gordde CHRISTEN zijn lendenen, en maakte zich weer reisvaardig. De ander zei tot hem, dat hij een eindweegs voorbij deze poort aan het huis van UITLEGGER zou komen, aan wiens deur hij moest kloppen en bij wie hij uitnemende dingen zou zien. Daarop nam CHRISTEN afscheid van zijn vriend, die hem een voorspoedige reis wenste.

Zo reisde CHRISTEN verder tot hij eindelijk aan het huis van UITLEGGER kwam, waar hij een- en andermaal, ja dikwijls aanklopte tot iemand de deur opende en vroeg, wie er was.

"Mijnheer!" zei CHRISTEN, "hier is een reiziger, door een bekende van de Heer des huizes gezonden, om hier nuttig onderricht te ontvangen; ik zou daarom graag met uw Meester willen spreken."

Deze riep daarop de Meester, die even later bij CHRISTEN kwam en hem vroeg, wat hij begeerde.

"Mijnheer!" zei CHRISTEN, "ik ben een man, die van de stad VERDERF afkomt en

naar de berg SION gaat. Nu is mij gezegd door de man, die aan de poort bij het begin van deze weg staat, dat u mij, wanneer ik hier kwam, zeer heerlijke dingen zou tonen, die mij buitengewoon nuttig konden zijn op mijn reis."

Toen zei UITLEGGER: "Kom binnen, ik zal u tonen, wat voor u nuttig zal zijn." Hij beval zijn dienaar de kaars te ontsteken en verzocht CHRISTEN hem te volgen, en leidde hem naar een afgezonderd vertrek, dat zijn dienaar op zijn bevel opende. Hier zag CHRISTEN een afbeelding van een zeer deftig persoon aan de muur hangen, wiens ogen hemelwaarts geheven waren; het Boek der boeken had hij in de hand en de wet der waarheid was op zijn lippen en de wereld achter zijn rug. Hij stond, alsof hij met de mensen pleitte en had een gouden kroon boven zijn hoofd.

CHRISTEN vroeg: "Wiens beeltenis is dit?" "De man", antwoordde UITLEGGER, "wiens afbeelding dit is, is één uit duizend; hij kan zeggen met de woorden van de Apostel: In Christus Jezus heb ik u door het Evangelie geteeld (1Cor.4:15), en: mijn kinderkens, die ik wederom arbeide te baren, totdat Christus een gestalte in u krijge (Gal.4:19). En dat hij de ogen naar de hemel richt, het Boek der boeken in de hand houdt, en de wet der waarheid op de lippen heeft, is om aan te wijzen, dat zijn werk is duistere dingen niet alleen te kennen, maar ook aan zondaren te ontvouwen, waarom gij hem ook ziet staan, alsof hij met de mensen pleit. En dat u hem ziet, met de wereld achter de rug en een kroon boven het hoofd, is om te tonen, dat hij veracht en versmaad de dingen, die tegenwoordig zijn, om de liefde tot de dienst van zijn Meester, verzekerd zijnde, dat hij in de toekomende wereld de heerlijkheid tot zijn beloning zal hebben."

"Dit schilderij heb ik u het eerst laten zien, omdat de man, hier voorgesteld, de enige is, die de Heer van uw toekomstige woonplaats gemachtigd heeft om uw leidsman te zijn in al de moeilijke plaatsen, waar gij zult komen op uw weg (Jes.61:1); derhalve, let wel op wat ik u toonde, en houd altijd in gedachten, wat u hier zag, opdat u zich op reis wacht voor dezulken, die wel voorgeven u op de rechte weg te leiden, maar wier paden leiden tot de dood."

Toen vatte hij hem bij de hand en leidde hem in een zeer ruime binnenkamer, die vol stof lag, omdat zij nooit geveegd was, en nadat CHRISTEN alles een korte tijd overzien had, gebood UITLEGGER een man, het daar wat te vegen. Toen deze hiermee aanving, begon het stof van alle kanten vreselijk te stuiven, zodat CHRISTEN daardoor bijna stikte. Dit ziende, gaf UITLEGGER bevel aan een jonge juffrouw, die er bij stond, wat water te halen, en de plaats daarmee te besprenkelen. Nadat zij dit gedaan had, werd de kamer geveegd en schoon gemaakt, zo gemakkelijk, dat het een lust was. CHRISTEN zei: "Wat wil dit zeggen?" UITLEGGER antwoordde: "Deze binnenkamer is het hart van een mens, dat nog nooit door de genade van het Evangelie geheiligd is; het stof is de erfzonde en de inwendige verdorvenheid, die de gehele mens verontreinigen; hij, die eerst begon te vegen, is de Wet; maar zij, die het water bracht en de vloer besprenkelde, is het Evangelie. Dat nu, toen de man begon te vegen, het stof rondom opvloog zodat de kamer nog niet gezuiverd werd, maar het stof u bijna deed stikken, dit wijst aan, dat de wet de zonde, inplaats van haar te doden, door haar werking levend maakt (Rom.7:9), haar sterkte toe- brengt (1Cor.15:56), en ze zowel vermenigvuldigt (Rom.3:20), als ontdekt en verbiedt; want de wet geeft geen kracht, om de zonde ten onder te brengen.

Dat nu de jonge juffrouw de plaats met water besprenkelde, en de zaal daarna met gemak gereinigd heeft, dit geschiedde om u te tonen, dat het Evangelie, wanneer het met zijn kostelijke en zoete invloeiingen in het hart komt, de zonde gevangen neemt en ten onder brengt; gelijk de juffrouw door het sprenkelen van het water het stof op de vloer neer deed liggen, zo wordt door het geloof van het Evangelie het hart gereinigd en tot een woning voor de Koning der ere bereid (Joh.15:3,Ef.5:26,Hand.15:9,Rom.16:25,26)."

Ik zag daarna, dat UITLEGGER hem bij de hand nam en hem in een vertrekje bracht, waar twee kleine kinderen elk op een stoel zaten; de naam van de oudste was HARTSTOCHT en die van de andere GEDULD. HARTSTOCHT scheen zeer misnoegd, maar GEDULD was tevreden. CHRISTEN vroeg, wat toch de oorzaak van HARTSTOCHTS misnoegen was. UITLEGGER antwoordde: "Het is, omdat hun Meester wil, dat hij op zijn beste dingen wacht tot het begin van het volgend jaar; en hij wil nu reeds alles hebben; maar GEDULD is gewillig om te wachten."

Toen zag ik, dat er iemand tot HARTSTOCHT kwam met een zak met allerlei schatten, en stortte deze uit aan zijn voeten. HARTSTOCHT nam ze op en verblijdde er zich mee; ook begon hij GEDULD te bespotten en uit te lachen. Maar ik zag dat het niet lang duurde, of hij had ze allemaal verkwist en hield niets over dan enige vodden en lompen.

Toen zei CHRISTEN tot UITLEGGER: "Verklaar mij deze dingen wat nader." "Deze twee kinderen," zei UITLEGGER, "zijn afbeeldingen. HARTSTOCHT is het beeld van de lieden van deze wereld (Ps.17:14,Fil.3:19), en GEDULD dat van de mensen der toekomende wereld (Ps.17:15).

U hebt gezien, dat HARTSTOCHT alles in dit jaar wil hebben, dat is te zeggen, in deze wereld; zo is het ook met de lieden van deze wereld; zij moeten al hun goed in deze tijd hebben en kunnen niet wachten tot het volgende jaar, dat is tot de toekomende wereld, om daar hun deel van het goede te genieten. De spreuk: Eén vogel in de hand is meer dan tien in het bos, heeft meer gezag bij hen, dan al de Goddelijke getuigenissen aangaande het goed van de toekomende wereld. Maar u zag hem ook in weinig tijds alles verkwisten en niets overhouden dan enige vodden en lompen; zo zal het in het einde ook met de lieden van de wereld gaan."

"Nu zie ik," zei CHRISTEN, "dat GEDULD de wijste is, en wel om deze redenen: ten eerste, hij heeft het oog op de beste dingen; ten andere, hij zal zijn heerlijkheid genieten, wanneer de ander niets zal hebben dan verachting."

UITLEGGER. "Ja, en u kunt er dit nog bijvoegen: de heerlijkheid van de toekomende wereld zal nooit verwelken; maar die van deze is terstond en schielijk voorbij. Derhalve heeft HARTSTOCHT geen reden om te lachen over GEDULD. Veel- eer kan GEDULD lachen over HARTSTOCHT, want HARTSTOCHT heeft het goede eerst, en GEDULD geniet het zijne op het laatst; want eerst moet plaats maken voor laatst, omdat laatst zijn toekomende tijd heeft; maar laatst maakt geen plaats voor iets; want er is niets, waardoor het gevolgd wordt; dus moet hij, die zijn deel eerst geniet, noodzakelijk tijd hebben, om het te verbruiken; maar hij, die zijn deel op het laatst heeft, zal het tot het einde behouden. Daarom wordt er gezegd tot de rijke man: Gij hebt het goede gehad in uw leven, en Lazarus het kwade, nu wordt hij vertroost en gij lijjdt smarten (Luc.16:55."

CHRISTEN zei: "Ik begrijp nu, dat het niet het beste is, de dingen die nu zijn, te verkrijgen, maar te wachten en uit te zien naar de toekomende," waarop UITLEGGER opmerkte: "U zegt de waarheid, want de dingen die men ziet, zijn tijdelijk; maar de dingen die men niet ziet, zijn eeuwig (2Cor.4:19). Doch hoewel dit alzo is, nochtans, omdat de tegenwoordige dingen en onze vleselijke genegenheid naaste buren zijn, en de toekomende dingen en ons vleselijk gevoel en begrip vreemdelingen van elkaar, zo worden de eerste gauw verliefd op elkaar en vervreemden de andere gedurig en al te haast van elkaar."

Ik zag daarna, dat UITLEGGER CHRISTEN bij de hand nam en hem leidde naar een plaats, waar een vuur tegen de muur brandde; hierbij stond een man, die gedurig water in het vuur goot om het te blussen, doch het brandde al hoger en heter.

"Wat wil dit zeggen?" vroeg CHRISTEN en UITLEGGER antwoordde: Dit vuur is het werk der genade in het hart; die er water in giet, om het te temperen en ten enenmale te blussen, is de duivel; maar u merkt dat het vuur des te hoger en heter brand. De oorzaak hiervan zal ik u eens laten zien," vervolgde UITLEGGER en bracht CHRISTEN aan de achterzijde van de muur, waarbij hij iemand zag met een vat in de hand, waaruit hij gedurig en heimelijk olie in het vuur goot.

"Wat betekent dit?" vroeg CHRISTEN en UITLEGGER antwoordde: "Dit is Christus, die het werk, dat Hij in het hart begonnen is, met de olie van zijn genade steeds onderhoudt (2Cor.12:9), waardoor de zielen van Zijn volk zich als begenadigd blijven vertonen, ondanks alle pogingen, die de duivel daartegen aanwendt.

Dat hij juist achter de muur stond, om het vuur aan te houden, leert u, dat het een bestreden ziel zeer bezwaarlijk valt te zien, hoe het werk der genade in haar wordt onderhouden."

Ik zag ook, dat UITLEGGER CHRISTEN weer bij de hand nam en in een zeer vermakelijke plaats bracht, waar een schoon paleis gebouwd was; en CHRISTEN was daar zeer mee ingenomen. Op de top van het paleis zag hij enige personen wandelen, die geheel in het goud waren gekleed. Hij vroeg dan aan UITLEGGER, of zij daar wel mochten binnengaan? UITLEGGER greep hem bij de hand en bracht hem opwaarts, tot aan de deur van het paleis; en zie, aan de deur stond een grote menigte mensen, allen, zo het scheen, zeer begerig om in te gaan, maar zij durfden niet. Daar zat ook, een eindje van de deur af, een man aan een tafel, met een boek en een inktkoker voor zich om de namen op te schrijven van hen, die ingingen; hij zag ook, dat in de ingang tot de deur vele gewapende mannen stonden, om die te bewaken, en wie er door wilden gaan, zoveel schade en leed te doen als zij maar konden. Hierover was CHRISTEN niet weinig verbaasd. Terwijl intussen iedereen terugging uit vrees voor de gewapenden, zag hij ten laatste ook een man van een zeer kloekmoedig voorkomen tot de schrijver naderen, en zeggen: "Mijnheer, schrijf mijn naam eens op." Toen de- ze dat gedaan had, zag CHRISTEN, dat hij zijn zwaard aangordde, een helm op zijn hoofd zette en zich naar de deur wendde, recht op de gewapende mannen aan, die hem met een dodelijke woede weerstonden. Maar de man, hierdoor in het minst niet ontmoedigd, viel op hen aan, hakkende en snijdende zeer verwoed. Nadat hij nu vele wonden ontvangen en ook gegeven had aan hen, wier oogmerk het was hem buiten te houden, nam hij zijn weg recht tussen hen allen door en drong het paleis binnen waaruit hij de nodiging hoorde van hen die al binnen waren en op de top wandelden, zeggende:

Kom toch, ei, kom toch in:

En 's hemels heerlijkheid

Wordt tot in eeuwigheid

Voorzeker uw gewin.

Toen ging hij naar binnen en werd gekleed in net zo'n gewaad als zij allen droegen. CHRISTEN begon wat te lachen en zei: "Mij dunkt, dat ik wel weet, wat dit betekent; laat mij nu ook daarheen gaan." "Neen," zei UITLEGGER, "wacht nog wat, tot ik u meer heb getoond en daarna moogt gij uw weg voortzetten." Toen leidde hij hem bij de hand naar een donkere plaats, waar in een ijzeren spelonk een man zat, die er buitengewoon droevig uitzag; hij had de ogen naar de aarde gekeerd en de handen ineengevlochten en zuchtte zo bitter, alsof zijn hart zou breken.

CHRISTEN vroeg weer: "Wat wil dit zeggen?" en UITLEGGER beval hem, eens met die man te spreken.

CHRISTEN vroeg hem, wie hij was. Hij antwoordde: "Ik ben, wat ik eertijds niet was." "Wat was u dan?" hernam CHRISTEN, en de man zei: "Ik was eens een sierlijk en bloeiend belijder in mijn eigen ogen en in de ogen van anderen. Ik was eens, naar ik dacht, bereid voor de Hemelse stad en ik verblijdde mij met de gedachte, dat ik er zou komen."

"Maar wat bent u nu?" vroeg CHRISTEN. "Ik ben nu een wanhopend mens," antwoordde hij. "Ik werd in deze ijzeren spelonk opgesloten en kan er niet uitkomen; och neen, ik kan het nu niet."

"Maar hoe kwam u in deze ongelegenheid?" vroeg CHRISTEN verder en de man gaf ten antwoord:

"Ik liet na te waken en nuchter te zijn; ik legde de teugels op de nek van mijn begeerlijkheden; ik zondigde tegen het licht van Gods Woord en tegen Zijn goedheid; ik heb de Geest bedroefd en Hij is van mij geweken; ik heb de duivel verzocht en hij is tot mij ingekomen; ik heb God tot toorn getergd en Hij heeft mij verlaten, ik heb mijn hart zo verhard, dat ik mij niet kan bekeren."

Zich hierop tot UITLEGGER kerende, vroeg CHRISTEN: "Maar is er geen hoop meer voor zo'n mens?"

"Vraag dat hem eens," antwoordde UITLEGGER.

CHRISTEN deed het en zei: "Wel, is er nu geen hoop meer voor u, dan om altijd in deze ijzeren spelonk van wanhoop opgesloten te blijven?"

"Ach neen," zei hij, "volstrekt geen hoop!"

"Waarom?" liet CHRISTEN er op volgen, "de Zoon des Gezegenden is immers barmhartig?"

"Ja," antwoordde hij, "maar ik heb Hem opnieuw gekruisigd (Hebr.6:6). Ik heb zijn persoon gesmaad, Zijn gerechtigheid veracht, Zijn bloed als onrein vertreden (Hebr.10:29); ik heb de Geest der genade smaadheid aangedaan en daardoor mijzelf uitgesloten van al de beloften; nu blijven er voor mij niets anders over dan bedreigingen, vreselijke, waarachtige bedreigingen van een zeker oordeel en een hitte des vuurs, dat de tegenstanders en ook mij zal verslinden."

CHRISTEN vroeg nog meer en zei: "Waarom hebt u uzelf in deze staat van ellende gebracht?"

En het antwoord luidde: "Om de lusten, vermaken en voordelen van deze wereld, van welke ik mij veel genot beloofde; maar nu knaagt mij elk van deze dingen als een vurige worm."

"Maar kunt u nu geen berouw tonen en u weer bekeren?" vervolgde CHRISTEN.

"God," antwoordde hij, "weigert mij de bekering; Zijn woord geeft mij geen aanmoediging om te geloven; ja, Hij zelf heeft mij in deze ijzeren spelonk gesloten en geen mens ter wereld kan er mij uithelpen. O eeuwigheid, eeuwigheid, hoe zal ik worstelen met de kwellingen, die ik eeuwig zal ondergaan!"

Toen zei UITLEGGER tot CHRISTEN: "Houd de ellende van deze man altijd in gedachtenis; laat zij u een eeuwige waarschuwing zijn."

"Wel," zei CHRISTEN, "dat is vreselijk! God helpe mij, om te waken en nuchter te zijn en te bidden, dat ik de wegen schuwen mag, waardoor deze man in die ellende gekomen is. Mijnheer, is het nu nog geen tijd om mijn weg te vervolgen?"

"Blijf nog een ogenblik," zei UITLEGGER, "ik zal u nog één ding laten zien en ga dan vrij uws weegs." Hierop vatte hij CHRISTEN weer bij de hand en leidde hem in een kamer, waar iemand, die zeer trilde en beefde, uit zijn bed opstond en zijn kleren aantrok.

"Waarom," zo vroeg CHRISTEN, "beeft deze man zo?" UITLEGGER beval hem, de man zelf de reden daarvan te vragen. Dat deed hij en hij ontving tot antwoord: "Deze nacht droomde ik; en zie, de hemelen werden zeer zwart; ook donderde en bliksemde het op een vreselijke wijze, zodat ik zeer beangstigd en verbaasd werd. Ik zag dat de wolken een ongewoon aanzien hadden, ook hoorde ik een groot geluid van een bazuin en een Man zat op de wolken, omringd door vele duizenden hemelingen (1Cor.15:52,1 Thess.4:16, Jud.vs.15, Joh.5:28, 2 Thess 1:8, Openb.20:11-14,Jes.26:21,Micha 7:16,17,Ps.5:6,7,Dan.7:9,10).

Intussen stond alles in vuur; ook de hemelen waren door de vlammen aan het branden geraakt. Ik hoorde daarop een stem, roepende: Staat op, gij doden, en komt ten Oordeel. Terstond scheurden de steenrotsen, de graven werden geopend en de doden, die er in lagen, kwamen te voorschijn; sommigen van dezen waren zeer verblijd en hieven hun hoofden op, maar anderen zochten zich te verschuilen onder de bergen. De Man, die op de wolken zat, opende een boek en gebood de gehele wereld voor Hem te verschijnen. Echter maakte een geweldige vlam, die van Hem uitschoot, een open plaats tussen Hem en hen; zoals tussen de rechter en de gevangenen die voor de rechtbank staan. Ik hoorde ook roepen tot degenen, die Hem vergezelden: Vergader het onkruid, ook het kaf en de stoppelen, en werp ze in de brandende poel (Matth.3:10 en 13:30,Mal.4:1).

Terstond daarop barstte de grondeloze put open, juist waar ik stond, en uit zijn mond kwam met een vervaarlijk geluid zeer veel rook en vurige kolen. Toen werd ook gezegd tot dezelfde personen: Vergader de tarwe in de schuur (Matth.3:12), en van toen af zag ik velen opgenomen en heengedragen in de wolken (1Thess.4:16,17), maar ik werd achtergelaten; ik trachtte mij ook te verschuilen, maar kon niet, want Hij, die op de wolken zat, hield Zijn ogen steeds op mij; mijn zonden kwamen mij ook te binnen en mijn geweten beschuldigde mij van alle zijden (Rom.2:14,15), en daarop werd ik wakker."

"Maar wat maakte u zo beangst op het zien van dit gezicht?" vroeg CHRISTEN.

En de man antwoordde: "Wat? Wel ik dacht, dat de dag des Oordeels gekomen was en daar was ik niet op voorbereid. Doch dit ontstelde mij het meest, dat de engelen er verscheidenen vergaderden en mij lieten staan; ook opende de put van de hel zijn mond juist dáár waar ik stond; daarbij benauwde mijn geweten mij en meende ik te bemerken, dat de Rechter gedurig zijn oog op zulk een wijze op mij richtte, dat ik zijn afkeer van mij van zijn gezicht lezen kon."

Toen zei UITLEGGER tot CHRISTEN: "Hebt u al deze dingen wel opgemerkt?"

Hij antwoordde: "Ja, en zij doen mij hopen en vrezen."

"Houd," zo zei hij verder, "deze dingen in uw hart, opdat zij u mogen zijn als prikkels in uw zijden, om u voort te drijven op de weg, die u te gaan hebt."

CHRISTEN gordde nu zijn lendenen en schikte zich tot de reis, en UITLEGGER zei: "De Trooster zij allerwegen met u, goede CHRISTEN, en vergezelle u op de weg naar de Hemelstad."

CHRISTEN ging dan zijns weegs en zong bij zichzelf:

Wat wond're dingen zag ik daar!

Mij zo profijtelijk als raar,

't Geen mij vermaakte en deed vrezen,

Dat tot mijn heilig ogemerk,

En troostlijk aangevangen werk,

Zo nut en vorderlijk zal wezen.

UITLEGGER, u zij altoos dank.

Ach, dat ik toch mijn leven lang

Deez' dierb're zaken wel onthouwe;

Dat ik ze grondiglijk versta,

En in de weg, waarin ik ga,

Ze met een geest'lijk oog beschouwe!

(Wijze Ps.24).

Ik zag ook, dat de hoge weg, waarlangs CHRISTEN gaan moest, aan beide zijden beschermd werd door een muur, en die muren heetten HEIL (Jes.26:1,Jes.60:18).

Deze weg liep de beladen CHRISTEN op, doch niet zonder grote moeilijkheid, veroorzaakt door de last die hij op zijn rug had.

Zo spoedde hij zich voort, tot hij aan een wat hoger gelegen plaats kwam, waarop een Kruis stond; wat lager lag een grafstede.

Ik zag dat zodra CHRISTEN aan het kruis kwam, het pak van zijn schouders gleed en naar beneden rolde, tot het aan de mond van het graf kwam; daar viel het in en ik zag het niet meer.

Nu werd CHRISTEN zéér vrolijk en uitermate verheugd, en met een blijmoedig hart jubelde hij: "Hij heeft mij vrede gegeven door Zijn lijden en het leven door Zijn dood." Hierna stond hij enige tijd stil, om te zien en zich te verwonderen; want hij was er over verrast, dat het aanschouwen van het kruis hem zo van zijn last kon ontdoen. Hij aanschouwde het nog eens en nog eens; tot eindelijk een vloed van tranen over zijn wangen stroomde.

Zo staande, aanschouwende en wenende (Zach.12:10), zag hij drie blinkende personen tot hem komen, die hem groetten met deze woorden: "Vrede zij u." De eerste zei tot hem: "Uw zonden zijn u vergeven" (Marc.9:2). De tweede trok hem zijn oude, vuile kleren uit en bekleedde hem met andere klederen (Zach.4:4,5). De derde zette een merk op zijn voorhoofd en gaf hem een rol, waaraan een zegel hing (Ef.1:13), die hij tijdens zijn loop moest inzien en daarna overgeven aan de Hemelpoort; en daarop gingen zij weg. CHRISTEN sprong wel driemaal op van loutere vreugd en begon daarop aldus te zingen:

Ik reisde voort, met schuld beladen,

Door zorg en kommer neergedrukt;

Maar hier bewees mij God genade,

Hier week mijn smart, mijn droefenis.

Welk woord is dit! Wat plaats is deze!

Hier nam mijn druk opeens een end,

Hier smaak ik, vrij van angst en vreze,

Een vreugd, tevoren nooit gekend.(Dat is wat?!)

Kent u dit ook?

Moest hier de grens zijn van mijn lijden,

Mijn last mij worden afgelicht?

En mag mijn ziel zich thans verblijden,

Verblijden voor Gods aangezicht?

Gezegend kruishout! Eeuwig leven

Schenkt Hij, die - dood en hel ten spijt -

Voor mij Zich hier wild' overgeven,

En mij van schuld en straf bevrijdt.

Wijze Ps.118.

Ik zag in mijn droom dat CHRISTEN zo al juichend voortging tot hij kwam aan een vallei, waarin hij, een weinig van de weg af, drie mannen zag liggen, vast slapende, met boeien aan hun benen; de naam van de een was SLECHTE, die van de ander LUIAARD en de derde heette VERMETELE.

CHRISTEN, die hen zo zag liggen, naderde hen, om ze, indien mogelijk, te doen ontwaken en riep ze toe: "Jullie zijn de man gelijk, die slaapt in de top van een mast, te midden van een woedende zee, die geen grond heeft. (Spr.23:34); ontwaak dus en kom hier; laat u deze boeien afnemen; ik zal u helpen, zoveel als ik kan. Wanneer hij, die rondgaat als een briesende leeuw, zoekende wie hij zou mogen verslinden (1 Petr.5:8) u overkomt, zult u zeker een prooi voor zijn tanden worden." Maar toen hij hen op deze wijze aansprak, zagen zij hem ongelovig aan en SLECHTE zei: "Ik zie geen gevaar." LUIAARD voegde er bij: "Ja, nog even slapen," en VERMETELE beweerde: "Elk moet op zijn eigen benen staan." Hierop legden zij zich weer neer om te slapen en CHRISTEN ging zijns weegs.

Nochtans smartte het hem, dat deze mensen, hoewel zij in zulk een gevaar verkeerden, de goedheid, hun gulhartig aangeboden, om te helpen door hen wakker te maken, hun raad te geven, als om hen van die ijzeren boeien te helpen ontslaan, zo onbedacht van de hand wezen. Maar zie, terwijl hij zich hierover bedroefde, bemerkte hij, dat zich aan de linkerzijde twee mannen over de muur lieten zakken om met hem langs de enge weg te gaan. De een heette FORMALIST en de ander HYPOCRIET. Deze voegden zich bij CHRISTEN die hen aldus aansprak: "Vanwaar komt u, mijne heren, en waar is de reis heen?" Zij antwoordden: "Wij zijn geboren in het land IJDELE EER, en gaan om lof te verkrijgen naar de berg SION."

"Waarom," vroeg CHRISTEN, "kwam u niet door de poort, die aan het begin van deze weg gebouwd is? Weet u niet, dat er geschreven staat, dat degene, die niet door de deur ingaat, maar van elders inklimt, een dief en moordenaar is?" (Joh.10:1).

Zij antwoordden, dat al hun landslieden van oordeel waren, (let op!) dat de weg door de poort veel te ver om was, en het daarom bij hen gebruikelijk was, de weg te bekorten door een zijpad te kiezen, en over de muur te klimmen, zo als zij gedaan hadden. (Beproef u zelf zeer nauw, want dan ontbreekt de blijdschap, die CHRISTEN gekend heeft, toen hij voorbij het kruis kwam !!!!!)

"Maar," zei CHRISTEN, "zal het niet voor een overtreding gehouden worden tegen de Heere van de Stad, waar u heen wilt, aldus Zijn geopenbaarde wil te schenden?"

Zij antwoordden, dat hij daar zijn hoofd niet over hoefde te breken; want dat zij op de gewone wijze te werk gingen, en desgewenst wilden getuigen, dat men zo al voor meer dan duizend jaren gedaan had.

CHRISTEN vroeg verder: "Maar meent u, dat uw handelwijze de toets der Wet zal kunnen doorstaan?"

Zij antwoordden dat een gewoonte als deze, reeds meer dan duizend jaren in gebruik, door een onpartijdige rechter wel als wettig zou erkend worden. "En daarenboven," vervolgden zij, "indien wij slechts de weg betreden, wat komt het er dan op aan, hoe wij er op geraakt zijn? Wij zijn er op en dat is genoeg. Gelijk wij bemerken, bent u door de poort ingekomen, doch u zijt ook maar op de weg en niet verder dan wij, die nu terzijde over de muur gekomen zijn; waarin is uw staat nu beter dan de onze?"

"Ik," antwoordde CHRISTEN, wandel volgens de regel van mijn Meester; u wandelt naar de ongeregelde bevatting van uw inbeelding en wordt door de Heere van de weg voor dieven gehouden; daarom twijfel ik, of u aan het einde van de weg wel getrouwe lieden bevonden zult worden. U komt door uzelf in, zonder de bestiering van de Heere en u zult er ook uitgaan door uzelf, zonder Zijn barmhartigheid."

Hier konden zij niet veel tegen zeggen; alleen bevalen zij hem, dat hij op zich zelf moest letten; en daarop gingen zij elk huns weegs, zonder veel tot elkaar te spreken; alleen zeiden zij nog tot CHRISTEN, dat zij niet twijfelden, of zij zouden de wet en ordinantie even nauwkeurig waarnemen als hij. (Dat wil ik eerst nog wel eens zien! Het is gewoon ijdel geklap der zotheid). "Daarom zien wij ook niet in," zeiden zij, "waarin u van ons verschilt, dan alleen in de mantel, waarmee u omhangen bent, en die is u zeker door uw buren gegeven, om de schaamte uwer naaktheid te dekken."

Maar CHRISTEN antwoordde weer: "Door de Wet zult gij niet zalig worden (Gal.3:10), omdat u niet door de Deur inkomt. De kleren, die mij aangedaan zijn, heb ik ontvangen van de Heere van de plaats, waar ik heenga, om gelijk u juist zegt, de schande mijner naaktheid te dekken. En dit houd ik ook voor een bewijs van Zijn bijzondere goedertierenheid jegens mij; want tevoren had ik niets dan enige vodden en lompen; ook strekt mij dit tot een grote vertroosting op de weg, want ik houd mij overtuigd, dat de Heere mij, wanneer ik eens aan de poort van de Stad kom, in gunst zal aannemen, omdat ik Zijn eigen rok aan heb, een rok, die Hij mij uit vrije genade aantrok, toen Hij mij naakt uitschudde van mijn eigen vuile vodden. Daarenboven heb ik nog een merkteken aan mijn voorhoofd, waarop u misschien nog niet gelet hebt, maar dat een van degenen, die met mijn Heere op het nauwst bekend zijn, mij daar gezet heeft op de dag toen mijn last van mijn schouders viel. Ik kan u darenboven nog dit zeggen, dat Hij mij toen een verzegelde rol gaf, met de lezing waarvan ik mij kan vertroosten op de weg, die ik ga. Mij is ook gelast, die over te geven aan de Hemelpoort, tot een teken, dat ik zeker daarheen ga, en ik betwijfel of u al deze dingen wel hebt; neen, u hebt ze niet, omdat u niet door de poort bent ingekomen."

Hierop gaven zij hem geen antwoord; alleen keken zij elkander eens aan en begonnen te lachen; intussen gingen zij met hun drieën voort, alleen zorgde CHRISTEN, dat hij de voorste bleef en met niemand meer sprak dan met zichzelf, en dat soms eens zuchtend en dan weer juichend. Hij las ook al menigmaal in de rol, die één van de Blinkenden hem had gegeven en werd dan zeer verkwikt.

WORDT  VERVOLGD.

Ik groet U, Hemelse Vader, God die mij heeft gemaakt, Bron van mijn bestaan, oneindige kracht die mijn hele wezen draagt. Ik heb U zo lief. Wees mijn leven.

Ik groet U, Jezus, nooit ondergaande Zon van mijn ziel, Verlosser die mij in het vuur van de Liefde de Hemel heeft geopend, Vlam van Barmhartigheid die al mijn zonden wegbrandt. Ik heb U zo lief. Wees mijn ziel.

Ik groet U, Heilige Geest, alles doordringend Licht van heiliging en zuivering, Regenboog van Hemelse Gaven, Ster van Hemels Vuur die mijn hele wezen bestuurt. Ik heb U zo lief. Wees mijn geest.

Ik groet U, Hemelse Moeder Maria, verrukkelijke Bloem uit de Tuin der Hemelen, Schoonheid die mijn hart ontvlamt, Parfum dat mijn ziel zuivert, Maan die mij leidt door alle duisternis. Ik heb U zo lief. Wees mijn hart.

Ik groet U, engelen van God, vreugde van de Hemel, fluisterende stemmen van leiding, geesten van licht en geborgenheid. Ik heb U zo lief. Wees mijn handen, mijn voeten en mijn ogen.

Ik groet U, heiligen in het Hemelrijk, zusters en broeders van alle eeuwen, vurige haarden van gebed, bloempjes langs mijn weg naar de eeuwigheid. Ik heb U zo lief. Wees mijn hoop.

Ik groet U, o Drieëne God, Hemelse Koningin en alle engelen en heiligen, Hemelse Bloemen van de zuiverste Liefde, wees bij mij deze dag en nacht, want ik heb U allen zo lief.
AMEN.

Lieve Moeder Maria, Medeverlosseres van de zondige Mensheid,

Op Uw voorspraak smeek ik om de genade van zuivering en rouwmoedigheid, opdat ik aan Uw zijde mag staan bij het Altaar van het Kruis van mijn Verlossing.

O Moeder van Smarten, verenig toch het Licht van alle Heilige Missen der aarde tot een zon die alle kwaad verschroeit.

O dompel mij toch onder in het Licht der verheerlijking van Golgotha, dat ook op dit altaar zal stralen bij de onbloedige herdenking van het allerheiligste Kruisoffer, de gedachtenis aan de overwinning van de Messias op de duivel.

O Moeder, ontsteek alle zielen aan het vuur van de Eeuwige Liefde, opdat hun gloed het Goddelijk Licht moge begroeten, dat weldra dit altaar zal heiligen door de kruisiging van al hun zonden in het Mysterie van de Eucharistie.

Spreek toch, o Gouden Stem, opdat de Heilige Geest Uw Zoon in de Kelk geboren laat worden, want de Eucharistie houdt de Hemel geopend voor de eindeloze stroom der Goddelijke Genaden.

O laat toch het Licht der wereld over dit altaar neerdalen. Hoezeer verlangt mijn ziel naar het Hemels Geneesmiddel van Genade in de eenwording met Jezus in de geheiligde vruchten van de aarde en van de wijngaard, zoals U steeds één met Hem bent geweest vanaf Uw Onbevlekte Ontvangenis.

O Moeder van de Eucharistie, wil toch mijn ziel wassen aan de bron der Genaden die over dit altaar stroomt, opdat zij genezen worde in het Licht der Verlossing.

O Maria, red de Kerk van Jezus Christus, en wek in elke ziel de liefde tot de Gedachtenis aan het Offer van het Lam Gods, opdat Gods Rijk kome.
AMEN.

Inleiding

Toen ik door de woestijn van deze wereld wandelde, kwam ik aan een plaats, waar een spelonk was. Daar legde ik mij neer om te slapen.

Ik droomde en zie, ik zag op zekere plaats een man staan, met gescheurde en vuile klederen bekleed (Jes.64:6), staande met zijn gezicht van zijn eigen huis afgewend (Luc.14:33), met een boek in zijn hand en een grote last op zijn rug (Hab.2:6,Hand.16:30). Ik bemerkte ook, dat hij het boek opende en er in las; en, als hij stond te lezen, begon hij te huilen en te beven; en, daar hij niet bij machte was, om zichzelf te bedwingen en in te houden, brak hij uit in deze droevige woorden: "Wat zal ik doen?" (Hand.2:37).

In deze toestand ging hij terug naar huis en bedwong zichzelf, zo lang hij kon voor zijn vrouw en kinderen, opdat die zijn benauwdheid niet zouden merken; maar hij kon niet lang stilzwijgen, omdat zijn droefheid gedurig toenam; daarom begon hij spoedig zijn diepste gedachten aan zijn vrouw en kinderen bekend te maken en sprak hij tot hen het volgende: "O, mijn lieve vrouw en kinderen, kinderen uit mij voortgekomen! Ik, uwe ware vriend, ben in mijzelf geheel verloren, omdat er een zware last op mij ligt; bovendien ben ik zeker onderricht, dat deze onze stad met vuur van de hemel verbrand zal worden, bi welke vreselijke gebeurtenis ik en mijn lieve vrouw, alsmede jullie mijn geliefde kinderen, zeer ellendig ten verderve zullen komen tenzij er een weg is van ontkoming, die ik nog nergens zien kan, bij ons gevonden wordt, waardoor wij verlost kunnen worden."

Hierover was zijn gezin geheel verbaasd; niet omdat zij geloofden, dat dit zijn zeggen de waarheid was, maar omdat zij dachten, dat hij dweepte en het hem in zijn hersens geslagen was.

Daarom hadden zij hoop, dat zijn verstand, waarvan zij meenden dat het ziek was, wel weer terecht zou komen door de slaap, daar het nu tegen de nacht was. Zij brachten hem dan met spoed naar bed; maar hij bracht die hele nacht door met zuchten en wenen, inplaats van te slapen. Toen nu de morgenstond gekomen was, wilden zij weten, hoe het met hem was, maar hij zei: "Al erger en erger", en begon tot hen te spreken als te voren. Maar zij werden er in verhard. Zij meenden ook, dat zij zijn vreemde gedrag door een stuurse en zure behandeling zouden kunnen verdrijven. Soms begonnen zij hem te bespotten, soms te bekijven, en dan lieten zij hem wel heengaan, zonder zich om hem te bekommeren, waarom hij zich naar zijn kamer begaf, om daar voor hen te bidden en zijn medelijden over hen te tonen, alsook om zijn eigen ellende te beklagen. Hij ging ook nu en dan eenzaam in het veld wandelen, soms lezende, soms biddende; en zo bracht hij enige tijd door.

Ik zag op een keer toen hij in het veld wandelde en volgens zijn gewoonte in zijn boek las, dat hij zeer benauwd werd in zijn gemoed; en zo, als hij las, barstte hij uit gelijk te voren in deze droevige woorden: "Wat zal ik doen om zalig te worden?" (Hand.16:30).

Ik zag dan ook, dat hij nu eens hierheen, dan weer daarheen keek, als wilde hij zich op de weg begeven; hij bleef echter nog staan, omdat hij, zo het mij toescheen, niet wist, welke weg hij zou inslaan. Daarop zag ik, dat een man, wiens naam EVANGELIST was, tot hem naderde en hem vroeg: "Waarom schreeuwt u zo?"

"Mijnheer," antwoordde hij, "ik bemerk uit het boek dat ik in mijn handen heb, dat ik veroordeeld ben om te sterven en daarna voor het oordeel te komen (Hebr.9:27), en ik bevind mij niet gewillig tot het eerste (Job 16:21,22), noch bekwaam tot het laatste." (Ez.22:14).

Daarop zei EVANGELIST: "Hoe, niet gewillig om te sterven, terwijl dit leven gepaard gaat met zoveel ellende?"

De man antwoordde: "Het is, omdat ik vrees dat de last, die ik op mijn rug heb, mij lager zal doen neerzinken dan het graf, ja, mij doen vallen tot in het Tofet (Jes.30:33). En mijnheer, zo ik vrezen moet tot de gevangenis te gaan, veel meer moet ik vrezen voor het oordeel en voor de straf daarna. En het denken aan deze dingen doet mij zo roepen."

Toen zei EVANGELIST: "Als dit uw toestand is, waarom staat u dan stil?" Hij antwoordde: "Omdat ik niet weet, waar ik heengaan zal." Toen gaf hij hem een perkamenten rol, waarin deze woorden geschreven stonden: "Vlied te toekomende toorn." (Matth.3:7). De man las dus in deze rol en zeer bedroefd ziende op EVANGELIST zei hij: "Waar moet ik heen vlieden?" Toen zei EVANGELIST, terwijl hij met zijn vinger over een zeer wijd veld wees: "Ziet u daarginds wel een klein, eng poortje?" (Matth.7:13). De man zei: "Neen." Toen zei de ander: "Ziet u daar dan ook niet een schijnend licht?" (Ps.119:105; 2 Petr.1:19). Hij zei: "Wel, mij dunkt ja." "Wel", zei EVANGELIST, "houd uw oog maar op dat licht en ga daar recht op aan, zo zult u dat poortje wel zien; en wanneer u er aan klopt, zal u gezegd worden, wat u te doen staat."

Toen zag ik ook, dat de man begon te lopen, maar hij was nog niet ver van zijn huis af, of zijn vrouw en kinderen bemerkten dat en begonnen hem te roepen, dat hij terug zou keren; maar hij stak zijn vingers in zijn oren, en riep: "Leven, leven, eeuwig leven!" en zag niet eens om, maar vluchtte rechtdoor tot midden op de vlakte (Gen.19:17).

Zijn buren kwamen ook naar buiten om hem te zien lopen; en toen zij hem zagen lopen, bespotten hem sommigen, anderen dreigden hem en enigen riepen hem achterna, dat hij terug moest keren. Maar onder hen waren er twee, die vast besloten waren, hem na te lopen en hem met geweld naar zijn huis terug te voeren. De naam van de één was HALSSTARRIG en die van de ander GEZEGLIJK.

En ofschoon de man nu reeds een goed eind op weg vooruit was, bleven zij niettemin bij hun besluit, hem te volgen; wat zij ook deden, en zij haalden hem in korte tijd in. Toen zei de man: "Wel buren, waarom komen jullie mij achterna?" Zij zeiden: "Om u te bewegen, met ons terug te gaan." Maar hij zei: "Dat zal u met geen enkel middel gelukken. U woont in de stad VERDERF (de plaats, waarin ik ook geboren ben), dat weet ik immers; en zo u daar kom te sterven, hetzij eerder of wat later, dan zult u nog dieper neerdalen dan het graf, in een plaats die brandt van vuur en sulfer. Wees goedsmoeds, mijn buren en ga met mij!"

HALSSTARRIG. "Wat zegt u? Met u meegaan? En onze vrienden verlaten en alle genoeglijkheden vaarwel zeggen?"

"Ja," zei CHRISTEN (want dat was zijn naam). "Omdat al wat u zult verlaten, niet waard is vergeleken te worden met een weinig van wat ik zoek te verkrijgen; en als u met mij wilt gaan en u bij mij ophouden, zo zult u zo wél varen als ikzelf; want waar ik heenga, daar is volheid en voorraad genoeg. (Luc.15:17). Kom, laten wij gaan, en beproef mijn woorden."

HALSSTARRIG. "Welke dingen zijn het, die u zoekt, sedert u de hele wereld verliet, om die te verkrijgen?"

CHRISTEN. "Ik zoek (1 Petr.1:4) een erfenis, die onbevlekkelijk, onverderfelijk en onverwelkelijk is, en bewaard wordt in de hemel, omdat zij ter bestemder tijd gegeven wordt aan diegenen, die haar in alle naarstigheid zoeken. (Hebr.11:16). Lees dit ook in mijn Boek, indien u wilt."

HALSSTARRIG. "Kom, kom, weg met uw Boek; wilt u met ons terugkeren, of niet?"

CHRISTEN. "Neen, ik niet, want ik heb mijn hand aan de ploeg geslagen." (Luc. 9:62).

HALSSTARRIG. "Kom dan, buurman GEZEGLIJK, laat ons terugkeren en zonder hem naar huis gaan. Daar is een soort van krankzinnige mensen, die, wanneer zij zo iets in hun verbeelding gekregen hebben, daardoor veel wijzer menen te zijn dan zeven wijzen, die reden van een zaak kunnen geven."

GEZEGLIJK. Smaal zo niet! Als het waar is, wat goede CHRISTEN zegt, zo zijn die dingen, waarop hij het oog heeft, beter dan de onze; mijn hart is genegen met mijn buurman mee te gaan."

HALSSTARRIG. "Wat zegt u? Nog al meer gekken? Laat u door mij gezeggen en keer terug; wie weet waar deze dwaas u zal heenvoeren? Keer terug, keer terug en wordt eens wijs!"

CHRISTEN. "Neen; voegt u bij mij, buurman GEZEGLIJK, want al die dingen, waarvan ik u gesproken heb, zijn daar te verkrijgen, en nog meer heerlijke zaken. Gelooft u mij niet, zo lees eens in dit Boek; en in waarheid, alles, wat daarin gedrukt staat, is bevestigd door het bloed van Hem, die het gemaakt heeft." (Hebr.9:17-21).

GEZEGLIJK. "Wel, buurman HALSSTARRIG, ik ga een besluit nemen en neem mij voor, met deze mijn goede buurman mee te gaan en zijn lot te delen. Maar, mijn goede vriend, weet u de weg wel naar die begeerlijke plaats?"

CHRISTEN. "Ik ben onderricht door een man, wiens naam EVANGELIST is, dat ik mij moet spoeden naar een klein poortje, dat daar voor ons ligt en daar zal ons bericht gegeven worden van de weg, die wij te gaan hebben."

GEZEGLIJK. "Kom dan, mijn beste buurman, laat ons gaan!" En zo gingen zij samen.

HALSSTARRIG. "En ik keer terug naar mijn woonplaats. Ik wil geen reisgenoot zijn van zulke misleide, dweepzieke lieden."

Ik zag nu in mijn droom, dat toen HALSSTARRIG weggegaan was, CHRISTEN en GEZEGLIJK, samen sprekend de vlakte overgingen. Aldus begonnen zij:

"Wel, buurman GEZEGLIJK!" zei CHRISTEN, "hoe gaat het? Ik ben blij, dat u bewogen bent geworden, om met mij mee te gaan. Had HALSSTARRIG ook gevoeld het gewicht en de verschrikkelijkheid van de dingen, die nog onzichtbaar zijn, gelijk ik, hij zou ons zo gemakkelijk de rug niet toegekeerd hebben."

GEZEGLIJK. "Kom, buurman CHRISTEN, omdat wij hier alleen zijn, verhaal mij nu eens verder, welke dingen wij zoeken en hoe wij die deelachtig zullen worden."

CHRISTEN. "Ik kan die dingen beter begrijpen met mijn gemoed, dan er van spreken met mijn tong; maar omdat u er zo begeerlijk naar zijt, wil ik u daarvan wel wat voorlezen uit mijn Boek."

GEZEGLIJK. "En meent u, dat de woorden, die in uw Boek staan, zekere waarheden zijn?"

CHRISTEN. "Ja zeker, want het is gemaakt door Hem, die niet liegen kan." (Tit.1:2).

GEZEGLIJK. "Goed gezegd; maar wat zijn het voor dingen?"

CHRISTEN. "Daar is een eeuwigdurend Koninkrijk te beërven, en opdat wij daar eeuwig zouden wonen, is ons een eeuwig leven geschonken. (Jes.45:17;Joh.10:27-29).

GEZEGLIJK. "En wat nog meer?"

CHRISTEN. "Daar zijn kronen van heerlijkheid voor ons en (2 Tim.4:8) klederen die ons zullen doen blinken. (Openb.3:4), gelijk de zon in het firmament van de hemel." (Matth.13:43).

GEZEGLIJK. "O, dat is voortreffelijk, en wat nog meer?"

CHRISTEN. "Daar zal geen droefheid meer zijn , noch gekrijt, (Jes.25:8), want Hij, die de eigenaar van die plaats is, zal alle tranen van de ogen afwissen." (Openb.7:16,17 en 21:4).

GEZEGLIJK. "En welk gezelschap zullen wij daar hebben?"

CHRISTEN. "Daar zullen wij zijn bij de Serafijnen en Cherubijnen, schepselen zo heerlijk, dat onze ogen schemeren zullen als we op hen zien; daar zullen wij ook ontmoeten duizenden en tienduizenden, die al vóór ons naar deze plaats gewandeld zijn; geen van hen zal hatelijk zijn, maar allen beminnelijk en heilig; een ieder van hen staande in Gods tegenwoordigheid met een eeuwig- durend welgevallen, wandelende in het licht van Zijn aangezicht; in één woord, daar zullen wij de ouderlingen vinden met hun gouden kronen; (Openb. 4:4 en 14 : 1-5) daar zullen wij vinden de reine maagden met hun gouden harpen; daar zullen wij vinden (Joh.12:26) mensen, die voor de waarheid in stukken zijn gezaagd, in het vuur verbrand, door wilde beesten opgegeten en in de zee verdronken, (Hebr. 11:37) mensen, die dit alles uit liefde tot de Heer van die plaats hebben verdragen; allen zeer gelukkig en bekleed met onsterfelijkheid, als met een gewaad." (2 Kor. 5:2,3,5).

GEZEGLIJK. "Het horen van deze dingen is genoeg, om iemands hart te verrukken. Maar als deze zaken al te verkrijgen zijn, hoe zullen wij toch deelgenoten daarvan worden?"

CHRISTEN. "De Heer, de Overste van die plaats, heeft dat uitgedrukt in dit Boek (Jes.55:12), waarvan de inhoud is, dat zo iemand maar waarlijk gewillig is, om ze te hebben, Hij die dingen aan zo iemand uit genade zal geven," (Joh.6:37 en 7:37; Openb.21:6 en 22:17).

GEZEGLIJK. "Wel, mijn goede reisgenoot, ik ben zeer blij, deze dingen te horen. Komaan, laat ons slechts onze weg bespoedigen."

CHRISTEN. "Ik kan zo hard niet voortgaan, als ik wel wil, en dat vanwege de last, die ik op mijn rug heb."

Hierop zag ik in mijn droom, dat zij, juist toen zij geëindigd hadden zo tot elkaar te spreken, een zeer modderige poel naderden, die in het midden van de vlakte was; en doordat zij niet goed uitkeken, vielen zij beiden zeer schielijk in die wel of maalstroom. De naam van deze poel was MISTROUWEN. Hier wentelden zij gedurende een tijd in rond en werden erg besmeurd met het slijk en de modder; en daar CHRISTEN zo'n pak op zijn rug had, begon hij al te zinken in het slijk.

"Ach, buurman CHRISTEN," riep GEZEGLIJK, "waar bent u nu?"

CHRISTEN zei: "Waarlijk, ik weet het niet."

Toen begon GEZEGLIJK moeilijk en zeer toornig te worden en zei tot zijn metgezel: "Is dit het geluk waarvan u mij zoveel verteld hebt? Als wij al in het begin van onze reis zulk een tegenspoed hebben, wat zal ons nog te wachten staan, eer wij aan het eind ervan zullen zijn? Als ik het er hier levend afbreng, dan wil ik u die schone plaats wel alleen laten behouden."

Nadat hij deze woorden geuit had, deed hij een hevige worsteling of twee en spartelde zo uit de modder; juist aan die kant van de poel, die naar zijn huis gekeerd was. Zo verdween hij, en CHRISTEN zag hem nooit weer.

Daar lag CHRISTEN nu alleen te wentelen in de poel MISTROUWEN, arbeidende intussen om uit de modder te krabbelen, aan de overkant van zijn eigen huis, aan de kant van het enge poortje, doch hij kon het zover niet brengen vanwege het pak dat hij op zijn rug had. Maar ik zag ook, dat er een zeker man tot hem kwam, wiens naam was BIJSTAND, die hem vroeg, wat hij daar deed.

"Mijnheer," antwoordde CHRISTEN, "mij was deze weg gewezen door een zeker persoon, die EVANGELIST heette. Deze wees mij ook naar de poort, die ginds ligt, om alzo de toekomende toorn te ontvlieden; maar terwijl ik mij daarheen begaf, ben ik hier in gevallen."

"Maar waarom lette u niet op de stappen (beloften?" vroeg BIJSTAND.

CHRISTEN antwoordde: "Vrees drong zo op mij aan, dat ik de kortste weg maar ben ingeslagen, en zo geraakte ik in het slijk."

"Geef mij uw hand," zei BIJSTAND. Dit deed CHRISTEN, en hij trok hem er uit, zette hem op vaste grond en beval hem, zijn weg te vervolgen.

Toen wendde ik mij tot de man die CHRISTEN uit de poel geholpen had en zei: "Mijnheer, aangezien men deze weg passeren moet, om uit de stad VERDERF tot gindse poort te komen, waarom is deze grond niet bestraat? Dan zouden arme reizigers zoveel te veiliger daarover kunnen reizen!"

"Deze modderpoel," zei hij, "is zulk een plaats, die niet opgeruimd kan worden. Het is de kolk en afloop, waar het schuim en de vuiligheid, die de overtuiging van zonden opwerpt, gedurig inloopt, en daarom genaamd de poel MISTROUWEN. Want wanneer de zondaar ontwaakt is en zijn verloren staat leert kennen, zo ontstaan in de ziel vele vrezen en twijfelingen en een menigte moedbenemende bevattingen, die zich alle tezamen voegen en zetten op en in deze plaats; en dit is de reden, waarom deze grond zo moeilijk is. Het is nochtans des Konings welgevallen niet, dat deze plaats zo slecht zal blijven (Jes.35:3,4), zijn arbeiders zijn, ook onder het bestuur van zijner Majesteits landmeters, al zestienhonderd jaren bezig geweest met het opmaken van deze grond, of zij mogelijk beter te begaan gemaakt kon worden; ja, zo het mij voorstaat," zei hij, "zo zijn ten minste twintigduizend vrachtwagens, ja miljoenen van onderwijzingen, die te allen tijde en van alle plaatsen uit des Konings gebied zijn aangebracht, daarin gedempt; en zij, die er kennis van hebben, zeggen, dat dit de beste middelen zijn, om de grond van deze plaats goed te maken en te verbeteren; maar zij blijft intussen de poel MISTROUWEN, en zij zal het blijven, ook dan, wanneer zij alles gedaan zullen hebben, wat in hun vermogen is. Het is waar, daar zijn door het beleid van de Wetgever zekere goede en vaste treden geplaatst, door het midden van deze poel. Maar in een tijd, wanneer de vuiligheid van deze plaats het meest opwelt, zoals het doet tegen het veranderen van het weer, dan zijn deze stappen nauwelijks te zien; en als zij al gezien worden, zo worden zij nog dikwijls, door de duizeling van des mensen hoofd gemist en daardoor wordt men dan beslijkt, hoewel die voetstappen er liggen; maar de grond is goed, wanneer zij eens door de poort zijn ingegaan."

Ik zag ook, toen GEZEGLIJK thuis kwam, dat zijn buren hem kwamen bezoeken, en enigen van hen zeiden, dat hij een wijs man was, omdat hij teruggekeerd was; anderen noemden hem dwaas, omdat hij het gewaagd had met CHRISTEN mee te gaan. Daar waren er ook onder, die hem bespotten, en zeiden dat hij laf was. "O," zeiden zij, "nu je zo goed begonnen was, had je er niet om wat moeilijkheden mee moeten ophouden. Was ik in uw plaats geweest, ik was voortgetrokken."

En zo zat GEZEGLIJK zeer onnozel onder hen rond te kijken. Op het laatst echter werd hij stoutmoediger, en toen hielden zij met hun spotternijen op en begonnen de arme CHRISTEN achter zijn rug zeer te bespotten en te verachten.

Zoveel aangaande GEZEGLIJK.

CHRISTEN, die intussen eenzaam voortwandelde, bemerkte van verre iemand in het veld, die hem tegemoet kwam; en zij ontmoetten elkaar precies op het kruispunt van hun wegen. Het was een edelman, wiens naam was WERELDWIJZE. Hij woonde in de stad VLESELIJK VERNUFT, een zeer grote stad, nabij de plaats waar CHRISTEN vandaan kwam. Deze man ontmoette CHRISTEN; hij had reeds van hem gehoord (want CHRISTENS reis van de stad VERDERF was overal besproken, niet alleen in de stad, waar hij gewoond had; neen, maar het was al straat- nieuws geworden in andere plaatsen) en bemerkte nu wel aan zijn zware gang en aan zijn zuchten en kermen, hoe het met hem gesteld was; daarom begon hij aldus met CHRISTEN te spreken:

"Mijn goede metgezel, waar gaat u zo beladen heen?"

CHRISTEN. "Ja, inderdaad, wel beladen. Nooit was iemand zo beladen als ik, arm schepsel; en vraagt u mij waarheen, ik zal het u zeggen, mijnheer! Ik ga naar het kleine poortje, dat ginds voor mij ligt; want daar, zoals mij verteld is, zal mij de weg gewezen worden, om van deze zware last ontheven te worden."

WERELDWIJZE. "Hebt u vrouw en kinderen?"

CHRISTEN. "Ja, maar ik ben zo beladen met dit pak, dat ik het vermaak, dat ik tevoren in hen had, niet meer hebben kan. Mij dunkt, ik heb een vrouw, alsof ik ze niet had." (1 Cor.7:19).

WERELDWIJZE. "Wilt u naar mij luisteren, als ik u een goede raad zal geven?"

CHRISTEN. "Indien hij goed is, ja, want goede raad heb ik nodig."

WERELDWIJZE. "Ik wil u dan raden, dat u zich met alle spoed van deze last ontdoet; want u zult nimmer stilte in uw ziel hebben, eer u daartoe komt, noch het goede van de zegeningen genieten, die God u schenkt."

CHRISTEN. "Dat is het, waar ik naar tracht; ik zoek van dit zware pak ontheven te worden; maar zelf kan ik dit niet doen; ook is er niemand in onze landstreek, die het van mijn schouders kan aflichten; en dit is de oorzaak, waarom ik mij op weg begeven heb, opdat ik toch dit pak mocht kwijt raken."

WERELDWIJZE. "Wie heeft u geraden, deze weg in te slaan, om daarin van uw pak ontlast te worden?"

CHRISTEN. "Het was, naar het mij voorkwam, een groot en eerwaardig persoon;

vergis ik mij niet, dan was zijn naam EVANGELIST."

WERELDWIJZE. "Ik wens hem het kwade toe om zulk een raadgeving; daar is geen gevaarlijker noch droeviger weg in de hele wereld, dan juist deze, die hij u gewezen heeft, gelijk u zult bemerken, als u zijn raad opvolgt. U zijn al, gelijk ik bemerk, verscheidene ongevallen overkomen; want ik zie het slijk van de poel MISTROUWEN nog aan uw lichaam; doch die poel is slechts een begin van de moeilijkheden, welke zij, die deze weg inslaan, te doorstaan hebben. Hoor naar mij, ik ben ouder dan u: op de weg, die u nu betreedt, zullen u ontmoeten pijnen, vermoeidheden, honger, gevaar, naaktheid, zwaard, leeuwen, draken, duisternis, in één woord: de dood zelf, en wat niet al! Zie, deze dingen zijn zeker waar; zij zijn bevestigd door vele getuigenissen; en waarom zou een mens zichzelf zo zorgeloos tot de ondergang brengen, door een vreemdeling zoveel gehoor te geven!"

CHRISTEN. "Maar, mijnheer! De last, die mij op de rug drukt, is mij veel vreselijker dan al de dingen, die u genoemd hebt. Ja, mij dunkt, ik zou er niet naar vragen, welke zwarigheden mij op deze weg zouden overkomen, indien ik maar ontheffing van mijn last mocht verkrijgen."

WERELDWIJZE. "Hoe kwam u toch aan deze last?"

CHRISTEN. "Door de lezing van het Boek, dat ik in mijn handen heb."

WERELDWIJZE. "Dat dacht ik wel. Het is u gegaan, zoals het andere zwakke mensen ook gegaan is, die zich begaven in dingen, die hun te hoog waren en zeer vlug vervielen in dezelfde razernij die u kwelt, welke uitzinnigheid de mens niet alleen ontmenst, (zoals ik merk, dat u de uwe gedaan heeft) maar hem zulke wanhopige dingen doet ondernemen, opdat hij ik weet niet wat meent te verkrijgen."

CHRISTEN. "Ik weet wel, wat ik meen te verkrijgen: het is de ontheffing van mijn zware last."

WERELDWIJZE. "Maar wilt u verkwikking zoeken op deze weg, waar zoveel gevaren u wachten? Ik kan u leren, als u maar met geduld wilt horen, hoe alles te verkrijgen is, wat u begeert, zonder al de gevaren, die u op deze weg uzelf op de hals haalt; ja, het geneesmiddel is bij de hand. Bovendien, zo voeg ik er nog bij, zullen u, in plaats van ongevallen, veel zekerheid, vriendschap en genoegen ontmoeten."

CHRISTEN. "Ik bid u, mijnheer, openbaar mij uw geheim."

WERELDWIJZE. "Welaan, in ginds gehucht (het heet ZEDIGHEID) woont een edelman, wiens naam is WETTISCH, een zeer statig man, een man van zeer goede naam, die er verstand van heeft, om de mensen te ontlasten van zo'n pak, als u nu drukt. Ik weet, dat hij in dit opzicht veel goeds gedaan heeft; ja, hij heeft bovendien de bekwaamheid, om hen te helpen, die door hun last al enigszins in hun verstand en geheugen gekrenkt zijn. Ga, zeg ik, tot hem, en u kunt terstond geholpen worden; zijn huis is niet ver van hier, en indien u hem misschien niet zelf thuis vindt, hij heeft een zoon, een bevallige jonge man, BURGERLIJKHEID geheten; eerlijk gezegd, kan hij het even goed doen als de oude edelman zelf. Daar zult u wel verlichting van uw last vinden. En als u geen zin hebt om naar uw vorige woonplaats te gaan, wat ik u ook niet aanraad, dan kunt u iemand om uw vrouw en kinderen zenden. Tracht hen bij u te krijgen in het dorp, waar nu huizen genoeg leeg staan en u voor een redelijke prijs een woning kunt krijgen; de eetwaren zijn er goedkoop en goed; en wat u gelukkiger zal maken, u zult er onder eerlijke buren in goed vertrouwen en aanzien leven."

CHRISTEN stond nu even stil en bedacht zich enige ogenblikken; maar terstond besloot hij bij zichzelf: is dit, zoals die heer zegt, dan kan ik niet beter doen, dan zijn raad opvolgen. Zo vroeg hij dan: "Mijnheer, wat is de weg naar het huis van die aanzienlijke man?"

"Ziet u," zei WERELDWIJZE , "daarginds die hoge berg wel?"

"Ja, zeker," zei CHRISTEN.

"Wel," antwoordde hij, "bij die berg moet u wezen, het eerste huis is het zijne."

WORDT  VERVOLGD.

Mag de Paus nog spreken?

De laatste maanden zijn er nog nooit zoveel protesten geweest tegen uitspraken en handelingen van de Paus als voorheen.  En dat ook staatshoofden en regeringsleiders zich geroepen voelen om openlijk te protesteren is wel nieuw.  De twee laatste feiten, het opheffen van de excommunicatie van de vier traditionalistische bisschoppen en de uitspraak over het gebruik van condooms, veroorzaakten, om met een Italiaanse realiteit te spreken, een kleine aardverschuiving.  De eerste reactie was niet zodanig gericht op de handeling van de Paus zelf, maar wel op het feit dat één van de bisschoppen een zeer ongelukkige uitspraak deed over de jodenvervolging en deze als een fabeltje afwees.  Het protest was dus aan een verkeerd adres verzonden: het was niet de Paus die daarmee de Joden kwetste, maar wel Williamson, die er blijkbaar nog andere rare gedachtenspinsels op nahoudt.  Zaak is dat de Paus beter geïnformeerd had moeten worden vooraleer hij de excommunicatie in groep zou opheffen.  De volgelingen van Lefevre zitten zelf nog het meest verveeld met de ganse affaire, want daarmee is de goede bedoeling, de handreiking tot toenadering die de Paus wou geven in het niet opgegaan.  Door de uitspraken van Williamson is de polarisatie daarentegen nog verscherpt en vonden progressisten opnieuw voedsel om de zogenaamde conservatieve koers van het Vaticaan aan te klagen.  De Paus zelf achtte het nodig om een heel persoonlijk schrijven te richten aan de bisschoppen, en daarmee aan alle gelovigen, om enerzijds de ware toedracht van zijn handeling toe te lichten maar ook zijn verrassing en pijn uit te drukken over de protesten die deze handeling heeft veroorzaakt.  Dat schrijven van de Paus is uniek, nieuw en getuigt van de grote menselijkheid van de huidige Paus.  Ik vraag mij af of andere staatshoofden en regeringsleiders de moed zouden hebben om in een dergelijke situatie eenzelfde nederige houding aan te nemen en verontschuldigingen  aan te bieden voor de misverstanden die ze zouden hebben veroorzaakt.  Neen, voor bondskanselier Merkel was dit schrijven zelfs nog niet voldoende.  Dit negeren en afwijzen getuigt van arrogantie en grote pretentie, eigenschappen die we tot dan toe nog niet hadden opgemerkt bij de ijzeren dame van Berlijn.  Maar ja, eenmaal  men in de greep is van de macht kan men vlug verglijden tot een zelfgenoegzaam verabsoluteren van eigen meningen.

De zaak van de condooms is van een ander niveau.  Hier heeft de Paus duidelijk gesproken en de visie van de Kerk herhaald die reeds op zovele andere plaatsen heeft geklonken.  Hij heeft inderdaad gezegd dat condooms geen antwoord geven op de verspreiding van aids, en deze zelfs nog kan verergeren.  Wanneer men alleen deze woorden zou nemen, dan zou men deze als ongenuanceerd kunnen bestempelen, zeer eenzijdig en eng.  Maar de Paus heeft deze zin uitgesproken binnen een groter geheel waarbij hij een pleidooi hield om vooral te werken aan een mentaliteitsverandering waarin trouw aan de huwelijkspartner en een menselijke visie op seksualiteit  voorop moeten staan.  En hier komt hij heel dicht bij de visie die ook in Afrika verspreid wordt als de zogenaamde ABC-methode: de A van abstinence, the B van be faithful en de C van condoomgebruik, en wel in deze orde.  Dat is helemaal iets anders dan zeggen dat alleen het condoomgebruik bescherming biedt tegen aids,  en ook iets anders dan zeggen dat de uitspraak van de Paus aan de oorsprong zou liggen van vele aidsdoden.  Wetenschappelijk staat het vast dat het condoom geen absolute bescherming biedt tegen het overdragen van het aidsvirus en andere seksueel overdraagbare ziekten.  Hoe zou het tenandere komen dat ook in de West-europese landen bepaalde seksueel overdraagbare ziekten, zoals chlamydia, steeds grotere proporties gaan aannemen ondanks het veralgemeend condoomgebruik?  Door juist de illusie te wekken dat men zich op een absolute wijze kan beschermen met een condoom, gaat men roekelozer seks bedrijven en gaat men lachen met de A en de B van de ABC-methode.  C volstaat, en A en B is voor hen die in seksualiteit nog iets meer zien dan een louter genotsmiddel. 

Niet het feit dat men condooms als enige bescherming afwijst, maar wel het feit dat men ongenuanceerd condooms gaat verspreiden als het antwoord op het aidsprobleem kan als een misdaad tegen de mensheid beschouwd worden.  Want dan onthoudt men de mens een menswaardige visie op seksualiteit, dan denigreert men de seksualiteit tot een louter genotsmiddel, dan gaat men ook het wederzijds respect geweld aandoen dat zich op een heel bijzondere wijze uit in de manier dat men seksueel met elkaar omgaat.  Niet alleen de Kerk maar ook de overheden hebben de opdracht de burgers tot grotere humaniteit aan te zetten en alles te weren dat deze humaniteit in de weg staat of zou verminderen.  Men schreeuwt moord en brand wanneer kinderen misbruikt worden, men zit met de handen in de haren bij het zich verder verspreidende druggebruik bij jongeren, men vindt geen wegen om de promiscuiteit bij jongeren tegen te gaan, maar tegelijk doet men verder met het verspreiden en ondersteunen van een genotscultuur waarbij het enige antwoord op het vroegtijdig seksueel gedrag het aanreiken is van een condoom en het voorschrijven van de pil.  De A en de B kunnen in onze streken blijkbaar niet klinken, en wanneer ze dan toch naar voren worden gebracht, worden ze als oubollig en achterlijk afgedaan, als een fossiel van een oud kerkelijk verleden, uitgevonden door gefrustreerde celibatairen die het seksueel genot bij zichzelf hebben afgezworen en dit ook willen ontzeggen aan de anderen.  Ik kan hier spreken van een dubbele moraal: een terechte verontwaardiging met wat er allemaal misloopt in de maatschappij, maar tegelijk het verder verspreiden en verdedigen van een hedonistisch mensbeeld waarin wat echt waardevol is wordt vervangen tot wat genot heet.  Zo kan men op dezelfde bladzijde van een krant een artikel lezen waar met afschuw wordt gesproken over pedofilie terwijl in een artikel ernaast de seksuele uitspatting van één of andere filmster met veel glamour wordt beschreven.  Onder volwassenen is blijkbaar alles mogelijk en tolereerbaar op het vlak van de seksualiteit en vergeet men welke voorbeeldfunctie men heeft naar de jongeren toe.  Stelt men zich nog wel de vraag hoeveel mensen het slachtoffer zijn geworden van een erotisch overhitte omgeving waardoor de A en de B bij hen  volledig in de verdrukking zijn gekomen?  En het zijn vooral onze jongeren die daarvan het eerste slachtoffer dreigen te worden. 

Het is dat en niets anders dat de Paus op het vliegtuig richting Afrika in een interview heeft willen meegeven, maar de reporters hebben er dat ene zinnetje uitgelicht en dat de wereld in gezonden.  En het is op dat zinnetje dat onze illustere parlementairen het nodig achtten om een motie in te dienen en de ambassadeur bij de Heilige Stoel naar het Staatssecretariaat te zenden om de Paus op de vingers te tikken.  Wanneer juist een jaar eerder de toenmalige premier het nodig achtte om de euthanasie van Hugo Claus als een edelmoedige  daad te omschrijven en dus hen die niet kiezen voor euthanasie van lafheid beschuldigde en daarmee heel veel leed bezorgde aan mensen die met Alzheimer geconfronteerd worden in hun eigen leven of in het leven van hun nabestaanden, is er niemand van de Kerk naar de Wetsstraat gestapt om daar de premier op zijn vingers te tikken.  Ze had daartoe nochtans evenveel, zelfs meer reden.  Het verschil is evenwel dat een premier de vertegenwoordiger is van alle burgers en dus de verschillende visies en opinies moet respecteren, wat hij met deze niet heeft gedaan.  De Paus daarentegen is het hoofd van de Katholieke Kerk die het recht heeft om haar eigen standpunt te hebben en deze ook te verwoorden.  Ik dacht tevens dat er nog zoiets bestond als een scheiding van Kerk en Staat, maar blijkbaar wordt ook dit slechts eenzijdig ingevuld, als het past in het kraam van de Staat. 

In Nederland ging men mediatiek nog een stap verder, door de Paus naast Bin Laden te plaatsen en niet Bin Laden maar wel de Paus van volkerenmoord te beschuldigen.  Hoever kan men dit nog tolereren?  Heeft de media nu alle macht in pacht en mag ze zich alles permiteren, terwijl een Paus als hoofd van een Kerk publiekelijk kan aangevallen worden op een woord dat uit de context wordt gehaald?   Dat is het einde van een beschaving, de totale teloorgang van alle waarden of de ommekeer van de waarden.  Daartegen zou de overheid moeten reageren, een halt toeroepen, want dit brengt echte schade aan de humaniteit.  Zelfs vanuit de Verenigde Staten kwam reactie, niet zozeer omdat men de Paus veroordeelde, maar omdat men Bin Laden vrijpleitte.  Maar de media zal natuurlijk opnieuw de vrijheid van meningsuiting inroepen, maar vergeten dat die vrijheid nooit als een absolute gegevenheid kan worden beschouwd. 

Als Belg voel ik mij ten diepste beschaamd, als katholiek voel ik mij gekrenkt en als mens bedreigd in een omgeving waar de waardenverschuiving tot regelrechte waardenverduistering leidt.  Ik ben vooral bekommerd om onze jeugd die het in deze waardenverduistering steeds moeilijker heeft om tot een eigen waardenschaal te komen.  Als volwassenen dragen we hierin een grote verantwoordelijkheid, en het is goed dat er nog instanties zijn als de katholieke Kerk om duidelijke taal te spreken.  Sommigen zeggen dat het een taal is die niet meer bij de tijd aansluit, dat kan in bepaalde gevallen zo zijn, maar het mag zeker niet begrepen worden dat de Kerk en haar gezagsdragers nu maar eens moeten stoppen met het becommentariëren van hetgeen leeft in de wereld en bij de mens, of alleen nog maar mag beamen wat de massa denkt als waarheid te moeten aannemen.  Misschien is het juist goed geweest dat er reactie kwam op de uitspraak van de Paus, zodat het sommigen heeft doen nadenken.  Profeten worden nu eenmaal altijd uitgejouwd, weggejaagd, het zwijgen opgelegd en zelfs vermoord.  De geschiedenis zal wel uitwijzen wie het hier bij het rechte eind had.

Br. René Stockman

Generale overste

Broeders van Liefde

Lieve Moeder Maria,

In mijn zorg om de toekomst van Gods aarde vertrouw ik U onze kinderen toe, want op hun daden, op hun woorden en gedachten zal Gods Rijk van morgen gebouwd worden.

Beziel hen met Uw vlekkeloze zuiverheid, o Hemelse Moeder, opdat de werken van de satan in hen geen voedingsbodem vinden.

Maak hen sterk tegen de talloze misleidingen en verleidingen van deze wereld, opdat zij het kruis van de zondenlast der mensheid niet verder verzwaren.

Brand Uw vurige Liefde in hun harten, opdat zij de wereld kunnen maken tot het Rijk van de Vrede waarvoor Jezus de Kruisdood is gestorven.

Voer hen naar de heiligheid waartoe God hen heeft geschapen, doch die zij reeds zo vroeg hebben verloren, want de verboden vruchten groeien steeds vroeger in hun tuin.

O Moeder, breek toch de schatkamers der Genaden open met Uw tranen om al het leed en alle verwoesting in hun jonge zielen, opdat zij gered worden uit de netten die het Beest voor hen spant, want hoe konden zij ooit vermoeden dat deze wereld zo koud is, hoe konden zij ooit vermoeden dat liefde en eenvoud hen als zwakheid aangerekend zouden worden, hoe konden zij ooit vermoeden dat geluk op deze wereld zo duur betaald moet worden.

Red hen, o Moeder, bewaar hen in hun onschuld of herstel de onschuld die zij verloren hebben, houd hen vrij en teken hen met het Kruis van Jezus, want hun gebeden van vandaag zijn de bloemen voor het Rijk dat God morgen voor hen op deze wereld zal vestigen.
AMEN.

Beminde Eeuwige Vader, Oorsprong en Bestemming van alle zielen,

Ik bied U elke harteklop als een bloem, want geen bloem verwelkt vόόr Uw tijd, en zij zal niet sterven vόόr zij haar zaad ter aarde heeft gestort.

Ik bied U elke meter van mijn levensweg, want elke weg door U gemaakt, eindigt in de Tuinen der Eeuwige Gelukzaligheid.

Ik bied U al mijn kruisen, want U hebt ze bereid uit het hout van de Levensboom.

O mijn God, in de diepste vreugde schouwt mijn hart de avondzon, wier stralen hun weg zoeken naar de tuin van mijn ziel om de geuren der heiligheid uit haar vrij te maken, want zo heeft Uw Liefde het beschikt.

Dank, o Vader, voor mijn weg, want achter mijn laatste horizont zal Uw Wijsheid mij geopenbaard worden.

Dank, o Vader, voor de mensen die U als bloemen langs mijn weg hebt gezaaid, want U hebt hen aan mij geschonken als voedsel voor de reis van mijn ziel.

Dank, o Vader, voor de wonderwerken van Uw Voorzienigheid, die ik als bronnen van nieuw leven langs mijn weg heb gevonden.

Want uit Uw Liefde ben ik geboren, van Uw goedheid heb ik geleefd, door Uw Voorzienigheid is mijn weg getekend tot in de heerlijkheid van het Paradijs.
AMEN.

A Prayer For The Children (Stop Child Abuse) - Dear Mr.Jesus

TEN GELEIDE

John Bunyan, de auteur van de wereldberoemde Christenreis, werd in 1628 te Elstow geboren en overleed in 1688 te Londen."Na de Bijbel is wel geen tweede boek op de wereld, dat zulk een algemene verbreiding en zulk een diepgewortelde liefde heeft genomen als Bunyan's Pelgrimsreize", alsdus dr. J. H. Gunning J. Hzn in zijn Blikken in Bunyan's Pelgrimsreize.

Bunyan schreef dit werk in 1675 in de gevangenis. Het werd uitgegeven in 1678. In minstens 125 talen en dialecten werd het vertaald. Geweldig is reeds het aantal Engelse uitgaven.

De eerste Nederlandse vertaling verscheen bij Joannes Boekholt te Amsterdam in 1682. Men heeft aan Koelman als vertaler gedacht. Maar dat is niet zeker. De eerste drukken van Eens Christens Reyse volgden elkaar snel op. De tweede kwam reeds in 1683, de vierde in 1684, de vijfde in 1687, alle bij Boekholt in 12ø formaat. Vanaf de eerste druk was het boekje geïllustreerd. De tweede druk, en vermoedelijk ook de eerste, heeft elf kleine kopergravures tussen de tekst en verder hebben ze beide één plaatje van Jan Luyken, n.l. de titelprent. De vijfde druk bevat de negen bekende gravures van Luyken, welke behoudens een kleine wijziging ten opzichte van deze titelprent, ook reeds in de vierde voorkomen. De plaatjes tussen de tekst zijn in beide laatstgenoemde weggelaten.

Gedurende de eerste periode en in de 18e eeuw verschenen talloze uitgaven in ons land, waaronder sinds 1729 edities met aantekeningen van Ds. Lambertus van Beveren.

Hoe meer het rationalisme ook in ons land wortel schoot en het moralisme beslag legde op de geesten, des te minder werd Bunyan's Christenreis gelezen.

Met het Reveil en de Afscheiding nam de belangstelling niet alleen weer toe, doch werd deze veeleer gewekt als nimmer tevoren. De eerste druk van Boekholt beleefde, nagenoeg ongewijzigd, in de 19e eeuw druk op druk. Aan de Haagse Afgescheiden boekhandelaar J. v. Golverdinge komt de verdienste toe, sinds 1838 de Christenreis opnieuw in de handel te hebben gebracht. Zijn zesde druk verscheen in 1863. Denk verder aan die van J.J.H. Kemmer te Utrecht (1860, negende druk 1897). In de twintigste eeuw zijn ook verschillende soortgelijke edities verschenen met de negen gravures van Luyken. Naast deze "volksuitgaven" verschenen sinds het midden der 19e eeuw ook grotere en meer geïllustreerde edities. Soms zijn de illustraties wat al te weelderig geworden en steken zodoende enigszins af tegen de sobere verhaaltrant.

Deze uitgave is een heruitgave naar de eerste druk in 1682, in de huidige spelling. Echter geheel herzien, ook naar een der beste Engelse edities.

De Christenreis is reeds drie eeuwen tot zegen geweest, vooral voor het eenvoudige volk. Sinds het midden van de vorige eeuw is het ook voor de meer ontwikkelden als een hoogstaand literair werk beschouwd.

"Bunyan kan alleen in waarheid verstaan worden door hen die zijn geloof delen. Het beste, het schoonste ervan blijft verborgen voor hem, die geen zondaar is geworden voor God en die zelf niet de weg uit de stad Verderf naar de stad Sion opgaat" (Gunning).

Moge de Heilige Geest, bij het lezen van dit boek, ons doen verstaan wat de Reis van een Christen naar de Eeuwigheid inhoud.

WORDT  VERVOLGD.