BIJ DE DOOD VAN INGEBORG.

Boek 9 - KAP. 98

Toen de bruid van Christus hoorde, dat haar dochter Ingeborg, die non in het klooster te Riseberg was, overleden was, zeide zij juichend : "O, Heere Jezus Christus, o mijn geliefde, gezegend zijt Gij, die haar riep, voor de wereld haar verstrikte." En aanstonds ging zij naar haar bidkamer en weende en zuchtte er zoo zeer, dat haar omgeving het hoorde. Maar toen verscheen Christus haar en zeide: "Vrouwe, waarom weent gij ? Inderdaad, ik weet alles, maar ik wil het hooren uit uw eigen mond." Zij antwoordde : "O, Heer, ik ween niet, omdat mijn dochter dood is, ik verheug er mij eer over, omdat zij, indien zij langer geleefd had, nog meer rekenschap voor U had af te leggen. Maar ik ween, omdat ik haar niet heb opgevoed volgens Uwe geboden.

En omdat ik haar voorbeelden van hoogmoed heb gegeven, en haar te licht bestraft heb, als zij verkeerd deed." Christus antwoordde haar : "Iedere moeder, die er over weent, dat haar dochter God vertoornt, en haar volgens haar beste weten opvoedt, is een ware moeder van ware liefde en een moeder der tranen, en haar dochter is Gods dochter ter wille der moeder. Maar de moeder, die er zich over verheugt, dat haar dochter zich naar de wereld weet te schikken, en zich niet bekommert om haar zeden, indien de wereld haar maar verheft en eert, is geen moeder, maar een stiefmoeder. Daarom zal uw dochter ten gevolge van uwe liefde en van uwen goeden wil langs een korteren weg de kroon der heerlijkheid bereiken."

17 MEI 1986.

Jezus vergeeft zonden en zuivert; in Zijn Naam kom Ik met vrede bij je; ik bid voor jou;

( Later; )

Vrede; vrede; bemin alles wat God je heeft gegeven; moge je liefde voortdurend groeien en moge ze toenemen; Daniël;

18 MEI 1986.

Vrede zij met je; kom tot Jezus en bemin Hem; ere zij God…verheerlijkt God; kom tot Jezus, Hij is voor jou gestorven; heb Hem nodig; ik zal je leiden om Jezus te naderen; kom en verlang de Goede dingen te leren; Daniël;

19 MEI 1986.

Ik zal je helpen en je leren te onderscheiden; ik zal je leren te herkennen wie bij je is; Jezus bemint eeuwig; "vrees niet, want Ik ben hier en Ik bemin jullie allen;"

( Dit was Jezus die sprak. Mijn engel citeerde Hem. )

20 MEI 1986.

Prijs de Heer want Hij is goed; verheerlijk Hem want Hij is dichtbij; Jezus brengt Vrede en Liefde aan allen; wees goed, wees goed; Daniël;

21 MEI 1986.

Ere zij God; ik zal voor je bidden; ik zal je Gods Wet onderrichten; ik spreek nu voor God; God

Jahweh

Heeft jou uitgekozen om Zijn leerlinge te zijn en je alles over Hemzelf en Zijn Zoon Jezus Christus te leren; prijs de Heer; ga in vrede; Daniël;

Wordt vervolgd.

Klein pleidooi voor het herstel der Biecht.

De Duitse exegeet en bekeerling Heinrich Schlier schrijft dat één van de belangrijkste beweegredenen voor zijn verblijf in het katholieke Beieren was geweest: "Mij trof de gemoedelijkheid van de mensen, een familiariteit – als gevolg van hun gewoonte te biechten – met barmhartigheid, in de eerste plaats met zichzelf." Soms vraag ik me af hoe het komt dat het er in de kleine katholieke gemeenschap in Nederland vaak zo hard aan toe gaat. Of, hoe het kan, dat mensen de katholieke Kerk "liefdeloos" vinden en haar om die reden verlaten.

Als je kijkt naar de verschillen in dagelijkse geloofsbeleving tussen Rusland, waar ik als priester werk, en Nederland, valt één ding onmiddellijk op: voor en tijdens de Eucharistie vieringen staan er hier rijen mensen voor de "biechtstoelen". Mensen gaan regelmatig, en graag, biechten.

"Wellicht dat geen instituut van enige andere religie zo veel geluk in de wereld heeft gebracht als de biecht", merkt de filosoof Oswald Spengler op. Inderdaad: je kunt het zo bont niet maken of het wordt je vergeven. Bijkomende grote voordelen: de mogelijkheid, in volstrekte anonimiteit en geheimhouding, je eigen gedrag bij de naam noemen en dus helder te blijven denken, maar zonder te vervallen in wanhoop, want er is immers vergeving. De biecht laat je ‘met Gods ogen’ naar jezelf kijken, maakt je barmhartiger en goedgunstiger voor jezelf, en dan – na verloop van tijd – ook voor de anderen. Zo wordt de samenleving gemoedelijker, zonder dat er afbreuk wordt gedaan aan het ideaal, aan de morele wet.

Soms wordt er gezegd: "Ja, lekker makkelijk: je biecht en dan worden je zonden vergeven." Dan kan je als christen enkel antwoorden: ja, dat is waar. Zo is het christendom, een godsdienst die het de mensen eenvoudiger wil maken. Christus zei niet: "Geen enkel mens kan in Gods naam zonden vergeven." Of: "Er bestaat niet meer zoiets als zonde." Hij zei: " Wiens zonden gij vergeeft, hun zijn ze vergeven."

Natuurlijk heeft biechten ook lastige kanten. Het is een beetje vernederend je eigen zonden te moeten vertellen aan een andere, misschien ergere zondaar. En ook voor priesters kan het eentonig zijn steeds dezelfde zonden te moeten aanhoren. Het kost tijd en energie en ‘God ziet toch alles’. Misschien daarom – en ook door de nabijheid van het protestantisme – dat in Nederland de katholieke gemeenschap zo snel afscheid heeft genomen van de biecht.

Maar de nadelen van het verdwijnen ervan zijn veel groter dan de voordelen. Want wat gebeurt er als deze mogelijkheid je ontnomen wordt, de iure zoals door de Reformatie – of de facto – zoals in de katholieke kerk in Nederland sinds de jaren zestig? Aangezien je als mens toch van alles doet, zoekt de diepe menselijke behoefte aan vergeving en rechtvaardiging, andere wegen.

Als je je niet altijd aan de norm kunt houden, en er geen vergeving meer is, dan moet de norm maar veranderd worden, willen we niet wanhopig worden. Loodzware ethische debatten zijn het gevolg. "Liefdeloos" wordt je niet meer genoemd als je niet vergeeft, maar als je de norm niet verandert. De behoefte aan zelfrechtvaardiging probeert de schuld te geven aan anderen. Of te vluchten in vreemde "biechtachtige" doodernstige zelfuitdruk-kingen in kunst en literatuur. Terwijl je, als je vergeven bent, heel anders tegen de wereld aankijkt: luchtig, vriendelijk, dankbaar, open. "De biecht had de mensen nooit moeten worden afgenomen", heeft Goethe eens opgemerkt. Het goede nieuws is nu, dat ze nog bestaat.

Vandaar mijn oproep aan collega-priesters: stof die biechtstoel af, zet hem achter in de kerk (dichtbij de ingang, want het is niet prettig ‘als zondaar’ door de hele kerk te moeten lopen), met een ouderwets rooster tussen priester en biechteling om anonimiteit te waarborgen en elke verdenking van ongewenste intimiteit tegen te gaan. Leg tijdens je preek de mensen uit, hoe prachtig het is, je hele leven lang, hoe bont je het ook gemaakt hebt, van God zelf vergeving te kunnen krijgen. Vraag die emerituspriester om op zondag voor en tijdens de Mis in de biechtstoel te zitten. Niet voor psychologische pastorale gesprekken – daar zijn andere momenten voor – maar gewoon voor: "ik heb dit en dat gedaan" – " en ik ontsla u van uw zonden".

En dan bidden – en afwachten.

Michiel Peeters

NOTA DOOR DE LAY-OUT BEWERKER (Jules) VAN HET KLEIN PLEIDOOI.

Men noemt terecht Medjugorje "De biechtstoel van de wereld". De naam, door mensen gegeven, is de weerspiegeling van de eindeloze rijen aan de tientallen biechtstoelen, aan de zijkant van de parochiekerk.

VIJF EN TWINTIGSTE VERSCHIJNING.

Vrijdag, 7 maart 1975 om 16.00 uur in de kapel.

Jezus verschijnt, lacht Madeleine toe en zegt, terwijl Hij naar de priester kijkt :

"Zegt de priester dat deze stad, die gezegend en geheiligd is, tegen elke ramp zal worden beschermd, en in het bijzonder ieder gezin dat elke dag het gebed bidt, wat Ik ze geleerd heb, gevolgd door een tientje van de rozenkrans."

Vervolgens kijkt de Heer niet meer in de richting van de priester. Hij kijkt naar Madeleine, strekt zijn handen naar haar uit, de rechter wat meer naar voren, en zegt :

"Ik richt nu het woord tot u (glimlachend) : Weest nederig, maar aanvaardt geen enkele hulp voor u zelf. U heeft niets te verwachten van deze wereld, maar uw Vreugde zal onmetelijk zijn in de andere."

Jezus laat zijn handen zakken en alles verdwijnt.

Na een verschijning vertelt de priester haar telkens hoe lang het heeft geduurd, want Madeleine verliest dan ieder gevoel voor tijd.

Zij heeft trouwens de indruk alsof zij niet ouder geworden is, dat zij terugkeert op aarde en in het halfdonker.

Met heel haar wezen moet de godvruchtige ziel

verlangen naar de vereniging met Christus

in het Sacrament.

De gelovige: Wie geeft mij, Heer, dat ik U alleen vind en U heel mijn hart openleg; en U geniet zoals mijn ziel dat verlangt, en niemand meer op mij neerziet en geen enkel schepsel mij meevoert of op mij let, maar alleen Gij met mij spreekt en ik met U, zoals een beminde tot de beminde gewoon is te spreken en een vriend met zijn vriend maaltijd houdt?

Hierom bid ik, dit verlang ik, dat ik geheel met U word verenigd en mijn hart van het geschapene aftrek en door de heilige communie en veelvuldige eucharistische viering het hemelse en eeuwige leer smaken.

O Heer, mijn God, wanneer zal ik geheel met U verenigd zijn, in U opgaan en mijzelf volkomen vergeten? Gij in mij en ik in U, geef dat wij samen zo verenigd blijven.

In waarheid, Gij zijt mijn Beminde, die mij uitgekozen heeft uit duizenden, in wie het mijn ziel behaagt heeft te wonen al de dagen van haar leven.

Waarlijk, Gij zijt mijn Vredebrenger, in wie de hoogste vrede en de ware rust, buiten wie last en lijden en eindeloze ellende is. Gij zijt werkelijk een verborgen God en uw overleg vindt niet plaats met goddelozen, maar Gij spreekt wel met hen die nederig en eenvoudig zijn. O hoe goed, Heer, is uw geest, die om uw goedheid tegenover kinderen te bewijzen hen met het aller-kostbaarst, van de hemel neerdalend brood hebt willen voeden.

Ja, er is geen ander volk zó groot, dat zijn goden zo nabij heeft als Gij, Heer, onze God al uw gelovigen nabij zijt. Tot hun troost iedere dag en om hun hart naar de hemel op te richten, geeft Gij Uzelf aan hen tot spijs en vreugde. Want welk volk is zo geëerd als het christenvolk? Of welk schepsel onder de hemel is zo bemind als de vrome ziel bij wie God binnentreedt, om haar met zijn verheerlijkt Lichaam te voeden?

O onzegbaar voorrecht! O wonderbare tegemoetkoming, o onmetelijke liefde, zeer bijzonder aan de mens bewezen. Maar wat zal ik de Heer voor deze gunst teruggeven, voor een zo overtreffend liefdebewijs? Er is niets anders dat ik passender geven kan dan dat ik mijn hart volkomen aan de Heer geef en innig met Hem verenig. Dan zal heel mijn binnenste jubelen, als mijn ziel volmaakt met God één zal geworden zijn.

Dan zal Hij mij zeggen: als gij met Mij wilt blijven, wil Ik graag bij u zijn. En ik zal Hem antwoorden: Heer, gewaardig U bij mij te blijven: ik wil graag bij U zijn. Dit is heel mijn verlangen: dat mijn hart verenigd mag zijn met U.

BIRGITTA IN FARFA.

Boek 9 - KAP. 97

Christus beval zijn bruid van Rome te gaan naar het nieuwe slot bij de abdij van Farfa, zeggende: "Ga,, want een kamer is u bereid." En toen zij er aangekomen was te zamen met haar biechtvader, Magister Petrus, en haar dienstmaagd, kreeg zij van de broeders in het klooster met de grooste moeite vergunning om een ellendige hut te bewonen, onder het voorwendsel, dat zij niet gewoon waren met vrouwen samen te wonen. Toen verscheen Christus voor haar en zeide: "Dit is de kamer der zaligheid, waarin gij u verdiensten verwerven kunt en verheven dingen leren. Daar gij vroeger hoge en schone huizen bewoond hebt, kunt gij ervaren wat mijn heiligen geleden hebben, die in holen gewoond hebben."