Mag de Paus nog spreken?

De laatste maanden zijn er nog nooit zoveel protesten geweest tegen uitspraken en handelingen van de Paus als voorheen.  En dat ook staatshoofden en regeringsleiders zich geroepen voelen om openlijk te protesteren is wel nieuw.  De twee laatste feiten, het opheffen van de excommunicatie van de vier traditionalistische bisschoppen en de uitspraak over het gebruik van condooms, veroorzaakten, om met een Italiaanse realiteit te spreken, een kleine aardverschuiving.  De eerste reactie was niet zodanig gericht op de handeling van de Paus zelf, maar wel op het feit dat één van de bisschoppen een zeer ongelukkige uitspraak deed over de jodenvervolging en deze als een fabeltje afwees.  Het protest was dus aan een verkeerd adres verzonden: het was niet de Paus die daarmee de Joden kwetste, maar wel Williamson, die er blijkbaar nog andere rare gedachtenspinsels op nahoudt.  Zaak is dat de Paus beter geïnformeerd had moeten worden vooraleer hij de excommunicatie in groep zou opheffen.  De volgelingen van Lefevre zitten zelf nog het meest verveeld met de ganse affaire, want daarmee is de goede bedoeling, de handreiking tot toenadering die de Paus wou geven in het niet opgegaan.  Door de uitspraken van Williamson is de polarisatie daarentegen nog verscherpt en vonden progressisten opnieuw voedsel om de zogenaamde conservatieve koers van het Vaticaan aan te klagen.  De Paus zelf achtte het nodig om een heel persoonlijk schrijven te richten aan de bisschoppen, en daarmee aan alle gelovigen, om enerzijds de ware toedracht van zijn handeling toe te lichten maar ook zijn verrassing en pijn uit te drukken over de protesten die deze handeling heeft veroorzaakt.  Dat schrijven van de Paus is uniek, nieuw en getuigt van de grote menselijkheid van de huidige Paus.  Ik vraag mij af of andere staatshoofden en regeringsleiders de moed zouden hebben om in een dergelijke situatie eenzelfde nederige houding aan te nemen en verontschuldigingen  aan te bieden voor de misverstanden die ze zouden hebben veroorzaakt.  Neen, voor bondskanselier Merkel was dit schrijven zelfs nog niet voldoende.  Dit negeren en afwijzen getuigt van arrogantie en grote pretentie, eigenschappen die we tot dan toe nog niet hadden opgemerkt bij de ijzeren dame van Berlijn.  Maar ja, eenmaal  men in de greep is van de macht kan men vlug verglijden tot een zelfgenoegzaam verabsoluteren van eigen meningen.

De zaak van de condooms is van een ander niveau.  Hier heeft de Paus duidelijk gesproken en de visie van de Kerk herhaald die reeds op zovele andere plaatsen heeft geklonken.  Hij heeft inderdaad gezegd dat condooms geen antwoord geven op de verspreiding van aids, en deze zelfs nog kan verergeren.  Wanneer men alleen deze woorden zou nemen, dan zou men deze als ongenuanceerd kunnen bestempelen, zeer eenzijdig en eng.  Maar de Paus heeft deze zin uitgesproken binnen een groter geheel waarbij hij een pleidooi hield om vooral te werken aan een mentaliteitsverandering waarin trouw aan de huwelijkspartner en een menselijke visie op seksualiteit  voorop moeten staan.  En hier komt hij heel dicht bij de visie die ook in Afrika verspreid wordt als de zogenaamde ABC-methode: de A van abstinence, the B van be faithful en de C van condoomgebruik, en wel in deze orde.  Dat is helemaal iets anders dan zeggen dat alleen het condoomgebruik bescherming biedt tegen aids,  en ook iets anders dan zeggen dat de uitspraak van de Paus aan de oorsprong zou liggen van vele aidsdoden.  Wetenschappelijk staat het vast dat het condoom geen absolute bescherming biedt tegen het overdragen van het aidsvirus en andere seksueel overdraagbare ziekten.  Hoe zou het tenandere komen dat ook in de West-europese landen bepaalde seksueel overdraagbare ziekten, zoals chlamydia, steeds grotere proporties gaan aannemen ondanks het veralgemeend condoomgebruik?  Door juist de illusie te wekken dat men zich op een absolute wijze kan beschermen met een condoom, gaat men roekelozer seks bedrijven en gaat men lachen met de A en de B van de ABC-methode.  C volstaat, en A en B is voor hen die in seksualiteit nog iets meer zien dan een louter genotsmiddel. 

Niet het feit dat men condooms als enige bescherming afwijst, maar wel het feit dat men ongenuanceerd condooms gaat verspreiden als het antwoord op het aidsprobleem kan als een misdaad tegen de mensheid beschouwd worden.  Want dan onthoudt men de mens een menswaardige visie op seksualiteit, dan denigreert men de seksualiteit tot een louter genotsmiddel, dan gaat men ook het wederzijds respect geweld aandoen dat zich op een heel bijzondere wijze uit in de manier dat men seksueel met elkaar omgaat.  Niet alleen de Kerk maar ook de overheden hebben de opdracht de burgers tot grotere humaniteit aan te zetten en alles te weren dat deze humaniteit in de weg staat of zou verminderen.  Men schreeuwt moord en brand wanneer kinderen misbruikt worden, men zit met de handen in de haren bij het zich verder verspreidende druggebruik bij jongeren, men vindt geen wegen om de promiscuiteit bij jongeren tegen te gaan, maar tegelijk doet men verder met het verspreiden en ondersteunen van een genotscultuur waarbij het enige antwoord op het vroegtijdig seksueel gedrag het aanreiken is van een condoom en het voorschrijven van de pil.  De A en de B kunnen in onze streken blijkbaar niet klinken, en wanneer ze dan toch naar voren worden gebracht, worden ze als oubollig en achterlijk afgedaan, als een fossiel van een oud kerkelijk verleden, uitgevonden door gefrustreerde celibatairen die het seksueel genot bij zichzelf hebben afgezworen en dit ook willen ontzeggen aan de anderen.  Ik kan hier spreken van een dubbele moraal: een terechte verontwaardiging met wat er allemaal misloopt in de maatschappij, maar tegelijk het verder verspreiden en verdedigen van een hedonistisch mensbeeld waarin wat echt waardevol is wordt vervangen tot wat genot heet.  Zo kan men op dezelfde bladzijde van een krant een artikel lezen waar met afschuw wordt gesproken over pedofilie terwijl in een artikel ernaast de seksuele uitspatting van één of andere filmster met veel glamour wordt beschreven.  Onder volwassenen is blijkbaar alles mogelijk en tolereerbaar op het vlak van de seksualiteit en vergeet men welke voorbeeldfunctie men heeft naar de jongeren toe.  Stelt men zich nog wel de vraag hoeveel mensen het slachtoffer zijn geworden van een erotisch overhitte omgeving waardoor de A en de B bij hen  volledig in de verdrukking zijn gekomen?  En het zijn vooral onze jongeren die daarvan het eerste slachtoffer dreigen te worden. 

Het is dat en niets anders dat de Paus op het vliegtuig richting Afrika in een interview heeft willen meegeven, maar de reporters hebben er dat ene zinnetje uitgelicht en dat de wereld in gezonden.  En het is op dat zinnetje dat onze illustere parlementairen het nodig achtten om een motie in te dienen en de ambassadeur bij de Heilige Stoel naar het Staatssecretariaat te zenden om de Paus op de vingers te tikken.  Wanneer juist een jaar eerder de toenmalige premier het nodig achtte om de euthanasie van Hugo Claus als een edelmoedige  daad te omschrijven en dus hen die niet kiezen voor euthanasie van lafheid beschuldigde en daarmee heel veel leed bezorgde aan mensen die met Alzheimer geconfronteerd worden in hun eigen leven of in het leven van hun nabestaanden, is er niemand van de Kerk naar de Wetsstraat gestapt om daar de premier op zijn vingers te tikken.  Ze had daartoe nochtans evenveel, zelfs meer reden.  Het verschil is evenwel dat een premier de vertegenwoordiger is van alle burgers en dus de verschillende visies en opinies moet respecteren, wat hij met deze niet heeft gedaan.  De Paus daarentegen is het hoofd van de Katholieke Kerk die het recht heeft om haar eigen standpunt te hebben en deze ook te verwoorden.  Ik dacht tevens dat er nog zoiets bestond als een scheiding van Kerk en Staat, maar blijkbaar wordt ook dit slechts eenzijdig ingevuld, als het past in het kraam van de Staat. 

In Nederland ging men mediatiek nog een stap verder, door de Paus naast Bin Laden te plaatsen en niet Bin Laden maar wel de Paus van volkerenmoord te beschuldigen.  Hoever kan men dit nog tolereren?  Heeft de media nu alle macht in pacht en mag ze zich alles permiteren, terwijl een Paus als hoofd van een Kerk publiekelijk kan aangevallen worden op een woord dat uit de context wordt gehaald?   Dat is het einde van een beschaving, de totale teloorgang van alle waarden of de ommekeer van de waarden.  Daartegen zou de overheid moeten reageren, een halt toeroepen, want dit brengt echte schade aan de humaniteit.  Zelfs vanuit de Verenigde Staten kwam reactie, niet zozeer omdat men de Paus veroordeelde, maar omdat men Bin Laden vrijpleitte.  Maar de media zal natuurlijk opnieuw de vrijheid van meningsuiting inroepen, maar vergeten dat die vrijheid nooit als een absolute gegevenheid kan worden beschouwd. 

Als Belg voel ik mij ten diepste beschaamd, als katholiek voel ik mij gekrenkt en als mens bedreigd in een omgeving waar de waardenverschuiving tot regelrechte waardenverduistering leidt.  Ik ben vooral bekommerd om onze jeugd die het in deze waardenverduistering steeds moeilijker heeft om tot een eigen waardenschaal te komen.  Als volwassenen dragen we hierin een grote verantwoordelijkheid, en het is goed dat er nog instanties zijn als de katholieke Kerk om duidelijke taal te spreken.  Sommigen zeggen dat het een taal is die niet meer bij de tijd aansluit, dat kan in bepaalde gevallen zo zijn, maar het mag zeker niet begrepen worden dat de Kerk en haar gezagsdragers nu maar eens moeten stoppen met het becommentariëren van hetgeen leeft in de wereld en bij de mens, of alleen nog maar mag beamen wat de massa denkt als waarheid te moeten aannemen.  Misschien is het juist goed geweest dat er reactie kwam op de uitspraak van de Paus, zodat het sommigen heeft doen nadenken.  Profeten worden nu eenmaal altijd uitgejouwd, weggejaagd, het zwijgen opgelegd en zelfs vermoord.  De geschiedenis zal wel uitwijzen wie het hier bij het rechte eind had.

Br. René Stockman

Generale overste

Broeders van Liefde

Lieve Moeder Maria,

In mijn zorg om de toekomst van Gods aarde vertrouw ik U onze kinderen toe, want op hun daden, op hun woorden en gedachten zal Gods Rijk van morgen gebouwd worden.

Beziel hen met Uw vlekkeloze zuiverheid, o Hemelse Moeder, opdat de werken van de satan in hen geen voedingsbodem vinden.

Maak hen sterk tegen de talloze misleidingen en verleidingen van deze wereld, opdat zij het kruis van de zondenlast der mensheid niet verder verzwaren.

Brand Uw vurige Liefde in hun harten, opdat zij de wereld kunnen maken tot het Rijk van de Vrede waarvoor Jezus de Kruisdood is gestorven.

Voer hen naar de heiligheid waartoe God hen heeft geschapen, doch die zij reeds zo vroeg hebben verloren, want de verboden vruchten groeien steeds vroeger in hun tuin.

O Moeder, breek toch de schatkamers der Genaden open met Uw tranen om al het leed en alle verwoesting in hun jonge zielen, opdat zij gered worden uit de netten die het Beest voor hen spant, want hoe konden zij ooit vermoeden dat deze wereld zo koud is, hoe konden zij ooit vermoeden dat liefde en eenvoud hen als zwakheid aangerekend zouden worden, hoe konden zij ooit vermoeden dat geluk op deze wereld zo duur betaald moet worden.

Red hen, o Moeder, bewaar hen in hun onschuld of herstel de onschuld die zij verloren hebben, houd hen vrij en teken hen met het Kruis van Jezus, want hun gebeden van vandaag zijn de bloemen voor het Rijk dat God morgen voor hen op deze wereld zal vestigen.
AMEN.

Beminde Eeuwige Vader, Oorsprong en Bestemming van alle zielen,

Ik bied U elke harteklop als een bloem, want geen bloem verwelkt vόόr Uw tijd, en zij zal niet sterven vόόr zij haar zaad ter aarde heeft gestort.

Ik bied U elke meter van mijn levensweg, want elke weg door U gemaakt, eindigt in de Tuinen der Eeuwige Gelukzaligheid.

Ik bied U al mijn kruisen, want U hebt ze bereid uit het hout van de Levensboom.

O mijn God, in de diepste vreugde schouwt mijn hart de avondzon, wier stralen hun weg zoeken naar de tuin van mijn ziel om de geuren der heiligheid uit haar vrij te maken, want zo heeft Uw Liefde het beschikt.

Dank, o Vader, voor mijn weg, want achter mijn laatste horizont zal Uw Wijsheid mij geopenbaard worden.

Dank, o Vader, voor de mensen die U als bloemen langs mijn weg hebt gezaaid, want U hebt hen aan mij geschonken als voedsel voor de reis van mijn ziel.

Dank, o Vader, voor de wonderwerken van Uw Voorzienigheid, die ik als bronnen van nieuw leven langs mijn weg heb gevonden.

Want uit Uw Liefde ben ik geboren, van Uw goedheid heb ik geleefd, door Uw Voorzienigheid is mijn weg getekend tot in de heerlijkheid van het Paradijs.
AMEN.

A Prayer For The Children (Stop Child Abuse) - Dear Mr.Jesus

TEN GELEIDE

John Bunyan, de auteur van de wereldberoemde Christenreis, werd in 1628 te Elstow geboren en overleed in 1688 te Londen."Na de Bijbel is wel geen tweede boek op de wereld, dat zulk een algemene verbreiding en zulk een diepgewortelde liefde heeft genomen als Bunyan's Pelgrimsreize", alsdus dr. J. H. Gunning J. Hzn in zijn Blikken in Bunyan's Pelgrimsreize.

Bunyan schreef dit werk in 1675 in de gevangenis. Het werd uitgegeven in 1678. In minstens 125 talen en dialecten werd het vertaald. Geweldig is reeds het aantal Engelse uitgaven.

De eerste Nederlandse vertaling verscheen bij Joannes Boekholt te Amsterdam in 1682. Men heeft aan Koelman als vertaler gedacht. Maar dat is niet zeker. De eerste drukken van Eens Christens Reyse volgden elkaar snel op. De tweede kwam reeds in 1683, de vierde in 1684, de vijfde in 1687, alle bij Boekholt in 12ø formaat. Vanaf de eerste druk was het boekje geïllustreerd. De tweede druk, en vermoedelijk ook de eerste, heeft elf kleine kopergravures tussen de tekst en verder hebben ze beide één plaatje van Jan Luyken, n.l. de titelprent. De vijfde druk bevat de negen bekende gravures van Luyken, welke behoudens een kleine wijziging ten opzichte van deze titelprent, ook reeds in de vierde voorkomen. De plaatjes tussen de tekst zijn in beide laatstgenoemde weggelaten.

Gedurende de eerste periode en in de 18e eeuw verschenen talloze uitgaven in ons land, waaronder sinds 1729 edities met aantekeningen van Ds. Lambertus van Beveren.

Hoe meer het rationalisme ook in ons land wortel schoot en het moralisme beslag legde op de geesten, des te minder werd Bunyan's Christenreis gelezen.

Met het Reveil en de Afscheiding nam de belangstelling niet alleen weer toe, doch werd deze veeleer gewekt als nimmer tevoren. De eerste druk van Boekholt beleefde, nagenoeg ongewijzigd, in de 19e eeuw druk op druk. Aan de Haagse Afgescheiden boekhandelaar J. v. Golverdinge komt de verdienste toe, sinds 1838 de Christenreis opnieuw in de handel te hebben gebracht. Zijn zesde druk verscheen in 1863. Denk verder aan die van J.J.H. Kemmer te Utrecht (1860, negende druk 1897). In de twintigste eeuw zijn ook verschillende soortgelijke edities verschenen met de negen gravures van Luyken. Naast deze "volksuitgaven" verschenen sinds het midden der 19e eeuw ook grotere en meer geïllustreerde edities. Soms zijn de illustraties wat al te weelderig geworden en steken zodoende enigszins af tegen de sobere verhaaltrant.

Deze uitgave is een heruitgave naar de eerste druk in 1682, in de huidige spelling. Echter geheel herzien, ook naar een der beste Engelse edities.

De Christenreis is reeds drie eeuwen tot zegen geweest, vooral voor het eenvoudige volk. Sinds het midden van de vorige eeuw is het ook voor de meer ontwikkelden als een hoogstaand literair werk beschouwd.

"Bunyan kan alleen in waarheid verstaan worden door hen die zijn geloof delen. Het beste, het schoonste ervan blijft verborgen voor hem, die geen zondaar is geworden voor God en die zelf niet de weg uit de stad Verderf naar de stad Sion opgaat" (Gunning).

Moge de Heilige Geest, bij het lezen van dit boek, ons doen verstaan wat de Reis van een Christen naar de Eeuwigheid inhoud.

WORDT  VERVOLGD.

Lieve Moeder Maria, Ark van het Nieuw Verbond,

In diepe liefde voor de zielen neem ik mijn toevlucht tot Uw allerheiligste Voorspraak.

Zie mijn wenend hart, o Smartvolle Moeder. Mijn tranen willen de balsem zijn voor de wonden die de zonden der mensen Uw Hart en het Lichaam van Jezus hebben toegebracht.

In rouwmoedigheid kom ik aan Uw zijde staan op het kalvarie van Gods altaar om met alle krachten van mijn ziel de schuld der wereld te begraven in Uw Hart, de Akker van Gods Barmhartigheid.

O Medeverlosseres van de misleide en dwalende mensheid, Uw Hart is de schatkamer van verlossende pijnen, Uw tranen de parels waarmee de bevrijding der zielen wordt afgekocht zodra het Licht van Christus uit Zijn Kruiswonden zal stralen.

Leg nu ook mijn lijden, al mijn verlangens van liefde, en al het niet geofferde leed van de wereld in de Kelk van Uw Smartvol Hart, o Koningin van Golgotha, want uit Uw Hart is ook Jezus zelf voor het eerst aan de Vader opgedragen tot Verlossing der zielen.

Laat nu de tranen der wereld spreken door Uw Hart, opdat alle zonden vergeven worden en de wereld het Rijk Gods moge aanschouwen.
AMEN.

Een uiting van de strijd tussen Licht en duisternis : over vervolging

De vervolging der christenen is een verschijnsel van alle tijden. In de beginperiode van de jonge Kerk van Christus gebeurde zij heel open en op de meest ongeremde en gruwelijke wijze. Wij hoeven slechts te denken aan de vervolgingen onder leiding van Paulus vόόr diens bekering, en aan de martelaren die onder het bewind van de Romeinse keizers geslachtofferd werden om hun geloof. De vervolging is een uiting van de strijd tussen goed en kwaad, tussen Licht en duisternis, tussen Liefde en haat : wie zijn leven wijdt aan de verdediging van de Waarheid van Christus, valt ten prooi aan de onwetendheid en het onbegrip van hen die zich hierdoor bedreigd voelen omdat zij in de Leer van Jezus Christus een gevaar zien voor hun levensbeeld dat niets wil weten van offerbereidheid, zelfgave en toewijding uit liefde tot God en de medemens ten koste van de schijnrijkdommen van het werelds leven en het bedrieglijk genot dat deze lijken te bieden. De vervolgingen vinden ook in onze dagen nog plaats, en wel in een veel minder opvallende vorm en daardoor zo mogelijk nog gevaarlijker : vurige voorvechters van de Waarheid worden niet zelden door mensen uit de eigen kring bestreden. In verband met deze vervolgingen sprak Maria als volgt :

“Vervolging in Jezus’ naam zaait schatten in de ziel. Dat zaad wordt tot bloesems, en de bloesems tot vruchten. De zaadjes worden bloesems zodra de Heilige Geest de ziel laat begrijpen dat de vervolging haar heiligt. De bloesems worden vruchten zodra de geheiligde ziel door haar gezegende staat van zijn en de zuiverheid van haar voorspraak de poorten der genade voor andere zielen opent.” Vervolging van christenen door christenen verschilt in die zin van de vervolging door niet-christenen, dat zij nog méér een onvervalst duivels stempel draagt, want zij is een uiting van het feit dat de christenen elkaar onderling vernietigen in de kiem van heiligheid die in de kern van hun ziel verborgen zit : de Waarheid die zij geacht worden, met hun leven te verdedigen. Indien U wil dat de wereld gezuiverd wordt en het Rijk van Christus spoedig komt, wees dan op Uw hoede en wees geen roofdier voor Uw medechristen. Oordeel en veroordeel niet, opdat U niet door God geoordeeld en veroordeeld zou worden voor de eeuwigheid.

25 april 2009: Maandelijkse boodschap van Onze Lieve Vrouw aan Marija Pavlovic voor de hele wereld

"Lieve kinderen, vandaag roep Ik u allen op om te bidden voor vrede en hiervan binnen uw families te getuigen zodat de vrede de hoogste schat op deze vredeloze aarde mag worden. Ik wens u op de weg van de vrede te leiden, die enkel van God komt. Daarom, bid, bid, bid. Dank om aan Mijn oproep gehoor te hebben gegeven.

HET ZAAD VAN HET PARADIJS

Onderrichting van de Allerheiligste Maagd Maria

tot ondermijning van de werken der duisternis

Door de toegeving van het eerste mensenpaar aan de inspiratie vanwege de satan tot het bedrijven van de erfzonde, werd het door God ingestelde evenwicht in de schepping verstoord. Een Goddelijke Wet luidt dat elk Plan van God ooit in de loop van de tijd zijn vervulling zal vinden, en dat elk Werk van God voltooid zal worden. De schepping zoekt dus onophoudelijk, haar evenwicht terug te vinden, onder voortdurende inwerking van Gods Voorzienigheid. De Schepper had drie fundamentele eigenschappen in de mensenziel gelegd:

1. Liefde: deze deed in de ziel dienst als de handtekening van God, het teken dat de ziel van God uitging en uit Zijn eigen Liefde was gemaakt, daar de Liefde de essentie van het Leven is;

2. Zuiverheid: de zuiverheid is het kenmerk waardoor de ziel een spiegel van God kan zijn, de mate waarin zij “beeld van God is”. Een ziel in volkomen zuiverheid is een ziel die volkomen op God gelijkt, en dus in staat van genade (in staat van heiligheid) verkeert. Zuiverheid is dus het vermogen om alles wat de ziel kan verontreinigen en haar van God kan verwijderen, van zich af te houden. In de zuiverheid heeft God de waardigheid van de ziel verborgen, want naarmate de ziel haar zuiverheid in stand houdt, gelijkt zij méér op God Zelf. Volkomen zuiverheid is wat ook “onschuld” wordt genoemd;

3. Gehoorzaamheid: de schepping is een systeem dat wordt beheerst door de Wetten van God. Opdat God Zijn Werken vlekkeloos en op de voorziene tijd tot voltooiïng zou kunnen brengen, moet de mensenziel de Goddelijke Wet strikt volgen. De mens heeft van God echter een onaantastbare vrije wil gekregen, zodat hij in staat is om beslissingen te nemen die niet in overeenstemming zijn met Gods Wil. Precies hierdoor is het mogelijk dat de mens tot in het oneindige kan zondigen zonder dat God dit tegenhoudt: God gaat er dan van uit dat de mens heeft willen zondigen, en dat hij dus een leven zonder God wil leiden. Gehoorzaamheid is de mate waarin de mensenziel haar vrije wil één laat zijn met Gods Wil.

Door de erfzonde verspeelde de mensenziel deze drie basisgeschenken uit Gods hand. Elke zonde ontspringt uit een overtreding tegen de Liefde, werpt een smet op de spiegel van de ziel, en berust op een verschil tussen wat de ziel wil en wat God wil.

Omdat elk Goddelijk Plan in de loop der tijden in vervulling moet gaan, staat het vast dat Gods Plan tot een nieuwe en definitieve grondvesting van Zijn Rijk op aarde eveneens vervuld zal worden. In het Aards Paradijs leefde het eerste mensenpaar in Gods Rijk op aarde. Door de erfzonde koos de ziel voor het eerst voor gehoorzaamheid aan de wil van de satan, zodat Gods Rijk op aarde door de vrije wil van de mens aan de satan werd overgeleverd. God besloot daarom tot de uitvoering van Zijn Plan van Heil voor alle zielen, dat moest worden ontsloten door de Menswording van Zijn Zoon Jezus Christus. Jezus zou door een leven als Mens met alle beproevingen die het menselijk leven door de erfzonde had geoogst, de verlossing van de zielen en dus de wedergeboorte van het Rijk Gods op aarde opnieuw mogelijk maken. Jezus bracht de mensenzielen de sleutel tot de poort naar het Rijk Gods op aarde. Hij kon dit slechts doen, doordat God na de erfzonde een vierde fundamentele eigenschap aan het mens-zijn had toegevoegd: het lichamelijk en geestelijk lijden. Het lijden maakte oorspronkelijk niet deel uit van het mens-zijn. De Schepper verborg in deze nieuwe eigenschap echter een onvolprezen bron van kracht om de sleutel, die de God-Mens Jezus Christus op aarde zou brengen, in de poort tot het Rijk Gods op aarde om te draaien. Het menselijk lijden zou een macht tot verlossing van zielen worden, een macht waardoor zij vrijgekocht konden worden voor Gods Rijk.

Zo werd de zondige mensenziel draagster van vier fundamentele kenmerken, die haar ofwel naar God terug konden voeren, ofwel haar van God verwijderd konden houden, en daardoor de aarde ofwel opnieuw tot Gods Rijk konden maken, ofwel haar in de klauwen van de satan vast konden houden: liefde, zuiverheid, gehoorzaamheid en lijden. Het zou afhangen van de wijze waarop elke ziel haar vrije wil zou gebruiken, of deze vier kenmerken haar zouden heiligen of haar in een staat van ongenade zouden brengen.

De satan had na zijn verstoting uit de hemel met zijn gevolg de eed gezworen, Gods Werken te verwoesten, door de mensenziel onder de macht van de duisternis te brengen en de schepping te vernietigen. Laten wij ons bewust worden van zijn strategie en zijn valstrikken, opdat wij mogen beseffen hoe talrijk de wegen zijn die wij – vaak onbewust – gaan om hem, de satan, te dienen, en daardoor de hernieuwing van Gods Rijk op aarde af te remmen. Hij zou de mensenziel hoofdzakelijk aanvallen op haar vier fundamentele eigenschappen, in een poging om deze voor zijn plannen te gebruiken, in plaats van voor deze van God. Hierbij maakte hij misbruik van de verblinding van de zielen, die op grond van de erfzonde hun waarneming van Gods Waarheid zodanig hadden laten vertroebelen dat zij heel vatbaar werden voor het geloven van alle schijn boven Gods Waarheid.

Ziehier de strategie van de satan:

1. God gaf de zielen de Liefde, het vermogen om God en de hele schepping waarlijk lief te hebben. De ware Liefde is het vermogen om het Leven in stand te houden, zowel in zichzelf als in de hele schepping, en zo de stroom van het Goddelijk Leven, die God doorheen alle schepselen leidt, onbelemmerd te laten stromen terwijl men er zelf volkomen door gevoed wordt.

    Omdat de Liefde de draagster van het Goddelijk Leven is, moest de satan alle uitwerkingen van de Liefde in de kiem smoren. Hij zou daarom de zielen voeden met de lust om te concurreren en met alle medeschepselen in conflict te treden teneinde het eigen belang te vrijwaren. Zo werden de haat, de naijver en de zelfzucht geboren, en het gevoel dat de medeschepselen hindernissen zijn op de weg naar de verwezenlijking van de eigen belangen. De zielen werden besmet door de neiging van de satan zelf om zichzelf te zoeken boven God en boven alle medeschepselen. Zodra in de ziel de Liefde verzwakt, begint zij meer systematisch te zondigen, en maakt zij zichzelf meer tot middelpunt van alles. God wordt minder en minder erkend als Bron van alles, en de ziel wordt blind voor Zijn Werken. Haar vermogen om de stroom van het Goddelijk Leven in zich op te nemen en onbelemmerd te laten doorstromen, wordt steeds zwakker. Hierdoor vermindert haar levenskracht. God wordt als het ware geleidelijk uit het hart van de ziel weggescheurd, waardoor zij heel labiel wordt: de ziel die de Liefde verliest, is niet langer in staat om haar eigen heil te verwerven, noch heil te verwerven voor de grondvesting van Gods Rijk op aarde. De ziel leeft spoedig méér voor de bevrediging van eindeloze behoeften dan om zich belangeloos in te zetten voor de verwezenlijking van Gods Plannen. Het hart verkoopt zichzelf aan de materie en leeft nog slechts voor wereldse dingen. Op grote schaal zien wij de gevolgen van deze ontwikkeling in een wereld vol oorlogen, ruzies en gevoelloosheid in hun ontelbare uitingsvormen.

2. God gaf de zielen de zuiverheid. Zuiverheid kan worden beschouwd als de mate waarin de vensters van de ziel gepoetst zijn. Volkomen reine vensters laten het licht onbelemmerd door. Naarmate een ziel zuiverder is, neemt zij Gods Licht beter in zich op, dit wil zeggen: kan haar inzicht in Gods geheimen en haar begrip ervan dieper worden, en kan zij toenemen in wijsheid. Zij ziet en erkent dan beter haar eigen aard en haar positie binnen Gods Plannen en Werken.

    De satan heeft doorheen de eeuwen geen inspanning geschuwd om de zielen tot de meest uiteenlopende vormen van onreinheid te verleiden, in de wetenschap dat zij hierdoor hun zuivere kijk op het Goddelijke en op de geheimen van het Goddelijk Leven verliezen, en dat zij hierdoor tevens het vermogen verliezen om spiegelbeeld van God te zijn. Naarmate de ziel haar zuiverheid verliest, vormt zich om haar heen als het ware een nevel, die dichter en dichter wordt naarmate de onzuiverheid toeneemt. De ziel wordt hierdoor geleidelijk afgesneden van Gods inwerkingen, en wordt blind voor eigen fouten, zwakheden en zonden. Zij verliest tevens het vermogen om het Goddelijk Licht om zich heen te verspreiden. Zij verliest geleidelijk alle gevoel voor de waardigheid van haar medeschepsel, en voor de waarde van een deugdzaam leven. De satan misbruikt deze verblinding door de ziel een wereldbeeld in te fluisteren, dat niets meer te maken heeft met het Goddelijk Leven, en dat God meer en meer volledig uit het leven verbant. De ziel wordt onrein van gedrag, spreekt onreine woorden, lastert, roddelt, koestert onreine gedachten, onreine gevoelens en onreine verlangens, laat zich alle waardigheid ontnemen die zij bij haar schepping had ontvangen, en neemt ook andere schepselen hun waardigheid af.

3. God gaf de zielen de gehoorzaamheid als wet. Men zou het zo kunnen zien, dat de ziel bij haar schepping de gehoorzaamheid ontvangt als een regel die haar herinnert aan haar positie binnen de schepping. De gehoorzaamheid wordt door het geweten van de gezonde ziel beschouwd als een heilige plicht jegens God, omdat de gezonde ziel begrijpt en aanvaardt dat elk schepsel ondergeschikt is aan de Schepper.

    Eén van de sleutelpunten in de strategie van de satan bestaat hierin, dat hij wegen zoekt om in elke ziel stap voor stap het geweten te verlammen en uiteindelijk uit te schakelen, want hoe minder werkzaam het geweten wordt, des te vrijmoediger zondigt de ziel: geleidelijk aan herkent zij de zonde niet meer, en bedrijft zij haar schaamteloos. Hierdoor vervalt de ziel dus in regelloosheid. Zij maakt haar eigen wetten en regels, en stelt deze boven de regels van God. Dit is de geboorte van de hoogmoed, maar ook van de neiging tot protest tegen alles wat God van de ziel verlangt, want vele van Gods voorschriften passen niet bij de wereldse belangen die de dwalende ziel nastreeft. De ziel wordt vervuld van ontevredenheid over het eigen lot, onvrede over vele dingen, en wrevel over vele ontwikkelingen in haar leven. De satan inspireert de ziel dus tot een houding die hemzelf en zijn gevolg de verbanning uit de hemel heeft gekost, omdat hij heel goed weet dat de ziel in een gesteldheid van protest, onvrede, ongehoorzaamheid en hoogmoed niet klaar is voor Gods Rijk. Regelloosheid is, samen met de bestreving van louter materiële belangen, ook de grote verantwoordelijke voor de enorme chaos waaraan onze moderne samenleving ten prooi is. Het moderne leven in deze wereld wordt voortdurend ingewikkelder. Wij hoeven slechts te denken aan de vaak gecompliceerde beveiligingsmaatregelen bij financiële verrichtingen, in winkels enz., en aan de explosieve aanwas van wettelijke voorschriften op alle mogelijke gebieden van het leven. Indien de zielen Gods Wet zouden gehoorzamen, zou dit alles overbodig zijn.

4. God gaf de zielen de mogelijkheid om te lijden als sleutel tot hun verlossing. Jezus heeft het ons voorgedaan. Wanneer lijden in het lichaam, in de geest en in het gevoelsleven, vrijwillig en volkomen wordt aanvaard en met liefde tot God en voor Zijn schepping wordt gedragen, opent zich voor de ziel een nieuwe wereld: Gods Barmhartigheid wordt gewekt om vele zonden, fouten en tekortkomingen van de aldus lijdende ziel te vergeven, en lijden dat in liefde en oprechte overgave wordt gedragen, is als een pakket van grondstoffen waaruit genaden worden gefabriceerd.

     Hoe gretig toch heeft de satan doorheen de eeuwen misbruik gemaakt van de vruchten van zijn werken waardoor hij de zielen blind heeft gemaakt voor de uitwerkingen van hun innerlijke gesteldheden en van hun gedrag. Door pure verblinding zien zij niet hoezeer zij het Hart van God verwonden door allerlei vormen van liefdeloosheid. Zij zien niet hoezeer zij de vensters van de ziel verontreinigen. Zij zien noch geloven meer dat er een God is, die voortdurend om hun heil bekommerd is, en dat niet deze God schuldig is aan de ellende in de wereld, doch zijzelf, vanwege het verkeerde gebruik van hun vrije wil die voor God heilig en onaantastbaar is. De zielen verspelen hun liefde aan de satan en zijn verwoestende werken, zij verliezen hun zuiverheid, zij laten zich verleiden tot opstandigheid. De grootste valstrik is echter deze: doordat de mens in een lichaam met behoeften leeft, wordt hij heel kwetsbaar wanneer in zijn wereldbeeld de stoffelijke, wereldse dingen en belangen centraal staan. De moderne samenleving vergoddelijkt een leven zonder lijden. De mens verafschuwt alle lijden, en verzet er zich tegen met alle mogelijke middelen. Zo inspireert de satan ontelbare zielen ertoe, de grootste schat voor hun eigen heil en voor de grondvesting van Gods Rijk op aarde, namelijk het met liefde aanvaarde lijden, van zich af te werpen en het door hun protest totaal zinloos te maken, zowel voor hun eigen verlossing als voor deze van vele andere zielen.

    De satan gaat echter nog veel verder dan dit. De wetenschap dat alle schepselen leven in een stoffelijk lichaam dat in staat is om pijn te lijden, heeft hem van in den beginne geïnspireerd tot het plan om Gods schepping volkomen te ontwrichten door in zo veel mogelijk zielen een vruchtbare bodem te scheppen om hen alle liefde, alle zuiverheid en de gezonde werking van hun geweten te ontnemen, en intussen in de wereld een atmosfeer van zo intense onvrede te scheppen, dat zeer velen ertoe bereid worden, hun medeschepselen – mens of dier – te kwellen in lichaam en/of geest, en allerlei lichamelijke en geestelijke zwakheden uit te buiten, met de duivelse bedoeling dat deze schepselen onder het hen aangedane lijden eveneens alle liefde zouden verliezen, in verzet zouden komen tegen God, en elke vergevingsgezindheid zouden opgeven; wat de gekwelde dieren betreft: dat deze hun liefde en vertrouwen jegens de mens zouden verliezen, en agressief of – omgekeerd – apathisch zouden worden. Zo is de satan er doorheen de geschiedenis in geslaagd, de schepping op onvoorstelbaar grote schaal te ontwrichten door talloze schepselen te laten lijden onder de handen van medeschepselen (via foltering en mishandeling van mensen door mensen, en van dieren door mensen). De resultaten zien wij: een verregaand wantrouwen en gebrek aan liefde onder schepselen, ontmoediging van talloze schepselen, geloofsafval bij ontelbare zielen op grond van leed dat hen is aangedaan en waardoor zij niet meer geloven in een God van Liefde. Bovendien kan hierdoor de waardigheid van het schepsel – mens of dier – in hoge mate vernietigd worden. Wie bedenkt op welke schaal mensen reeds ontwaardigd werden in concentratiekampen en werkkampen of onder allerlei regimes van slavernij, en dieren ontwaardigd worden door mishandeling alsook door allerlei handelingen die mede door economische motieven zijn gedreven (denken wij slechts aan de massale jacht op neushoorns en olifanten omwille van de slagtanden en de horens, aan bepaalde onverantwoorde sporten met dieren, en aan medische of wetenschappelijke proeven op dieren), begrijpt meteen welke storm de satan op deze aarde reeds heeft aangericht via mensen die gewillig zijn ingevingen volgen. Een groot gedeelte van de macht van de satan over het gedrag van mensenzielen berust op de onwetendheid van de zielen over het feit dat God alles voelt wat een ziel een medeschepsel (mens of dier) aandoet: elke pijn, elke kwelling, en ook elke daad van liefde of tederheid. De ziel die een medemens of dier vreugde brengt, brengt God vreugde; de ziel die een medemens of dier leed berokkent, berokkent God leed. God omvat wat wij het “universeel bewustzijn” zouden kunnen noemen: de verzamelde inhouden van het bewustzijn en het onderbewustzijn van alle levende wezens tezelfdertijd. Dit betekent dat geen enkele lichamelijke gewaarwording bij mens en dier, en geen enkele gedachte, God ontgaat. Door een Goddelijk Mysterie deelt ook Maria in dit vermogen, omdat Zij voorbestemd was om de Medeverlosseres te zijn en in die hoedanigheid één te zijn met het lijdende Hart van Jezus, en omdat Zij deze alomvattende gewaarwording nodig had als Meesteres van alle zielen. Indien de zielen zich deze waarheden voor ogen hielden, zouden zij wellicht in veel geringere mate de werken van de satan doen.

Niet uitsluitend, doch hoofdzakelijk via deze strategie heeft de satan doorheen de eeuwen vele honderden miljoenen mensenzielen tot zijn – heel vaak onbewuste – slaven gemaakt, hun verwoestende inspanningen aangewend voor zijn duistere belangen, en hun geestelijke blindheid schaamteloos uitgebuit ten dienste van zijn plannen tot verwoesting van Gods Rijk van Liefde.

Wat doet God intussen?

Het is een grote vergissing, te menen dat God Zijn schepping met onverschilligheid laat verwoesten. De verwoestingswerken in de schepping zijn niet Gods schuld, doch zijn louter de vrucht van het feit dat de satan de eed heeft gezworen, Gods schepping te verwoesten en de aarde te maken tot het rijk van de duisternis, met de satan als meester en alle schepselen als willoze slaven voor de uitbouw van een rijk van ellende, ongeluk, liefdeloosheid en onophoudelijke onderlinge strijd en vernietiging. Op de meest sarcastische wijze heeft hij de mensenziel gekozen als tegelijkertijd voorwerp en instrument van zijn verwoestingswerken. De mensenziel was door God bedoeld als de kroon op Zijn volmaakte Werken, als Zijn vertegenwoordiger naar de hele schepping toe, en als beheerder van de aarde (die Gods bezit is en blijft; de mens is slechts een gebruiker, geen eigenaar). Door onophoudelijke inspiraties wist (en weet) hij ontelbare zielen voor zijn kar te spannen door hen zo ver van God te verwijderen dat zij als het ware geprogrammeerd zijn voor werken van duisternis. Zij geven aan deze duistere inspiraties gevolg door vrijwillige beslissingen om niet werken van Licht doch van duisternis te doen. God gaat niet tegen de vrije wil van een ziel in. Zo leeft in steeds méér zielen de waanidee dat er geen God van Liefde bestaat, of dat deze Zich anders reeds zou hebben laten opmerken, aangezien Hij toch al dat onrecht op de wereld niet kan dulden? Laten wij in dit verband goed begrijpen dat alle kennis van het Hogere, van Goddelijke Mysteries en Goddelijke Plannen, voor de mensenzielen versluierd is sedert de zondeval. God deelt Zijn Plannen en Werken, Zijn Wijsheid, en de tekenen van Zijn Tegenwoordigheid, in hogere mate met een ziel naarmate deze ziel de nodige Liefde en zuiverheid bezit om deze kennis op passende wijze te benutten, namelijk ten dienste van de verwezenlijking van die Plannen en Werken, en mits zij er toe geroepen is om deze kennis te verwerven. In de allerhoogste mate was dit het geval voor de Heilige Maagd Maria, die vlekkeloos zuiver en zonder enige zonde was. Veruit de meeste zielen worden geacht, te geloven zonder te zien, dat God bij de mens is, en hem ondersteunt door talloze inspiraties en wenken van Zijn Voorzienigheid. De mensheid is het niet meer waardig, op grote schaal inzage te krijgen in Gods Werken en Plannen. Op grond van deze relatieve onzichtbaarheid van God en van duidelijk bewijsbare tekenen van Zijn Werken, krijgt de satan volledig vrij spel in de uitwerking van zijn eigen plannen doorheen ontelbare ontevreden zielen die geen enkele zin aan hun aardse leven weten te geven, en daarom achteloos alles weggooien wat God hen heeft gegeven, en blijft geven tot in hun stervensuur.

God heeft de eindoverwinning van het Licht over de duisternis beloofd, en heeft in het vooruitzicht gesteld dat Hij de satan zou overwinnen via het Kruis, via de nalatenschap van Jezus Christus, en via de voet van de Vrouw (de Allerheiligste Maagd en Meesteres van alle zielen, Maria).

Onder welke vormen wil God nu Zijn laatste woord spreken?

1. Door een offensief van Liefde. De Meesteres van de zielen roept alle zielen op tot:

     - totale toewijding aan Maria, de Koningin van de Liefde en Bruid van de Heilige Geest, waarbij via Haar wordt gesmeekt om een voortdurende groei in ware, onvoorwaardelijke liefde tot God en tot alle schepselen (mensen, dieren, zelfs de plantenwereld, het milieu in de brede zin van het woord). Hoe groter, zuiverder en onzelfzuchtiger de Liefde wordt, des te groter wordt de weerstand tegen alle bekoringen.

     - terugkeer naar de grote onderlinge solidariteit van de jonge Kerk van Christus zoals wij deze kennen uit de “Handelingen van de Apostelen”, met belangeloze samenwerking aan het heil van de gemeenschap en de uitbouw van Gods Plan;

     - volkomen zelfverloochening ten bate van alle medeschepselen (mens en dier) om in de zuiverste naastenliefde alle medeschepselen (mens en dier) in staat te helpen stellen om datgene te verwezenlijken wat God met hun leven beoogt. Vergeten wij hierbij niet dat ook dieren een welbepaalde plaats bekleden in Gods Heilsplan doordat zij mensen welbepaalde lessen leren in de ontwikkeling en vormgeving van hun zieleleven en de deugdzaamheid van hun gedrag: liefde, geduld, verdraagzaamheid, zorgzaamheid, enz.;

     - betrachting van groeiende onthechting. Hoe meer de ziel zich van haar wereldse behoeften weet te onthechten, des te beter zal zij in staat zijn tot onvoorwaardelijke Liefde, want des te meer wordt de ziel opgenomen in het ware Goddelijk Leven;

     - een heldhaftige vergevingsgezindheid jegens elk schepsel dat ooit jegens ons heeft misdaan. Vergeving is de grootste uiting van zelfoverwinning. Om een medeschepsel oprecht te vergeven, moet de ziel zichzelf en haar gekwetste gevoelens terzijde schuiven om de “schuldige” zijn schuld kwijt te schelden. Dit is niet mogelijk zolang de ziel zichzelf boven alles bemint. Heel belangrijk is, dat de ziel door te vergeven, als het ware erkent dat niet de medemens de ware schuldige was, maar de satan. Zolang de ziel niet vergeeft, gaat de satan vrijuit voor zijn zondige inspiraties aan de “schuldige”. Door vergeving te schenken, slaat de last van de schuld als het ware plots volledig op de satan terug;

2. Door een offensief van zuiverheid. De Meesteres van de zielen roept alle zielen op tot:

     - totale toewijding aan Maria, de allerzuiverste geschapen ziel van alle tijden, met smeking om een grote weerstand tegen elke verleiding tot onzuiverheid in handelingen, woorden, gevoelens, gedachten en verlangens. Zo kan de ziel stap voor stap terugkeren naar de staat van zuiverheid die haar maakt tot beeld en gelijkenis van God;

     - veelvuldig gebed: elk gebed in de diepste zin van het woord (dus elke situatie waarbij men God/Maria bij een levenssituatie betrekt) is als stromend water dat de eigen ziel maar ook andere zielen wast en als het ware het reservebekken der genaden voor alle zielen voedt, zodat het beeld van God in hen versterkt kan worden;

     - veelvuldig gebruik van de Sacramenten. Sacramenten zijn de raakpunten tussen Hemel en aarde. Belangrijk is het verlangen om bij het ontvangen van de Sacramenten daadwerkelijk contact met God te krijgen. Indien de Sacramenten met liefde, eerbied en verlangen naar het Goddelijke worden ontvangen, kunnen zij de ziel klaar maken voor het Goddelijk Leven;

     - rouwmoedigheid. Het vermogen om oprecht berouw te ontwikkelen, is als een wasmiddel voor de ziel. De ziel die rouwmoedig is, weent – hetzij zichtbare tranen, hetzij in de diepte van het hart. Dit “wenen” kan worden beschouwd als een mechanisme waardoor God de ziel wast. Berouw is een emotie die ontstaat wanneer de ziel – vaak onbewust – verlangt om opnieuw aansluiting te krijgen met Gods Tegenwoordigheid in haar leven, dus om haar inwendige spiegel opnieuw op te poetsen;

     - navolging van Jezus. Zorg ervoor dat ook Uw handen, mond en hart niets dan zegen over Uw medeschepselen (mens en dier) brengen. De uiteindelijke roeping van elke ziel is deze: zo te leven en te zijn, dat zij jegens elk medeschepsel (mens en dier) als het ware God Zelf vertegenwoordigt. Voorwaarde daartoe is, dat de ziel zo zuiver is, dat zij waarlijk zuivere Liefde, vertrouwen, bemoediging, hoop, Licht en warmte om zich heen verspreidt, zodat het medeschepsel in haar tegenwoordigheid Gods nabijheid voelt en hierdoor helemaal kan openbloeien en volledig zichzelf kan zijn. Dit is belangrijk om een schepsel in staat te stellen, werkelijk zijn door God voorziene rol binnen de schepping onbelemmerd te vervullen;

     - de inspanning om elk medeschepsel (mens/dier) met wie U op Uw levensweg rechtstreeks in aanraking komt, werkelijk te leren kennen, op een gezonde, niet nieuwsgierige wijze, niet om zijn zwakheden uit te buiten (zoals de satan het inspireert), doch integendeel om aan zijn noden tegemoet te kunnen komen en hem tot steun te kunnen zijn in al zijn beproevingen en lijden, voor een goede uitoefening van de taak die God hem op aarde heeft gegeven. Zo kunt U ertoe bijdragen, vele medeschepselen in hun waardigheid te herstellen en hen in de diepte te helpen genezen van innerlijke verwondingen.

3. Door een offensief van gehoorzaamheid. De Meesteres van de zielen roept alle zielen op tot:

     - totale toewijding aan Maria. Totale toewijding aan Maria is op zichzelf reeds een akte van gehoorzaamheid, want de ziel belijdt door haar doorleefde toewijding eigenlijk dat zij een leven wil leiden dat door Hemelse hand wordt bestuurd en aldus helemaal in overeenstemming is met Gods Wil. Elke akte van gehoorzaamheid helpt de schade herstellen, die Gods schepping lijdt door elke zonde. Zonde is eigenlijk steeds een uiting van ongehoorzaamheid jegens Gods Wet. Door totale toewijding aan Maria stelt de ziel zichzelf vrijwillig en op een bijzondere wijze helemaal onder de werking van Gods Wet. Buitengewoon bevrijdend is de toewijding van de vrije wil aan Maria. Dit is de grootste akte van gehoorzaamheid, want hierdoor geeft de ziel Maria de mogelijkheid om al haar doen en laten te beheersen en Gods Wil over de ziel te laten heersen;

     - totale en oprechte aanvaarding van het dagelijks lot. Gods Voorzienigheid tracht elke schepsel langsheen de specifieke wegen te voeren, die het moet volgen om de ontwikkelingen door te maken die nodig zijn voor een vruchtbare bloei, ten bate van de zielen en van Gods Plannen en Werken. Leven in ware gehoorzaamheid, is leven zonder klachten over gebeurtenissen en situaties. Dit is één van de moeilijkste opgaven in een mensenleven. Daarom is het noodzakelijk dat de ziel Maria bij alle situaties van het leven betrekt, opdat Zij de ziel vanuit Haar eigen kracht zou begeleiden en het hart zou zuiveren om een bereidheid tot volle aanvaarding van de levensweg te ontwikkelen. Door alles in Uw leven zonder verzet te aanvaarden, maakt U Uw hart en geest vrij van vele spanningen, en stelt U Uzelf in staat om steeds zoveel Licht in het hart te bewaren dat de duisternis haar macht over U verliest. De ziel die leert, alles in het leven te beschouwen en te aanvaarden als een Goddelijke beschikking die slechts het beste voor de ziel beoogt, ontsluit hierdoor stromen van genade, want een dergelijke overgave vormt ook een akte van groot geloof in Gods werking en in Zijn Liefde, die ooit alles compenseert. Deze gesteldheid verleent de ziel een buitengewone kracht om de kruisen van het leven op vruchtbare wijze te dragen;

     - nederigheid. De ziel die zich de geringste van alle zielen acht, schept in zich een maximale ruimte voor de Goddelijke Genade. Wij zouden het zo kunnen zien: een ziel die zichzelf groot acht, is als een spons die volgezogen is met water (van eigenwaan) en dus niets meer kan opnemen (van wat God haar te bieden heeft). Een oprecht nederige ziel is een ziel die weet dat zij de Hemelse Tegenwoordigheid in haar leven hard nodig heeft, die zich daarom – bijvoorbeeld aan Maria – toewijdt, die aan haar deur verlangend staat uit te kijken naar de intrede van Maria in haar wezenskern, en die, zodra Maria bij haar binnenkomt, helemaal terzijde treedt en zich zo klein mogelijk maakt opdat Maria in haar ALLE plaats zou kunnen innemen. Met een dergelijke gesteldheid kan een ziel de satan totaal ontwapenen.

4. Door een offensief van opgeofferd lijden. De Meesteres van de zielen roept alle zielen op tot:

     - totale toewijding aan Maria. Maria is de Medeverlosseres. Zij is ingewijd in de diepste geheimen van het Verlossingsmysterie, en kan alle beproevingen die door een ziel aan Haar worden toegewijd, omvormen tot machtige bronnen van medeverlossing, die samenvloeien met de nimmer eindigende stroom van het Bloed van Jezus en de Tranen van Maria. Om uit de beproevingen de volle vruchtbaarheid te halen, moet de ziel zichzelf totaal in Maria’s handen leggen, opdat alle gebeurtenissen van het leven, en alle ooit geleden pijnen en smarten, volledig Maria toebehoren. De Moeder van Smarten plaatst dan Haar handtekening onder al deze beproevingen, samen met de handtekening die de ziel eronder heeft geplaatst door deze aan Maria toe te wijden (omdat zij door deze toewijding deze beproevingen formeel aan God opdraagt). Het resultaat is een volwaardig werk van medeverlossing. Veel te veel lijden gaat op deze wereld verloren. Draag daarom alle lijden, vermoeidheden, pijnen, ziekten en emotionele verwondingen van Uw hele leven aan Maria op in totale toewijding, en wijd zelfs het lijden van andere zielen (en zelfs van dieren) aan Haar toe, opdat via deze weg ook zogenaamde secundaire genaden mogen stromen, die de hele schepping zullen helpen reinigen van duisternis;

     - vrijwillige offers en boete. Offerbereidheid en boetvaardigheid maken de ziel tot beeld en gelijkenis van Christus. De ziel die vrijwillig offers brengt en boete doet, doet wat Jezus van elke volgeling verwacht: haar kruis opnemen en de sporen van Jezus Zelf drukken. De grote les van het Lijden van Jezus is deze: dat nergens de macht van God over het kwaad méér schittert dan in het lijden, dat vrijwillig aanvaard en met liefde voor God en Zijn Werken wordt gedragen. Het Lijden van Jezus heeft de Verlossing ontsloten voor elke ziel die dit geschenk aanvaardt door navolging van Jezus in haar eigen leven. Het Verlossingswerk van Jezus krijgt zijn bekroning door vrijwillige en liefdevolle aanvaarding van eigen beproevingen, en wordt als het ware “vervolmaakt” in de ziel wanneer deze tevens vrijwillig offers brengt en boete doet, want offers en boete zijn als het ware toemaatjes bovenop de beproevingen die de ziel zonder eigen inmenging op haar levensweg vindt. Het zijn gelegenheden om extra werken van medeverlossing te vervullen en hierdoor de macht van de satan over zielen te verminderen.

God had de zielen geschapen voor een leven in het Aards Paradijs, dat was bedoeld om voor altijd een stoffelijke spiegel van het niet-stoffelijk Eeuwig Paradijs in de Hemel te zijn. Hij vertrouwde daartoe de eerste mensenzielen het zaad van de eeuwige gelukzaligheid toe, dat zij door de instandhouding van hun staat van heiligheid moesten uitstrooien en tot volle rijping moesten brengen. Elke mensenziel draagt dit zaad in zich. Het is de kiem van de heiligheid, de heilige kern van de ziel, die als het ware een spoor van de Godheid in zich bergt en waaruit de volheid van de deugd ontspringt, die de ziel in staat stelt om volkomen heilig te zijn in woorden, daden, gedachten, gevoelens en verlangens, en Gods heiligheid om zich heen te verspreiden door haar loutere tegenwoordigheid. God had dit zo beschikt, opdat de mensenziel, als kroon op Zijn Werken, Hem zou kunnen vertegenwoordigen jegens de hele schepping, en zij deze schepping in volkomen overeenstemming met Gods Wil zou kunnen beheren.

Opdat het zaad, de kiem van de heiligheid, zich ten volle zou kunnen ontplooien en zou kunnen ontluiken tot een bloem van heiligheid, moet zij worden gevoed door de Goddelijke Liefde. God laat Zijn Liefde onophoudelijk doorheen Zijn schepping stromen, en wel in de eerste plaats doorheen de mensenzielen. Van elke ziel wordt verwacht dat zij deze stroming verder leidt. In de mate waarin de ziel leeft in overeenstemming met Gods Wil en Zijn Wetten, zal de stroming van Gods Liefde, draagster van het Goddelijk Leven, ongeremd verder gaan. Naarmate de ziel van Gods Wil en Zijn Wetten begint af te wijken, neemt Zij de Goddelijke Liefde minder doeltreffend in zich op, en verzwakt de stroming ervan bij haar doorgang doorheen deze ziel. Deze ziel verliest aan heiligheid. Heiligheid is het vermogen om heil over de schepping te brengen door een gedrag en een innerlijke gesteldheid die het Goddelijk Leven in zich dragen. De ziel die aan heiligheid verliest, verspreidt minder Liefde en minder Licht. In deze ziel wordt de kiemkracht van het Goddelijk zaad geringer. De ziel wordt minder vruchtbaar. Hoe meer de ziel zich op wereldse belangen richt, zich “in de dingen der wereld begraaft”, des te meer wordt haar kiem van heiligheid bedolven onder het stof der wereld en wordt zij in haar rijping en bloei belemmerd.

Het kenmerkt de volmaaktheid van Gods Liefde, dat de mensenziel niet aan de remmende uitwerkingen van haar zwakheid wordt overgelaten. De grootste eigenschappen van het heilige mens-zijn waarvan Hij de ziel had voorzien – het vermogen om volmaakte Liefde in zich te laten bloeien als brandstof voor het Goddelijk Leven, het vermogen om volmaakt zuiver te zijn zoals een spiegel van God, het vermogen om in volkomen overeenstemming met Gods Wil te leven, en later (bij de grondvesting van het Plan voor het Nieuw Verbond) het vermogen om door lichamelijk en geestelijk lijden verlossing en heil te helpen voortbrengen – zouden weliswaar door de satan zodanig worden gemanipuleerd dat zij na de erfzonde op grote schaal voor de werken der duisternis ingezet zouden worden, doch zij zouden ook de ziel naar God terug brengen: individueel in elke ziel die de ware heiligheid terug zou vinden, en op het vlak van de mensheid als geheel in de volheid van de tijd voor de grondvesting van Gods Rijk op aarde. In Maria toonde God de zielen het Model voor de Wedergeboorte van het Aards Paradijs. Via Maria wil Hij nu de vier door Hem ingestorte basiseigenschappen van het mens-zijn in elke individuele ziel opnieuw heiligen. Maria is volmaakte Liefde, vlekkeloze zuiverheid, volmaakte gehoorzaamheid en overgave, en volmaakt vruchtbaar lijden. Als Meesteres van alle zielen is Zij door God geroepen om de zielen op te roepen tot het betreden van de gouden weg naar het Goddelijk Hart: deze van de totale, onvoorwaardelijke en eeuwigdurende toewijding aan Maria, om onder Haar leiding en heerschappij zodanig omgevormd te worden dat haar vrije wil niet langer de kiem van de heiligheid in zijn rijping en bloei hindert, doch zich totaal op het Goddelijk Leven begint te richten.

De Allerheiligste Maagd heeft van God de leiding in de strijd tegen de duisternis ontvangen, en de absolute macht om de satan definitief te overwinnen. Opdat deze overwinning haar volle effect moge krijgen, moet dit Goddelijk Decreet door de mensenzielen medeondertekend worden, door totale en met volharding beleefde toewijding aan Maria. Maria nodigt U uit tot een leven volgens Haar richtlijnen en lessen in het Goddelijk Leven, opdat in U de kiem van heiligheid volledig moge bloeien, en Uw hele leven een kruistocht tegen de duisternis in Uzelf en om U heen moge worden, onder Maria’s leiding en met de oneindige verlossende macht van het Kruis in Uw hart. Maria brengt in U het zaad van het Paradijs tot rijping, en toont U de wegen waarop Gods Voorzienigheid verlangt dat U het zou uitstrooien. Volg Haar in blinde overgave, opdat Uw jawoord aan Haar een kopie moge zijn van Haar jawoord aan God en van het jawoord van Jezus ten aanzien van het Verlossingswerk. Laten wij samen een ketting van Licht om de wereld spannen, en dagelijks het volgende gebed tot Maria richten tot ondermijning van de werken van de satan: 

Oproep aan alle zielen voor de maand MEI

Tot verheerlijking van Maria, Gods Meesterwerk

MEI is een maand waarin de verheerlijking van de Heilige Maagd Maria bij de christenen in het middelpunt staat. Maria is door de eeuwen heen reeds in vele hoedanigheden bekend en erkend geworden.

Het is ons bekend dat God de zielen met het Nieuw Verbond de gelegenheid heeft geboden om zich uit de dreiging van de zieledood te bevrijden door Zijn Zoon Jezus Christus te volgen, en in Zijn navolging de kruisen van hun eigen leven te omhelzen en in liefde te dragen, want alle beproevingen hebben een verlossende waarde mits zij aan God aangeboden worden. Geen enkele ziel heeft ooit zoveel beproevingen gedragen in zoveel liefde en overgave, als Maria. Doordat Maria bovendien door een Goddelijk Mysterie één was gemaakt met het Hart van Jezus, heeft het offer van Haar hele leven van smarten een nooit geziene verlossende waarde gekregen, en is door Haar leven op aarde het Nieuw Verbond, dat door God Zelf met Zijn Bloed was ondertekend, bovendien bekrachtigd door de heiligste der geschapen mensenzielen en in hun naam.

Om deze reden verlangt God dat de zielen Maria zouden erkennen als Medeverlosseres met Jezus Christus.

Maria is slechts geboren om onze Verlossing voor te bereiden. Haar hele leven stond in het teken van de Verlossing. Sedert Haar jawoord aan de Engel Gabriël op nog jonge leeftijd was alles één grote voorbereiding op het grote Kruisoffer van Haar Kind. God had Haar hiertoe trouwens vanaf Haar geboorte voorbestemd: door Haar Onbevlekte Ontvangenis had Zij het levenslicht gezien in volmaakte zuiverheid, en Zij bleef een leven lang volkomen vrij van alle zonde. Zij heeft slechts geleefd voor Jezus' opvoeding en Missie, en dus voor de hele mensheid, doch de meeste zielen hebben Haar grootheid nog steeds niet begrepen.

Toen Maria Jezus in de Tempel opdroeg, voorspelde de oude Simeon dat Haar ziel door een zwaard doorboord zou worden. Dat zwaard symboliseert niet slechts de intense pijn van het getuige-zijn van de dood van Haar Goddelijke Zoon, doch ook de onvoorstelbare pijnen die Maria doorheen alle eeuwen zou lijden door het feit dat Zij door een Goddelijk Mysterie alle leed van de hele mensheid in Haar eigen Hart zou voelen, en Haar Hart telkens opnieuw doorstoken zou worden door elke zonde van elke ziel doorheen alle eeuwen. Maria kent de volheid van de pijn die elke zonde het Hart van God kost, en door de volmaaktheid van Haar Liefde werkt deze ervaring zich in Haar uit als een verscheurende smart die pas zal eindigen bij de grondvesting van Gods Rijk op aarde, wanneer het kwaad definitief aan banden zal zijn gelegd.

God heeft Maria ten volle deelachtig gemaakt aan het Verlossingsmysterie. Zij werd geroepen tot de mystieke bruiloft met de Heilige Geest, en versmolt met het Goddelijk Hart van Jezus. Dit Mysterie werd door God uitgewerkt tot een hoogte die geen ziel op aarde zich kan voorstellen.

Maria deelde in alle Lijden van Christus gedurende Zijn hele leven als God-Mens. Zij deelt verder in de vreselijke smarten om alle zonden der wereld doorheen alle eeuwen, en Zij ervaart in Haar eigen Hart alle leed dat alle schepselen van God lijden, in het bijzonder het leed dat het gevolg is van zondige handelingen, woorden en verlangens.

Totnogtoe is Maria door allerlei omstandigheden niet “officieel” erkend als Medeverlosseres. Nochtans wordt de titel “Medeverlosseres” sedert vele jaren geregeld gebruikt, ook in kerkelijke teksten. Als Meesteres van alle zielen verklaart Maria eveneens geregeld dat Zij in waarheid de Medeverlosseres is. De erkenning van Maria als Medeverlosseres is van groot belang voor de mensheid. Het is precies daarom dat de erkenning ervan in bepaalde kringen op zoveel tegenkanting stuit. Wij moeten deze strijd begrijpen als een uiting van de eeuwige strijd tussen Licht en duisternis, tussen Gods Wijsheid en menselijke verblinding.

Waarom is de erkenning van Maria als Medeverlosseres zo belangrijk voor de zielen? Omdat de Kerk door deze officiële erkenning aan God te kennen zou geven dat de christengemeenschap erkent dat Maria samen met Jezus de duivel heeft overwonnen. De erkenning van Maria als Medeverlosseres betekent dat de mens zelf erkent dat een mensenziel heeft meegewerkt om de mensheid uit de macht van de duivel te verlossen, en dit is van het allergrootste belang: Indien de zielen Maria’s eigenschap als Medeverlosseres niet officieel erkennen, betekent dit dat zij ervan uitgaan dat alleen God Zelf in de Persoon van Jezus Christus de macht van de duivel heeft gebroken, doch het is precies door de erkenning van de medeverlossende macht van de heiligste mensenziel van alle tijden dat de vestiging van het Rijk Gods op aarde moet worden ingeluid: God dringt Zijn weldaden niet op. Niet Gods Werken op aarde zijn voor God van doorslaggevend belang, wel het feit dat mensenzielen deze Werken bekrachtigen.

Volgens Gods belofte zal het Rijk Gods op aarde ingeluid worden door de Triomf van het Onbevlekt Hart van Maria. Zij is door God aangesteld tot Leidster in de strijd tegen de duisternis. Het is door de erkenning van Maria alls Meesterwerk van God dat de overwinning van het Licht op de duisternis voltooid zal worden. Maria heeft de duisternis reeds restloos overwonnen in Haar eigen leven. Op grond van Haar Onbevlekte Ontvangenis, en door de volheid van Haar verdiensten, heeft Zij als Meesteres van alle zielen de macht gekregen om alle zielen innerlijk zozeer te veranderen dat zij voorbereid worden op de meest doeltreffende wegen om de Verlossing in zichzelf te bekronen en zo het Werk van de Verlosser tot rijping te brengen. Jezus Christus heeft het zaad van de Verlossing in de zielen gestort. Maria heeft de macht gekregen om het in de zielen tot rijping te brengen. Daarom is Zij met recht de Medeverlosseres van de zielen. Door Haar mystieke versmelting met het Hart van de Lijdende Christus heeft Zij het Verlossingsoffer samen met Hem als uit één Hart aan de Eeuwige Vader opgedragen, en het is Haar roeping om dit te blijven doen tot de grondvesting van Gods Rijk op aarde, wanneer het Verlossingsmysterie de volheid van zijn uitwerking zal hebben bereikt.

Maria Zelf, de Meesteres van alle zielen, roept hierbij de lammetjes van Christus op om zich, tot verheerlijking van Gods Werken, die in Haar hun volmaaktheid hebben gekregen en waarvoor Zij door God aan de schepping wordt voorgesteld als Vertegenwoordigster, gedurende de maand mei op een bijzondere wijze in te zetten voor de erkenning van Maria als de Medeverlosseres met Jezus Christus. Zij nodigt de zielen uit om dit te doen door:

1. door het brengen van offers met deze intentie;

2. indien mogelijk door het opdragen van Heilige Misoffers met deze intentie;

3. door sacramentele Biecht, waarbij oprecht berouw over zonden en fouten wordt opgedragen tot vereniging met de smarten van Maria over alle zonden;

4. door gebed tot de Heilige Geest opdat alle zielen, met inbegrip van de geestelijkheid, verlicht mogen worden over de rol die God Maria in Zijn Verlossingsmysterie heeft toebedeeld;

5. door het opdragen van één of meer vastendagen met deze intentie;

6. door toewijding van zichzelf en hun hele leven aan Maria, met de intentie dat Zij alle beproevingen van hun hele leven moge verenigen met het kruisoffer van Jezus tot erkenning van Maria als de Medeverlosseres en tot definitieve overwinning van het Licht op de duisternis.

Waarom roept Maria nu in Haar hoedanigheid als Meesteres van alle zielen op tot inspanningen voor Haar erkenning als Medeverlosseres, terwijl Zij toch duidelijk heeft verklaard dat Haar hoedanigheid als Meesteres van alle zielen de absolute bekroning van Haar wezen is? Omdat Zij voor God niet eens Meesteres van alle zielen zou kunnen zijn zonder voor Hem ook Medeverlosseres met Gods Zoon te zijn. De Meesteres van alle zielen heeft de macht om zielen op volmaakte wijze te leiden op de weg naar de heiligheid, en in hen het zaad van de verlossing tot volle rijping te brengen, doordat Zij ten volle bij het Verlossingswerk van Christus is betrokken. De erkenning van Maria als Medeverlosseres met Jezus Christus staat gelijk met een erkenning, vanwege de zielen, dat Gods Liefde zo volkomen is dat Hij Zijn Verbond met de zielen tot hun Verlossing niet als voltooid heeft willen beschouwen zonder de actieve inbreng van de ziel die door God tot Brug tussen Hemel en aarde is geroepen: Maria, Vertegenwoordigster van God naar de zielen toe, en Vertegenwoordigster van de zielen naar God toe. In de volwaardige deelname van Maria aan de uitwerking van dit Verbond heeft God de waardigheid van de geschapen ziel ten volle bekrachtigd: slechts door Maria’s medewerking beschouwde God het Verlossingswerk als een wederkerig Verbond tussen Hem en de mensheid. Laten wij daarom samen het geschenk van Maria’s hoedanigheid als Medeverlosseres aanvaarden door het te erkennen, en voor de erkenning ervan door andere zielen en door de kerkelijke overheden te bidden en te offeren. Wat voor God geldt, zou door de zielen als vanzelfsprekend beschouwd moeten worden.

Lieve Moeder Maria, Moeder van de Kerk,

Hoe beklemmend is de sluier van duisternis die de heilige nalatenschap van Jezus bedreigt.

Zie de Kerk van Christus, de grote Erfgename van het Licht der wereld. Hoeveel Bloed heeft Uw Goddelijke Zoon op de aarde gestort om ons Zijn Kerk na te laten als eeuwig Teken van de overwinning van Gods Liefde.

Hoezeer bloedt nu de Kerk zelf onder de kwellingen van ongeloof, onverschillig-heid en duistere invloeden.

Daarom smeek ik U om de volle uitstorting der Goddelijke Genaden over Paus Johannes Paulus, want zijn offer voedt het licht dat de Kerk van Jezus doorstraalt.
O Moeder, draag hem, zoals U Jezus hebt gedragen.

Voed hem, zoals U Jezus hebt gevoed.

Heilig zijn kalvarie met Uw Hemelse Tranen als Medeverlosseres, want hij draagt het kruis der wereld, hij wordt gegeseld door onbegrip en alles wat de heiligheid van de Kerk bedreigt, en ook zijn hart wordt met een lans bedreigd.

Laaf zijn ziel met de kus van Uw bemoediging en het water uit de Bronnen der Goddelijke kracht, want ook hij dorst naar de vestiging van het Rijk van het Licht op aarde.

O Maria, ik wijd U alle verborgen leed op deze wereld toe, opdat in Paus Johan-nes Paulus de ware Kerk van Jezus Christus de duisternis moge beschamen door de totale en definitieve Triomf van Gods Wet van Liefde, opdat de wereld moge zien dat ook deze gekruisigde in Jezus’ naam zal verrijzen voor alle eeuwen der eeuwen.
AMEN.