DE KOMST VAN JEZUS IN BIRGITTAS HART.

ZESDE BOEK, KAP. 88.

Gedurende de Kerstnacht ontstond er zoveel wonderbaarlijke vreugde in het hart van de bruid van Christus, dat zij zich van blijdschap nauwelijks beheersen kon. En op hetzelfde ogenblik voelde zij een wonderlijke en zichtbare beweging in haar hart, alsof een levend kind er zich in keerde en bewoog. Deze beweging was van lange duur en zij toonde die aan haar geestelijke vader en aan haar andere geestelijke vrienden, vrezend dat het een ongewoon spel des duivels was. Zij overtuigden zich met ogen en handen en waren zeer verbaasd.

Gedurende de hoogmis van dezelfde dag verscheen Gods Moeder en zeide tot de bruid: "O dochter, gij waart verbaasd over de beweging in uw hart. Gij zult weten, dat het geen toverspel is, maar een openbaring en getuige van dezelfde soort als de zoetheid en barmhartigheid, die mij betoond werd. Want evenmin als gij wist, hoe uw hart zo plotseling verheugd en bewogen werd, even wonderbaar en plotseling was ook mijn inwendige vreugde over mijn Zoon. Want op hetzelfde ogenblik dat ik naar de engel luisterde, die mij de geboorte van Gods Zoon aankondigde, voelde ik in mij iets wonderbaars dat leefde.

En toen Hij met onuitsprekelijke vreugde door mij gebaard werd, kwam Hij wonderbaarlijk vlug uit mijn gesloten maagdelijke schoot te voorschijn. Daarom, mijn dochter, vrees geen bedrog, maar verheug u, dat de beweging, die gij voldoet, het teken is van de komst van mijn Zoon in uw hart. Want evenals mijn Zoon u de naam van "zijn nieuwe bruid" gaf, noem ik u nu mijn Zoons vrouw. En evenals de vader en de moeder aan de schoondochter het huishouden en het werk overlaten en haar zeggen wat in huis en hof gedaan moet worden, willen God en ik, aan onze vrienden en aan de wereld verkondigen, wat ons doel is met u. En deze bewegingen in uw hart zullen voortduren en toenemen, al naarmate uw hart er ontvankelijk voor is."

Heer, onze God, wij vragen U,

dat allen die met elkaar een verbond sloten

mogen rijpen tot sterke, milde mensen,

dat zij de kracht en de moed blijven vinden

om in de storm van het leven

telkens terug te keren naar de kiem van het geluk.

Op een bankje voor haar huis zit een oud vrouwtje. Grote dikke tranen rollen over haar wangen. Waarom ze zo verdrietig is? Kijk naar haar tuintje, dan begrijp je het wel. Vroeger was haar tuintje het mooiste van de buurt. Altijd stond het vol kleurige bloemen. Maar nu laten de bloemen hun hoofdjes hangen en de blaadjes zijn geel geworden. Al dagen aan een stuk hebben ze geen water gekregen. En daar kunnen plantjes niet tegen. Zonder water gaan plantjes dood. Achter in het tuintje is er een waterput maar het oude vrouwtje is te zwak geworden om de emmer met water op te trekken. Vele kinderen die vroeger bloemen kregen komen voorbij haar huisje, maar niemand denkt er aan om te helpen en het oude vrouwtje heeft nog meer verdriet.

(Enkele kinderen wandelen al lachend en babbelend arm aan arm voorbij. Ze kijken niet naar het vrouwtje.)

Tot er eindelijk kinderen voorbij komen waarvan de ouders vreemdelingen zijn. Ze zien de bloemen en het vrouwtje en begrijpen het.

(Drie kinderen komen. Een kind neemt een emmer en samen met een tweede haalt ze hem op in een -kartonnen put. Een derde kind komt met de gieter, die volgegoten wordt.)

Eén van de kinderen loopt naar de emmer, een ander laat hem in de put zakken en samen halen ze een volle emmer op. Het derde kind heeft snel een gieter gehaald, en krijgt al het water van de emmer in de gieter. Dan lopen de kinderen voorzichtig naar de plantjes en beginnen te gieten.

(Eén van de kinderen giet de plantjes, een tweede neemt inmiddels nieuwe plantjes en volgt het derde kind dat de hangende bloemen wegneemt, en steekt de nieuwe plantjes in de bak.)

Voor het verbaasde vrouwtje komen de plantjes langzaam recht en het schijnt het vrouwtje toe dat haar bloemen nog nooit zo mooi geweest waren. Wat is ze gelukkig. Want… om gelukkig te zijn hebben planten water nodig en hebben mensen liefde nodig.

Heer, doe over ons opgaan,

Uw lichtend gelaat,

geef overvloedige vreugde,

om de oogst,

dan zal er vrede zijn

want Gij doet ons wonen

veilig, voor altijd.

In de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest. Amen

Vader, héél de wereld kan mooi zijn met gelukkige mensen overal. Iedereen kan een stukje zijn van het grote lichaam van de Messias Jezus op deze wereld: dat is een lichaam van vriendschap, van mensen die zorgen voor elkaar, die geloven in uw goedheid. Wij willen ook mensen zijn die delen met elkaar. Daarom zullen wij dit brood en deze wijn delen op de manier waarop Jezus het heeft gedaan. Wij willen leven zoals Hij en in Zijn naam. Amen.

Gelukkig wie met zichzelf kan lachen.

Gelukkig wie van een molshoop geen berg maakt.

Gelukkig wie op tijd en stond kan rusten en niksen.

Gelukkig wie kan zwijgen en luisteren.

Gelukkig wie kleine dingen serieus neemt, en bij serieuze dingen rustig blijft.

Gelukkig wie kan genieten.

Gelukkig wie mild is voor andermans fouten.

Gelukkig wie nadenkt vooraleer te handelen,

en wie bidt vooraleer na te denken.

En vooral gelukkig wie de Heer herkennen in al wie ze ontmoeten.

Zij hebben het ware Licht en de echte Wijsheid ontdekt.

God, Gij dat leven zijt, Schepper, Liefde,

Vader heet. Moeder zijt,

Gij die aanbeden wordt en geloochend, gezegend en vervloekt,

Geëerd en achteloos voorbijgelopen.

Gij die wordt beleden vanaf den beginne,

door uw stille getuigen van nature,

gezien in zon en maan, het licht van de dag, het duister van de nacht,

in duizend sterren.

Gij die groter zijt dan de aarde die ons draagt en die ons voedt

en bergt in haar schoot.

Geheiligd zij Uw naam.

Gij die vermoed wordt in het ruisen van de wind,

In de lucht die wij ademen, als de sterren zo ver,

Als het kloppen van ons hart, zo nabij.

Gij zijt de Heilige. Ons heil.

Gij die altijd weer, diepste grond en hoogste goed,

de ziel van mensen zijt,

Gij die ons verschenen zijt in stralende mensen

Of in gebrokenheid,

Gij die eeuw na eeuw, dag na dag geroepen zijn

Bij de wieg en bij het graf,

Gij, naar wie wij uitzien

Als naar een hemel die ons wacht.

Geheiligd uw naam.

Gij die ons tenslotte verschenen zijt

In Jezus dat mensenkind, uw Zoon.

Hij die voor de wereld het licht geworden is,

dat blinden zien, het woord dat doven horen,

de Goddelijke mens die ons het leven geeft,

Geheiligd en geprezen zij Uw naam.

Amen.

U die als een verre stem

in ons bestaan weerklinkt,

U die ons roept

doe ons Uw stem horen.

Laat ons Uw aangezicht zien

in Jezus Messias

die als een weerloos kind

ons leven is binnengekomen

en de kleine mensen hoop heeft gegeven

door hij hen te gaan wonen.

Geef ons zelf ook de genade

om klein en weerloos te worden als een kind.

Dan zal er toekomst zijn en vrede

Voor iedereen op aarde

Vandaag reeds

en alle dagen van ons leven.

Amen.

Toen Jezus' vrienden in Jeruzalem

verhalen over Hem vertelden

zeiden veel mensen:

"Ja, wij geloven dat Hij een mens was

om van te houden.

En zoals Hij geleefd heeft,

willen wij dat ook gaan doen".

Wat deden ze?

Alles wat ze hadden, deelden ze met elkaar.

Niemand noemde nog iets zijn eigendom.

Was dat niet mooi?

Ze deelden hun leven met elkaar,

zoals Jezus hun had voorgedaan.

Een mooi begin toen.

Zouden wij er

een mooi vervolg aan kunnen geven?

Wij samen?

Mensen hollen door

drukke winkelstraten.

Ze zijn koortsig op zoek

naar altijd nieuw genot,

nieuwe koopjes,

nieuwe dingen.

Soms hol ik mee,

wat verdoofd

door de weelde.

Maak me wakker, Heer!

Laat me niet verstikken

tussen zovele

vergankelijke dingen.

Leer me weer sober te

zijn.

Amen.

Samen met het Doopsel en de Eucharistie vormt het Vormsel het geheel van de sacramenten van de christelijke initiatie. Zonder de 1ste communie of het Vormsel te ontvangen is men niet volwaardig katholiek. De Kerk houdt ons voor, dat het Vormsel nodig is om de volheid van de genade van het Doopsel te ontvangen. Inderdaad, in het sacrament van het Vormsel, dat de gedoopten hechter met de Kerk verbindt, ontvangen zij een bijzondere kracht van de heilige Geest om als waarachtige getuigen van Christus het geloof te beleven, te verspreiden en te verdedigen.

In het Evangelie horen we Johannes de klemtoon leggen op de Heilige Geest. In het Oude Testament hebben de profeten aangekondigd dat de Geest van de Heer zou rusten op de verwachte Messias, Jezus onze Heer.

Maar de Heilige Geest was niet enkel bestemd voor de Messias, Hij moest ook meegedeeld worden aan heel het Messiaanse volk. Verschillende malen heeft Christus deze uitstorting van de Geest beloofd, een belofte die Hij heeft waargemaakt op de dag van Zijn Verrijzenis en vervolgens op een meer luisterrijke wijze op de dag van Pinksteren. Vervuld van de Heilige Geest begonnen de apostelen "Gods grote daden" te verkondigen. Zij die toen geloofden in de prediking van de apostelen en zich lieten dopen, hebben op hun beurt de gave van de Heilige Geest ontvangen.

De apostelen deelden de pasgedoopten de gave van de Heilige Geest mee door hen de handen op te leggen. Zo werd de genade van het doopsel dan voltooid. Tijdens ons doopsel hebben we de Drie-ene God ontvangen, waaronder God de Heilige Geest. Welnu, de volheid van de gaven van de Heilige Geest wordt ons doorgegeven tijdens het Vormsel, wanneer de bisschop of zijn vertegenwoordiger de handen uitstrekt over de vormelingen en het gebed over hen uitspreekt.

Van in de begintijd van de Kerk heeft men aan de handoplegging een zalving met welriekende olie toegevoegd, om beter de gave van de heilige Geest aan te duiden. Deze olie noemt men het heilig Chrisma dat geconsacreerd wordt door de bisschop tijdens de chrismaviering op de vooravond van of op Witte Donderdag zelf. Deze zalving verduidelijkt de naam van "christen", wat "gezalfde" betekent. Christus zelf betekent: Hij die "Door God gezalfd werd met de Heilige Geest". Door deze zalving krijgt de vormeling "het merkteken", het zegel van de Heilige Geest. Het zegel is het symbool van het eigendomsrecht van een persoon op een voorwerp of op een mens.

Zo werden ooit soldaten gemerkt met het teken van hun aanvoerder en ook de slaven met dat van hun meester om duidelijk aan te tonen dat ze hun bezit waren. Bij het vormsel verwijst dit teken dat God ons als zijn kinderen aanneemt, en ons steeds als zijn bezit zal beschouwen, namelijk dat Hij altijd bij ons zal blijven, hoe ver we ook van Hem zouden zijn afgedwaald. De Heer neemt ons aan als Zijn kinderen. Dit merkteken van de Heilige Geest blijft, zoals ons doopsel, onuitwisbaar op ons rusten. Net zoals we slechts eenmaal kunnen gedoopt worden, kunnen we maar eenmaal gevormd worden. De Kerk vindt het Vormsel zeer belangrijk. Vandaar dat de Kerk zegt: "Iedere gedoopte die nog niet gevormd is, kan en moet het sacrament van het Vormsel ontvangen." Bij stervensgevaar kan welke priester ook, de volwassenen Vormen, en moet hij zelfs de kinderen Vormen, ook indien zij de jaren van verstand nog niet bereikt hebben.

Waarom is het ontvangen van het Vormsel zo belangrijk?

Dit sacrament verenigt ons inniger met Christus, het vermeerdert in ons de gaven van de heilige Geest en het vervolmaakt onze band met Zijn Kerk. Tevens verleent het Vormsel ons een bijzondere kracht van God de Heilige Geest om het geloof door woord en daad te verspreiden, het te verdedigen als waarachtige getuigen van Christus, het dapper te beleven en ons er nooit voor te schamen.Beste gelovigen, zo zien we wat een rijkdom het is om het Vormsel te ontvangen en er naar te leven. Laten we dit groot sacrament aanbevelen, vooral aan de jongeren die twijfelen om het vormsel te ontvangen. Ze hebben er als gedoopten recht op om volledig toe te behoren aan Jezus Christus, die met uitgestrekte handen verlangt zijn heilige Geest over hen uit te storten zodat ze kracht, moed en sterkte krijgen om door het leven te gaan, als overtuigde en gelukkige Christenen.

Kom, Heilige Geest, en vervul het hart van Uw gelovigen. Amen

RUSSISCHE VROUWEN KLEDEN ZICH ALS STRIPTEASE DANSERESSEN

BRUSSEL 18 januari (BELGA) In Rusland kleden de vrouwen zich als stripteasedanseressen en ze maquilleren zich als clowns. Dat zegt aartspriester Vsevolod Tcjapline (42) van de Russisch-orthodoxe Kerk, die instaat voor de relaties tussen Kerk en samenleving, in een open brief gepubliceerd door het persagentschap Interfax. Tcjapline pleit voor een vestimentaire code.

Volgens de aartspriester is de kans groot dat mensen op straat vrouwen gaan aanzien voor striptease danseressen. "Een vrouw die nauwelijks gekleed is en gemaquilleerd is als een clown gaat zeker geen man vinden om haar leven mee te delen, want een man heeft een minimum aan intelligentie en zelfrespect", meent de aartspriester.

Tcjapline neemt ook mannen op de korrel die in schort of t-shirt door de stad lopen. "Het is noodzakelijk dat er een vestimentaire code komt voor alle Russen, zoals die nu al bestaat in sommige scholen en bedrijven", stelt de vertegenwoordiger van de Russisch-orthodoxe Kerk. Het is niet de eerste keer dat de aartspriester kritiek uit op kledij. In december sprak hij zich al uit tegen het dragen van minirokken.

Inmiddels is een groep feministen met een petitieactie gestart tegen de verklaringen van de aartspriester. De petitie die aan Kirill, de patriarch van Moskou, zal overhandigd worden, roept de orthodoxe Kerk op een einde te stellen aan "dergelijke discriminerende maatregelen tegen vrouwen". KWO/

Vraagje: "Is het in België beter?"

De zelfverloochening en het prijsgeven

van alle onredelijke verlangens

De Heer: Mijn zoon, gij kunt de volmaakte vrijheid niet bezitten, behalve als gij onvoorwaardelijk tegen uzelf ingaat. Het zijn allemaal geboeiden: de begerige bezitters en de minnaars van het eigen ik; zij die altijd op iets belust zijn, de nieuwsgierigen, de rondlopers, de zoekers naar het weke en verfijnde, niet naar dat wat van mijn Zoon is, ze fantaseren er maar op los, maar het blijft niet. Want alles stort in elkaar wat niet van Mij komt.

Houd dit korte en alles omvattende woord in uw geheugen: laat alles los en gij zult alles vinden; doe afstand van zinledige verlangens en gij zult tot rust komen. Denk hier dikwijls over na, en als gij u die praktijk hebt eigen gemaakt zal u een groot licht opgaan.

Heer, dat is niet het werk van één dag en geen kinderspel; in dit éne woord immers ligt alle geestelijke volmaaktheid opgesloten.

Mijn zoon, schrik daar niet voor terug en wees niet zo snel ontmoedigd, als gij over de weg van de volmaakten hoort spreken; maar voel u eerder tot het hoogste opgeroepen en verzucht er minstens naar met een waar verlangen. Stond het maar zó met u en was alle egoïsme eindelijk eens uit u verdwenen, hield gij eens alleen rekening met mijn wenken. Dan zoudt gij Mij zeer aangenaam zijn en heel uw leven was dan ook vol vrede en vreugde.

Er is nog veel wat gij los moet laten en als gij Mij dat niet van harte in handen legt, zult gij nooit bereiken waar gij om vraagt. ‘Ik raad u aan in vuur gelouterd goud van Mij te kopen om rijk te worden’, dat is de hemelse wijsheid die al het waardeloze met voeten treedt.

Zet de aardse wijsheid maar als laatste in de rij, Ik bedoel daarmee het al te menselijk en zelfzuchtig welbehagen.

Ik zeg u: koop wat de mensen nietswaardig vinden in plaats van hun kostbare en dure dingen. Want werkelijk: nietswaardig, gering en haast vergeten lijkt de ware, hemelse wijsheid, die niet zichzelf heerlijk vindt en geen lof op aarde zoekt. Velen prijzen haar met de mond aan, maar hun leven is er heel ver van verwijderd. Toch is dit de kostbare parel die voor velen verborgen blijft.

BIRGITTA BEMERKT EEN BEDORVEN LUCHT VOOR DE AANKOMST VAN IEMAND DIE IN DE BAN IS GEDAAN.

ZESDE BOEK, KAP. 87.

Op zekere dag, toen de bruid van Christus, de H. Birgitta, naast een bisschop zat en in de buurt van andere voorname mannen, kreeg zij een lucht van verrotte vis in de neus. Toen allen er zich over verbaasden, dat zij iets rook en anderen niet, kwam er iemand binnen, die in de ban was gedaan, maar er zich niet aan stoorde, want hij was een machtig man. Toen het gesprek geëindigd was, zeide Christus tot Zijn bruid: "De lucht van verrotte vis is gevaarlijker voor het lichaam dan andere slechte geuren. Zo is ook de ban te vergelijken met een geestelijke ziekte, die niet alleen dengene aantast die in de ban gedaan is, maar ook hen die hem gehoorzamen, of met hem omgaan. Moge de bisschop er het zijne toe bijdragen dat dezulken gestraft worden, opdat meerderen niet door zijn omgang besmet en bedorven worden."

U, God van de Ruimte en van het Heelal.

Help de mens op aarde uit het komende tranendal.

Dat de liefde in de kortste keren in de mens aanbreken mag.

Voor een beter bestaan, voor elkeen op elke nieuwe dag.

Dat de mens dan als een stralende zon zou zijn.

En de innerlijke liefde kon voelen dat bedoelt is voor groot en klein.

Zou dat dan niet mooi zijn, om te beleven een wereld schoon en goed.

Dat zou voor onze nakomelingen toch mooi zijn, als men is aardig, lief en zoet.

Dat kunnen we alleen dan meemaken?

Als het geweld van haat en nijd verdwenen is van de straten.

O, wat zou dat een mooie wereld zijn.

In een wereld te kunnen leven zonder verdriet en pijn.

ZOMAAR,.,

Als je van iemand houdt

wil je dat af en toe duidelijk tonen

of wil je dat eens duidelijk zeggen,

JE LAAT DAN JE WERK OF SPEL LIGGEN

En je gaat knusjes bij moeder zitten.

Zomaar.

Of je zegt: "Papa, ik vind je een toffe pa!"

Zomaar .

Of je zegt aan je partner: "Ik mag je nog even graag als toen!"

Zomaar.

Of je staat zomaar te staan bij je vriend.

Is dat niet mooi, zeg?

Bidden is ook...

niets anders doen dan,.

zomaar dicht bij God zijn..

Hem zomaar aanspreken met de meeste eerbied...

God zomaar zeggen dat Hij een beste Vader is...

Hem zomaar bewonderen...

Zegene ons daartoe de almachtige God: Vader, Zoon en H. Geest.

'Zalig zij die aan vrede bouwen: ze worden kinderen van God genoemd'.

Verlangen naar vrede wordt geboren uit het niet verdragen dat anderen elkaar niet gaarne zien. Het is voor een christen al bijna niet te dulden dat mensen onverschillig staan tegenover elkaar. Maar wrokkigheid, verwijten, de dodende blik, dat voelt hij aan als stoornis, misverstand, knoeiboel.

Als kinderen van eenzelfde familie mekaar niet uitstaan, dan denkt men onmiddellijk aan de pijn die hun ouders moeten voelen. Als twee mensen elkaar benadelen, elkaar verguizen, elkaar verscheuren, wie denkt dan aan de pijn van God? Wie denkt dan echt eens aan de Goddelijke Liefde die wordt bespot, aan Jezus, voortdurend in doodstrijd tot aan het einde van de wereld?

De vrede, het is de erkenning zonder voorbehoud van de ander, als individu, als sociale klasse, als volk of als ras. Er bestaat natuurlijke verscheidenheid, er zijn kunstmatige tegenstellingen, instinctieve wedijver. Er zijn vooral de Krachten, die van alle kanten er belang bij hebben al die tegenstellingen te voeden. Daarom volstaan gezond verstand en goede wil niet om aan vrede te werken. Er is ook liefde nodig. Liefde voor onbekenden, vreemdelingen, concurrenten: het is veel gevraagd! En toch is dat de prijs van de vrede. En wie aan de vrede bouwt moet, per definitie, liefde opbrengen voor twee.

De HEER is mijn licht, mijn behoud, wie zou ik vrezen? Bij de HEER is mijn leven

veilig, voor wie zou ik bang zijn? Ik vraag aan de HEER één ding, het enige wat ik

verlang: wonen in het huis van de HEER alle dagen van mijn leven, om de liefde van

de HEER te aanschouwen, hem te ontmoeten in zijn tempel. Mijn hart zegt u na:

‘Zoek mijn nabijheid!’ Uw nabijheid, HEER, wil ik zoeken, verberg uw gelaat niet voor

mij. Wacht op de HEER, wees dapper en vastberaden, ja, wacht op de HEER.  

Katharina Emmerick– zo wordt zij meestal genoemd – was een duitse Augustijnernon, die leefde van 1774 tot 1824. Een der opvallendste trekken uit haar leven is de uiterste armoede : het ouderlijke huis was een stal, welke de bewoners deelden met paard en koe. Niet het minste comfort was er : geen schouw, geen vuurhaard. De bedden waren bakken waar bovenop de oogst, het veevoeder en het hooi werden gestapeld.

Van kindsbeen af bezat zij het charisma de geloofswaarheden te mogen aanschouwen in levende beelden. Als kind vertelde zij reeds aan haar vader allerlei omstandigheden over personen en feiten uit de gewijde geschiedenis alsof zij alles zelf had beleefd en de personen intiem had gekend. Toen zij, in de korte schooltijd welke zij doormaakte, daarover sprak, werd zij prompt door de onderwijzer berispt om haar zogenaamde fantasieën. Daaruit concludeerde zij dat het onwelvoeglijk was daarover te spreken. Zij meende dat iedereen het zag als zij het maar voor zich hield, en zij waardeerde hun bescheidenheid.

Reeds lang verlangde zij ernaar in een klooster te worden aanvaard, doch het was eerst in 1802, 28 jaar oud, dat zij met moeite werd opgenomen in het kleine klooster van de Augustinessen te Dülmen, wegens haar armoede en weke gezondheid. Daar werd zij menigmaal door haar medezusters gehekeld en geplaagd en kreeg aldus de gelegenheid alles te verdragen in stilte en geduldige liefde.

Wegens de pover inkomsten van het klooster moest zij zelf voorzien in haar onderhoud door naaiwerk. Haar rijke charismen, visioenen, zoenlijden voor de H.Kerk, voor bisschoppen, priesters, religieuzen en voor de eigen medezusters, werden niet begrepen. Haar onnatuurlijke ziektetoestanden, welke haar soms op de rand van de dood brachten en dan weer even snel genazen, waren een bron van ergernis, niet enkel voor de medezusters, maar ook voor de behandelende geneesheer.

Einde 1811 werd het klooster afgeschaft en zij werd opgenomen door een arme weduwe te Dülmen in een klein gelijkvloers kamertje met venster op de straat.

Op 29 december, om 3 uur in de namiddag, verscheen haar de gekruisigde Heer Jezus, met stralende wonden die als vurige pijlen haar handen, voeten en zijde troffen, welke begonnen te bloeden. Van toen af werd zij bedlegerig en had geen behoefte meer aan spijs, drank en andere benodigdheden.

Niet langer als drie maanden was het mogelijk deze toestand verborgen te houden, want elke vrijdag bloedden de stigmata. De stigmata van de doornenkroon, welke zij veel vroeger, doch onbloedig, had gekregen, begonnen nu insgelijks te bloeden.

Zodra het gerucht de ronde deed, kwam de geestelijke overheid de zaak dadelijk onderzoeken. Vicaris-generaal Droste zu Vischering, de latere aartsbisschop van Keulen, getuigde en verklaarde dat het een ernstige zaak was en Anna- Katharina rechtzinnig was en gans onderworpen aan het geestelijke gezag. Ook latere onderzoeken door de burgerlijke overheid dwongen de geestelijkheid zich bij de feiten neer te leggen ondanks de grote vooringenomenheid.

K had de verzekering bekomen dat haar visioenen, om niet verloren te gaan, zouden opgetekend worden door een persoon voor wiens geestelijke vervolmaking zij veel te lijden kreeg. Op donderdag 24 september 1818 kwam bij haar op bezoek Clemens Brentano, de gevierde dichter en schrijver, van huize uit katholiek, maar megesleept door de geestesstromingen van de tijd en weinig op de hoogte van de godsdienst.

Aanstonds herkende zij de persoon die haar beloofd werd als vrucht van haar gebeden. Brentano werd diep getroffen door haar persoonlijkheid en kwam vijf jaren lang dagelijks aan haar ziekbed om de visioenen op te schrijven. Hij die verwend was door het salonleven van Berlijn kwam zich daarvoor begraven in het boerenstadje Dülmen.

Altijd onderwierp hij zijn geschriften aan de goedkeuring van Anna- Katharina om ze zo nodig te verbeteren. Zij zag het geschrevene schitterend van het licht, zoals zij het zag van al wat waar was.

Brentano zou zeker grote missingen begaan hebben moest hij er iets van het zijne aan hebben toegevoegd want hij was onwetend over deze zaken.

Zij zag dan dag na dag het ganse openbare leven van de Heer Jezus, vanaf de dood van de voedstervader Jozef tot de Verrijzenis, alsmede het leven van de Heilige maagd Maria, van de apostelen en van allen die in betrekking kwamen met de Heer gedurende Zijn openbaar leven.

Ook vele gebeurtenissen uit het Oude Testament werden haar geopenbaard : de zondeval van de eerste ouders in het aards paradijs, de ontaarding van het mensdom en de zondvloed, Jozef in Egypte, de uittocht van het Joodse volk, de profeten Eliah en Maleachi. En dit is nu het wonderbare : haar visioenen zijn volledig in harmonie met de Bijbel, er is geen enkele valse noot te vinden. Welk een verschil met de vele moderne schriftgeleerden en exegeten en hetgeen ze ons voorschotelen ! Hun verklaringen laten dikwijls weinig plaats voor het bovennatuurlijke.

Bij Anna- Katharina is alles eenvoudig en ongekunsteld. Men heeft de indruk dat het onmogelijk is op zulke manier te vertellen zonder het zelf gezien en beleefd te hebben. Waarlijk bij God is alles heden en wordt het verleden actueel bewaard.

De H.Kerk laat ons niettemin totaal vrij in het waarderen van visioenen van het ogenblik dat Zij niets daarin heeft gevonden strijdig met het geloof.

Deze opschriften verkregen allereerst de kerkelijke goedkeuring van bisschop Petrus Josephus, bisschop van Limburg aan de Lahn in Duitsland. Voordien had Brentano de steun verkregen van de bisschoppen van Regenburg, Sailer en Wittman. Bij ons werd de vertaling goedgekeurd door de censor librorum V.Tollenaere van het bisdom Gent op 15/9/1860.

De visioenen over het Openbaar Leven van Jezus werden door E.P.Pacifiek Declerck (1903 – 1984) van het Trapistenklooster van Sint-Sixtus in Westvleteren, uit het Duits vertaald.

De studie van de visioenen van Katharina Emmerick, gedurende tientallen jaren met niet aflatend monnikkengeduld, leverde ook een rijke commentaar op, die onder de vorm van allerlei uitleg van topografische, geografische, archeologische en historische aard, het verhaal van Katharina verduidelijkt. Een belangrijk deel van dat commentaar bestaat uit vergelijkende gegevens van andere grote vizionairen en uit aanhalingen uit verslagen van pelgrims naar en onderzoekers van de H.Plaatsen, van de vroegere tijden tot heden. Deze vaak uitgebreide commentaar vindt de lezer van de boeken over de vizioenen, in het cursief gedrukt. Korte verduidelijkingen worden in het verhaal van Katharina zelf bijgevoegd, maar steeds tussen haakjes; wat dus in de tekst tussen ronde haakjes () staat, is niet van Katharina. Zo is het boek lijviger geworden dan het oorspronkelijke, maar het levert aldus het overtuigende bewijs van de waarheid en de juistheid van al wat Katharina in haar visioenen heeft gezien: want iemand die helemaal geen boekenwijsheid heeft opgedaan (zij kende en las niet eens de tekst der Evangelies omdat zij altijd alles in haar visioenen zag), kan zoveel kennis niet uit zichzelf hebben.

Daar het werk van P.Pacifiek oorspronkelijk gepubliceerd werd in tijdschriftvorm (in het tijdschrift "Emmanuel" dat nu is uitgeput), werd de tekst lichtjes aangepast en herwerkt door de heer J.De Raedemaeker. Ook zal de lezer vaststellen dat door het deeluitmaken van een groter geheel, verwijzingen naar de boeken die gebruikt werden voor het commentaar, in afgekorte vorm zijn aangegeven. Daarom zal achteraan in elk boek in een bibliografie telkens de meest gebruikte boeken in alfabetische volgorde vermeld worden.

Wij hopen dat de lezing van deze visioenen de lezer zal voeren tot een groter geloof in de Persoon van onze Heer Jezus Christus.