Nachtelijk Strand  

In de week van 20 december 2013 trok ik een weekje naar Oostende enerzijds om enkele gedachten te laten uitwaaien en anderzijds dikke knopen door te hakken. 

Tijdens één van mijn avondlijke strandwandelingen liet ik me weer mee glijden in de innerlijke gedachtengang zonder enig bewustzijn van het mooie gebeuren 'de dans van de zee'. De natuur schudde me wakker en bracht me terug naar het 'hier' en het 'nu'.  

 Ik besloot om mijn ervaring te verwerken in volgend gedicht: 

 Ik bewandel de vlakte... 

Laat me vangen in gedachten, emoties - probeer controle te krijgen op wat niet is.

 Toch merkt ze me op - streelt mijn gezicht. Toont betekenis.

 Hij neemt waar - soms dichter en ook weer niet.

 Ze leidt me mee - innerlijke stilte treedt op, ingevolge zijn nachtelijk lied.

 'ik' ben in het nu... is zij de wind en hij de zee ? 

Na een weekje frisse zeelucht kon ik mijn zwaarste knoop doorhakken, namelijk mijn innerlijke onrust met betrekking tot een jaar al of niet te gaan reizen te omhelzen en ingevolge loopbaanonderbreking aan te vragen.