In de waarheid van het leven. gezeten in de storm van de maatschappij, die alsmaar meer zich zelf ontkend,wil ik mij terug vinden onder de waarde van verdraagzaamheid,liefde en begrip.Toch wordt het mij ontasbaar gemaakt door de afstand tussen mensen en dingen die ons geboden worden om te leven in een gezonde eenheid. Mijn kracht ontluikt in de stille eenzaamheid met mijn vriend die Jezus heet.Verdriet en pijn laten mij leven door de genaden van zijn woord en de troost, uit de kleine dingen die Hij met me doet. Geld en roem worden dan waardeloze dingen . Ze laten alleen maar zien wat mensen vanzelfsprekend vinden. In de rust die ik ontdek in het licht, dat door geen enkele duisternis wordt overwonnen ,put ik het vuur van mijn overtuiging.De natuur en zijn onuitputtelijke kracht verdelgen mensen en dingen.Verdrukte ontvluchten hun bestaan.Zieken en stervende willen de adem van het leven, maar vergeten vaak door ongeloof het vertrouwen in dat ene kleine woordje "Vader" Zoekende zoals wij allen moeten beseffen dat wij kunnen verdwalen in een bos met doornstruiken en in een duisternis zonder einde. In de waarheid van het leven moeten wij open staan voor Jezus die ons roept." wie mij lief heeft volgen mij!"
Het afscheid van Eduard. Het ochtend licht trachte zich met veel moeite door heen het donker van de voorbije nacht te werken.Alhoewel Eduard, heel vroeg naar bed was gegaan had hij haast niet geslapen . De nacht leek voor hem wel een eeuwigheid te duren. Nu hij voor de spiegel stond in de badkamer en zijn evenbeeld bekeek ontstond er een iets wat vreemd gevoel dat hem naar beneden in de keuken deed gaan. Hij nam wat koffie uit de kan.Hij dronk en besefte dat deze van de vorige dag was en koud en bitter was van smaak. Wanneer hij de woonkamer binnen ging , bekeek hij de vier muren. Aan één er van hing de foto van zijn overleden vrouw.Staande voor de foto heeft hij een hele tijd roerloos blijven kijken en dan prevelde hij zachtjes "Moeke" Zijn spiegelbeeld toonde zich in het glas van de foto. Een traan liep over zijn wangen. De stilte werd doorbroken door het schrille telefoon gerinkel.Drie keer had het zich al laten horen voordat Eduard eindelijk op nam. " Verstrepen." zei hij met een krop in de keel. Heel traag legde hij de hoorn weer op de haak en deed zijn overjas aan en ging naar buiten. OP weg naar het ziekenhuis was het de koude in de wagen die hem zijn vermoedheid deed overwinnen. " Is dit nu het einde, na zestig jaar samen zijn?"In het ziekenhuis deed hij de deur van de kamerdeur open waar zijn vrouwtje de strijd verloren had."Vake" was alles wat ze hem nog had gezegt en dan was ze heen gegaan.