God, de Schepper van hemel en aarde, is ook de God van alle vertroosting. Vele bladzijden van het Oude Testament tonen ons God, die in zijn overgrote liefde en zijn oneindig medelijden zijn volk moed inspreekt wanneer het in diepe droefheid neerzit. Als Hij Jeruzalem, dat verwoest en verlaten is, weer wil opbeuren, beveelt Hij zijn profeten een boodschap van troost te brengen: "Bemoedig, bemoedig mijn volk..... En spreekt tot het hart van Jeruzalem en roept het toe dat zijn diensttijd voorbij is"; en aan Israël, dat bevangen is van angst voor zijn vijanden, verklaart Hij: "Ik, Ik ben het zelf die u bemoedig"; en elders, als Hij zich vergelijkt met een moeder die vol tederheid is voor haar kinderen, openbaart Hij zijn wil om Jeruzalem vrede, vreugde en troost te brengen: "Verheugt u, samen met Jeruzalem, en juicht over haar, gij allen die haar liefhebt. Gij mag zuigen en u verzadigen aan haar troostrijke borsten. Zoals een moeder haar kind troost, zo zal Ik u troosten: in Jeruzalem zult gij getroost worden".

De "God-die-troost" is onder ons gekomen in Jezus, waarachtig God en waarachtig mens, onze broeder. Als eerste wijst op Hem de vrome Simeon, die de vreugde beleefde het kind Jezus in zijn armen te houden en in Hem "Israëls vertroosting" te herkennen. Tijdens heel Jezus's leven was zijn prediking van het Rijk niets anders dan de bediening van die vertroosting: de verkondiging van een blijde boodschap aan de armen, de aankondiging van de vrijlating aan de gevangenen, genezing van de zieken, genade en heil voor allen.
Van het Hart van Jezus komt die verrassende zaligspreking: "Zalig de treurenden, want zij zullen getroost worden": verderop horen we dezelfde verrassende uitnodiging: "Komt allen tot Mij die uitgeput zijt en onder lasten gebukt, en Ik zal u rust en verlichting schenken".
De vertroosting die uitging van het Hart van Christus was zijn medeleven met het menselijk lijden, het verlangen om de angst tot bedaren te brengen en de droefheid te temperen, een concreet teken van vriendschap. In zijn woorden en gebaren van troost liggen een bewonderenswaardige rijkdom van gevoel en doeltreffendheid van handelen. Toen Hij bij de stadspoort van Naïn de weduwe ontmoette, die haar enige zoon uitdroeg naar de begraafplaats, deelde Jezus haar smart: "Hij voelde medelijden met haar". Hij raakte de lijkbaar aan, beval de jongeling op te staan en gaf hem aan zijn moeder weer.

Het Hart van de Verlosser is ook, of liever, is wezenlijk "de bron van vertroosting", want Christus geeft, samen met de Vader, de Geest van vertroosting: "Dan zal de Vader op mijn gebed u een andere Helper geven om voor altijd bij u te blijven", de Geest van waarheid en vrede, van broederschap en lieflijkheid, van steun en vertroosting, het is de Geest die komt dank zij de Pasen van Christus en de gebeurtenis van Pinksteren.

Heel het leven van Christus was dus een voortdurende bediening van barmhartigheid en vertroosting. De Kerk, die het Hart van Jezus beschouwt als de bron van genade en troost, heeft die wonderbare realiteit uitgedrukt in de aanroeping: "Hart van Jezus, bron van alle troost, ontferm U over ons".
- Die aanroeping herinnert aan de bron waaraan de Kerk in de loop der eeuwen troost en hoop heeft geput in het uur van beproeving en vervolging;
- het is een uitnodiging om in het Hart van Christus de waarachtige, blijvende en afdoende vertroosting te zoeken;
- het is ook een vermaning: na zelf de vertroosting van de Heer te hebben ervaren, moeten wij op onze beurt bewogen en overtuigde uitdragers worden van onze geestelijke ervaring, die ons hetzelfde doet zeggen als de Apostel Paulus: de Heer "troost ons in al onze tegenspoed, zodat wij in staat zijn anderen te troosten in al hun noden, dank zij de troost die wij van God ontvangen".

Laten wij Maria, de Troosteres van de bedrukten, smeken ons in de duistere momenten van droefheid en angst naar Jezus te leiden, haar geliefde Zoon, "de bron van alle vertroosting".

Basisbehoeften van de mens zijn lucht, water, voedsel, kleding en onderdak.

De Schrift leert dat men voor zijn eigen onderhoud en voor de noden van zijn gezin moet zorgen: "Wil iemand niet werken, dan zal hij ook niet eten" (2 Tessalonicenzen 3:10).

Toch zijn er altijd mensen die wegens ouderdom, ziekte of andere omstandigheden, behoeftig zijn. Gelovigen helpen elkaar: "En laten ook de onzen leren voor te gaan in goede werken, ter voorziening in hetgeen noodzakelijk is, opdat zij niet onvruchtbaar zijn" (Titus 3:14). "Wie een dief was, stele niet meer, maar spanne zich liever in om met zijn handen goed werk te verrichten, opdat hij iets kan mededelen aan de behoeftige" (Efeziërs 4:28).

Wij helpen elkaar uit liefde: "Weest in broederliefde elkander genegen, in eerbetoon elkander ten voorbeeld, in ijver onverdroten, vurig van geest, dient de Here. Weest blijde in de hoop, geduldig in de verdrukking, volhardend in het gebed, bijdragend in de noden der heiligen, legt u toe op de gastvrijheid" (Romeinen 12:10 t/m 13).

Holle woorden zijn nog geen liefde: "Stel, dat een broeder of zuster gebrek heeft aan kleding en aan dagelijks voedsel, en iemand uwer zegt tot hen: Gaat heen in vrede, houdt u warm en eet goed, zonder hen echter van het nodige voor het lichaam te voorzien, wat baat dit?" (Jakobus 2:15,16). "Wie nu in de wereld een bestaan heeft en zijn broeder gebrek ziet lijden, maar zijn binnenste voor hem toesluit, hoe blijft de liefde Gods in hem?" (1 Johannes 3:17).

De gemeente te Jeruzalem heeft hierin de toon gezet: "En allen, die tot het geloof gekomen en bijeenvergaderd waren, hadden alles gemeenschappelijk; en telkens waren er, die hun bezittingen en have verkochten en ze uitdeelden aan allen, die er behoefte aan hadden" (Handelingen 2:44,45). "Want er was ook niet één behoeftig onder hen; want allen, die eigenaars waren van stukken grond of van huizen, verkochten die en brachten de opbrengst van de verkoop en legden die aan de voeten der apostelen; en aan een ieder werd uitgedeeld naar behoefte" (Handelingen 4:34,35).

De gemeenten van Achaje brachten eer aan God door mensen in andere landen te helpen: "Want het dienstbetoon met deze ondersteuning draagt niet alleen bij tot de behoeften der heiligen, maar het is ook overvloedig door vele dankzeggingen aan God. Want door dit duidelijk blijk van hulpbetoon prijzen zij God om uw gehoorzaam belijden van het evangelie van Christus en om uw onbekrompen delen met hen en met allen" (2 Korinthiërs 9:12,13). Let op dat deze mededeelzaamheid wordt beschreven als het evangelie gehoorzamen.

Bij dit alles mogen wij op Gods hulp rekenen. Hij weet wel wat wij nodig hebben: "En gebruikt bij uw bidden geen omhaal van woorden, zoals de heidenen; want zij menen door hun veelheid van woorden verhoord te zullen worden. Wordt hun dan niet gelijk, want God uw Vader weet, wat gij van node hebt, eer gij Hem bidt" (Matteüs 6:7,8).

Wanneer wij anderen helpen, zal God ook voor ons zorgen. Nadat Paulus de Filippenzen voor hun ondersteuning gedankt had, vervolgde hij: "Mijn God zal in al uw behoeften naar zijn rijkdom heerlijk voorzien, in Christus Jezus" (Filippenzen 4:19).

Het vervullen van onze basisbehoeften mag niet het hoogste doel van ons leven zijn: "Maakt u dan niet bezorgd, zeggende: Wat zullen wij eten, of wat zullen wij drinken, of waarmede zullen wij ons kleden? Want naar al deze dingen gaat het zoeken der heidenen uit. Want uw hemelse Vader weet, dat gij dit alles behoeft. Maar zoekt eerst Zijn Koninkrijk en Zijn gerechtigheid en dit alles zal u bovendien geschonken worden" (Matteüs 6:31 t/m 33).

De geestelijke noden worden door velen over het hoofd gezien, vooral indien zij welgesteld zijn. Aan de rijke, lauwe gemeente te Laodicea zei Jezus: "Gij zegt: Ik ben rijk en ik heb mij verrijkt en heb aan niets gebrek, en gij weet niet, dat gij zijt de ellendige en jammerlijke en arme en blinde en naakte" (Openbaring 3:17).

De geestelijke noden zijn belangrijker dan de lichamelijke. Dit moest Marta leren: "Terwijl zij op reis waren, kwam Hij in een zeker dorp. En een vrouw, Marta geheten, ontving Hem in haar huis. En deze had een zuster, genaamd Maria, die, aan de voeten des Heren gezeten, naar zijn woord luisterde. Marta echter werd in beslag genomen door het vele bedienen. En zij ging bij Hem staan en zeide: Here, trekt Gij het U niet aan, dat mijn zuster mij alleen laat dienen? Zeg haar dan, dat zij mij komt helpen. Maar de Here antwoordde en zeide tot haar: Marta, Marta, gij maakt u bezorgd en druk over vele dingen, maar weinige zijn nodig of slechts één; want Maria heeft het goede deel uitgekozen, dat van haar niet zal worden weggenomen" (Lucas 10:38 t/m 42).

Leden van het lichaam van Christus hebben elkaar nodig: "En het oog kan niet zeggen tot de hand: ik heb u niet nodig, of ook het hoofd tot de voeten: ik heb u niet nodig. Ja, veeleer zijn die leden van het lichaam, welke het zwakst schijnen, noodzakelijk" (1 Korintiërs 12:21,22).

Jezus heeft tot opbouw herders, evangelisten en leraars aan Zijn gemeente gegeven (Efeziërs 4:1 t/m 18). Vooral pasbekeerden hebben veel hulp van anderen nodig. De Hebreeën waren geestelijk onvolwassen gebleven. "Want hoewel gij, naar de tijd gerekend, leraars behoordet te zijn, hebt gij weer nodig, dat men u de eerste beginselen van de uitspraken Gods leert, en gij hebt nog melk nodig [en] geen vaste spijs" (Hebreeën 5:12).

Boven alles, hebben wij Jezus nodig, die het brood des levens is. "Ik ben het brood des levens. Uw vaderen hebben in de woestijn het manna gegeten en zij zijn gestorven; dit is het brood, dat uit de hemel nederdaalt, opdat wie ervan eet, niet sterve. Ik ben het levende brood, dat uit de hemel nedergedaald is. Indien iemand van dit brood eet, hij zal in eeuwigheid leven; en het brood, dat Ik geven zal, is mijn vlees, voor het leven der wereld" (Johannes 6:48 t/m 51).

Vergeving van zonden hebben wij nodig, wat alleen door Christus mogelijk is. "En de behoudenis is in niemand anders, want er is ook onder de hemel geen andere naam aan de mensen gegeven, waardoor wij moeten behouden worden" (Handelingen 4:12). Vergeving kunnen wij ontvangen indien wij in Jezus geloven, ons bekeren en ons laten dopen: "Bekeert u en een ieder van u late zich dopen op de naam van Jezus Christus, tot vergeving van uw zonden, en gij zult de gave des Heiligen Geestes ontvangen" (Handelingen 2:38).

Velen menen dat ze de doop niet nodig hebben. Ze zijn uitermate hoogmoedig, want zowel Johannes de Doper als Jezus Zelf dachten er anders over. "Toen kwam Jezus uit Galilea naar de Jordaan tot Johannes, om Zich door hem te laten dopen. Maar deze trachtte Hem daarvan terug te houden en zeide: Ik heb nodig door U gedoopt te worden en komt Gij tot mij? Jezus echter antwoordde en zeide tot hem: Laat Mij thans geworden, want aldus betaamt het ons alle gerechtigheid te vervullen. Toen liet hij Hem geworden" (Matteüs 3:13 t/m 15).

Uit de doop staan wij op in nieuwheid des levens (Romeinen 6:3,4). Dan moeten wij Jezus blijven volgen: "Want gij hebt volharding nodig, om, de wil van God doende, te verkrijgen hetgeen beloofd is" (Hebreeën 10:36).

Vertrouwend op God, laten wij arbeiden om in onze basisbehoeften te voorzien en anderen te helpen. Boven alles, laten wij voor onze geestelijke noden zorgen door Gods koninkrijk te zoeken. Jezus is de enige bron van geestelijk onderhoud.

Eucharistich  Wonder  in  de  Provincie  van  Florence  in  Italië  op  23  Mei  2003.

Het  Eucharistich  Wonder  in de  provincie  van  Florence  ( Italië )  vond  plaats  te  Ostina  op  23  mei  om  15u,  op  het  ogenblik  dat  de  priester  de  monstrans  met  de  Heilige  Hostie  uit  het  Tabernakel  nam  voor  de  Eucharistische  aanbidding,  ... opdat  iedereen  zou  weten  hoe  kostbaar  hij  is  voor  God.  En  om  nog  dichterbij  en  zichtbaarder  te  zijn  voor  zijn  zonen,  heeft  Hij  zichzelf  ontledigd  door  op  zichtbare  wijze  voor  allen  Zijn  Goddelijke  Bloed  te  vergieten".  Bij  wetenschappelijk  onderzoek  werd  vastgesteld  dat  de  miraculeuze  Hostie  dezelfde  bloedgroep  ( AB )  heeft  als  die  van  het  Heilig  Bloed  op  de  Heilige  Lijkwade  van  Turijn,  van  het  Heilige  Bloed  van  het  Eucharistich  Wonder  van  1976  te  Betania  ( Venezuela ),  en  van  het  Heilig  Lichaam  ( weefsel  van  de  hartspier )  en  het  Heilig  Bloed  van  het  Eucharistich  Wonder  van  Lanciano  ( Italië,  VIII Eeuw ),  nog  steeds  bewaard  na  1200  jaar!  ( www.conchiglia.net-www.conchiglia.org ).

Te  Manduria  ( Z.  Italië ),  waar  Onze  Lieve  Vrouw  van  de  Eucharistie  sinds  1992  elke  23  ste  van  de  maand  verschijnt  aan  de  gestigmatiseerde  Debora,  ( het  bloed  komt  uit  haar  onzichtbare  wonden,  "zonder  dat  de  mens  het  kan  verklaren" ),  zegt  Jezus:  "De  Eucharistie  is  het  inwendige  vuur  waarin  heel  Mijn  Wezen  eeuwig  leeft  en  zonder  einde  Mijn  Heiligmakende  Geest  brandt.  Zij  vergezelt  de  Barmhartigheid  en  de  Kracht  van  die  onmetelijke  Zon  die  Ik  op  de  zonden  doe  schijnen  en  die  het  berouw  doet  opwellen."  "Troost  Mij,  aanbid  Mij,  doe  eerherstel  en  bemin  Mij,  aanschouw  Mij,  word  levend  in  Mij, ...  Nader  Mij  met  een  hart,  dat  door  de  biecht  van  alle  smet  gezuiverd  is,  in  een  itiem  gebed  om  Mijn  Zoenoffer  voor  de  genezing  van  de  zielen  op  te  offeren,  door  Mij  geknield,  rechtstreeks  in  de  mond  te  ontvangen  van  de  handen  van  Mijn  minister;  met  alle  eerbewijzen  die  Mij  verschuldigd  zijn,  en  geef  Mij  een  waardige  ontvangst  in  je  hart ...  Ik  ben  de  Mensgeworden  God,  en  niet  een  vergoddelijkt  mens."  ( 27  en  28  - 11 - 95 ).  De  Maagd  Maria:  "De  Heer  zal  die  ontheilingen  niet meer  dulden.  Zoveel  onwaardige  communies  zullen  grote  smarten  voor  de  mens  veroorzaken!"  ( 8 - 12 - 97 - 'Manduria'.

Aan  Zijn  dienares  JNSR  in  Frankrijk  zegt  Jezus:  "Mijn  heilge  Eucharistie  is  ontheiligd.  Weten  jullie  niet  dat  uw  God  levend  en  waarachtig  tegenwoordig  is  in  elk  van  zijn  deeltjes?  Wanneer  Mijn  Lichaam,  Mijn  Bloed,  Mijn  Ziel  en  Mijn  Goddelijkheid  door  ongewijde  handen  aangeraakt  worden,  kwetsen  jullie  Mij!  Ik  zeg  het  jullie,  en  dat  iedereen  het  onthoudt:  God  geeft  zich  en  niemand  mag  Mij  nemen.  Priesters,  doe  de  grootsheid  en  de  waarheid  van  Mijn  Goddelijjke  Sacrament  niet  verdwijnen.  De  Kerk  sterft  uit.  Enkel  de  priesters  van  Mijn  Heilige  Kerk  hebben  de  Goddelijke  Sacrament  van  het  priesterschap  ontvangen,  en  bij  elke  Heilige  Mis  worden  ze  een  andere  IK.  Geen  enkele  hand,  behalve  die  van  de  priesters,  kan  dit  gezegende  gebaar  doen:  door  hun  hand  ben  Ik  het,  die  Mij  geef.  Mijn  trouwe  kinderen  ontvangen  Mij  in  hun  hart  op  de  knieën,  door  hun  mond  die  niet  ophoudt  Mij  te  loven.  Dat  is  de  ware  Aanbidding.  De  Levende  God  wordt  op  de  knieën  aanbeden.  In  de  Allerheiligste  Eucharistie  ben  Ik  het  die  jullie  kom  bezoeken,  Ik  ben  daar".  ( 25  Augustus  2003 - Het  Geheim  van  Maria'. ) 

Aan  Justine  Klotz  zegt  Jezus:  "Neen,  kniel  neer,  kniel  neer!  Niemand  moet  rechtop  blijven  staan.  Blijf  het  goede  voorbeeld  geven!  Jullie  weten  niet  meer  wat  jullie  doen.  De  meeste  althans!  Alleen  kan  Ik  weten  waartoe  dit  leidt!  Geen  enkele  Engel  zou  Mij  zo  ontvangen.  Reik  Mij  je  hart  aan  telkens  als  je  het  Lichaam  van  Christus  ontvangt.  Neem  Mij  niet  in  de  hand.  Ik  ben  voedsel  voor  de  ziel,  geen  natuurlijk  voedsel.  Ik  zeg:  Raak  Mij  niet  aan!  Dat  geldt  voor  alle  tijden!  Ik  heb  geleefd  volgens  de  Wil  van  de  Vader,  en  Mijn  menselijke  natuur  was  zo  groot!  Ik  zeg  je:  niemand  kan  de  Weg  vinden,  als  hij  Mij  door  zijn  eigen  wil  onderdrukt.  De  NEDERIGHEID  verdwijnt  helemaal.  Buig  je  hoofd  en  kniel  neer  om  de  Vader  te  vinden ... Hoe  kan  men  God  uitdagen  door  zo'n  belediging!  Alle  leven  sterft  uit.  Steun  de  Heilige  Vader  door  boete  en  gebed,  zodat  hij  deze  schaamteloosheid  doet  ophouden:  hij  is  de  Herder  in  gelijk  welke  tijd.  Ik  waarschuw  de  Bisschoppen:  geen  jota  mag  daarvan  veranderd  worden!"  "Vouw  jullie  handen  om  de  Communie  te  ontvangen!  De  Heer  is  deze  aanbidding  waardig.  Maar  het  moet  met  Liefde  gebeuren.  Er  worden  veel  Hosties  platgetrapt  op  de  grond  en  met  de  schoenen  meegedragen!  Het  is  geen  Bloed  van  een  dood  man,  maar  een  Bron  die  Liefde  geeft."  Op  7  Juni  1979  zegt  Jezus  aan  Marguerite  "Door  die  praktijk  van  de  communie  op  de  hand  word  Ik  diep  beledigd.  Zij  moet  zo  spoedig  mogelijk  afgeschaft  worden.  Spreek ... Ik  ben  het,  die  je  zend."  In  Kenia  zegt  Jezus  aan  Zuster  Anna  Ali:  "Bid,  bid  voor  hen  die  Mij  bespotten,  Mij  misbruiken,  Mij  veroordelen  en  Mij  vertrappen,  teneinde  Mijn  Tegenwoordigheid  in  het  Liefdessacrament  te  vernietigen" ( 5 - 12 - 87 )"  In  VENEZUELA  zegt  de  Onbevlekte  Maagd  aan  José - Louis  Matheus  en  Juan  Antonio - Gil:  "Mijn  kleintjes,  een  belangrijke  stroming,  afkomstig  uit  de  duisternis,  ontkent  de  werkelijke  aanwezigheid  van  Mijn  Zoon  in  de  Eucharistie.  Twijfel  geen  enkel  ogenblik  aan  Zijn  waarachtige  aanwezigheid,  in  tegendeel,  mijn  kinderen,  word  de  verdedigers  van  de  Eucharistie"  "Velen  onder  jullie  begrijpen  de  belangrijkheid  niet  van  dit  Heilige  ogenblik,  wanneer  Mijn  Zoon  zich  verenigt  met  elk  van  jullie ... Ik  ben  bij  de  priester  op  het  ogenblik  dat  hij  de  Heilige  Communie  uitdeelt  en  aanbid  er  Mijn  Goddelijke  Zoon  in  het  Allerheiligste  Sacrament".  "Mijn  kinderen,  Ik  vraag  jullie  het  Lichaam  van  Mijn  Goddelijke  Zoon  rechtstreeks  in  de  mond  te  ontvangen,  en,  indien  mogelijk,  op  de  knieën ..."  "Ik  zeg  dat  jullie  allen  de  Biecht  nodig  hebben,  die  een  geschenk  is  van  de  Barmhartigheid  van  God.  Het  subtiele  werk  van  de  vijand  leidt  tot  de  afstomping  van  het  geweten,  door  jullie  de  zonde  te  laten  aannemen  als  een  natuurlijke  levensvoorwaarde  van  de  mens  in  de  huidige  maatschappij". 

Aan  Agnes  Ritter ( Oostenrijk )  zegt  Onze  Lieve  Vrouw  van  alle  Naties:  "Elke  waardige  Communie,  rechtstreeks  in  de  mond  ontvangen,  leg  Ik  op  één  van  de  wonden  die  jullie  Mijn  Zoon  elke  dag  toebrengen.  Een  waardige  communie,  geknield  en  op  de  tong  ontvangen,  is  een  eerherstel  voor  de  hele  wereld".  Ook  aan  Mamma  Rosa  ( San  Damiano,  It ),  aan  Renato  Baron ( Schio, It ),  aan  de  gestigmatiseerde  Luz  Amparo  ( Escorial,  Spanje,  aan  Maria  Simma,  vroeg  Onze Lieve  Vrouw  dat  wij  de  communie  geknield  en  rectstreeks  in  de  mond  zouden  ontvangen  uit  de  handen  van  de  priester.  Tijdens  een  interview  stelde  de  Amerikaanse  Priester  George  Ruttle  aan  Zalige  Moeder  Teresa  van  Calcutta  de  vraag;  "Moeder  Teresa,  welk  is  volgens  U  het  grootste  probleem  in  de  wereld  van  vandaag?  "Haar  spontane  antwoord  was:  "Wat  mij  het  meeste  verdriet  doet  in  de  wereld  overal  waar  ik  ga,  is  te  zien  dat  de  mensen  de  Communie  in  de  hand  ontvangen." 

De  Katholieke  Leer.  Het  tweede  Vaticaanse  Concilie  verwierp  de  invoering  van  de  handcommunie  met  een  grote  meerderheid  van  1233  Concilievaders  tegen  567  en  315  onder  voorbehoud.  Niettemin  werd  in  onze  landen  de  handcommunie  opgedrongen.  Vele  bisschoppen  hebben  het  in  hun  bisdom  nooit  toegelaten.  Paus  Johannes  II  herhaalt  het;  "Het  gaat  niet  over  voedsel  als  beeldspraak:  'Mijn  Vlees  is  echt  voedsel  en  Mijn  Bloed  is  echte  drank' ( Joh. 6 ).  "Het  is  bijzonder  nodig  het  besef  te  verlevendigen  van  de  werkelijke  tegenwoordigheid  van  Christus  in  de  Eucharistie  door  zorgvuldig  ervan  te  getuigen  in  stemgeluid,  in  gebaren  en  bewegingen,  en  in  heel  het  gedrag ...  Laten  we  eerherstel  brengen  voor  de  verwaarlozing  en  de  veronachtzaming  tot  heiligschennis  toe,  die  onze  Heiland  ( ... )  te  verduren  heeft".