Leren doe je met 'vallen' en 'opstaan'. Of niet soms? Meestal kunnen we niet, niet leren. Echter we kunnen het leren bevorderen, door er bewust mee om te gaan. Indien we er 'bewust' mee omgaan, kunnen we ook 'leersprints' maken. Bij veranderingstrajecten in organisaties en bij onszelf schetsen we vaak de 4 stadia waar we doorheen gaan, namelijk eerste stadium 'onbewust, onbekwaam', vervolgens 'bewust, onbekwaam', dan 'bewust, bekwaam' en tenslotte 'onbewust, bekwaam'. De eerste fase is uiteraard een zalige fase om in te zitten, omdat je niet beter weet (je bent je niet bewust, dat je iets niet voldoende kent, etc). Waarom zou je uberhaupt iets moeten leren/veranderen? Het gaat toch goed zo! Misschien geldt dit verhaal ook voor wat betreft je eigen 'leren'. Je bent je niet bewust dat je niet of wel aan het leren bent. Hoe kan je je dan toch zelf in beweging krijgen? Bijvb. je manier van werken/leren vergelijken met anderen, kan je aan het 'denken' zetten. Of het feit dat andere personen zaken gerealiseerd hebt, die je ook graag zou realiseren. Een andere manier is stoppen met hetgeen je steeds tot op heden doet - bijvb. je weet dat je heel weinig opschrijft. Welnu, plan voor jezelf een x-aantal momenten in en schrijf zaken neer...-. Een andere mogelijkheid is een collega of coach zoeken, waar je tegen vertelt, wat je van plan bent. De volgende keer kijk je in de spiegel en vraag je je af of je je eigen beloften aan jezelf bent nagekomen. Het doen van zaken, die je normaal niet zou doen - de grote ontdekkingsreis - zorgt er ook voor dat je bepaalde zaken anders gaat zien, beleven.... Inzake 'leerstijl' ben ik eerder geneigd om 'te doen' en vervolgens op dit 'doen' ...te reflecteren. De kracht om zo optimaal mogelijk leren hangt mijn inziens ook van de leeromgeving af. Daarom zoek een leeromgeving die bij je past...
