Ik heb nooit naar iets anders getracht dan dit : het zacht maken van stenen het vuur maken uit water het regen maken uit dorst
ondertussen beet de kou mij was de zon een dag vol wespen was het brood zout of zoet en de nacht zwart naar behoren of wit van onwetendheid
soms verwarde ik mij met mijn schaduw zoals men het woord met het woord kan verwarren het karkas met het lichaam vaak waren de dag en de nacht eender gekleurd en zonder tranen, en doof
maar nooit iets anders dan dit : het zacht maken van stenen het vuur maken uit water het regen maken uit dorst
Het laatste is zijn ogen laten varen over de dagtaak die is afgedaan, bevrijd van het verlangend staren naar vroeger, elders, later, al vormen van dezelfde waan.
Het laatste is blijmoedig horen, als met de zon de dag wegzinkt, hoe wonderschoon een jagershoren in 's levens avond klinkt.
Na liefde en hoop,na het uitstorten van hart en ziel in werk en strijd, te zeggen ja, de tijd mag korten, ik duld dat droom en daad verschillen, nu eindelijk nevens elkaar geleid.
O hart, keer tot uzelven na al uw zwerven, heinde en ver; nu rijst, waar de avondhemelen zich welven, boven ons hoofd, de avondster.
De zon en de zee springen bliksemend open: waaiers van vuur en zij; langs blauwe bergen van den morgen scheert de wind als een antilope voorbij.
Zwervende tussen fonteinen van licht en langs de stralende pleinen van 't water, voer ik een blonde vrouw aan mijn zij, die zorgeloos zingt langs het eeuwige water een held're, verruk'lijke-meeslepende wijs:
"het schip van de wind ligt gereed voor de reis, de zon en de maan zijn sneeuwwitte rozen, de morgen en nacht twee blauwe matrozen wij gaan terug naar 't Paradijs."
Ik droeg nog kleine kleren, en ik lag lang uit met moeder in de warme hei, de wolken schoven boven ons voorbij en moeder vroeg wat 'k in de wolken zag.
En ik riep: Scandinavie, en : eenden, daar gaat een dame, schapen met een herder - de wond'ren werden woord en dreven verder, maar 'k zag dat moeder met een glimlach weende.
Toen kwam de tijd dat 'k niet naar boven keek, ofschoon de hemel vol van wolken hing, ik greep niet naar de vlucht van 't vreemde ding dat met zijn schaduw langs mijn leven streek.
- Nu ligt mijn jongen naast mij in de heide en wijst me wat hij in de wolken ziet, nu schrei ik zelf, en zie in het verschiet de verre wolken waarom moeder schreide.-
Langs zomervelden wil ik zwerven, waar hemelreine liederen zingen, die tot den grond des harten dringen, langs zomervelden, waar het koren goudglanzig deint in wijde golven vol kollen, in die zee verloren.
Langs zomervelden wil ik zwerven, oneindig breed als Oceanen, waar nooit de blauwe sferen tanen, geen woud begrenst de verre kimmen; waar, boven't werelds kleine en boze, de ziel, in 't warme licht aan 't klimmen, gans wegsmelt in het eindeloze.
Langs zomervelden wil ik zwerven, waar uit den hogen, 't heimvol duister, doorzilverd van den starrenluister, neerzinkt als dauwvocht zoet en lavend; waar starren liefdevonken wekken, en, in den weeldevollen avond, onze armen zich ten hemel strekken.
Hereniging Odysseus en Penelopee (Odyssee, boek 23, vanaf vers 233)
En zoals ook wel het land een welkom gezicht is voor zwemmers, wier zeewaardige schip door de wind en de hooggaande golven voort wordt gejaagd op het diep en daar door Poseidon vernietigd... Enklen ontkomen de geelgrijze zee, door naar land toe te zwemmen. Dik zit het zeevuil gekleefd om hun lichaam en blijde betreden allen het strand, der gevaren ontkomen... Zo welkom was haar ook 't zien van haar man en geen ogenblik liet zij haar armen, die blanke, los van zijn hals... En nu zou wel de Rozentenige Eoos op zijn gegaan bij hun klagen, indien niet Athene Smaragdoog weder iets nieuws had bedacht, die Godin... Aan de horizon deed zij lange tijd stilstaan de nacht en ze hield, bij Oceanus' stromen, Eoos, op goudlicht gezeteld, terug en verbood haar heur paarden, "Lichtgloed" en "Glanslicht" - want dat zijn de voetsnelle rossen van Eoos, die aan de mensen het licht komen brengen - al in te gaan spannen... Toen sprak ten slotte de schrandere Odysseus zijn vrouw toe en zeide: "Luister nu, vrouw, want wij kwamen nog niet aan het eind onzer rampen, maar er ligt, ach, in de toekomst een zee van ellende nog voor ons. Moeizaam en eindeloos lang, die ik doorzwoegen moet tot het einde. Zo heeft het immers de schim mij voorspeld van Tiresias, die dag, toen ik gedaald was naar Hades' paleis en was binnengetreden om de terugkeer te zoeken voor mij en mijn makkers (vers 253)
.........................................
Zij (Penelopee), de godin onder vrouwen, verhaalde hoeveel z' in haar woning (vers 302) had vande vrijers moeten verduren en hoe zij de aanblik van die onzalige bende moest dulden, die, om haar te huwen, rundren en krachtige schapen bij troepen verslonden en hoe er eindeloos wijn uit de kruiken geschept werd... Odysseus verhaalde hoeveel verdriet hij aan andren bezorgd had en hoe hij zelf ook jammerlijk leed. Dat vertelde hij alles. Zij hoorde 't met vreugde, zonder dat slaap op haar oogleden viel, voor hij alles verhaald had. Zo dan begon hij. Hoe eerst de Cikonen hij had overwonnen, hoe hij daarna in het vruchtbare land van de Lotofagen aan was geland en alles wat de Cyckloop hem gedaan had, hoe hij hem toen had gestraft voor de moord op zijn krachtige makkers, die hij, ach, zonder erbarmen verslonden had. Hoe hij vervolgens aankwam bij Aeolus, die hem zo vriendlijk ontving en hem huiswaarts wilde geleiden, maar 't was hem nog lang door het lot niet beschoren, om naar zijn vaderland weder te keren. Ontstuimige stormen dreven hem jammerlijk stenend ( ? ) terug naar de visrijke diepte... Hoe te Telepylus ook hij in Laestrygonie aankwam, waar men zijn vloot deed vergaan en zijn goed-gescheenweerde makkers, allen. Odysseus alleen ontkwam op zijn donkere vaartuig. Toen gaf hij haar het verhaal van Circee's gewiekstheid en streken, Ook hoe hij kwam naar de woning van Hades in 't rijk der ontbinding,
op zijn veel-banken-galei, om daar een orakel te vragen aan Tiresias' schim, de Thebaan en, hoe hij terugzag al zijn gezellen en na hen zijn moeder, die hem gebaard had, die hem gevoed had, toen hij zo klein was. En hoe hij gehoord had 't Coloraturen-gezang der Sirenen. En hoe hij gevaren kwam naar die rotsen, de Plankten, de gruwbre Charybdis en Skylla, waaraan de mensen nog nooit zonder lijfsgevaar waren ontkomen. Hoe ook zijn makkers de koeien van Helios doodden. Hoe Zeus toen, Dondrend omhoog, met zijn zengende bliksem zijn snelvarend schip trof, hoe daar zijn edele makkers verdronken, zij allen te zamen, maar hoe hij zelf de Daemonen des doods was ontvlucht. Hoe hij verder kwam naar het eiland Ogygia en bij Kalypso, die smachtend, dat hij haar echtgenoot zijn zou, hem bij zich trachtte te houden, daar in haar grotten-gewelven, hem voedsel gaf en hem beloofde 't eeuwige leven en zonder veroudren ten eeuwigen dage... Hoe zij ook daardoor zijn hart in zijn borst niet vermocht te veroovren...(vers 337) Hoe hij ten slotte, na eindeloos leed, de Faeaken bereikte, (Nausicaa) die hem zo hartlijk vereerden, alsof hij een god was en schenkend koper en goud en in overvloed kleren, te scheep hem vervoerden weer naar zijn dierbare land...'t was het laatste dat hij verhaalde, toen hem de zoete slaap, de Gewrichten-ontspanner, bedwong en zo zijn gemoed van de zorgen verloste...Maar toen bedacht weder Pallas Athene, Smaragdoog, iets anders. Zodra zij vermoedde, dat zich Odysseus van harte met bijslaap en rusten verkwikt had, deed z' uit Oceanus' stromen de Vroeggeboorne verrijzen, dat zij gezeteld op goud aan de mensen het daglicht zou brengen... Op sprong Odysseus het mollige bed uit en sprak tot zijn gade : Volop zijn wij, o, vrouw, ten slotte van 't kampen verzadigd, elk van ons beiden, want hier moest gij mijn terugkomst bewenen, die zoveel zorgen u bracht. En mij, geketend door smarten, hielden, hoe heemziek ik zijn mocht, toch Zeus en de andere goden ver van mijn vaderland weg... Maar nu, nu wij eenmaal hervonden 't echtelijk bed, zo hartstochtlijk gewenst, zorg gij nu voor alles, wat ik aan goedren bezit hier in huis. Maar het kleinvee, verslonden door die hovaardige vrijers, dat zal ik persoonlijk wel roven, 't andere zullen de Grieken mij geven, totdat weer de hokken allemaal aan zijn gevuld. Maar nu ga ik eerst naar mijn boomgaard, vruchtbomen-rijk, om mijn brave vader op te gaan zoeken, die toch zo diep bedroefd om mij pleegt te treuren...Aan u, vrouw, draag ik nu dit op. Gij zijt zo verstandig... 't Gerucht van de vrijers, die ik gedood heb in huis, zal zeker terstond bij zonsopgang rondgaan. Nu, ga daarom snel met uw kamervrouwen naar boven, blijf daar ook zitten en kijk niet naar iemand en niemand iets vragen !' Sprak het ( ? ) en hing om de schouders zijn prachtige wapens en wekte eerst Telemachus, daarna de zwijnen- en runderenhoeder. Allen beval hij hun krijgstuig in handen te nemen. Zij waren niet ongehoorzaam en rustten zich uit met het koper en sloten open de deuren en stapten eruit. En Odysseus geleidde. Maar schoon het licht reeds op aarde verspreid was, bracht toch hen, o, wonder, ongezien Pallas Athene de stad uit, met nacht hen omhullend...
't Machtige schild, tegen slagen bestand, het aan alle kant drijvend. Rondom legd' hij een blinkende rand, in drie kleuren flikkrend, Daaraan een zilveren riem. En het schild had lagen vijfdubbel !
Talloze kunstwerken dreef hij er op met zijn handige kunstzin. d'Aarde dreef hij erop met de volle maan aan de hemel, d'Onvermoeibare zon en de zee en de teeknen des hemels, zoals een krans er om heen; de Pleiaden en ook de Hyaden, 't Monster Orion, de Beer, door de mensen ook Wagen geheten. Deze draait daar in de rondte en ligt op de loer op Orion. Hij krijgt alleen geen deel aan het bad in Oceanus' stromen...(vers 489) Daarna beeldde hij nog twee steden met denkende mensen. Prachtig ! In d'ene werd er een bruiloft gevierd met een feestmaal ! Bruiden, gevoerd door de stad in de gloed van brandende fakkels, werden geleid uit hun kamer en luid steeg het bruidslied ten hemel ! Jeugdige dansers woelden dooreen en guitaren en fluiten lieten hun stemmen weerklinken. Er kwamen bewondrende vrouwen elk in de poort van hun huis...
Op de markt waren burgers verzameld, daar werd een rechtspraak verhandeld; twee mannen streden om 't zoengeld, schuldig voor moord op een man. En de een zich tot d'omstanders richtend, riep met klinkende stem dat hij alles betaald had, maar d'ander zwoer dat hij niets had gebeurd (sic) Voor de scheidsrechter trachtten zij ieder 't doel dat hij zocht, te bereiken. En wie daar voor ieder partij trok, steunde steeds een van hen beiden. Herauten weerhielden de mensen... Grijsaards zaten er ook, in gewijde cirkel, op stenen glasgepolijst, en zij hielden de staf in de hand der Herauten, helder van stem, waarmee zij om beurten zich telkens verhieven, Rechtsprekend. Middenin, tussen hen, lagen twee gouden talenten, om ze aan die man te geven, die onder hen 't zuiverste rechtsprak...
Rondom de andere stad waren twee armeeen gelegerd, blinkend in 't harnas. Zij weifelden welke beslissing te kiezen. Of om de stad te verwoesten, of alles in tweeen te delen. Al het begeerlijk bezit dat de vesting van binnen mocht bergen. Nog lieten deze zich niet overreden, maar rustten zich heimlijk uit voor een hinderlaag. Vrouwen bemind en onschuldige kindren vatten er post op de muur ter bewaking en onder de mannen wie er bejaard was. Maar d'anderen gingen en Pallas Athene leidd' hen met Ares, zij beiden van goud en in gouden gewaden, schoon en groot in hun wapens, zoals het ook past aan de goden. Beiden zeer duidelijk te zien, maar kleiner was 't krijgsvolk beneden. Doch bij hun komst op de plek waar een hinderlaag hun het geschiktst leek, aan een rivier - en er was daar voor alle kudden een drinkplaats - stelden zij daar zich verdekt op, gekneld in het roodbruine koper... Twee verspieders, een eind van hun eigen soldaten gezeten, wachtten er af of ze schapen soms zagen en koeien, kromhoornig. Deze vertoonden zich weldra. Een tweetal schaapherders volgden. Beiden bespeelden de pansfluit; verraad kwam hun niet in gedachte. d'Andren, hen waarnemend, sprongen te voorschijn en deden hun aanval; Driften van koeien en heerlijke kudden van zilvrige schapen (vers 527) sneden zij beiderzijds af en zij doodden de schaapherders met hen. Toen nu de vijand het hevig rumoer bij de koeien bemerkte, daar voor de loopplaats gezeten, toen sprongen zij haastig te wagen, rennend terstond op hen af met hun hoog-been-heffende paarden. En zij bereikten hen snel en zij stelden zich op en begonnen dicht bij de oevers een veldslag en troffen elkander met speren, kopergepunt en onder hen weerden zich Twistzucht en Strijdkreet. Ook de moorddadige Doodsgodin was er. Zij roerde er een aan., pas nog gewond en een ander volstrekt niet getroffen; een dode sleepte zij 't slaggewoel door bij zijn voeten. Een moordrode peplos droeg z' om haar schouders, gekleurd door het bloed van de strijders. Zij waarden juist in hun midden als levende mensen en vochten ook mede, trachtend e lkander de lijken van hen die vielen t' ontroven !...
Evenzo beeldde hij (lees: het schild) uit een mals en milddragend bouwland, uitgestrekt, driemaal geploegd. En daarop dreven talrijke ploegers telkens hun span weder heen en terug en wanneer ze dan wendend kwamen aan 't eind van de akker, dan kwam er een man aangelopen, gaf hun een beker in handen met heerlijke wijn en dan keerden deze geregeld weer om, daar zij wensten de grenzen van 't bouwland wijdgestrekt te bereiken... De grond werd achter hen donker, lijkende op een geploegde, ofschoon hij van goud was. En dat was inderdaad wonderbaarlijk vervaardigd!...
Nog beeldde hij daarop (lees: op het schild) ook een stuk land uit, domein van een koning, waar dagloners maaiden scherrepe ( ? ) zichten hanterend en hier vielen dicht op elkander garven bezijden de voren ter aarde; daar bonden weer andre schovenbinders in stroband ! Er stonden drie van die binders. Achter hen reikten er jongens, de garven bij armenvol zaamlend, Die onophoudlijk hun toe. En onder hen stond ook de koning, zwijgend, een staf in de hand, bij de vore. En vrolijk van hart ook !... Onder een eik waren dienaren bezig een maal te bereiden, ver van hen af en ontbeenden een os, die zij slachtten, een grote. Vrouwen roerden er dik blank meel voor het maal van de werkers...
Daarop beeldde hij (lees: het schild) ook nog een wijngaard van goud uit, een schone, Dicht met stokken beplant en daaraan hingen de trossen, donker, en 't veld was bedekt met zilveren palen, ontelbaar. Daaromheen dreef hij een zwartblauwe greppel ! Van tin was de heining. Over de wijngaard leidde een voetpad, een enkel; de dragers keerden weer daar langs terug, wanneer zij de druivenoogst plukten, ook zag men jongens en meisjes uitbundig en dartel, die druiven, heerlijk, als honing zo zoet, in mandjes en vlechtwerk droegen. Midden in begeleidde een knaap op zijn klinkende cither (vers 569) smeltend het lied dat hij zong met een stemmetje fijn. 't Was een Linos ! Prachtig ! De anderen stampten er bij, in de maat met hun dansen, joelend en klagend en liepen hem na met hupplende voeten.
Dan beeld' hij ook op het schild een kudde rechthoornige rundren. Deze waren van goud en van tin gedreven. Zij snelden onder geloei uit de kraal naar de weide, langs 't wuivende rietland, langs de rivier die er ruiste. Vier herders van goud liepen mede! Ook kwamen negen snelvoetige honden er mee met de herders. Twee verscheurende leeuwen besprongen toen onder de rundren, Vooraan een vreselijk snuivende stier, die jammerlijk loeiend, meegesleurd werd. Op hen af kwamen honden en krachtige mannen. Open scheurden toen beide de huid van de machtige stier en slurpten het donkere bloed en de ingewanden. De herders hitsten de honden vruchteloos op met bevelende stemmen. Deze ontweken, zich telkens weer wendend, de tanden der leeuwen, bleven soms heel dicht bij hen staan blaffen, maar weken toch zijwaarts.
Ook beeldd' een weiland er op de vermaarde Twee-Rechter-Handen, uitgestrekt in een herelijk dal voor zilvrige schapen, Hokken en hutten met daken gedekt en veestallen open.
Ook beeldde af van veelkleurig metaal de beroemde Twee-Handen, Daarop een dansplaats, op die plek gelijkend in 't breedliggend Knossos, eertijds door Daedalus voor Ariadne, bekoorlijk van vlechten, kunstig gebouwd. En knapen met runderen-winnende meisjes dansten en hielden elkaar er op vast aan de hand bij de polsen. Deze droegen een kleedje van linnen, heel fijn, en de knapen waren in chitons gehuld, zorgvuldig geweven en zachtjes glanzend van olie. En zij droegen lieflijke kransen, maar dolken droegen de knapen, van goud en aan zilveren draagband. En nu eens dansten zij trippelend rond met geoefende voetjes, zo maklijk, als soms een pottenbakker zijn schijf, die past in zijn handen, zittende rondglijden laat, om te zien of hij lopen wil. Dan weer liepen zij heen en terug naar elkander in reien en vrolijk stonden om 't lieflijke koor een menigte mensen. Daaronder zong ook, zijn cither bespelend, een zanger door Zeus begenadigd. Middenin duikelden twee akrobaten bij 't spel van de zanger...
Ook nog beeldde hij af als de uiterste grens van de schildrand, stevig gesmeed, de geweldige kracht van Okeanos' golven...
Toen hij tenslotte het forse, reusachtige schild had vervaardigd, maakte hij ook een kuras, nog feller van glans dan een vuurgloed; Maakt' ook voor hem nog een stevige helm, die sloot om zijn slapen, prachtig en kunstig bewerkt, en zett' er een pluim op van gouddraad;(vers 611) Maakte nog scheenweren ook van tin, en gemaklijk te buigen... Toen hij het harnas nu klaar had, de roemrijke Twee-Rechter-Handen, nam hij het op en hij legde het neer voor Achilles'moeder... Zij, als een havik, vloog op, en vanaf de besneeuwde Olympus sprong zij toen weg van Hefaestus, het flikkerend wapentuig dragend...
J'ai toujours eu dans mon coeur Envie d'un monde meilleur De le crier haut et fort Avec ma voix de tenor J'ai toujours chanter Pour que les choses puissent changer Moi j'ai 10 ans et je crois Qu'une bonne etoile veille sur moi
Si tu crois en tes reves Une force en toi se leve C'est l'espoir qui grandit C'est la vie qui sourit
Si tu crois en tes reves Pour que rien ne s'acheve Laisse donc parler ton coeur Un clin d'oeil au bonheur
A force de le vouloir Aussi de toujours y croire Que de merveilles en ce monde Protegeons-les chaque seconde Effacons donc le malheur Toutes les guerres et les pleurs Donnons la joie aux enfants Qui bientot seront des grands
Moij'ai 10 ans et je crois Que le monde compte sur toi Que l'amour et l'amitie Ne forment qu'une unite Que cette force pourra Balayer tous les tracas Qu'ensemble nous serons plus forts Pour garder tous ses tresors.
In Flanders Fields the poppies blow Between the crosses, row on row, That mark our place; and in the sky The larks, still bravely singing , fly Scarce heard amid the guns below
We are the Dead. Short days ago We lived, felt down, so sunset glow, Loved and were loved, and now we lie In Flanders Fields
Take up our quarrel with the foe: To you from failing hands we throw The torch; be yours to hold it high If ye break faith with us who die We shall not sleep, though poppies grow in Flanders Fields.
Wanneer ik morgen doodga, vertel dan aan de bomen hoeveel ik van je hield. Vertel het aan de wind, die in de bomen klimt of uit de takken valt, hoeveel ik van je hield. Vertel het aan een kind, dat jong genoeg is om het te begrijpen. Vertel het aan een dier, misschien alleen door het aan te kijken. Vertel het aan de huizen van steen, vertel het aan de stad, hoe lief ik je had.
Maar zeg het aan geen mens. Ze zouden je niet geloven. Ze zouden niet willen geloven dat alleen maar een man alleen maar een vrouw, dat een mens een mens zo liefhad als ik jou.
We hebben om te starten ook al een reeks extra's toegevoegd aan uw blog, zodat u dit zelf niet meer hoeft te doen. Zo is er een archief, gastenboek, zoekfunctie, enz. toegevoegd geworden. U kan ze nu op uw blog zien langs de linker en rechter kant.
U kan dit zelf helemaal aanpassen. Surf naar http://www.bloggen.be/ en log vervolgens daar in met uw gebruikersnaam en wachtwoord. Klik vervolgens op 'personaliseer'. Daar kan u zien welke functies reeds toegevoegd zijn, ze van volgorde wijzigen, aanpassen, ze verwijderen en nog een hele reeks andere mogelijkheden toevoegen.
Om berichten toe te voegen, doet u dit als volgt. Surf naar http://www.bloggen.be/ en log vervolgens in met uw gebruikersnaam en wachtwoord. Druk vervolgens op 'Toevoegen'. U kan nu de titel en het bericht ingeven.
Om een bericht te verwijderen, zoals dit bericht (dit bericht hoeft hier niet op te blijven staan), klikt u in plaats van op 'Toevoegen' op 'Wijzigen'. Vervolgens klikt u op de knop 'Verwijderen' die achter dit bericht staat (achter de titel 'Proficiat!'). Nog even bevestigen dat u dit bericht wenst te verwijderen en het bericht is verwijderd. U kan dit op dezelfde manier in de toekomst berichten wijzigen of verwijderen.
Er zijn nog een hele reeks extra mogelijkheden en functionaliteiten die u kan gebruiken voor uw blog. Log in op http://www.bloggen.be/ en geef uw gebruikersnaam en wachtwoord op. Klik vervolgens op 'Instellingen'. Daar kan u een hele reeks zaken aanpassen, extra functies toevoegen, enz.
WAT IS CONCREET DE BEDOELING??
De bedoeling is dat u op regelmatige basis een bericht toevoegt op uw blog. U kan hierin zetten wat u zelf wenst.
- Bijvoorbeeld: u heeft een blog gemaakt voor gedichten. Dan kan u bvb. elke dag een gedicht toevoegen op uw blog. U geeft de titel in van het gedicht en daaronder in het bericht het gedicht zelf. Zo kunnen uw bezoekers dagelijks terugkomen om uw laatste nieuw gedicht te lezen. Indien u meerdere gedichten wenst toe te voegen op eenzelfde dag, voegt u deze toe als afzonderlijke berichten, dus niet in één bericht.
- Bijvoorbeeld:
u wil een blog maken over de actualiteit. Dan kan u bvb. dagelijks een bericht plaatsen met uw mening over iets uit de actualiteit. Bvb. over een bepaalde ramp, ongeval, uitspraak, voorval,... U geeft bvb. in de titel het onderwerp waarover u het gaat hebben en in het bericht plaatst u uw mening over dat onderwerp. Zo kan u bvb. meedelen dat de media voor de zoveelste keer het fout heeft, of waarom ze nu dat weer in de actualiteit brengen,... Of u kan ook meer diepgaande artikels plaatsen en meer informatie over een bepaald onderwerp opzoeken en dit op uw blog plaatsen. Indien u over meerdere zaken iets wil zeggen op die dag, plaatst u deze als afzonderlijke berichten, zo is dit het meest duidelijk voor uw bezoekers.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken als dagboek. Dagelijks maakt u een bericht aan met wat u er wenst in te plaatsen, zoals u anders in een dagboek zou plaatsen. Dit kan zijn over wat u vandaag hebt gedaan, wat u vandaag heeft gehoord, wat u van plan bent, enz. Maak een titel en typ het bericht. Zo kunnen bezoekers dagelijks naar uw blog komen om uw laatste nieuwe bericht te lezen en mee uw dagboek te lezen.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken met plaatselijk nieuws. Met uw eigen blog kan u zo zelfs journalist zijn. U kan op uw blog het plaatselijk nieuws vertellen. Telkens u iets nieuw hebt, plaats u een bericht: u geeft een titel op en typt wat u weet over het nieuws. Dit kan zijn over een feest in de buurt, een verkeersongeval in de streek, een nieuwe baan die men gaat aanleggen, een nieuwe regeling, verkiezingen, een staking, een nieuwe winkel, enz. Afhankelijk van het nieuws plaatst u iedere keer een nieuw bericht. Indien u veel nieuws heeft, kan u zo dagelijks vele berichten plaatsen met wat u te weten bent gekomen over uw regio. Zorg ervoor dat u telkens een nieuw bericht ingeeft per onderwerp, en niet zaken samen plaatst. Indien u wat minder nieuws kan bijeen sprokkelen is uiteraard 1 bericht per dag of 2 berichten per week ook goed. Probeer op een regelmatige basis een berichtje te plaatsen, zo komen uw bezoekers telkens terug.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken met een reisverslag. U kan een bericht aanmaken per dag van uw reis. Zo kan u in de titel opgeven over welke dag u het gaat hebben, en in het bericht plaatst u dan het verslag van die dag. Zo komen alle berichten onder elkaar te staan, netjes gescheiden per dag. U kan dus op éénzelfde dag meerdere berichten ingeven van uw reisverslag.
- Bijvoorbeeld:
u wil een blog maken met tips op. Dan maakt u telkens u een tip heeft een nieuw bericht aan. In de titel zet u waarover uw tip zal gaan. In het bericht geeft u dan de hele tip in. Probeer zo op regelmatige basis nieuwe tips toe te voegen, zodat bezoekers telkens terug komen naar uw blog. Probeer bvb. 1 keer per dag, of 2 keer per week een nieuwe tip zo toe te voegen. Indien u heel enthousiast bent, kan u natuurlijk ook meerdere tips op een dag ingeven. Let er dan op dat het meest duidelijk is indien u pér tip een nieuw bericht aanmaakt. Zo kan u dus bvb. wel 20 berichten aanmaken op een dag indien u 20 tips heeft voor uw bezoekers.
- Bijvoorbeeld:
u wil een blog maken dat uw activiteiten weerspiegelt. U bent bvb. actief in een bedrijf, vereniging of organisatie en maakt elke dag wel eens iets mee. Dan kan je al deze belevenissen op uw blog plaatsen. Het komt dan neer op een soort van dagboek. Dan kan u dagelijks, of eventueel meerdere keren per dag, een bericht plaatsen op uw blog om uw belevenissen te vertellen. Geef een titel op dat zeer kort uw belevenis beschrijft en typ daarna alles in wat u maar wenst in het bericht. Zo kunnen bezoekers dagelijks of meermaals per dag terugkomen naar uw blog om uw laatste belevenissen te lezen.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken uw hobby. U kan dan op regelmatige basis, bvb. dagelijks, een bericht toevoegen op uw blog over uw hobby. Dit kan gaan dat u vandaag een nieuwe postzegel bij uw verzameling heeft, een nieuwe bierkaart, een grote vis heeft gevangen, enz. Vertel erover en misschien kan je er zelfs een foto bij plaatsen. Zo kunnen anderen die ook dezelfde hobby hebben dagelijks mee lezen. Als u bvb. zeer actief bent in uw hobby, kan u dagelijks uiteraard meerdere berichtjes plaatsen, met bvb. de laatste nieuwtjes. Zo trek je veel bezoekers aan.
WAT ZIJN DIE "REACTIES"?
Een bezoeker kan op een bericht van u een reactie plaatsen. Een bezoeker kan dus zelf géén bericht plaatsen op uw blog zelf, wel een reactie. Het verschil is dat de reactie niet komt op de beginpagina, maar enkel bij een bericht hoort. Het is dus zo dat een reactie enkel gaat over een reactie bij een bericht. Indien u bvb. een gedicht heeft geschreven, kan een reactie van een bezoeker zijn dat deze het heel mooi vond. Of bvb. indien u plaatselijk nieuws brengt, kan een reactie van een bezoeker zijn dat deze nog iets meer over de feiten weet (bvb. exacte uur van het ongeval, het juiste locatie van het evenement,...). Of bvb. indien uw blog een dagboek is, kan men reageren op het bericht van die dag, zo kan men meeleven met u, u een vraag stellen, enz. Deze functie kan u uitschakelen via "Instellingen" indien u dit niet graag heeft.
WAT IS DE "WAARDERING"?
Een bezoeker kan een bepaald bericht een waardering geven. Dit is om aan te geven of men dit bericht goed vindt of niet. Het kan bvb. gaan over een bericht, hoe goed men dat vond. Het kan ook gaan over een ander bericht, bvb. een tip, die men wel of niet bruikbaar vond. Deze functie kan u uitschakelen via "Instellingen" indien u dit niet graag heeft.
Het Bloggen.be-team wenst u veel succes met uw gloednieuwe blog!
