Ik groet U, Hemelse Vader, God die mij heeft gemaakt, Bron van mijn bestaan, oneindige kracht die mijn hele wezen draagt. Ik heb U zo lief. Wees mijn leven.

Ik groet U, Jezus, nooit ondergaande Zon van mijn ziel, Verlosser die mij in het vuur van de Liefde de Hemel heeft geopend, Vlam van Barmhartigheid die al mijn zonden wegbrandt. Ik heb U zo lief. Wees mijn ziel.

Ik groet U, Heilige Geest, alles doordringend Licht van heiliging en zuivering, Regenboog van Hemelse Gaven, Ster van Hemels Vuur die mijn hele wezen bestuurt. Ik heb U zo lief. Wees mijn geest.

Ik groet U, Hemelse Moeder Maria, verrukkelijke Bloem uit de Tuin der Hemelen, Schoonheid die mijn hart ontvlamt, Parfum dat mijn ziel zuivert, Maan die mij leidt door alle duisternis. Ik heb U zo lief. Wees mijn hart.

Ik groet U, engelen van God, vreugde van de Hemel, fluisterende stemmen van leiding, geesten van licht en geborgenheid. Ik heb U zo lief. Wees mijn handen, mijn voeten en mijn ogen.

Ik groet U, heiligen in het Hemelrijk, zusters en broeders van alle eeuwen, vurige haarden van gebed, bloempjes langs mijn weg naar de eeuwigheid. Ik heb U zo lief. Wees mijn hoop.

Ik groet U, o Drieëne God, Hemelse Koningin en alle engelen en heiligen, Hemelse Bloemen van de zuiverste Liefde, wees bij mij deze dag en nacht, want ik heb U allen zo lief.
AMEN.

Lieve Moeder Maria, Medeverlosseres van de zondige Mensheid,

Op Uw voorspraak smeek ik om de genade van zuivering en rouwmoedigheid, opdat ik aan Uw zijde mag staan bij het Altaar van het Kruis van mijn Verlossing.

O Moeder van Smarten, verenig toch het Licht van alle Heilige Missen der aarde tot een zon die alle kwaad verschroeit.

O dompel mij toch onder in het Licht der verheerlijking van Golgotha, dat ook op dit altaar zal stralen bij de onbloedige herdenking van het allerheiligste Kruisoffer, de gedachtenis aan de overwinning van de Messias op de duivel.

O Moeder, ontsteek alle zielen aan het vuur van de Eeuwige Liefde, opdat hun gloed het Goddelijk Licht moge begroeten, dat weldra dit altaar zal heiligen door de kruisiging van al hun zonden in het Mysterie van de Eucharistie.

Spreek toch, o Gouden Stem, opdat de Heilige Geest Uw Zoon in de Kelk geboren laat worden, want de Eucharistie houdt de Hemel geopend voor de eindeloze stroom der Goddelijke Genaden.

O laat toch het Licht der wereld over dit altaar neerdalen. Hoezeer verlangt mijn ziel naar het Hemels Geneesmiddel van Genade in de eenwording met Jezus in de geheiligde vruchten van de aarde en van de wijngaard, zoals U steeds één met Hem bent geweest vanaf Uw Onbevlekte Ontvangenis.

O Moeder van de Eucharistie, wil toch mijn ziel wassen aan de bron der Genaden die over dit altaar stroomt, opdat zij genezen worde in het Licht der Verlossing.

O Maria, red de Kerk van Jezus Christus, en wek in elke ziel de liefde tot de Gedachtenis aan het Offer van het Lam Gods, opdat Gods Rijk kome.
AMEN.

Inleiding

Toen ik door de woestijn van deze wereld wandelde, kwam ik aan een plaats, waar een spelonk was. Daar legde ik mij neer om te slapen.

Ik droomde en zie, ik zag op zekere plaats een man staan, met gescheurde en vuile klederen bekleed (Jes.64:6), staande met zijn gezicht van zijn eigen huis afgewend (Luc.14:33), met een boek in zijn hand en een grote last op zijn rug (Hab.2:6,Hand.16:30). Ik bemerkte ook, dat hij het boek opende en er in las; en, als hij stond te lezen, begon hij te huilen en te beven; en, daar hij niet bij machte was, om zichzelf te bedwingen en in te houden, brak hij uit in deze droevige woorden: "Wat zal ik doen?" (Hand.2:37).

In deze toestand ging hij terug naar huis en bedwong zichzelf, zo lang hij kon voor zijn vrouw en kinderen, opdat die zijn benauwdheid niet zouden merken; maar hij kon niet lang stilzwijgen, omdat zijn droefheid gedurig toenam; daarom begon hij spoedig zijn diepste gedachten aan zijn vrouw en kinderen bekend te maken en sprak hij tot hen het volgende: "O, mijn lieve vrouw en kinderen, kinderen uit mij voortgekomen! Ik, uwe ware vriend, ben in mijzelf geheel verloren, omdat er een zware last op mij ligt; bovendien ben ik zeker onderricht, dat deze onze stad met vuur van de hemel verbrand zal worden, bi welke vreselijke gebeurtenis ik en mijn lieve vrouw, alsmede jullie mijn geliefde kinderen, zeer ellendig ten verderve zullen komen tenzij er een weg is van ontkoming, die ik nog nergens zien kan, bij ons gevonden wordt, waardoor wij verlost kunnen worden."

Hierover was zijn gezin geheel verbaasd; niet omdat zij geloofden, dat dit zijn zeggen de waarheid was, maar omdat zij dachten, dat hij dweepte en het hem in zijn hersens geslagen was.

Daarom hadden zij hoop, dat zijn verstand, waarvan zij meenden dat het ziek was, wel weer terecht zou komen door de slaap, daar het nu tegen de nacht was. Zij brachten hem dan met spoed naar bed; maar hij bracht die hele nacht door met zuchten en wenen, inplaats van te slapen. Toen nu de morgenstond gekomen was, wilden zij weten, hoe het met hem was, maar hij zei: "Al erger en erger", en begon tot hen te spreken als te voren. Maar zij werden er in verhard. Zij meenden ook, dat zij zijn vreemde gedrag door een stuurse en zure behandeling zouden kunnen verdrijven. Soms begonnen zij hem te bespotten, soms te bekijven, en dan lieten zij hem wel heengaan, zonder zich om hem te bekommeren, waarom hij zich naar zijn kamer begaf, om daar voor hen te bidden en zijn medelijden over hen te tonen, alsook om zijn eigen ellende te beklagen. Hij ging ook nu en dan eenzaam in het veld wandelen, soms lezende, soms biddende; en zo bracht hij enige tijd door.

Ik zag op een keer toen hij in het veld wandelde en volgens zijn gewoonte in zijn boek las, dat hij zeer benauwd werd in zijn gemoed; en zo, als hij las, barstte hij uit gelijk te voren in deze droevige woorden: "Wat zal ik doen om zalig te worden?" (Hand.16:30).

Ik zag dan ook, dat hij nu eens hierheen, dan weer daarheen keek, als wilde hij zich op de weg begeven; hij bleef echter nog staan, omdat hij, zo het mij toescheen, niet wist, welke weg hij zou inslaan. Daarop zag ik, dat een man, wiens naam EVANGELIST was, tot hem naderde en hem vroeg: "Waarom schreeuwt u zo?"

"Mijnheer," antwoordde hij, "ik bemerk uit het boek dat ik in mijn handen heb, dat ik veroordeeld ben om te sterven en daarna voor het oordeel te komen (Hebr.9:27), en ik bevind mij niet gewillig tot het eerste (Job 16:21,22), noch bekwaam tot het laatste." (Ez.22:14).

Daarop zei EVANGELIST: "Hoe, niet gewillig om te sterven, terwijl dit leven gepaard gaat met zoveel ellende?"

De man antwoordde: "Het is, omdat ik vrees dat de last, die ik op mijn rug heb, mij lager zal doen neerzinken dan het graf, ja, mij doen vallen tot in het Tofet (Jes.30:33). En mijnheer, zo ik vrezen moet tot de gevangenis te gaan, veel meer moet ik vrezen voor het oordeel en voor de straf daarna. En het denken aan deze dingen doet mij zo roepen."

Toen zei EVANGELIST: "Als dit uw toestand is, waarom staat u dan stil?" Hij antwoordde: "Omdat ik niet weet, waar ik heengaan zal." Toen gaf hij hem een perkamenten rol, waarin deze woorden geschreven stonden: "Vlied te toekomende toorn." (Matth.3:7). De man las dus in deze rol en zeer bedroefd ziende op EVANGELIST zei hij: "Waar moet ik heen vlieden?" Toen zei EVANGELIST, terwijl hij met zijn vinger over een zeer wijd veld wees: "Ziet u daarginds wel een klein, eng poortje?" (Matth.7:13). De man zei: "Neen." Toen zei de ander: "Ziet u daar dan ook niet een schijnend licht?" (Ps.119:105; 2 Petr.1:19). Hij zei: "Wel, mij dunkt ja." "Wel", zei EVANGELIST, "houd uw oog maar op dat licht en ga daar recht op aan, zo zult u dat poortje wel zien; en wanneer u er aan klopt, zal u gezegd worden, wat u te doen staat."

Toen zag ik ook, dat de man begon te lopen, maar hij was nog niet ver van zijn huis af, of zijn vrouw en kinderen bemerkten dat en begonnen hem te roepen, dat hij terug zou keren; maar hij stak zijn vingers in zijn oren, en riep: "Leven, leven, eeuwig leven!" en zag niet eens om, maar vluchtte rechtdoor tot midden op de vlakte (Gen.19:17).

Zijn buren kwamen ook naar buiten om hem te zien lopen; en toen zij hem zagen lopen, bespotten hem sommigen, anderen dreigden hem en enigen riepen hem achterna, dat hij terug moest keren. Maar onder hen waren er twee, die vast besloten waren, hem na te lopen en hem met geweld naar zijn huis terug te voeren. De naam van de één was HALSSTARRIG en die van de ander GEZEGLIJK.

En ofschoon de man nu reeds een goed eind op weg vooruit was, bleven zij niettemin bij hun besluit, hem te volgen; wat zij ook deden, en zij haalden hem in korte tijd in. Toen zei de man: "Wel buren, waarom komen jullie mij achterna?" Zij zeiden: "Om u te bewegen, met ons terug te gaan." Maar hij zei: "Dat zal u met geen enkel middel gelukken. U woont in de stad VERDERF (de plaats, waarin ik ook geboren ben), dat weet ik immers; en zo u daar kom te sterven, hetzij eerder of wat later, dan zult u nog dieper neerdalen dan het graf, in een plaats die brandt van vuur en sulfer. Wees goedsmoeds, mijn buren en ga met mij!"

HALSSTARRIG. "Wat zegt u? Met u meegaan? En onze vrienden verlaten en alle genoeglijkheden vaarwel zeggen?"

"Ja," zei CHRISTEN (want dat was zijn naam). "Omdat al wat u zult verlaten, niet waard is vergeleken te worden met een weinig van wat ik zoek te verkrijgen; en als u met mij wilt gaan en u bij mij ophouden, zo zult u zo wél varen als ikzelf; want waar ik heenga, daar is volheid en voorraad genoeg. (Luc.15:17). Kom, laten wij gaan, en beproef mijn woorden."

HALSSTARRIG. "Welke dingen zijn het, die u zoekt, sedert u de hele wereld verliet, om die te verkrijgen?"

CHRISTEN. "Ik zoek (1 Petr.1:4) een erfenis, die onbevlekkelijk, onverderfelijk en onverwelkelijk is, en bewaard wordt in de hemel, omdat zij ter bestemder tijd gegeven wordt aan diegenen, die haar in alle naarstigheid zoeken. (Hebr.11:16). Lees dit ook in mijn Boek, indien u wilt."

HALSSTARRIG. "Kom, kom, weg met uw Boek; wilt u met ons terugkeren, of niet?"

CHRISTEN. "Neen, ik niet, want ik heb mijn hand aan de ploeg geslagen." (Luc. 9:62).

HALSSTARRIG. "Kom dan, buurman GEZEGLIJK, laat ons terugkeren en zonder hem naar huis gaan. Daar is een soort van krankzinnige mensen, die, wanneer zij zo iets in hun verbeelding gekregen hebben, daardoor veel wijzer menen te zijn dan zeven wijzen, die reden van een zaak kunnen geven."

GEZEGLIJK. Smaal zo niet! Als het waar is, wat goede CHRISTEN zegt, zo zijn die dingen, waarop hij het oog heeft, beter dan de onze; mijn hart is genegen met mijn buurman mee te gaan."

HALSSTARRIG. "Wat zegt u? Nog al meer gekken? Laat u door mij gezeggen en keer terug; wie weet waar deze dwaas u zal heenvoeren? Keer terug, keer terug en wordt eens wijs!"

CHRISTEN. "Neen; voegt u bij mij, buurman GEZEGLIJK, want al die dingen, waarvan ik u gesproken heb, zijn daar te verkrijgen, en nog meer heerlijke zaken. Gelooft u mij niet, zo lees eens in dit Boek; en in waarheid, alles, wat daarin gedrukt staat, is bevestigd door het bloed van Hem, die het gemaakt heeft." (Hebr.9:17-21).

GEZEGLIJK. "Wel, buurman HALSSTARRIG, ik ga een besluit nemen en neem mij voor, met deze mijn goede buurman mee te gaan en zijn lot te delen. Maar, mijn goede vriend, weet u de weg wel naar die begeerlijke plaats?"

CHRISTEN. "Ik ben onderricht door een man, wiens naam EVANGELIST is, dat ik mij moet spoeden naar een klein poortje, dat daar voor ons ligt en daar zal ons bericht gegeven worden van de weg, die wij te gaan hebben."

GEZEGLIJK. "Kom dan, mijn beste buurman, laat ons gaan!" En zo gingen zij samen.

HALSSTARRIG. "En ik keer terug naar mijn woonplaats. Ik wil geen reisgenoot zijn van zulke misleide, dweepzieke lieden."

Ik zag nu in mijn droom, dat toen HALSSTARRIG weggegaan was, CHRISTEN en GEZEGLIJK, samen sprekend de vlakte overgingen. Aldus begonnen zij:

"Wel, buurman GEZEGLIJK!" zei CHRISTEN, "hoe gaat het? Ik ben blij, dat u bewogen bent geworden, om met mij mee te gaan. Had HALSSTARRIG ook gevoeld het gewicht en de verschrikkelijkheid van de dingen, die nog onzichtbaar zijn, gelijk ik, hij zou ons zo gemakkelijk de rug niet toegekeerd hebben."

GEZEGLIJK. "Kom, buurman CHRISTEN, omdat wij hier alleen zijn, verhaal mij nu eens verder, welke dingen wij zoeken en hoe wij die deelachtig zullen worden."

CHRISTEN. "Ik kan die dingen beter begrijpen met mijn gemoed, dan er van spreken met mijn tong; maar omdat u er zo begeerlijk naar zijt, wil ik u daarvan wel wat voorlezen uit mijn Boek."

GEZEGLIJK. "En meent u, dat de woorden, die in uw Boek staan, zekere waarheden zijn?"

CHRISTEN. "Ja zeker, want het is gemaakt door Hem, die niet liegen kan." (Tit.1:2).

GEZEGLIJK. "Goed gezegd; maar wat zijn het voor dingen?"

CHRISTEN. "Daar is een eeuwigdurend Koninkrijk te beërven, en opdat wij daar eeuwig zouden wonen, is ons een eeuwig leven geschonken. (Jes.45:17;Joh.10:27-29).

GEZEGLIJK. "En wat nog meer?"

CHRISTEN. "Daar zijn kronen van heerlijkheid voor ons en (2 Tim.4:8) klederen die ons zullen doen blinken. (Openb.3:4), gelijk de zon in het firmament van de hemel." (Matth.13:43).

GEZEGLIJK. "O, dat is voortreffelijk, en wat nog meer?"

CHRISTEN. "Daar zal geen droefheid meer zijn , noch gekrijt, (Jes.25:8), want Hij, die de eigenaar van die plaats is, zal alle tranen van de ogen afwissen." (Openb.7:16,17 en 21:4).

GEZEGLIJK. "En welk gezelschap zullen wij daar hebben?"

CHRISTEN. "Daar zullen wij zijn bij de Serafijnen en Cherubijnen, schepselen zo heerlijk, dat onze ogen schemeren zullen als we op hen zien; daar zullen wij ook ontmoeten duizenden en tienduizenden, die al vóór ons naar deze plaats gewandeld zijn; geen van hen zal hatelijk zijn, maar allen beminnelijk en heilig; een ieder van hen staande in Gods tegenwoordigheid met een eeuwig- durend welgevallen, wandelende in het licht van Zijn aangezicht; in één woord, daar zullen wij de ouderlingen vinden met hun gouden kronen; (Openb. 4:4 en 14 : 1-5) daar zullen wij vinden de reine maagden met hun gouden harpen; daar zullen wij vinden (Joh.12:26) mensen, die voor de waarheid in stukken zijn gezaagd, in het vuur verbrand, door wilde beesten opgegeten en in de zee verdronken, (Hebr. 11:37) mensen, die dit alles uit liefde tot de Heer van die plaats hebben verdragen; allen zeer gelukkig en bekleed met onsterfelijkheid, als met een gewaad." (2 Kor. 5:2,3,5).

GEZEGLIJK. "Het horen van deze dingen is genoeg, om iemands hart te verrukken. Maar als deze zaken al te verkrijgen zijn, hoe zullen wij toch deelgenoten daarvan worden?"

CHRISTEN. "De Heer, de Overste van die plaats, heeft dat uitgedrukt in dit Boek (Jes.55:12), waarvan de inhoud is, dat zo iemand maar waarlijk gewillig is, om ze te hebben, Hij die dingen aan zo iemand uit genade zal geven," (Joh.6:37 en 7:37; Openb.21:6 en 22:17).

GEZEGLIJK. "Wel, mijn goede reisgenoot, ik ben zeer blij, deze dingen te horen. Komaan, laat ons slechts onze weg bespoedigen."

CHRISTEN. "Ik kan zo hard niet voortgaan, als ik wel wil, en dat vanwege de last, die ik op mijn rug heb."

Hierop zag ik in mijn droom, dat zij, juist toen zij geëindigd hadden zo tot elkaar te spreken, een zeer modderige poel naderden, die in het midden van de vlakte was; en doordat zij niet goed uitkeken, vielen zij beiden zeer schielijk in die wel of maalstroom. De naam van deze poel was MISTROUWEN. Hier wentelden zij gedurende een tijd in rond en werden erg besmeurd met het slijk en de modder; en daar CHRISTEN zo'n pak op zijn rug had, begon hij al te zinken in het slijk.

"Ach, buurman CHRISTEN," riep GEZEGLIJK, "waar bent u nu?"

CHRISTEN zei: "Waarlijk, ik weet het niet."

Toen begon GEZEGLIJK moeilijk en zeer toornig te worden en zei tot zijn metgezel: "Is dit het geluk waarvan u mij zoveel verteld hebt? Als wij al in het begin van onze reis zulk een tegenspoed hebben, wat zal ons nog te wachten staan, eer wij aan het eind ervan zullen zijn? Als ik het er hier levend afbreng, dan wil ik u die schone plaats wel alleen laten behouden."

Nadat hij deze woorden geuit had, deed hij een hevige worsteling of twee en spartelde zo uit de modder; juist aan die kant van de poel, die naar zijn huis gekeerd was. Zo verdween hij, en CHRISTEN zag hem nooit weer.

Daar lag CHRISTEN nu alleen te wentelen in de poel MISTROUWEN, arbeidende intussen om uit de modder te krabbelen, aan de overkant van zijn eigen huis, aan de kant van het enge poortje, doch hij kon het zover niet brengen vanwege het pak dat hij op zijn rug had. Maar ik zag ook, dat er een zeker man tot hem kwam, wiens naam was BIJSTAND, die hem vroeg, wat hij daar deed.

"Mijnheer," antwoordde CHRISTEN, "mij was deze weg gewezen door een zeker persoon, die EVANGELIST heette. Deze wees mij ook naar de poort, die ginds ligt, om alzo de toekomende toorn te ontvlieden; maar terwijl ik mij daarheen begaf, ben ik hier in gevallen."

"Maar waarom lette u niet op de stappen (beloften?" vroeg BIJSTAND.

CHRISTEN antwoordde: "Vrees drong zo op mij aan, dat ik de kortste weg maar ben ingeslagen, en zo geraakte ik in het slijk."

"Geef mij uw hand," zei BIJSTAND. Dit deed CHRISTEN, en hij trok hem er uit, zette hem op vaste grond en beval hem, zijn weg te vervolgen.

Toen wendde ik mij tot de man die CHRISTEN uit de poel geholpen had en zei: "Mijnheer, aangezien men deze weg passeren moet, om uit de stad VERDERF tot gindse poort te komen, waarom is deze grond niet bestraat? Dan zouden arme reizigers zoveel te veiliger daarover kunnen reizen!"

"Deze modderpoel," zei hij, "is zulk een plaats, die niet opgeruimd kan worden. Het is de kolk en afloop, waar het schuim en de vuiligheid, die de overtuiging van zonden opwerpt, gedurig inloopt, en daarom genaamd de poel MISTROUWEN. Want wanneer de zondaar ontwaakt is en zijn verloren staat leert kennen, zo ontstaan in de ziel vele vrezen en twijfelingen en een menigte moedbenemende bevattingen, die zich alle tezamen voegen en zetten op en in deze plaats; en dit is de reden, waarom deze grond zo moeilijk is. Het is nochtans des Konings welgevallen niet, dat deze plaats zo slecht zal blijven (Jes.35:3,4), zijn arbeiders zijn, ook onder het bestuur van zijner Majesteits landmeters, al zestienhonderd jaren bezig geweest met het opmaken van deze grond, of zij mogelijk beter te begaan gemaakt kon worden; ja, zo het mij voorstaat," zei hij, "zo zijn ten minste twintigduizend vrachtwagens, ja miljoenen van onderwijzingen, die te allen tijde en van alle plaatsen uit des Konings gebied zijn aangebracht, daarin gedempt; en zij, die er kennis van hebben, zeggen, dat dit de beste middelen zijn, om de grond van deze plaats goed te maken en te verbeteren; maar zij blijft intussen de poel MISTROUWEN, en zij zal het blijven, ook dan, wanneer zij alles gedaan zullen hebben, wat in hun vermogen is. Het is waar, daar zijn door het beleid van de Wetgever zekere goede en vaste treden geplaatst, door het midden van deze poel. Maar in een tijd, wanneer de vuiligheid van deze plaats het meest opwelt, zoals het doet tegen het veranderen van het weer, dan zijn deze stappen nauwelijks te zien; en als zij al gezien worden, zo worden zij nog dikwijls, door de duizeling van des mensen hoofd gemist en daardoor wordt men dan beslijkt, hoewel die voetstappen er liggen; maar de grond is goed, wanneer zij eens door de poort zijn ingegaan."

Ik zag ook, toen GEZEGLIJK thuis kwam, dat zijn buren hem kwamen bezoeken, en enigen van hen zeiden, dat hij een wijs man was, omdat hij teruggekeerd was; anderen noemden hem dwaas, omdat hij het gewaagd had met CHRISTEN mee te gaan. Daar waren er ook onder, die hem bespotten, en zeiden dat hij laf was. "O," zeiden zij, "nu je zo goed begonnen was, had je er niet om wat moeilijkheden mee moeten ophouden. Was ik in uw plaats geweest, ik was voortgetrokken."

En zo zat GEZEGLIJK zeer onnozel onder hen rond te kijken. Op het laatst echter werd hij stoutmoediger, en toen hielden zij met hun spotternijen op en begonnen de arme CHRISTEN achter zijn rug zeer te bespotten en te verachten.

Zoveel aangaande GEZEGLIJK.

CHRISTEN, die intussen eenzaam voortwandelde, bemerkte van verre iemand in het veld, die hem tegemoet kwam; en zij ontmoetten elkaar precies op het kruispunt van hun wegen. Het was een edelman, wiens naam was WERELDWIJZE. Hij woonde in de stad VLESELIJK VERNUFT, een zeer grote stad, nabij de plaats waar CHRISTEN vandaan kwam. Deze man ontmoette CHRISTEN; hij had reeds van hem gehoord (want CHRISTENS reis van de stad VERDERF was overal besproken, niet alleen in de stad, waar hij gewoond had; neen, maar het was al straat- nieuws geworden in andere plaatsen) en bemerkte nu wel aan zijn zware gang en aan zijn zuchten en kermen, hoe het met hem gesteld was; daarom begon hij aldus met CHRISTEN te spreken:

"Mijn goede metgezel, waar gaat u zo beladen heen?"

CHRISTEN. "Ja, inderdaad, wel beladen. Nooit was iemand zo beladen als ik, arm schepsel; en vraagt u mij waarheen, ik zal het u zeggen, mijnheer! Ik ga naar het kleine poortje, dat ginds voor mij ligt; want daar, zoals mij verteld is, zal mij de weg gewezen worden, om van deze zware last ontheven te worden."

WERELDWIJZE. "Hebt u vrouw en kinderen?"

CHRISTEN. "Ja, maar ik ben zo beladen met dit pak, dat ik het vermaak, dat ik tevoren in hen had, niet meer hebben kan. Mij dunkt, ik heb een vrouw, alsof ik ze niet had." (1 Cor.7:19).

WERELDWIJZE. "Wilt u naar mij luisteren, als ik u een goede raad zal geven?"

CHRISTEN. "Indien hij goed is, ja, want goede raad heb ik nodig."

WERELDWIJZE. "Ik wil u dan raden, dat u zich met alle spoed van deze last ontdoet; want u zult nimmer stilte in uw ziel hebben, eer u daartoe komt, noch het goede van de zegeningen genieten, die God u schenkt."

CHRISTEN. "Dat is het, waar ik naar tracht; ik zoek van dit zware pak ontheven te worden; maar zelf kan ik dit niet doen; ook is er niemand in onze landstreek, die het van mijn schouders kan aflichten; en dit is de oorzaak, waarom ik mij op weg begeven heb, opdat ik toch dit pak mocht kwijt raken."

WERELDWIJZE. "Wie heeft u geraden, deze weg in te slaan, om daarin van uw pak ontlast te worden?"

CHRISTEN. "Het was, naar het mij voorkwam, een groot en eerwaardig persoon;

vergis ik mij niet, dan was zijn naam EVANGELIST."

WERELDWIJZE. "Ik wens hem het kwade toe om zulk een raadgeving; daar is geen gevaarlijker noch droeviger weg in de hele wereld, dan juist deze, die hij u gewezen heeft, gelijk u zult bemerken, als u zijn raad opvolgt. U zijn al, gelijk ik bemerk, verscheidene ongevallen overkomen; want ik zie het slijk van de poel MISTROUWEN nog aan uw lichaam; doch die poel is slechts een begin van de moeilijkheden, welke zij, die deze weg inslaan, te doorstaan hebben. Hoor naar mij, ik ben ouder dan u: op de weg, die u nu betreedt, zullen u ontmoeten pijnen, vermoeidheden, honger, gevaar, naaktheid, zwaard, leeuwen, draken, duisternis, in één woord: de dood zelf, en wat niet al! Zie, deze dingen zijn zeker waar; zij zijn bevestigd door vele getuigenissen; en waarom zou een mens zichzelf zo zorgeloos tot de ondergang brengen, door een vreemdeling zoveel gehoor te geven!"

CHRISTEN. "Maar, mijnheer! De last, die mij op de rug drukt, is mij veel vreselijker dan al de dingen, die u genoemd hebt. Ja, mij dunkt, ik zou er niet naar vragen, welke zwarigheden mij op deze weg zouden overkomen, indien ik maar ontheffing van mijn last mocht verkrijgen."

WERELDWIJZE. "Hoe kwam u toch aan deze last?"

CHRISTEN. "Door de lezing van het Boek, dat ik in mijn handen heb."

WERELDWIJZE. "Dat dacht ik wel. Het is u gegaan, zoals het andere zwakke mensen ook gegaan is, die zich begaven in dingen, die hun te hoog waren en zeer vlug vervielen in dezelfde razernij die u kwelt, welke uitzinnigheid de mens niet alleen ontmenst, (zoals ik merk, dat u de uwe gedaan heeft) maar hem zulke wanhopige dingen doet ondernemen, opdat hij ik weet niet wat meent te verkrijgen."

CHRISTEN. "Ik weet wel, wat ik meen te verkrijgen: het is de ontheffing van mijn zware last."

WERELDWIJZE. "Maar wilt u verkwikking zoeken op deze weg, waar zoveel gevaren u wachten? Ik kan u leren, als u maar met geduld wilt horen, hoe alles te verkrijgen is, wat u begeert, zonder al de gevaren, die u op deze weg uzelf op de hals haalt; ja, het geneesmiddel is bij de hand. Bovendien, zo voeg ik er nog bij, zullen u, in plaats van ongevallen, veel zekerheid, vriendschap en genoegen ontmoeten."

CHRISTEN. "Ik bid u, mijnheer, openbaar mij uw geheim."

WERELDWIJZE. "Welaan, in ginds gehucht (het heet ZEDIGHEID) woont een edelman, wiens naam is WETTISCH, een zeer statig man, een man van zeer goede naam, die er verstand van heeft, om de mensen te ontlasten van zo'n pak, als u nu drukt. Ik weet, dat hij in dit opzicht veel goeds gedaan heeft; ja, hij heeft bovendien de bekwaamheid, om hen te helpen, die door hun last al enigszins in hun verstand en geheugen gekrenkt zijn. Ga, zeg ik, tot hem, en u kunt terstond geholpen worden; zijn huis is niet ver van hier, en indien u hem misschien niet zelf thuis vindt, hij heeft een zoon, een bevallige jonge man, BURGERLIJKHEID geheten; eerlijk gezegd, kan hij het even goed doen als de oude edelman zelf. Daar zult u wel verlichting van uw last vinden. En als u geen zin hebt om naar uw vorige woonplaats te gaan, wat ik u ook niet aanraad, dan kunt u iemand om uw vrouw en kinderen zenden. Tracht hen bij u te krijgen in het dorp, waar nu huizen genoeg leeg staan en u voor een redelijke prijs een woning kunt krijgen; de eetwaren zijn er goedkoop en goed; en wat u gelukkiger zal maken, u zult er onder eerlijke buren in goed vertrouwen en aanzien leven."

CHRISTEN stond nu even stil en bedacht zich enige ogenblikken; maar terstond besloot hij bij zichzelf: is dit, zoals die heer zegt, dan kan ik niet beter doen, dan zijn raad opvolgen. Zo vroeg hij dan: "Mijnheer, wat is de weg naar het huis van die aanzienlijke man?"

"Ziet u," zei WERELDWIJZE , "daarginds die hoge berg wel?"

"Ja, zeker," zei CHRISTEN.

"Wel," antwoordde hij, "bij die berg moet u wezen, het eerste huis is het zijne."

WORDT  VERVOLGD.

Mag de Paus nog spreken?

De laatste maanden zijn er nog nooit zoveel protesten geweest tegen uitspraken en handelingen van de Paus als voorheen.  En dat ook staatshoofden en regeringsleiders zich geroepen voelen om openlijk te protesteren is wel nieuw.  De twee laatste feiten, het opheffen van de excommunicatie van de vier traditionalistische bisschoppen en de uitspraak over het gebruik van condooms, veroorzaakten, om met een Italiaanse realiteit te spreken, een kleine aardverschuiving.  De eerste reactie was niet zodanig gericht op de handeling van de Paus zelf, maar wel op het feit dat één van de bisschoppen een zeer ongelukkige uitspraak deed over de jodenvervolging en deze als een fabeltje afwees.  Het protest was dus aan een verkeerd adres verzonden: het was niet de Paus die daarmee de Joden kwetste, maar wel Williamson, die er blijkbaar nog andere rare gedachtenspinsels op nahoudt.  Zaak is dat de Paus beter geïnformeerd had moeten worden vooraleer hij de excommunicatie in groep zou opheffen.  De volgelingen van Lefevre zitten zelf nog het meest verveeld met de ganse affaire, want daarmee is de goede bedoeling, de handreiking tot toenadering die de Paus wou geven in het niet opgegaan.  Door de uitspraken van Williamson is de polarisatie daarentegen nog verscherpt en vonden progressisten opnieuw voedsel om de zogenaamde conservatieve koers van het Vaticaan aan te klagen.  De Paus zelf achtte het nodig om een heel persoonlijk schrijven te richten aan de bisschoppen, en daarmee aan alle gelovigen, om enerzijds de ware toedracht van zijn handeling toe te lichten maar ook zijn verrassing en pijn uit te drukken over de protesten die deze handeling heeft veroorzaakt.  Dat schrijven van de Paus is uniek, nieuw en getuigt van de grote menselijkheid van de huidige Paus.  Ik vraag mij af of andere staatshoofden en regeringsleiders de moed zouden hebben om in een dergelijke situatie eenzelfde nederige houding aan te nemen en verontschuldigingen  aan te bieden voor de misverstanden die ze zouden hebben veroorzaakt.  Neen, voor bondskanselier Merkel was dit schrijven zelfs nog niet voldoende.  Dit negeren en afwijzen getuigt van arrogantie en grote pretentie, eigenschappen die we tot dan toe nog niet hadden opgemerkt bij de ijzeren dame van Berlijn.  Maar ja, eenmaal  men in de greep is van de macht kan men vlug verglijden tot een zelfgenoegzaam verabsoluteren van eigen meningen.

De zaak van de condooms is van een ander niveau.  Hier heeft de Paus duidelijk gesproken en de visie van de Kerk herhaald die reeds op zovele andere plaatsen heeft geklonken.  Hij heeft inderdaad gezegd dat condooms geen antwoord geven op de verspreiding van aids, en deze zelfs nog kan verergeren.  Wanneer men alleen deze woorden zou nemen, dan zou men deze als ongenuanceerd kunnen bestempelen, zeer eenzijdig en eng.  Maar de Paus heeft deze zin uitgesproken binnen een groter geheel waarbij hij een pleidooi hield om vooral te werken aan een mentaliteitsverandering waarin trouw aan de huwelijkspartner en een menselijke visie op seksualiteit  voorop moeten staan.  En hier komt hij heel dicht bij de visie die ook in Afrika verspreid wordt als de zogenaamde ABC-methode: de A van abstinence, the B van be faithful en de C van condoomgebruik, en wel in deze orde.  Dat is helemaal iets anders dan zeggen dat alleen het condoomgebruik bescherming biedt tegen aids,  en ook iets anders dan zeggen dat de uitspraak van de Paus aan de oorsprong zou liggen van vele aidsdoden.  Wetenschappelijk staat het vast dat het condoom geen absolute bescherming biedt tegen het overdragen van het aidsvirus en andere seksueel overdraagbare ziekten.  Hoe zou het tenandere komen dat ook in de West-europese landen bepaalde seksueel overdraagbare ziekten, zoals chlamydia, steeds grotere proporties gaan aannemen ondanks het veralgemeend condoomgebruik?  Door juist de illusie te wekken dat men zich op een absolute wijze kan beschermen met een condoom, gaat men roekelozer seks bedrijven en gaat men lachen met de A en de B van de ABC-methode.  C volstaat, en A en B is voor hen die in seksualiteit nog iets meer zien dan een louter genotsmiddel. 

Niet het feit dat men condooms als enige bescherming afwijst, maar wel het feit dat men ongenuanceerd condooms gaat verspreiden als het antwoord op het aidsprobleem kan als een misdaad tegen de mensheid beschouwd worden.  Want dan onthoudt men de mens een menswaardige visie op seksualiteit, dan denigreert men de seksualiteit tot een louter genotsmiddel, dan gaat men ook het wederzijds respect geweld aandoen dat zich op een heel bijzondere wijze uit in de manier dat men seksueel met elkaar omgaat.  Niet alleen de Kerk maar ook de overheden hebben de opdracht de burgers tot grotere humaniteit aan te zetten en alles te weren dat deze humaniteit in de weg staat of zou verminderen.  Men schreeuwt moord en brand wanneer kinderen misbruikt worden, men zit met de handen in de haren bij het zich verder verspreidende druggebruik bij jongeren, men vindt geen wegen om de promiscuiteit bij jongeren tegen te gaan, maar tegelijk doet men verder met het verspreiden en ondersteunen van een genotscultuur waarbij het enige antwoord op het vroegtijdig seksueel gedrag het aanreiken is van een condoom en het voorschrijven van de pil.  De A en de B kunnen in onze streken blijkbaar niet klinken, en wanneer ze dan toch naar voren worden gebracht, worden ze als oubollig en achterlijk afgedaan, als een fossiel van een oud kerkelijk verleden, uitgevonden door gefrustreerde celibatairen die het seksueel genot bij zichzelf hebben afgezworen en dit ook willen ontzeggen aan de anderen.  Ik kan hier spreken van een dubbele moraal: een terechte verontwaardiging met wat er allemaal misloopt in de maatschappij, maar tegelijk het verder verspreiden en verdedigen van een hedonistisch mensbeeld waarin wat echt waardevol is wordt vervangen tot wat genot heet.  Zo kan men op dezelfde bladzijde van een krant een artikel lezen waar met afschuw wordt gesproken over pedofilie terwijl in een artikel ernaast de seksuele uitspatting van één of andere filmster met veel glamour wordt beschreven.  Onder volwassenen is blijkbaar alles mogelijk en tolereerbaar op het vlak van de seksualiteit en vergeet men welke voorbeeldfunctie men heeft naar de jongeren toe.  Stelt men zich nog wel de vraag hoeveel mensen het slachtoffer zijn geworden van een erotisch overhitte omgeving waardoor de A en de B bij hen  volledig in de verdrukking zijn gekomen?  En het zijn vooral onze jongeren die daarvan het eerste slachtoffer dreigen te worden. 

Het is dat en niets anders dat de Paus op het vliegtuig richting Afrika in een interview heeft willen meegeven, maar de reporters hebben er dat ene zinnetje uitgelicht en dat de wereld in gezonden.  En het is op dat zinnetje dat onze illustere parlementairen het nodig achtten om een motie in te dienen en de ambassadeur bij de Heilige Stoel naar het Staatssecretariaat te zenden om de Paus op de vingers te tikken.  Wanneer juist een jaar eerder de toenmalige premier het nodig achtte om de euthanasie van Hugo Claus als een edelmoedige  daad te omschrijven en dus hen die niet kiezen voor euthanasie van lafheid beschuldigde en daarmee heel veel leed bezorgde aan mensen die met Alzheimer geconfronteerd worden in hun eigen leven of in het leven van hun nabestaanden, is er niemand van de Kerk naar de Wetsstraat gestapt om daar de premier op zijn vingers te tikken.  Ze had daartoe nochtans evenveel, zelfs meer reden.  Het verschil is evenwel dat een premier de vertegenwoordiger is van alle burgers en dus de verschillende visies en opinies moet respecteren, wat hij met deze niet heeft gedaan.  De Paus daarentegen is het hoofd van de Katholieke Kerk die het recht heeft om haar eigen standpunt te hebben en deze ook te verwoorden.  Ik dacht tevens dat er nog zoiets bestond als een scheiding van Kerk en Staat, maar blijkbaar wordt ook dit slechts eenzijdig ingevuld, als het past in het kraam van de Staat. 

In Nederland ging men mediatiek nog een stap verder, door de Paus naast Bin Laden te plaatsen en niet Bin Laden maar wel de Paus van volkerenmoord te beschuldigen.  Hoever kan men dit nog tolereren?  Heeft de media nu alle macht in pacht en mag ze zich alles permiteren, terwijl een Paus als hoofd van een Kerk publiekelijk kan aangevallen worden op een woord dat uit de context wordt gehaald?   Dat is het einde van een beschaving, de totale teloorgang van alle waarden of de ommekeer van de waarden.  Daartegen zou de overheid moeten reageren, een halt toeroepen, want dit brengt echte schade aan de humaniteit.  Zelfs vanuit de Verenigde Staten kwam reactie, niet zozeer omdat men de Paus veroordeelde, maar omdat men Bin Laden vrijpleitte.  Maar de media zal natuurlijk opnieuw de vrijheid van meningsuiting inroepen, maar vergeten dat die vrijheid nooit als een absolute gegevenheid kan worden beschouwd. 

Als Belg voel ik mij ten diepste beschaamd, als katholiek voel ik mij gekrenkt en als mens bedreigd in een omgeving waar de waardenverschuiving tot regelrechte waardenverduistering leidt.  Ik ben vooral bekommerd om onze jeugd die het in deze waardenverduistering steeds moeilijker heeft om tot een eigen waardenschaal te komen.  Als volwassenen dragen we hierin een grote verantwoordelijkheid, en het is goed dat er nog instanties zijn als de katholieke Kerk om duidelijke taal te spreken.  Sommigen zeggen dat het een taal is die niet meer bij de tijd aansluit, dat kan in bepaalde gevallen zo zijn, maar het mag zeker niet begrepen worden dat de Kerk en haar gezagsdragers nu maar eens moeten stoppen met het becommentariëren van hetgeen leeft in de wereld en bij de mens, of alleen nog maar mag beamen wat de massa denkt als waarheid te moeten aannemen.  Misschien is het juist goed geweest dat er reactie kwam op de uitspraak van de Paus, zodat het sommigen heeft doen nadenken.  Profeten worden nu eenmaal altijd uitgejouwd, weggejaagd, het zwijgen opgelegd en zelfs vermoord.  De geschiedenis zal wel uitwijzen wie het hier bij het rechte eind had.

Br. René Stockman

Generale overste

Broeders van Liefde

Lieve Moeder Maria,

In mijn zorg om de toekomst van Gods aarde vertrouw ik U onze kinderen toe, want op hun daden, op hun woorden en gedachten zal Gods Rijk van morgen gebouwd worden.

Beziel hen met Uw vlekkeloze zuiverheid, o Hemelse Moeder, opdat de werken van de satan in hen geen voedingsbodem vinden.

Maak hen sterk tegen de talloze misleidingen en verleidingen van deze wereld, opdat zij het kruis van de zondenlast der mensheid niet verder verzwaren.

Brand Uw vurige Liefde in hun harten, opdat zij de wereld kunnen maken tot het Rijk van de Vrede waarvoor Jezus de Kruisdood is gestorven.

Voer hen naar de heiligheid waartoe God hen heeft geschapen, doch die zij reeds zo vroeg hebben verloren, want de verboden vruchten groeien steeds vroeger in hun tuin.

O Moeder, breek toch de schatkamers der Genaden open met Uw tranen om al het leed en alle verwoesting in hun jonge zielen, opdat zij gered worden uit de netten die het Beest voor hen spant, want hoe konden zij ooit vermoeden dat deze wereld zo koud is, hoe konden zij ooit vermoeden dat liefde en eenvoud hen als zwakheid aangerekend zouden worden, hoe konden zij ooit vermoeden dat geluk op deze wereld zo duur betaald moet worden.

Red hen, o Moeder, bewaar hen in hun onschuld of herstel de onschuld die zij verloren hebben, houd hen vrij en teken hen met het Kruis van Jezus, want hun gebeden van vandaag zijn de bloemen voor het Rijk dat God morgen voor hen op deze wereld zal vestigen.
AMEN.

Beminde Eeuwige Vader, Oorsprong en Bestemming van alle zielen,

Ik bied U elke harteklop als een bloem, want geen bloem verwelkt vόόr Uw tijd, en zij zal niet sterven vόόr zij haar zaad ter aarde heeft gestort.

Ik bied U elke meter van mijn levensweg, want elke weg door U gemaakt, eindigt in de Tuinen der Eeuwige Gelukzaligheid.

Ik bied U al mijn kruisen, want U hebt ze bereid uit het hout van de Levensboom.

O mijn God, in de diepste vreugde schouwt mijn hart de avondzon, wier stralen hun weg zoeken naar de tuin van mijn ziel om de geuren der heiligheid uit haar vrij te maken, want zo heeft Uw Liefde het beschikt.

Dank, o Vader, voor mijn weg, want achter mijn laatste horizont zal Uw Wijsheid mij geopenbaard worden.

Dank, o Vader, voor de mensen die U als bloemen langs mijn weg hebt gezaaid, want U hebt hen aan mij geschonken als voedsel voor de reis van mijn ziel.

Dank, o Vader, voor de wonderwerken van Uw Voorzienigheid, die ik als bronnen van nieuw leven langs mijn weg heb gevonden.

Want uit Uw Liefde ben ik geboren, van Uw goedheid heb ik geleefd, door Uw Voorzienigheid is mijn weg getekend tot in de heerlijkheid van het Paradijs.
AMEN.

A Prayer For The Children (Stop Child Abuse) - Dear Mr.Jesus

TEN GELEIDE

John Bunyan, de auteur van de wereldberoemde Christenreis, werd in 1628 te Elstow geboren en overleed in 1688 te Londen."Na de Bijbel is wel geen tweede boek op de wereld, dat zulk een algemene verbreiding en zulk een diepgewortelde liefde heeft genomen als Bunyan's Pelgrimsreize", alsdus dr. J. H. Gunning J. Hzn in zijn Blikken in Bunyan's Pelgrimsreize.

Bunyan schreef dit werk in 1675 in de gevangenis. Het werd uitgegeven in 1678. In minstens 125 talen en dialecten werd het vertaald. Geweldig is reeds het aantal Engelse uitgaven.

De eerste Nederlandse vertaling verscheen bij Joannes Boekholt te Amsterdam in 1682. Men heeft aan Koelman als vertaler gedacht. Maar dat is niet zeker. De eerste drukken van Eens Christens Reyse volgden elkaar snel op. De tweede kwam reeds in 1683, de vierde in 1684, de vijfde in 1687, alle bij Boekholt in 12ø formaat. Vanaf de eerste druk was het boekje geïllustreerd. De tweede druk, en vermoedelijk ook de eerste, heeft elf kleine kopergravures tussen de tekst en verder hebben ze beide één plaatje van Jan Luyken, n.l. de titelprent. De vijfde druk bevat de negen bekende gravures van Luyken, welke behoudens een kleine wijziging ten opzichte van deze titelprent, ook reeds in de vierde voorkomen. De plaatjes tussen de tekst zijn in beide laatstgenoemde weggelaten.

Gedurende de eerste periode en in de 18e eeuw verschenen talloze uitgaven in ons land, waaronder sinds 1729 edities met aantekeningen van Ds. Lambertus van Beveren.

Hoe meer het rationalisme ook in ons land wortel schoot en het moralisme beslag legde op de geesten, des te minder werd Bunyan's Christenreis gelezen.

Met het Reveil en de Afscheiding nam de belangstelling niet alleen weer toe, doch werd deze veeleer gewekt als nimmer tevoren. De eerste druk van Boekholt beleefde, nagenoeg ongewijzigd, in de 19e eeuw druk op druk. Aan de Haagse Afgescheiden boekhandelaar J. v. Golverdinge komt de verdienste toe, sinds 1838 de Christenreis opnieuw in de handel te hebben gebracht. Zijn zesde druk verscheen in 1863. Denk verder aan die van J.J.H. Kemmer te Utrecht (1860, negende druk 1897). In de twintigste eeuw zijn ook verschillende soortgelijke edities verschenen met de negen gravures van Luyken. Naast deze "volksuitgaven" verschenen sinds het midden der 19e eeuw ook grotere en meer geïllustreerde edities. Soms zijn de illustraties wat al te weelderig geworden en steken zodoende enigszins af tegen de sobere verhaaltrant.

Deze uitgave is een heruitgave naar de eerste druk in 1682, in de huidige spelling. Echter geheel herzien, ook naar een der beste Engelse edities.

De Christenreis is reeds drie eeuwen tot zegen geweest, vooral voor het eenvoudige volk. Sinds het midden van de vorige eeuw is het ook voor de meer ontwikkelden als een hoogstaand literair werk beschouwd.

"Bunyan kan alleen in waarheid verstaan worden door hen die zijn geloof delen. Het beste, het schoonste ervan blijft verborgen voor hem, die geen zondaar is geworden voor God en die zelf niet de weg uit de stad Verderf naar de stad Sion opgaat" (Gunning).

Moge de Heilige Geest, bij het lezen van dit boek, ons doen verstaan wat de Reis van een Christen naar de Eeuwigheid inhoud.

WORDT  VERVOLGD.

Lieve Moeder Maria, Ark van het Nieuw Verbond,

In diepe liefde voor de zielen neem ik mijn toevlucht tot Uw allerheiligste Voorspraak.

Zie mijn wenend hart, o Smartvolle Moeder. Mijn tranen willen de balsem zijn voor de wonden die de zonden der mensen Uw Hart en het Lichaam van Jezus hebben toegebracht.

In rouwmoedigheid kom ik aan Uw zijde staan op het kalvarie van Gods altaar om met alle krachten van mijn ziel de schuld der wereld te begraven in Uw Hart, de Akker van Gods Barmhartigheid.

O Medeverlosseres van de misleide en dwalende mensheid, Uw Hart is de schatkamer van verlossende pijnen, Uw tranen de parels waarmee de bevrijding der zielen wordt afgekocht zodra het Licht van Christus uit Zijn Kruiswonden zal stralen.

Leg nu ook mijn lijden, al mijn verlangens van liefde, en al het niet geofferde leed van de wereld in de Kelk van Uw Smartvol Hart, o Koningin van Golgotha, want uit Uw Hart is ook Jezus zelf voor het eerst aan de Vader opgedragen tot Verlossing der zielen.

Laat nu de tranen der wereld spreken door Uw Hart, opdat alle zonden vergeven worden en de wereld het Rijk Gods moge aanschouwen.
AMEN.

Een uiting van de strijd tussen Licht en duisternis : over vervolging

De vervolging der christenen is een verschijnsel van alle tijden. In de beginperiode van de jonge Kerk van Christus gebeurde zij heel open en op de meest ongeremde en gruwelijke wijze. Wij hoeven slechts te denken aan de vervolgingen onder leiding van Paulus vόόr diens bekering, en aan de martelaren die onder het bewind van de Romeinse keizers geslachtofferd werden om hun geloof. De vervolging is een uiting van de strijd tussen goed en kwaad, tussen Licht en duisternis, tussen Liefde en haat : wie zijn leven wijdt aan de verdediging van de Waarheid van Christus, valt ten prooi aan de onwetendheid en het onbegrip van hen die zich hierdoor bedreigd voelen omdat zij in de Leer van Jezus Christus een gevaar zien voor hun levensbeeld dat niets wil weten van offerbereidheid, zelfgave en toewijding uit liefde tot God en de medemens ten koste van de schijnrijkdommen van het werelds leven en het bedrieglijk genot dat deze lijken te bieden. De vervolgingen vinden ook in onze dagen nog plaats, en wel in een veel minder opvallende vorm en daardoor zo mogelijk nog gevaarlijker : vurige voorvechters van de Waarheid worden niet zelden door mensen uit de eigen kring bestreden. In verband met deze vervolgingen sprak Maria als volgt :

“Vervolging in Jezus’ naam zaait schatten in de ziel. Dat zaad wordt tot bloesems, en de bloesems tot vruchten. De zaadjes worden bloesems zodra de Heilige Geest de ziel laat begrijpen dat de vervolging haar heiligt. De bloesems worden vruchten zodra de geheiligde ziel door haar gezegende staat van zijn en de zuiverheid van haar voorspraak de poorten der genade voor andere zielen opent.” Vervolging van christenen door christenen verschilt in die zin van de vervolging door niet-christenen, dat zij nog méér een onvervalst duivels stempel draagt, want zij is een uiting van het feit dat de christenen elkaar onderling vernietigen in de kiem van heiligheid die in de kern van hun ziel verborgen zit : de Waarheid die zij geacht worden, met hun leven te verdedigen. Indien U wil dat de wereld gezuiverd wordt en het Rijk van Christus spoedig komt, wees dan op Uw hoede en wees geen roofdier voor Uw medechristen. Oordeel en veroordeel niet, opdat U niet door God geoordeeld en veroordeeld zou worden voor de eeuwigheid.

25 april 2009: Maandelijkse boodschap van Onze Lieve Vrouw aan Marija Pavlovic voor de hele wereld

"Lieve kinderen, vandaag roep Ik u allen op om te bidden voor vrede en hiervan binnen uw families te getuigen zodat de vrede de hoogste schat op deze vredeloze aarde mag worden. Ik wens u op de weg van de vrede te leiden, die enkel van God komt. Daarom, bid, bid, bid. Dank om aan Mijn oproep gehoor te hebben gegeven.