ZES EN TWINTIGSTE VERSCHIJNING.

Vrijdag, 14 maart 1975 om 15.00 uur.

"Daar is het Licht !"

De Heer heeft zich getoond met zijn rechterhand op zijn borst, zijn andere langs zijn lichaam hangend.

Hij lacht Madeleine toe en zegt :

"Volhardt Madeleine in gebed, vasten en onthouding. Volhardt, zonder de tegen u opkomende spot en laster te vrezen, want maar weinig hechten geloof aan de woorden die uit uw mond zijn gekomen. Maar de priester kan getuigen dat zich op uw gelaat de onzichtbare Aanwezigheid weerspiegelt. Na deze vastendagen, zult u met een zware taak belast worden."

Madeleine was een beetje bang voor die taak en zegt tegen de Heer :

"Maar als ik die taak nu niet kan vervullen ?"

"Als Ik u een tank geef om te vervullen, dan kunt u die vervullen."

Alvorens haar te verlaten, zegt Hij tegen haar :

"Kruist uw handen op uw borst, zoals Ik u geleerd heb."

De Heer glimlachte en verdween.

Madeleine schrijft :

"Zijn oogopslag is vol Goedheid, van een ondefinieerbare mildheid; niemand heeft zo’n transparante blik, helderder als van een kind. Zijn gelaat toont geen rimpels en toch heeft Hij uitgesproken trekken. Hij lijkt een dertig jaar oud te zijn. Als men Hem ziet krijgt men de indruk dat Hij tegelijk en vlees en geest is, en wat voor Geest ! Zuiverheid, doorzichtigheid en heiligheid doordrenken zijn Lichaam. Als Hij spreekt, hoeft Hij niet te zoeken en vergist zich nooit; zonder aarzeling. Zuiver en helder als het Kruis dat ik gezien heb, helder en schaduwloos, fris en rimpelloos, doorzichtig en smetteloos. Het is niet in woorden te vangen, net zomin als mijn innerlijke Vreugde tijdens die communie toen ik voor het eerst zijn aanwezigheid ondervond."

Het vurig verlangen van sommige gelovigen

naar het Lichaam van Christus.

‘O hoe groot is de zoetheid Heer die Gij bewaard hebt voor wie U vrezen’.

Als ik denk aan sommige gelovigen die tot uw Sacrament met de grootste godsvrucht en liefde naderen. Dan ben ik in mijn binnenste verward en beschaamd, dat ik zo lauw en koud nader tot uw altaar en de tafel van de heilige communie. Dat ik zo dor en zonder gevoeligheid van hart blijf, dat ik voor U, mijn God, niet totaal ontvlamd ben; en niet zo hevig aangetrokken en ontroerd als vele gelovigen geweest zijn, die uit vurig verlangen naar de communie en voelbare liefde in hun hart hun tranen niet konden bedwingen. Met de mond, zowel met het hart als met het lichaam, gaven zij hun hevig verlangen naar U, God, de levende Bron. Zij wisten niet op welke wijze zij anders hun honger moesten matigen of stillen, als zij niet uw Lichaam met alle geestelijke blijdschap en vurige begeerte hadden ontvangen.

O waar en vurig geloof, dat zelfs een aannemelijk bewijs wordt van uw heilige tegenwoordigheid. Zij immers erkennen in waarheid hun Heer bij het breken van het brood, van wie het hart zo vurig in hen brandt als Jezus met hen meegaat. (Lc. 24 : 35)

Van die liefde en godsvrucht, van die hevige liefde en vurigheid ben ik ver verwijderd. Goede, milde, welwillende Jezus, wees mij genadig en geef uw arme bedelaar om tenminste van tijd tot tijd iets van een innige, hartelijke liefde bij de heilige communie te mogen voelen. Dat daardoor mijn geloof krachtiger wordt, mijn hoop op uw goedheid mag toenemen en de liefde eenmaal volkomen ontbrand bij het ontvangen van het hemelse manna, mij nooit meer ontbreekt.

Want uw barmhartigheid is in staat mij ook de gevraagde gunst te verlenen en als de dag van uw welbehagen is gekomen, mij uiterst genadig met de geest van vurigheid te bezoeken. Want al brand ik niet van zulk een grote begeerte als zovelen die U bijzonder zijn toegewijd, toch heb ik dank zij uw goedheid reeds het verlangen naar dat vurig ontvlamd verlangen.

Ik bid en hoop deel te mogen uitmaken van al die vurige minnaars en gerekend te mogen worden onder hun getal.

BIJ DE DOOD VAN INGEBORG.

Boek 9 - KAP. 98

Toen de bruid van Christus hoorde, dat haar dochter Ingeborg, die non in het klooster te Riseberg was, overleden was, zeide zij juichend : "O, Heere Jezus Christus, o mijn geliefde, gezegend zijt Gij, die haar riep, voor de wereld haar verstrikte." En aanstonds ging zij naar haar bidkamer en weende en zuchtte er zoo zeer, dat haar omgeving het hoorde. Maar toen verscheen Christus haar en zeide: "Vrouwe, waarom weent gij ? Inderdaad, ik weet alles, maar ik wil het hooren uit uw eigen mond." Zij antwoordde : "O, Heer, ik ween niet, omdat mijn dochter dood is, ik verheug er mij eer over, omdat zij, indien zij langer geleefd had, nog meer rekenschap voor U had af te leggen. Maar ik ween, omdat ik haar niet heb opgevoed volgens Uwe geboden.

En omdat ik haar voorbeelden van hoogmoed heb gegeven, en haar te licht bestraft heb, als zij verkeerd deed." Christus antwoordde haar : "Iedere moeder, die er over weent, dat haar dochter God vertoornt, en haar volgens haar beste weten opvoedt, is een ware moeder van ware liefde en een moeder der tranen, en haar dochter is Gods dochter ter wille der moeder. Maar de moeder, die er zich over verheugt, dat haar dochter zich naar de wereld weet te schikken, en zich niet bekommert om haar zeden, indien de wereld haar maar verheft en eert, is geen moeder, maar een stiefmoeder. Daarom zal uw dochter ten gevolge van uwe liefde en van uwen goeden wil langs een korteren weg de kroon der heerlijkheid bereiken."

17 MEI 1986.

Jezus vergeeft zonden en zuivert; in Zijn Naam kom Ik met vrede bij je; ik bid voor jou;

( Later; )

Vrede; vrede; bemin alles wat God je heeft gegeven; moge je liefde voortdurend groeien en moge ze toenemen; Daniël;

18 MEI 1986.

Vrede zij met je; kom tot Jezus en bemin Hem; ere zij God…verheerlijkt God; kom tot Jezus, Hij is voor jou gestorven; heb Hem nodig; ik zal je leiden om Jezus te naderen; kom en verlang de Goede dingen te leren; Daniël;

19 MEI 1986.

Ik zal je helpen en je leren te onderscheiden; ik zal je leren te herkennen wie bij je is; Jezus bemint eeuwig; "vrees niet, want Ik ben hier en Ik bemin jullie allen;"

( Dit was Jezus die sprak. Mijn engel citeerde Hem. )

20 MEI 1986.

Prijs de Heer want Hij is goed; verheerlijk Hem want Hij is dichtbij; Jezus brengt Vrede en Liefde aan allen; wees goed, wees goed; Daniël;

21 MEI 1986.

Ere zij God; ik zal voor je bidden; ik zal je Gods Wet onderrichten; ik spreek nu voor God; God

Jahweh

Heeft jou uitgekozen om Zijn leerlinge te zijn en je alles over Hemzelf en Zijn Zoon Jezus Christus te leren; prijs de Heer; ga in vrede; Daniël;

Wordt vervolgd.

Klein pleidooi voor het herstel der Biecht.

De Duitse exegeet en bekeerling Heinrich Schlier schrijft dat één van de belangrijkste beweegredenen voor zijn verblijf in het katholieke Beieren was geweest: "Mij trof de gemoedelijkheid van de mensen, een familiariteit – als gevolg van hun gewoonte te biechten – met barmhartigheid, in de eerste plaats met zichzelf." Soms vraag ik me af hoe het komt dat het er in de kleine katholieke gemeenschap in Nederland vaak zo hard aan toe gaat. Of, hoe het kan, dat mensen de katholieke Kerk "liefdeloos" vinden en haar om die reden verlaten.

Als je kijkt naar de verschillen in dagelijkse geloofsbeleving tussen Rusland, waar ik als priester werk, en Nederland, valt één ding onmiddellijk op: voor en tijdens de Eucharistie vieringen staan er hier rijen mensen voor de "biechtstoelen". Mensen gaan regelmatig, en graag, biechten.

"Wellicht dat geen instituut van enige andere religie zo veel geluk in de wereld heeft gebracht als de biecht", merkt de filosoof Oswald Spengler op. Inderdaad: je kunt het zo bont niet maken of het wordt je vergeven. Bijkomende grote voordelen: de mogelijkheid, in volstrekte anonimiteit en geheimhouding, je eigen gedrag bij de naam noemen en dus helder te blijven denken, maar zonder te vervallen in wanhoop, want er is immers vergeving. De biecht laat je ‘met Gods ogen’ naar jezelf kijken, maakt je barmhartiger en goedgunstiger voor jezelf, en dan – na verloop van tijd – ook voor de anderen. Zo wordt de samenleving gemoedelijker, zonder dat er afbreuk wordt gedaan aan het ideaal, aan de morele wet.

Soms wordt er gezegd: "Ja, lekker makkelijk: je biecht en dan worden je zonden vergeven." Dan kan je als christen enkel antwoorden: ja, dat is waar. Zo is het christendom, een godsdienst die het de mensen eenvoudiger wil maken. Christus zei niet: "Geen enkel mens kan in Gods naam zonden vergeven." Of: "Er bestaat niet meer zoiets als zonde." Hij zei: " Wiens zonden gij vergeeft, hun zijn ze vergeven."

Natuurlijk heeft biechten ook lastige kanten. Het is een beetje vernederend je eigen zonden te moeten vertellen aan een andere, misschien ergere zondaar. En ook voor priesters kan het eentonig zijn steeds dezelfde zonden te moeten aanhoren. Het kost tijd en energie en ‘God ziet toch alles’. Misschien daarom – en ook door de nabijheid van het protestantisme – dat in Nederland de katholieke gemeenschap zo snel afscheid heeft genomen van de biecht.

Maar de nadelen van het verdwijnen ervan zijn veel groter dan de voordelen. Want wat gebeurt er als deze mogelijkheid je ontnomen wordt, de iure zoals door de Reformatie – of de facto – zoals in de katholieke kerk in Nederland sinds de jaren zestig? Aangezien je als mens toch van alles doet, zoekt de diepe menselijke behoefte aan vergeving en rechtvaardiging, andere wegen.

Als je je niet altijd aan de norm kunt houden, en er geen vergeving meer is, dan moet de norm maar veranderd worden, willen we niet wanhopig worden. Loodzware ethische debatten zijn het gevolg. "Liefdeloos" wordt je niet meer genoemd als je niet vergeeft, maar als je de norm niet verandert. De behoefte aan zelfrechtvaardiging probeert de schuld te geven aan anderen. Of te vluchten in vreemde "biechtachtige" doodernstige zelfuitdruk-kingen in kunst en literatuur. Terwijl je, als je vergeven bent, heel anders tegen de wereld aankijkt: luchtig, vriendelijk, dankbaar, open. "De biecht had de mensen nooit moeten worden afgenomen", heeft Goethe eens opgemerkt. Het goede nieuws is nu, dat ze nog bestaat.

Vandaar mijn oproep aan collega-priesters: stof die biechtstoel af, zet hem achter in de kerk (dichtbij de ingang, want het is niet prettig ‘als zondaar’ door de hele kerk te moeten lopen), met een ouderwets rooster tussen priester en biechteling om anonimiteit te waarborgen en elke verdenking van ongewenste intimiteit tegen te gaan. Leg tijdens je preek de mensen uit, hoe prachtig het is, je hele leven lang, hoe bont je het ook gemaakt hebt, van God zelf vergeving te kunnen krijgen. Vraag die emerituspriester om op zondag voor en tijdens de Mis in de biechtstoel te zitten. Niet voor psychologische pastorale gesprekken – daar zijn andere momenten voor – maar gewoon voor: "ik heb dit en dat gedaan" – " en ik ontsla u van uw zonden".

En dan bidden – en afwachten.

Michiel Peeters

NOTA DOOR DE LAY-OUT BEWERKER (Jules) VAN HET KLEIN PLEIDOOI.

Men noemt terecht Medjugorje "De biechtstoel van de wereld". De naam, door mensen gegeven, is de weerspiegeling van de eindeloze rijen aan de tientallen biechtstoelen, aan de zijkant van de parochiekerk.

VIJF EN TWINTIGSTE VERSCHIJNING.

Vrijdag, 7 maart 1975 om 16.00 uur in de kapel.

Jezus verschijnt, lacht Madeleine toe en zegt, terwijl Hij naar de priester kijkt :

"Zegt de priester dat deze stad, die gezegend en geheiligd is, tegen elke ramp zal worden beschermd, en in het bijzonder ieder gezin dat elke dag het gebed bidt, wat Ik ze geleerd heb, gevolgd door een tientje van de rozenkrans."

Vervolgens kijkt de Heer niet meer in de richting van de priester. Hij kijkt naar Madeleine, strekt zijn handen naar haar uit, de rechter wat meer naar voren, en zegt :

"Ik richt nu het woord tot u (glimlachend) : Weest nederig, maar aanvaardt geen enkele hulp voor u zelf. U heeft niets te verwachten van deze wereld, maar uw Vreugde zal onmetelijk zijn in de andere."

Jezus laat zijn handen zakken en alles verdwijnt.

Na een verschijning vertelt de priester haar telkens hoe lang het heeft geduurd, want Madeleine verliest dan ieder gevoel voor tijd.

Zij heeft trouwens de indruk alsof zij niet ouder geworden is, dat zij terugkeert op aarde en in het halfdonker.

Met heel haar wezen moet de godvruchtige ziel

verlangen naar de vereniging met Christus

in het Sacrament.

De gelovige: Wie geeft mij, Heer, dat ik U alleen vind en U heel mijn hart openleg; en U geniet zoals mijn ziel dat verlangt, en niemand meer op mij neerziet en geen enkel schepsel mij meevoert of op mij let, maar alleen Gij met mij spreekt en ik met U, zoals een beminde tot de beminde gewoon is te spreken en een vriend met zijn vriend maaltijd houdt?

Hierom bid ik, dit verlang ik, dat ik geheel met U word verenigd en mijn hart van het geschapene aftrek en door de heilige communie en veelvuldige eucharistische viering het hemelse en eeuwige leer smaken.

O Heer, mijn God, wanneer zal ik geheel met U verenigd zijn, in U opgaan en mijzelf volkomen vergeten? Gij in mij en ik in U, geef dat wij samen zo verenigd blijven.

In waarheid, Gij zijt mijn Beminde, die mij uitgekozen heeft uit duizenden, in wie het mijn ziel behaagt heeft te wonen al de dagen van haar leven.

Waarlijk, Gij zijt mijn Vredebrenger, in wie de hoogste vrede en de ware rust, buiten wie last en lijden en eindeloze ellende is. Gij zijt werkelijk een verborgen God en uw overleg vindt niet plaats met goddelozen, maar Gij spreekt wel met hen die nederig en eenvoudig zijn. O hoe goed, Heer, is uw geest, die om uw goedheid tegenover kinderen te bewijzen hen met het aller-kostbaarst, van de hemel neerdalend brood hebt willen voeden.

Ja, er is geen ander volk zó groot, dat zijn goden zo nabij heeft als Gij, Heer, onze God al uw gelovigen nabij zijt. Tot hun troost iedere dag en om hun hart naar de hemel op te richten, geeft Gij Uzelf aan hen tot spijs en vreugde. Want welk volk is zo geëerd als het christenvolk? Of welk schepsel onder de hemel is zo bemind als de vrome ziel bij wie God binnentreedt, om haar met zijn verheerlijkt Lichaam te voeden?

O onzegbaar voorrecht! O wonderbare tegemoetkoming, o onmetelijke liefde, zeer bijzonder aan de mens bewezen. Maar wat zal ik de Heer voor deze gunst teruggeven, voor een zo overtreffend liefdebewijs? Er is niets anders dat ik passender geven kan dan dat ik mijn hart volkomen aan de Heer geef en innig met Hem verenig. Dan zal heel mijn binnenste jubelen, als mijn ziel volmaakt met God één zal geworden zijn.

Dan zal Hij mij zeggen: als gij met Mij wilt blijven, wil Ik graag bij u zijn. En ik zal Hem antwoorden: Heer, gewaardig U bij mij te blijven: ik wil graag bij U zijn. Dit is heel mijn verlangen: dat mijn hart verenigd mag zijn met U.

BIRGITTA IN FARFA.

Boek 9 - KAP. 97

Christus beval zijn bruid van Rome te gaan naar het nieuwe slot bij de abdij van Farfa, zeggende: "Ga,, want een kamer is u bereid." En toen zij er aangekomen was te zamen met haar biechtvader, Magister Petrus, en haar dienstmaagd, kreeg zij van de broeders in het klooster met de grooste moeite vergunning om een ellendige hut te bewonen, onder het voorwendsel, dat zij niet gewoon waren met vrouwen samen te wonen. Toen verscheen Christus voor haar en zeide: "Dit is de kamer der zaligheid, waarin gij u verdiensten verwerven kunt en verheven dingen leren. Daar gij vroeger hoge en schone huizen bewoond hebt, kunt gij ervaren wat mijn heiligen geleden hebben, die in holen gewoond hebben."