Al een geruime tijd gaat mijn interesse uit naar emotionele intelligentie, leven en lijden, onze zoektocht naar geluk etc. Door de jaren heen heb ik over desbetreffende onderwerpen dan ook uitvoerig gepraat met mensen die er voor openstaan, mensen waaronder naaste vrienden, kennissen, 'vreemden', .... Mijn conclusie daarbij is dat iedereen zijn eigen 'zware' rugzak draagt tijdens de beklimming van de persoonlijke levensberg. Vaak is de rugzak gevuld met bagage uit het verleden (werk, familie, relaties, ...) en wordt de berg alleen maar steiler door het huidig maatschappelijk denkpatroon dat is gebaseerd op 'presteren' en het bekomen van 'materieel welvermogen'. Ik wil hiermee geen negativiteit spuwen naar onze samenleving, meer eerder een bewustzijn creëren. Vaak, inclusief mezelf, houden mensen een masker voor om hun kwetsbaarheid en innerlijke ziel te verbergen, toch heb ik al kunnen ervaren bij veel mensen dat éénmaal dit masker is gevallen er een heel mooi persoon naar boven komt. Er is niets mis met het ego te laten varen en je kwetsbaarheid te tonen. Beter om opnieuw bewustzijn toe te laten in ons leven dan enkel te focussen op een vluchtige 'vind-ik-leuk-maatschappij/opzoek-naar-gelukmaatschappij'. Ikzelf tracht ook mijn rugzak stilaan te ledigen en mezelf bij te brengen dat ik niet moet spurten op de berg, maar hem ook kan bewandelen binnen mijn eigen mogelijkheden
